Azytromycyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Azytromycyna (AZITHROMAX)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna (azytromycyny monohydrat hemietylanol);

tabletki 250 mg:

1 tabletka zawiera 250 mg azytromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, sodowa sól kroskarbokselulozy, povidon, poloksymer 188, laktoza bezwodna, talk, stearyna magnezu;

skład powłoki: ditlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol; barwniki: żółty zachodni FCF (E 110), D&C czerwony № 27, FD&C czerwony № 40 (E 129), indygo karmin (E 132);

tabletki 600 mg:

1 tabletka zawiera 600 mg azytromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, sodowa sól kroskarbokselulozy, povidon, poloksymer 188, laktoza bezwodna, talk, stearyna magnezu;

skład powłoki: ditlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol, polisorbat.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg:

tabletki powlekane, ciemnoróżowego koloru, o kształcie wydłużonym, po jednej stronie – odcisk logo „P” lub „AZI” lub brak napisu, po drugiej – „250”;

tabletki 600 mg:

tabletki powlekane, białe lub prawie białe, o kształcie wydłużonym, po jednej stronie – odcisk logo „P” lub „AZI” lub brak napisu, po drugiej – „600”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azitromycyna jest antybiotykiem z grupy makrolidów, zaliczanym do azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i zahamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności

Oporność na azitromycynę może być wrodzona lub nabyta. Wśród bakterii wyróżnia się trzy główne mechanizmy oporności: modyfikację miejsca docelowego, modyfikację transportu antybiotyku oraz modyfikację antybiotyku.

Azitromycyna wykazuje krzyżową oporność wobec izolatów Gram-dodatnich opornych na erytromycynę. Spadek wrażliwości na makrolidy obserwuje się z czasem szczególnie u Streptococcus pneumoniae oraz Staphylococcus aureus. Podobnie, zmniejszona wrażliwość stwierdzona została u streptokoków Streptococcus viridans oraz Streptococcus agalactiae (grupa B) wobec innych makrolidów i lankozamidów.

Punkt odniesienia

Punkty odniesienia dla typowych bakteryjnych patogenów wrażliwych na azitromycynę według danych EUCAST:

Wrażliwość

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalna informacja na temat oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z wykwalifikowaną poradą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Staurococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Kategoria pediatryczna

Po ocenie badań przeprowadzonych u dzieci stwierdzono, że stosowanie azytromycyny nie jest zalecane w leczeniu malarii, ani jako monoterapia, ani w połączeniu z lekami opartymi na chlorochinie lub artemizynie, ponieważ nie udowodniono braku skuteczności leków przeciwmalarialnych zalecanych w leczeniu niepowikłanej malarii.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Rozkład

Po podaniu doustnym azytromycyna rozprzestrzenia się po całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50 razy) niż w osoczu, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi waha się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Ustalony pozorny objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (VVss) wynosił 31,1 l/kg.

Eliminacja

Okres półtrwania w osoczu końcowego etapu dokładnie odzwierciedla okres półtrwania eliminacji z tkanki, który trwa 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydaje się w niezmienionej postaci z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, powstających w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminu i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Podczas badań na zwierzętach stwierdzono wysokie stężenia azytromycyny w fagocytach. Stwierdzono również, że podczas aktywnego fagocytozy wyższe stężenia azytromycyny uwalniane są z nieaktywnych fagocytów. W modelach na zwierzętach prowadzi to do wysokich stężeń azytromycyny docierającej do miejsca infekcji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na azitromycynę:

• zakażenia narządów gardła, nosa i uszu (bakteryjny zapalenie gardła/przełyku, zatkanie, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte poza szpitalem);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), brucyloza, impetigo, wtórne piodermy; leczenie łagodnych postaci trądziku pospolitego;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane i powikłane zapalenie cewki moczowej/ szyjki macicy wywołane przez Chlamydia trachomatis;
• profilaktyka rozsiewu kompleksu Mycobacterium avium u pacjentów zakażonych HIV, jako monoterapia lub w połączeniu z ryfabutyną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy lub na którykolwiek inny składnik leku.

Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, nie należy stosować azitromycyny jednocześnie z alkaloidami sporyszu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Azitromycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów jednocześnie przyjmujących inne leki, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne w osoczu zmniejszały się o około 24%. Azitromycynę należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po przyjęciu antacyd.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie wywołało zjawisk farmakokinetycznej interakcji ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna (dideoksyinozyna). Jednoczesne stosowanie dawek azitromycyny 1200 mg na dobę i didanozyny 400 mg na dobę u 6 pacjentów HIV-dodatnich najprawdopodobniej nie wywarło negatywnego wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna (substraty P-glikoproteiny). Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, z substratami P-glikoproteiny, takimi jak digoksyna, prowadziło do podwyższenia stężenia substratu P-glikoproteiny w surowicy. W trakcie leczenia azitromycyną i po jego zakończeniu konieczne jest kliniczne monitorowanie oraz ewentualnie oznaczenie stężenia digoksyny w surowicy.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azitromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu ani na jej wydalanie z moczem ani na wydalanie jej metabolitów glukuronidowych. Jednak po przyjęciu azitromycyny wzrastała stężenie fosforylowanej zidowudyny, tj. klinicznie aktywnego metabolitu, w mononuklearych krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest znane, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lekowych, które występują z erytromycyną i innymi makrolidami. Azitromycyna nie wywołuje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks metabolitowy cytochromu.

Alkaloidy sporyszu. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azitromycyny z pochodnymi sporyszu nie jest zalecane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azitromycyny i następujących leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azitromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA-reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azitromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azitromycyny. Podanie cymetydyny (800 mg) 2 godziny przed przyjęciem azitromycyny nie wpływało na jej wchłanianie.

Leki przeciwkrzepne doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepnego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o wzmożonym działaniu przeciwkrzepnym po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i doustnych leków przeciwkrzepnych typu kumaryny. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony, należy rozważyć konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących azitromycynę i doustne leki przeciwkrzepne typu kumaryny.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i cyklosporyny, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed zastosowaniem jednoczesnego leczenia. Jeśli leczenie kombinowane jest uznane za uzasadnione, należy dokładnie monitorować stężenia cyklosporyny i dostosować dawkowanie.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia obserwowana była u pacjentów przyjmujących jednocześnie azitromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z ryfabutyną, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został ustalony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie donoszono o interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofiny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azitromycyny w surowicy odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Doksyorubicyna. Nie przeprowadzono badań klinicznych interakcji lekowych między azitromycyną a doksyorubicyną. Kliniczne znaczenie tych badań przedklinicznych jest nieznane.

Obecnie nie ma informacji o interakcji azitromycyny z gentamycyną ani innymi lekami amfifilnymi, które mogą wpływać na wewnątrzkomórkowy metabolizm lipidów.

Особliwości stosowania.

Reakcje alergiczne. Jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), ostrym ogólnoustrojowym pustularnym egzantem (AGEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną powodowały nawracające objawy i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrożającego życia zaburzenia funkcji wątroby podczas stosowania azitromycyny (patrz dział „Działania niepożądane”).

Może się zdarzyć, że niektórzy pacjenci w wywiadzie mieli chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Należy wykonywać analizy/próby funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszące żółtaczce, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Deriwaty ergotu. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych powodowało szybki rozwój ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyny nie należy przepisywać jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odstępu QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca i komorowego trzepotania-mergotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi. Podobnego efektu azitromycyny nie można całkowicie wykluczyć u pacjentów z zwiększonym ryzykiem wydłużonej repolaryzacji serca, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z wrodzonym lub zanotowanym wydłużeniem odstępu QT;
• aktualnie leczonych lekami, które znane są z wydłużania odstępu QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzapyrydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresantami, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca.

Superinfekcje. Jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Clostridium difficile - powiązana biegunka. Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunkach powiązanych z Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwmikrobiologiczne i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymagana jest dokładna anamneza, ponieważ donoszono, że CDAD może występować nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość przerwania terapii azitromycyną i zastosowania specyficznego leczenia na C. difficile.

Infekcje paciorkowcowe. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych gardła i jamy ustnej, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu nawrotom gorączki reumatycznej. Należy stosować lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwwstrętnym w połączeniu z azitromycyną, jeśli podejrzewa się, że mikroorganizmy beztlenowe przyczyniają się do rozwoju infekcji.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Myasthenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów myasthenia gravis lub o nowym wystąpieniu zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Inne.

Nie potwierdzono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium Avium Complex u dzieci.

Składniki pomocnicze.

Ponieważ preparat zawiera laktozę, pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

W powłoce tabletek o dawce 250 mg znajduje się barwnik (żółty zachód FCF (E 110)), który może wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania wpływu na funkcję rozrodczą przeprowadzono u zwierząt przy podawaniu dawek odpowiadających umiarkowanie toksycznym dawkom dla organizmu matki. W tych badaniach nie uzyskano dowodów toksycznego wpływu azitromycyny na płód. Jednak brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet. Ponieważ badania wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze odpowiadają efektom u ludzi, azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko w przypadku wskazań życiowych.

Karmienie piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i należycie kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano obniżenie wskaźnika ciąż. Relewantność tych danych dla człowieka jest nieznana.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Azytromycyny przeznaczone są wyłącznie do doustnego stosowania.

Azitromycynę należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ jednoczesne przyjmowanie pokarmu zaburza wchłanianie azitromycyny. Tabletki należy połykać całkowicie. Lek przyjmuje się 1 raz na dobę. W przypadku pominięcia jednej dawki należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła i dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrującej rumieniowatości) całkowita dawka azitromycyny wynosi 1500 mg: po 500 mg 1 raz na dobę. Leczenie trwa 3 dni.

W przypadku trądziku pospolitego zalecana całkowita dawka azitromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 500 mg 1 raz na dobę przez 3 dni, następnie po 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawka drugiego tygodnia powinna być przyjęta 7 dni po pierwszym przyjęciu tabletek, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7 dni.

W przypadku rumieniowatości wędrującej całkowita dawka azitromycyny wynosi 3 g: w 1. dniu należy przyjąć 1 g (4 tabletki w jednym przyjęciu), następnie po 500 mg (2 tabletki w jednym przyjęciu) od 2. do 5. dnia. Leczenie trwa 5 dni.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową: całkowita dawka azitromycyny wynosi 1 g (4 tabletki w jednym przyjęciu).

Profilaktyka rozsiewania kompleksu Mycobacterium avium.

Zalecana dawka Azytromycyny to 1200 mg (2 tabletki po 600 mg) 1 raz w tygodniu. Leczenie można prowadzić z jednoczesnym stosowaniem odpowiedniej dawki ryfabutyny.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azitromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca, w tym arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z nieznacznymi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azitromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania azitromycyny u takich pacjentów.

Dzieci.

Tabletki Azytromycyny należy stosować u dzieci o masie ciała ≥45 kg.

W leczeniu dzieci o masie ciała mniejszej niż 45 kg należy stosować Azytromycynę w postaci zawiesiny.

Przedawkowanie.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania azitromycyny wskazuje, że objawy niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych (diarrea, nudności, wymioty, odwracalna utrata słuchu). W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane działania wykryte podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowego nadzoru przy stosowaniu wszystkich form lekarskich azytromycyny, sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania.

Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania niepożądane zdarzenia wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia.

Niepożądane reakcje, które mogą być lub prawdopodobnie są powiązane z azytromycyną, na podstawie danych uzyskanych podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowego nadzoru.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem kompleksu Mycobacterium Avium, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu posprzedażowego. Niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu natychmiastowym oraz o przedłużonym działaniu.

Termin ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg. 30 tabletek w butelce, 6 tabletek w blistrze, 1 blister w tece kartonowej.

Tabletki 600 mg. 30 tabletek w butelce.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Pharmascience Inc.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Kanada /
6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.