Azytromycyna Sandoz®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Azytromycyna Sandoz® (AZITHRO SANDOZ®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna;

1 tabletka zawiera 250 mg lub 500 mg azytromycyny w postaci azytromycyny dwuwodnej;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, sól sodowa skrobi glikolanu sodu (typ A), dwutlenek krzemu (bezwodny), stearynian magnezu, laurylosiarczan sodu;

powłoka: laktoza jednowodna, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki owalne, powlekane, białe lub prawie białe, z rowkiem po obu stronach i oznaczeniem „A250” po jednej stronie;

tabletki 500 mg: tabletki owalne, powlekane, białe lub prawie białe, z rowkiem po jednej stronie i oznaczeniem „A500” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna.

Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azitromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa u Streptococcus pneumoniae, betalaktamazolitycznego paciorkowca grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornego złocistego paciorkowca (MRSA), na erytromycynę, azitromycynę, inne makrolidy i lankozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalna informacja na temat oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości.

Zakres działania przeciwbakteryjnego azitromycyny

*Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po podaniu doustnym azytromycyna rozprowadza się w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami surowicy krwi zależy od stężenia w osoczu i waha się od 12% przy stężeniu 0,5 μg/ml do 52% przy stężeniu 0,05 μg/ml w surowicy krwi. Umiarkowany wolumen rozprowadzenia w stanie równowagi (VVss) wynosił 31,1 l/kg.

Okres półtrwania w osoczu końcowym w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanków przez 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydala się niezmienione z moczem w ciągu następnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, powstających poprzez N- i O-demetylację, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów gardła, nosa i uszu (bakteryjny zapalenie gardła/przełyku, zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity o umiarkowanym nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u chorych z podwyższoną wrażliwością na azytromycynę, erytromycynę, antybiotyki z grupy makrolidów/ketolidów lub dowolny substancji pomocniczej.

Z uwagi na teoretyczne ryzyko wystąpienia ergotyzmu, nie należy stosować azytromycyny Sandoz® jednocześnie z pochodnymi ergotynowymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Środki przeciwwskrzepowe. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania środków przeciwwskrzepowych na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia azytromycyny w osoczu obniżyły się o około 24%. Azytromycyna Sandoz® powinna być przyjmowana około 2 godzin po przyjęciu środka przeciwwskrzepowego. Nie należy przyjmować jednocześnie azytromycyny Sandoz® i środków przeciwwskrzepowych.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® przez 5 dni z ceteryzyną 20 mg w stanie równowagi farmakokinetycznej nie wywołało interakcji farmakokinetycznych ani istotnych zmian interwału QT. Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę Sandoz® pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać interwał QT.

Dydanozyna. Jednoczesne stosowanie 1200 mg/dobę azytromycyny Sandoz® z 400 mg/dobę dydanozyny u sześciu pacjentów zakażonych HIV nie wpłynęło na farmakokinetykę dydanozyny w stanie równowagi w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicydina (substraty białka P-glikoproteiny). Doniesiono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków z grupy makrolidów, w tym azytromycyny Sandoz®, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak digoksyna i kolchicydina, może prowadzić do wzrostu stężenia tych substratów w osoczu. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny Sandoz® i substratów białka P-glikoproteiny, w szczególności digoksyny, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia digoksyny w osoczu. Ważne jest przeprowadzenie kontroli klinicznej podczas leczenia azytromycyną Sandoz® i ewentualnie pomiar stężenia digoksyny w osoczu.

Zidowudyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® (jednorazowa dawka 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg) miało niewielki wpływ na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu lub jej wydalanie z moczem oraz na jej metabolit glukuronidowy. Jednak stosowanie azytromycyny Sandoz® powodowało wzrost stężenia fosforylowanej zidowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tego faktu jest niejasne, ale może okazać się korzystne dla pacjentów.

Azytromycyna Sandoz® nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje interakcji farmakokinetycznej z erytromycyną i innymi makrolidami. Azytromycyna Sandoz® nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Pochodne ergotynowe. Ze względu na teoretyczne ryzyko wystąpienia ergotyzmu, jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® z pochodnymi ergotynowymi nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące jednoczesnego stosowania azytromycyny Sandoz® i leków biorących udział w metabolizmie zależnym od cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny Sandoz® (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy). Jednak w badaniach pozarejestrowych zgłaszano przypadki rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących azytromycynę Sandoz® w połączeniu ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników przyjmujących jednocześnie azytromycynę Sandoz®, nie zaobserwowano istotnego wpływu azytromycyny Sandoz® na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny na farmakokinetykę azytromycyny Sandoz®, przyjętej 2 godziny przed azytromycyną Sandoz®, nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny Sandoz®.

Przeciwwskrzepowe leki doustne typu kumarynowego. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna Sandoz® nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie pozarejestrowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny Sandoz® i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumarynowego. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących azytromycynę Sandoz® w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi typu kumarynowego.

Cyklosporyna. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników przyjmujących 500 mg/dobę azytromycyny Sandoz® doustnie przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę 10 mg/kg cyklosporyny również doustnie, wykazały istotne zwiększenie Cmax oraz AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli istnieje konieczność jednoczesnego przyjmowania, należy monitorować stężenie cyklosporyny i odpowiednio korygować dawkę.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny Sandoz® 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Flukenazol. Jednoczesne przyjmowanie jednorazowej dawki azytromycyny Sandoz® 1200 mg nie zmieniało farmakokinetyki jednorazowej dawki 800 mg flukenazolu. Ogólne stężenie i okres półtrwania azytromycyny Sandoz® pozostały bez zmian, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (o 18%) azytromycyny Sandoz®.

Indynawir. Podczas jednoczesnego podania jednorazowej dawki 1200 mg azytromycyny Sandoz® nie zaobserwowano istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu interakcji farmakokinetycznej u zdrowych ochotników azytromycyna Sandoz® nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® w dawce 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki jednorazowej dawki midazolamu 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy dziennie) powodowało wzrost stężenia azytromycyny Sandoz®. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu krwi.

Zanotowano neutropenię u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę Sandoz® i rifabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny Sandoz® nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny Sandoz® (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną Sandoz® a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny Sandoz® i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. U 14 zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny Sandoz® 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu w drugim dniu nie powodowało istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z 1200 mg azytromycyny Sandoz® w siódmym dniu nie powodowało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, całkowite narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprymu lub sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny Sandoz® w osoczu były zbliżone do stężeń obserwowanych w innych badaniach.

Inne antybiotyki. Należy uwzględnić potencjalną krzyżową oporność między azytromycyną Sandoz® a innymi antybiotykami z grupy makrolidów (np. erytromycyną), a także lincomycyną i klinidamycyną przy ich jednoczesnym stosowaniu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania kilku leków z tej grupy.

Leki wydłużające interwał QT. Azytromycyna Sandoz® nie powinna być stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi interwał QT (np. chinidyną, cyklofosfamidem, ketokonazolem, terfenadyną, haloperidolem, litem) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne środki ostrożności.

Zjawiska nadwrażliwości. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, poważnych reakcjach alergiczych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustularnym egzantemacie, zespole Stevensa-Johnsona, toksycznym nekrodermie epidermalnej (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Niektóre z tych reakcji wywołanych azytromycyną powodowały nawracające objawy i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie azytromycyny i rozpocząć odpowiednią terapię. Lekarze powinni mieć na uwadze, że objawy reakcji alergicznej mogą ponownie się pojawić po zakończeniu leczenia objawowego.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azytromycyny, stosowanie azytromycyny należy prowadzić z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Zarejestrowano przypadki ostrej niewydolności wątroby, potencjalnie prowadzącej do zagrażającej życiu niewydolności wątroby, po podaniu azytromycyny. Niektórzy pacjenci mogli mieć wcześniejsze choroby wątroby lub mogli przyjmować inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku pojawienia się objawów i objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie związane z żółtaczką, ciemne zabarwienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy natychmiast przeprowadzić badania wątrobowe / badania. Stosowanie azytromycyny należy przerwać w przypadku zaburzeń funkcji wątroby.

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotaminy, ergotyzm był wywoływany przez jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między pochodnymi ergotaminy a azytromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azytromycyna i pochodne ergotaminy nie powinny być stosowane jednocześnie.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych przez organizmy oporne, w tym grzyby.

Wrażliwość krzyżowa. Z powodu istniejącej oporności krzyżowej na szczepy gram-dodatnie oporne na erytromycynę oraz większość szczepów metycylinoodpornych gronkowców, stosowanie azytromycyny nie jest zalecane.

Należy wziąć pod uwagę lokalną epidemiologię i wzorce wrażliwości.

Ciężka infekcja. Azytromycyna nie jest przeznaczona do leczenia ciężkich infekcji, w których konieczne jest szybkie osiągnięcie wysokich stężeń antybiotyku we krwi.

Podczas przyjmowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, donoszono o biegunkach spowodowanych przez Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernej proliferacji C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD.

Szczepy C. difficile wytwarzające hipertoksyny prowadzą do większej częstości powikłań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą nie odpowiadać na terapię przeciwmikrobiologiczną i mogą wymagać kolektomii. Należy wziąć to pod uwagę u wszystkich pacjentów z biegunką po zastosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie prowadzić wywiad chorobowy, ponieważ o wystąpieniu biegunki donoszono nawet do 2 miesięcy po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (GFR < 10 ml/min) obserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej na azytromycynę o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odstępu QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i napadowej tachyarytmii komorowej typu „pируet” (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ wyżej wymienione okoliczności mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia arytmii komorowej (w tym napadowej tachyarytmii komorowej typu „pируet”), które może prowadzić do zatrzymania serca, azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktualnymi zaburzeniami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych). Do tej grupy należą pacjenci:

• z wrodzonym lub zdiagnozowanym wydłużeniem odstępu QT;
• którzy aktualnie są leczeni innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odstęp QT, np. leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cizapryd i terfenadyna, neuroleptyki, takie jak pimozyd; antydepresanty, takie jak cytalopram, oraz fluorochinolony, takie jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenii u pacjentów leczonych azytromycyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Populacja pediatryczna. Bezpieczeństwo i skuteczność profilaktyki lub leczenia zespołu Mycobacterium avium u dzieci nie zostały ustalone.

Długotrwałe stosowanie. Brak doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania azytromycyny wskazanego powyżej. W przypadku szybko nawracających infekcji należy rozważyć możliwość leczenia innymi antybiotykami.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi i psychicznymi.

Uszkodzenie słuchu. Opisano uszkodzenie słuchu wywołane przez antybiotyki makrolidowe. U niektórych pacjentów przyjmujących azytromycynę donoszono o zaburzeniach słuchu, głuchocie i szumach w uszach. Wiele z tych przypadków dotyczyło badań eksperymentalnych, w których azytromycyna była stosowana w wysokich dawkach przez dłuższy okres czasu. Jednakże, według dostępnych doniesień o dalszych działaniach, większość tych problemów była odwracalna.

Infekcje streptokokowe. W leczeniu zapalenia gardła/zatok wywołanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji streptokokowych w gardle, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Inne. Bezpieczeństwo i skuteczność w profilaktyce lub leczeniu zespołu Mycobacterium avium u dzieci nie zostały ustalone.

Azitromycyna zawiera związki sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azytromycyny u kobiet w ciąży. Podczas badań toksyczności rozrodczej na zwierzętach stwierdzono zdolność azytromycyny do przenikania przez barierę łożyskową, jednak nie obserwowano efektów teratogennych. Bezpieczeństwo azytromycyny nie zostało potwierdzone w odniesieniu do stosowania substancji czynnej w czasie ciąży. Dlatego azytromycynę należy przepisać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią. Donoszono, że azytromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych, które pozwoliłyby scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka kobiet karmiących piersią.

Nie obserwowano poważnych skutków niepożądanych działania azytromycyny na niemowlęta karmione piersią.

Jednak stosowanie azytromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; wskaźnik ciążności zmniejszał się po podaniu azytromycyny. Relewantność tych danych w odniesieniu do człowieka jest nieznana.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Brak dowodów na to, że azytromycyna może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Azytromycynę należy stosować w postaci jednorazowej dawki dobowej niezależnie od posiłku. Tabletki należy połykać, nie żując. W przypadku pominięcia przyjęcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrówczej erytemy) całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg raz dziennie). Czas trwania leczenia wynosi 3 dni.

W przypadku trądziku pospolitego zalecana całkowita dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 500 mg raz dziennie przez 3 dni, a następnie 500 mg raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawka drugiego tygodnia powinna być przyjęta po 7 dniach od pierwszego zażycia tabletki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7-dniowych.

W przypadku erytemy wędrówki dawka całkowita azytromycyny wynosi 3 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 g (2 tabletki po 500 mg jednorazowo) w pierwszym dniu, a następnie 500 mg raz dziennie od dnia 2. do 5.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000 mg (jednorazowo).

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka pod względem zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Leku w tej postaci lekarskiej nie należy stosować dzieciom o masie ciała < 45 kg.

Dzieciom o masie ciała mniejszej niż 45 kg zaleca się stosowanie Azytromycyny Sandoz®, proszku do sporządzania zawiesiny doustnej.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy niepożądane, które pojawiają się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane, są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych, tj. mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania na podstawie danych z badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej.

Bardzo często: ≥ 1/10. Często: od ≥ 1/100 do < 1/10. Nieczęsto: od ≥ 1/1000 do < 1/100. Rzadko: od ≥ 1/10000 do < 1/1000. Bardzo rzadko: < 1/10000. Nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstości, niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego nasilenia.

Reakcje niepożądane możliwe lub prawdopodobne związane z azitromycyną na podstawie danych z badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej:

Infekcje i inwazje. Niecze­sto: kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy, zapalenie płuc, grzybice, infekcje bakteryjne, zapalenie gardła, zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia oddychania, katar, kandydoza jamy ustnej. Nieznane: kolit pseudobłoniasty.

Układ krwiotwórczy i chłonny. Niecze­sto: leukopenia, neutropenia, eozynofilia. Nieznane: trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy. Niecze­sto: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości. Nieznane: reakcja anafilaktyczna.

Przemiany materii i zaburzenia odżywiania. Niecze­sto: anoreksja.

Zaburzenia psychiczne. Niecze­sto: pobudzenie, bezsenność. Rzadko: pobudzenie. Nieznane: agresywność, niepokój, delirium, halucynacje.

Układ nerwowy. Często: ból głowy. Niecze­sto: zawroty głowy, senność, parestezje, dysgezja. Nieznane: omdlenia, drgawki, hipestezja, zwiększona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, agewzja, miastenia gravis.

Oczy. Często: zaburzenia wzroku.

Ucho i błędnik. Niecze­sto: zaburzenia słuchu, zawroty głowy. Nieznane: pogorszenie słuchu, w tym głuchota i/lub szumy w uszach.

Serco. Niecze­sto: kołatanie serca. Nieznane: torsade de pointes, arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Układ naczyniowy. Niecze­sto: zawroty głowy. Nieznane: hipotensja tętnicza.

Układ oddechowy, płuca i opłucna. Niecze­sto: duszność, krwawienie z nosa.

Układ pokarmowy. Bardzo często: biegunka. Często: wymioty, ból brzucha, nudności.

Niecze­sto: zaparcia, wzdęcia, niestrawność, zapalenie żołądka, dysfagia, wzdęcie brzucha, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierna sekrecja śliny. Nieznane: zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy. Niecze­sto: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna. Nieznane: niewydolność wątroby (rzadko kończąca się śmiercią), zapalenie wątroby typu fulminans, zapalenie wątroby z martwicą, martwica wątroby.

Skóra i tkanka podskórna. Niecze­sto: wysypka, swędzenie, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza. Rzadko: nadwrażliwość na światło, zespół egzantematyczny pęcherzykowy (AGEP), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)*. Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie naskórka, rumień wielopostaciowy.

* Częstość szacowana według „zasady trzech”

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna. Niecze­sto: osteoartroza, mialgia, ból pleców, ból szyi. Nieznane: artralgia.

Nerki i drogi moczowe. Niecze­sto: dysuria, ból nerek. Nieznane: ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek typu interpstycjalnego.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe. Niecze­sto: krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania. Niecze­sto: obrzęk, osłabienie, niepokój, zwiększone zmęczenie, obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej, niedobór samopoczucia, ból, obrzęk obwodowy, hipertermia, powikłania po zabiegu.

Badania laboratoryjne. Często: obniżenie liczby leukocytów, wzrost liczby eozynofili, obniżenie stężenia bikarbonianu we krwi, wzrost stężenia bazofilów, wzrost stężenia monocytów, wzrost stężenia neutrofili. Niecze­sto: wzrost stężenia asparaginianu aminotransferazy (AST), alaniny aminotransferazy (ALT), bilirubiny we krwi, mocznika we krwi, kreatyniny we krwi; zmiany stężenia potasu we krwi, wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej, chlorków, glukozy, płytek krwi; obniżenie hematokrytu; wzrost stężenia bikarbonianu, odchylenie od normy stężenia sodu.

Zaburzenia i zatrucia: Niecze­sto: powikłania po zabiegu.

Informacja o reakcjach niepożądanych, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych i obserwacji pogwarancyjnych. Reakcje te różnią się pod względem rodzaju lub częstości od tych zgłaszanych przy stosowaniu leków o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu:

Przemiany materii i zaburzenia odżywiania. Często: anoreksja.

Układ nerwowy. Często: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja.

Rzadko: hipestezja.

Oczy. Często: pogorszenie wzroku.

Ucho i błędnik. Często: głuchota. Rzadko: pogorszenie słuchu, szumy w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy. Rzadko: przyspieszone bicie serca.

Układ pokarmowy. Bardzo często: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, częste luźne stolce.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy. Rzadko: zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna. Często: wysypka, swędzenie. Rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna. Często: artralgia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania. Często: zwiększone zmęczenie. Rzadko: osłabienie, niedobór samopoczucia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: 6 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku.

Tabletki 500 mg: 3 lub 6 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

1. Sandoz GmbH (opakowanie pierwotne i wtórne, kontrola serii, zezwolenie na wprowadzenie serii do obrotu).
2. Sandoz S.R.L. (produkcja pełnym cyklem).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.
2. Str. Livezeni 7A, 540472 Târgu Mureș, okręg Mureș, Rumunia.