Avecyn-H

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AVECYN-H (AVECYN-N)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 fiolka (250 ml) zawiera moxifloksacyny 400 mg, co odpowiada 436 mg chlorowodorku moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: siarczan sodu bezwodny, octan sodu trójwodny, kwas octowy lodowaty (do regulacji pH), woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, żółty roztwór bez widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwmikrobowe do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC: J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-giraza oraz topoizomeraza IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA. Farmakokinetyka/farmakodynamika

Wrażliwość bakterii na fluorochinolony zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób infekcyjno-zapalnych oraz u ludzi wskazują, że kluczowym czynnikiem decydującym o skuteczności jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksyjnych, niską przenikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę.

Można oczekiwać krzyżowej oporności między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami. Mechanizmy oporności charakterystyczne dla innych klas środków przeciwbakteryjnych nie wpływają na skuteczność moksifloksacyny.

Wartości graniczne

Kliniczne wartości MIC oraz graniczne wartości testu dyfuzyjnego z krążkami moksifloksacyny, określone przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Czynniki Przeciwbakteryjne) (01.01.2012):

Wrażliwość mikrobiologiczna

Zakres nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalny zakres oporności osiągnął taki poziom, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Po jednorazowej infuzji moksifloksacyny w dawce 400 mg przez 1 godzinę stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26 % wyższe niż ten parametr po podaniu moksifloksacyny doustnie (3,1 mg/l). AUC wynosi około 39 mg×godz/l po podaniu dożylnym, co nieznacznie przekracza ten parametr po podaniu doustnym (35 mg×godz/l); całkowita dostępność biologiczna wynosi około 91 %. Po podaniu dożylnym moksifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy stosowaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według wyników badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami wynosi około 40–42 % niezależnie od stężenia. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza. Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg i 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej po 2,2 godziny po doustnym podaniu dawki. Odpowiadające stężenie maksymalne w makrofagach pęcherzykowych wynosiło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano po 10 godzinach po podaniu dożylnym. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest podobny do profilu osocza, osiągając maksymalne stężenie wolne 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) po około 1,8 godziny po podaniu dożylnym moksifloksacyny.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40 %) oraz z kałem/żółcią (około 60 %) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro i klinicznych fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I, w tym enzymy układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie

Okres półwydalenia moksifloksacyny z osocza wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po podaniu dożylnym w dawce 400 mg wydalanie moksifloksacyny z moczem w postaci niezmienionej wynosiło około 22 %, z kałem – 26 %. Wydalenie dawki (niezmienionej moksifloksacyny i metabolitów) wynosiło łącznie około 98 % po podaniu dożylnym leku. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensiem kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A, B wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie pozwalają jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większą ekspozycją na M1 w osoczu, podczas gdy ekspozycja na substancję czynną była podobna jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczających doświadczeń klinicznego stosowania moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach wielokrotnego podawania dawek moksifloksacyny zaobserwowano toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność u zwierząt. Stwierdzono toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Efekty te obserwowano po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie w osoczu wynosiło ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany w elektroretynogramie, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po podaniu dożylnym ogólna toksyczność była najbardziej wyrażona po wstrzyknięciu bolusowym moksifloksacyny (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut. Po podaniu wewnątrz tętniczym obserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na miękkie tkanki okołotętnicze, co wskazuje na konieczność unikania podania wewnątrz tętniczego moksifloksacyny.

Moksifloksacyna wykazała się genotoksycznością w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo genotoksyczność nie była obserwowana, mimo stosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne czynności serca, co mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT. Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwających 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia interwału QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie interwału QT. Wydłużenie interwału QT nie było obserwowane po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani zaburzeń płodności po jej podaniu. U zwierząt obserwowano niewielki wzrost częstości występowania wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie po podaniu dawki 20 mg/kg dożylnie, która wiązała się z silnym toksycznym wpływem na organizm matki. Obserwowano zwiększoną liczbę przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniu terapeutycznym w osoczu przewidywanym po zastosowaniu u człowieka.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u zwierząt niezdolnych płciowo.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Pneumonia community-acquired.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moksifloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane do wstępnego leczenia tych infekcji, jest niewskazane.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• w wywiadzie choroby lub patologie ścięgien związane z zastosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych czynności serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniem równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory;
• w wywiadie arytmiami objawowymi.

Moksifloksacynę nie można stosować jednocześnie z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego w zakresie stosowania moksifloksacyny, lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh) oraz z podwyższeniem stężenia transaminaz pięciokrotnie lub więcej.

Szczególne środki ostrożności.

Jeden fiolka leku przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Niezużyty roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molarny; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksylitolu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór Ringera z mleczanem). Roztworu do wlewu moksifloksacyny nie należy podawać łącznie z innymi lekami.

Nie należy stosować leku w przypadku obecności widocznych domieszek stałych lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może pojawić się osad, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Z tego powodu nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu w temperaturze poniżej 15 °C.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachyarytmii polimorficznej typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenytozyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójcykliczne leki przeciwdepresyjne;
• niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w szczególności galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamina IV, beprydyl, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klizmy (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B) lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax cyfostatyny o około 30 % bez wpływu na AUC lub wartość krzywej.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia Cmax glibenklamidu we krwi o około 21 %. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego standardu normalizacji (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepnących u pacjentów przyjmujących środki przeciwmikrobowe, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są infekcje, stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta. W związku z tym trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek zapobiegawczy można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepnego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną dla następujących substancji: ranitydyna, probenecyd, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podawana dożylowo, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Interakcje z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich działań niepożądanych po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji o łagodnym przebiegu, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz kliniczne stany, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc
Ustalono, że moxifloksacyna może u niektórych pacjentów powodować wydłużenie interwału QTc w zapisie elektrokardiograficznym (EKG). Stopień wydłużenia interwału QT może nasilać się wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi przy szybkim wlewie dożylnym. Dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu wlewu, który powinien trwać co najmniej 60 minut, oraz nie przekraczać dawki dożylnie 400 mg raz na dobę. Szczegółowe informacje zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Leczenie moxifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z arytmią serca, niezależnie od potwierdzenia tego stanu wynikami EKG. Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi arytmii (np. ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na większe ryzyko wystąpienia arytmii komorowej (w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej typu torsade de pointes) i zatrzymania krążenia (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moxifloksacyny u pacjentów przyjmujących leki mogące obniżać poziom potasu (patrz również sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom przyjmującym leki powodujące klinicznie istotną bradykardię (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). U kobiet i pacjentów w podeszłym wieku może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających interwał QTc, takich jak moxifloksacyna, dlatego pacjenci ci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybrać postać stanu zagrożenia życia, takiego jak wstrząs, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym zakończone przypadkami śmiertelnymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie działania niepożądane na skórę

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane na skórę (CZDNP), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, moxifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego. Jeśli u pacjenta podczas stosowania moxifloksacyny rozwinie się ciężka reakcja, taka jak ZSJ, TEN, OGEP lub DRESS, ponowne stosowanie moxifloksacyny u tego pacjenta jest absolutnie niedopuszczalne.

Pacjenci narażeni na napady drgawkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady drgawkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki przedłużających się (przez kilka miesięcy lub lat), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów) u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami, niezależnie od wieku pacjenta i istnienia czynników ryzyka. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe przerwanie stosowania moxifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego i skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym moxifloksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dizestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moxifloksacynę zaleca się powiadomienie lekarza o wystąpieniu takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuowane będzie leczenie, aby zapobiec rozwojowi stanów nieodwracalnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym podaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne nasilały się do wystąpienia myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójcze (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, leczenie moxifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z wywiadem chorób psychicznych lub z obecnym stanem choroby psychicznej.

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków (AA) oraz zapalenia okrężnicy związanej ze stosowaniem antybiotyków (AAK), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki łagodnego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AA lub AAK leczenie za pomocą środków przeciwdrobnoustrojowych, w tym moxifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące trwać nawet przez kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia tendinitis i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami stałymi oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitis (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Należy rozpocząć odpowiednie leczenie dotkniętych kończyn (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządu wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”, „Działania niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki odchylenia od normy poziomu glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Disglikemia występowała głównie u pacjentów w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowych) lub insulinę. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Udowodniono, że chinolony mogą powodować reakcje fotouczulenia u pacjentów. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna ma mniejsze ryzyko wywoływania reakcji fotouczulenia. Niemniej jednak pacjenci powinni unikać oddziaływania promieniowania ultrafioletowego lub długotrwałego i/lub intensywnego światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których patologia ta występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy okołosączynowej

Moxifloksacyna, roztwór do wlewu dożylnego, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnej. Należy unikać podania dożylnej, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołosączynowej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanki podskórnej

Skuteczność kliniczna stosowania moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażoną stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitą nie została ustalona.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz cofanie/niewydolność zastawki serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz cofania zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz cofania/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji leczenia u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą lub rozwarstwieniem aorty, u pacjentów z chorobą zastawki serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka, takich jak:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i cofania/niewydolności zastawki serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: choroby naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju cofania/niewydolności zastawki serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na badania biologiczne

Moxifloksacyna może wpływać na wyniki badania na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do fałszywie negatywnych wyników u pacjentów przyjmujących moxifloksacynę.

Infekcje wywołane metycylinoodpornym gronkowcem złocistym (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych metycylinoodpornym Staphylococcus aureus. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakażenia MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Lek zawiera 678,6 mg (około 29,52 mmol) sodu w jednej dawce. Pacjenci przestrzegający diety o kontrolowanym spożyciu soli powinni brać to pod uwagę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na doświadczalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na chrząstki obciążone u zwierząt dojrzałych płciowo oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny przenika do mleka matki. Z uwagi na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę doświadczalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na chrząstki obciążone u zwierząt dojrzałych płciowo, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony OUN (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku) lub ostre krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecany schemat dawkowania: 400 mg moxifloksacyny w formie infuzji raz na dobę. Początkową terapię dożylną można kontynuować doustnie tabletkami moxifloksacyny 400 mg, o ile wskazania kliniczne się na to pozwalają. W trakcie badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte spoza szpitala) lub 6 dni (powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia dożylno-doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku powikłanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania

Lek wprowadza się dożylnie w postaci ciągłej infuzji trwającej nie krócej niż 60 minut (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku wskazań roztwór do infuzji można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami infuzyjnymi zgodnymi (patrz sekcja „Środki ostrożności szczególne”).

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu od łagodnego do ciężkiego oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje zawarte są w sekcji „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) stosowanie moxifloksacyny u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT konieczne jest monitorowanie EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego po doustnym lub dożylnej podaniu dawki moxifloksacyny 400 mg zmniejsza dostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego wzrostu ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Efekty uboczne

Poniżej przedstawiono efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji podczas stosowania moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylna/doustna] oraz terapia doustna) oraz ich częstość. Wszystkie efekty uboczne, z wyjątkiem nudności i biegunki, wystąpiły z częstością mniejszą niż 3%. W każdej grupie efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, < 1/1000), rzadkie (< 1/10000), nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

* Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), poważnych, nieodwracalnych i powodujących inwalidztwo reakcji obejmujących kilka układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), powiązane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne) oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Częstotliwość występowania poniższych efektów jest wyższa przy dożylnej drodze podania moxifloksacyny, z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Nieczęsto: tachyarytmia komorowa, hipotensja tętnicza, obrzęk, kolitis związany z zastosowaniem antybiotyku (w tym kolitis pseudomembranozus, w rzadkich przypadkach z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), napady padaczkowe (w tym napady typu grand mal) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznika we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki następujących działań niepożądanych po leczeniu innymi fluorochinolonami, które mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym idiopatyczna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipertriglicerydemia, hiperkalcemia, anemia hemolityczna.

Zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, napady paniki, neuralgię oraz zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących inwalidztwo działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawicieli powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Aby chronić przed działaniem światła, fiolkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym.

Nie chłodzić. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno podawać roztworu do wlewania moxifloksacyny jednocześnie z innymi roztworami, z którymi jest niezgodny, w tym: 10% roztwór chlorku sodu; 20% roztwór chlorku sodu; 4,2% roztwór wodorostanu sodu; 8,4% roztwór wodorostanu sodu. Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w rozdziale „Szczególne środki ostrożności co do bezpieczeństwa”.

Opakowanie. 250 ml w fiolce. 1 fiolka w opakowaniu blisterowym lub 10 fiolki w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

VIOSEER S.A. PARENTERAL SOLUTIONS INDUSTRY (produkt niefasowany, opakowanie pierwotne, opakowanie wtórne, kontrola).

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMASEL” (wydanie serii).

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

9 km drogi krajowej Trikala-Larisa, Taxiarhis Trikala, 42100, Grecja.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon boryspolski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna, 3.