Arisol

I N S T R U K C J A dla zastosowania lekowego środka farmaceutycznego Arisol

Skład:

substancja czynna: darifenacyny hydrobromek (darifenacin hydrobromide);

1 tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera darifenacyny hydrobromku 8,923 mg lub 17,846 mg (równoważne darifenacinie 7,5 mg lub 15 mg odpowiednio);

substancje pomocnicze: wapnia hydrofosforan, hydroksypropyloceluloza, stearyna magnezu;

skład powłoki:

tabletka 7,5 mg: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000, talk;

tabletka 15 mg: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 6000, talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza (III) czerwony (E 172).

Postać lekowa. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

7,5 mg: tabletki białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe, pokryte powłoką filmową, z oznaczeniem tłoczonym „7.5” po jednej stronie;

15 mg: tabletki jasnopomarańczowe, okrągłe, podwójnie wypukłe, pokryte powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w urologii. Środki do leczenia częstomoczowania i nietrzymania moczu. Kod ATC G04B D10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Darifenacyna jest selektywnym antagonistą muszynynowych receptorów M3 (M3 SRA) in vitro. Receptor M3 jest głównym podtypem kontrolującym skurcze mięśni pęcherza moczowego. Nie wiadomo, czy ta selektywność wobec receptora M3 przekłada się na jakiekolwiek korzyści kliniczne w leczeniu objawów zespołu nadreaktywnego pęcherza moczowego.

Badania cystometryczne przeprowadzone z darifenacyną u pacjentów z nieprzywiedlnymi skurczami pęcherza moczowego wykazały zwiększenie pojemności pęcherza moczowego, podniesienie progu objętościowego dla niestabilnych skurczów oraz zmniejszenie częstości niestabilnych skurczów mięśnia detrusora.

Dawki darifenacyny 7,5 mg i 15 mg istotnie zmniejszały zarówno nasilenie, jak i liczbę epizodów nagłego wypływu moczu, a także liczbę mikcji, jednocześnie istotnie zwiększając średnią objętość mikcji w porównaniu z wartością wyjściową.

Dawki darifenacyny 7,5 mg i 15 mg były związane ze statystycznie istotnym poprawieniem jakości życia w niektórych aspektach, mierzonych za pomocą kwestionariusza Kings Health, w tym wpływu na nietrzymanie moczu, ograniczenia funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz nasilenia objawów.

Średnie procentowe zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu w ciągu tygodnia w porównaniu z wartością wyjściową było podobne u mężczyzn i kobiet przy stosowaniu dawek 7,5 mg i 15 mg. Obserwowane różnice w porównaniu z placebo w postaci procentowego i absolutnego zmniejszenia epizodów nietrzymania moczu u mężczyzn były niższe niż u kobiet.

Wpływ leczenia darifenacyną w dawkach 15 mg i 75 mg na interwał QT/QTc oceniano w badaniu z udziałem 179 zdrowych dorosłych (44 % mężczyzn i 56 % kobiet) w wieku od 18 do 65 lat przez 6 dni (do stanu stacjonarnego). Terapeutyczne i nadt erapeutyczne dawki darifenacyny nie powodowały wydłużenia interwału QT/QTc w porównaniu z placebo przy maksymalnym wpływie darifenacyny.

Farmakokinetyka.

Darifenacyna jest metabolizowana przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6. Ze względu na genetyczne różnice około 7 % osób rasy europejskiej nie posiada enzymu CYP2D6 i uznaje się je za osoby o powolnym metabolizmie. U kilku procent populacji obserwuje się podwyższony poziom enzymu CYP2D6 (osoby o nadmiernym metabolizmie). Poniższa informacja dotyczy osób o normalnej aktywności enzymu CYP2D6 (osoby o szybkim metabolizmie), chyba że wskazano inaczej.

Wchłanianie. Ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia biodostępność darifenacyny wynosi około 15 % i 19 % po podaniu dobowych dawek 7,5 mg i 15 mg w stanie stacjonarnym. Maksymalny poziom w osoczu osiągany jest około 7 godzin po przyjęciu tabletek o przedłużonym uwalnianiu, a stężenie stacjonarne w osoczu osiągane jest w szóstym dniu przyjmowania. W stanie stacjonarnym wahania stężenia darifenacyny od szczytu do minimum są niewielkie (od szczytu do minimum: 0,87 dla dawki 7,5 mg i 0,76 dla dawki 15 mg), co pozwala utrzymywać terapeutyczny poziom w osoczu w całym przedziale między dawkami. Pokarm nie wpływał na farmakokinetykę darifenacyny podczas wielokrotnego przyjmowania tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Rozkład. Darifenacyna jest substancją lipofilową i wiąże się z białkami osocza w 98 % (głównie z alfa-1-glikoproteiną kwasową). Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) szacowana jest na 163 litry.

Metabolizm. Po doustnym podaniu darifenacyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie.

Darifenacyna ulega znaczącemu metabolizmowi za pomocą cytochromów CYP3A4 i CYP2D6 w wątrobie oraz CYP3A4 w ścianie jelita. Główne drogi metabolizmu to: monohydroksylacja pierścienia dihydrobenzofuranu; otwarcie pierścienia dihydrobenzofuranu oraz N-dealkilacja azotu pirrolidynowego.

Początkowe produkty hydroksylacji i N-dealkilacji są głównymi metabolitami krążącymi, ale żaden z nich nie wnosi istotnego wkładu w ogólny efekt kliniczny darifenacyny.

Wydalanie. Po doustnym podaniu dawki roztworu 14C-darifenacyny zdrowym ochotnikom około 60 % radioaktywności wykryto w moczu i 40 % w kale. Tylko niewielki procent wydanej dawki stanowił niezmieniony darifenacyna (3 %). Obliczony klirens darifenacyny wynosi 40 l/h. Okres półtrwania darifenacyny po długotrwałym przyjmowaniu wynosi około 13–19 godzin.

Zależność dawkowa. Farmakokinetyka darifenacyny w stanie stacjonarnym zależy od dawki ze względu na nasycenie enzymu CYP2D6.

Podwojenie dawki darifenacyny z 7,5 mg do 15 mg prowadzi do zwiększenia jej wpływu w stanie stacjonarnym o 150 %. Ta zależność od dawki jest najprawdopodobniej spowodowana nasyceniem metabolizmu katalizowanego przez CYP2D6, a być może również częściowym nasyceniem metabolizmu zależnego od CYP3A4 w ścianie jelita.

Osobliwości farmakokinetyki u określonych grup pacjentów.

Płeć. Populacyjna analiza farmakokinetyczna danych pacjentów wykazała, że wpływ darifenacyny był o 23 % niższy u mężczyzn niż u kobiet.

Wiek. Populacyjna analiza farmakokinetyczna danych pacjentów wykazała tendencję do zmniejszania się klirensu z wiekiem (19 % na 10 lat, na podstawie analizy populacyjnej z badań fazy III u pacjentów w wieku 60–89 lat).

Osoby o powolnym metabolizmie CYP2D6. Metabolizm darifenacyny u osób o powolnym metabolizmie CYP2D6 jest głównie pośredniczony przez CYP3A4. W jednym badaniu farmakokinetycznym wpływ w stanie stacjonarnym u osób o powolnym metabolizmie był o 164 % i 99 % wyższy odpowiednio przy dawkach 7,5 mg i 15 mg podawanych raz dziennie. Jednak populacyjna analiza farmakokinetyczna danych z badań fazy III wykazała, że średnio wpływ w stanie stacjonarnym był o 66 % wyższy u osób o powolnym metabolizmie niż u osób o szybkim metabolizmie. W obu tych populacjach obserwowano znaczne nakładanie się zakresów wpływu.

Niewydolność nerek. Małe badanie osób (n = 24) z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny od 10 ml/min do 136 ml/min), które otrzymywały darifenacynę w dawce 15 mg raz dziennie do osiągnięcia stanu stacjonarnego, wykazało brak związku między funkcją nerek a klirensiem darifenacyny.

Niewydolność wątroby. Farmakokinetykę darifenacyny badano u pacjentów z łagodnym (klasa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) lub umiarkowanym (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) zaburzeniem funkcji wątroby, którzy otrzymywali darifenacynę w dawce 15 mg raz dziennie do osiągnięcia stanu stacjonarnego.

Łagodne zaburzenie funkcji wątroby nie wpływało na farmakokinetykę darifenacyny. Jednak umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby wpływało na wiązanie darifenacyny z białkami. Szacuje się, że wpływ nietylowanego darifenacyny był 4,7-krotnie wyższy u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby niż u pacjentów z normalną funkcją wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dla leczenia objawowego nagłego (impulsywnego) nietrzymania moczu i/lub częstomoczliwości oraz nagłych (impulsywnych) parcień na oddanie moczu charakterystycznych dla dorosłych pacjentów z zespołem nadaktywnego pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania.

Darifenacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z następującymi stanami:

• podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• zatrzymaniem oddawania moczu;
• zastoje w żołądku;
• toksycznym megakolonem;
• ciężkim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego;
• miastenią ciężką (miastenia gravis);
• nieleczoną jaskrą zamkniętoplewą;
• ciężkim niedostatecznością wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh);
• ciężkim niedostatecznością nerek;
• jednoczesnym leczeniem silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakologiczne

Metabolizm darifenacyny jest głównie pośredniczony przez enzymy cytochromu P450 CYP2D6 i CYP3A4. Dlatego inhibitory tych enzymów mogą zwiększyć działanie darifenacyny.

Inhibitory CYP2D6

U pacjentów stosujących substancje będące silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyna, terbinafina, cyklosporyna, cymetydyna i chinidyna) zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg na dobę. Dawkę można dobrać do 15 mg na dobę w celu poprawy odpowiedzi klinicznej, pod warunkiem dobrej tolerancji dawki. Jednoczesne leczenie silnymi inhibitorami CYP2D6 prowadzi do zwiększenia działania leku (np. o 33% przy stosowaniu 20 mg paroksetyny w połączeniu z dawką darifenacyny 30 mg).

Inhibitory CYP3A4

Darifenacynę nie należy stosować razem z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak inhibitory proteazy (np. rytonawir), ketokonazol i itrakonazol. Należy również unikać stosowania silnych inhibitorów białka P-glikoproteiny, takich jak cyklosporyna i werapamil. Jednoczesne stosowanie darifenacyny 7,5 mg z silnym inhibitorem CYP3A4 – ketokonazolem 400 mg – prowadziło do 5-krotnego wzrostu AUC (powierzchni pod krzywą „stężenie – czas”) darifenacyny w stanie stacjonarnym. U osób o powolnym metabolizmie działanie darifenacyny wzrosło około 10-krotnie. Ze względu na większy wpływ CYP3A4 po wyższych dawkach darifenacyny oczekuje się, że efekt będzie jeszcze bardziej wyrażony przy połączeniu ketokonazolu z darifenacyną 15 mg.

Przy jednoczesnym stosowaniu z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak erytromycyna, klaritromycyna, telitromycyna, flukenazol i sok grejpfrutowy, zalecana dawka początkowa darifenacyny wynosi 7,5 mg na dobę. Dawkę można dobrać do 15 mg na dobę w celu poprawy odpowiedzi klinicznej, pod warunkiem dobrej tolerancji dawki. AUC24 i Cmax darifenacyny po podaniu 30 mg jednorazowo na dobę u osób o aktywnym metabolizmie były o 95% i 128% wyższe przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny (umiarkowanego inhibitora CYP3A4) i darifenacyny niż przy stosowaniu darifenacyny samodzielnie.

Induktory enzymów

Substancje będące induktorami CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, barbiturany i waleriana (Hypericum perforatum), prawdopodobnie obniżają stężenie darifenacyny we krwi.

Substraty CYP2D6

Darifenacyna jest umiarkowanym inhibitorem enzymu CYP2D6. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu darifenacyny z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP2D6 i mają wąskie okno terapeutyczne (np. flekainid, tiorydazyna lub trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, takie jak imipramina). Wpływ darifenacyny na metabolizm substratów CYP2D6 ma głównie znaczenie kliniczne dla substratów CYP2D6, których dawkę dobiera się indywidualnie.

Substraty CYP3A4

Leczenie darifenacyną prowadziło do umiarkowanego zwiększenia działania substratu CYP3A4 – midazolamu. Dane dostępne obecnie nie wskazują na to, że darifenacyna zmienia klirens lub biodostępność midazolamu. Można więc stwierdzić, że podawanie darifenacyny nie zmienia farmakokinetyki substratów CYP3A4 in vivo. Interakcja z midazolamem nie ma znaczenia klinicznego, dlatego nie jest wymagana korekta dawki substratów CYP3A4.

Warfaryna

Należy kontynuować standardowy monitoring terapeutyczny czasu protrombinowego w przypadku stosowania warfaryny. Działanie warfaryny na czas protrombinowy nie zmieniało się przy jednoczesnym stosowaniu z darifenacyną.

Digoksyna

Monitorowanie działania digoksyny należy przeprowadzać na początku i na końcu leczenia darifenacyną, a także przy zmianie dawki darifenacyny. Darifenacyna w dawce 30 mg raz na dobę (dwa razy więcej niż zalecana dawka dzienna) przy jednoczesnym stosowaniu z digoksyną w stanie stacjonarnym prowadziła do niewielkiego wzrostu działania digoksyny (AUC: 16%; Cmax: 20%). Zwiększenie działania digoksyny może być spowodowane konkurencją między darifenacyną a digoksyną o białko P-glikoproteinę. Nie można wykluczyć innych interakcji związanych z transportem.

Leki przeciwmuskarynowe

Jednoczesne stosowanie leków o działaniu przeciwmuskarynowym, takich jak oksybutynina, tolterodyna i flawoksat, może prowadzić do bardziej wyraźnych efektów terapeutycznych i niepożądanych. Wzmocnienie działania antycholinergicznego leków przeciwparkinsonowych i trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych może również występować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwmuskarynowych z tymi lekami. Badania interakcji z lekami przeciwparkinsonowymi i trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi nie były jednak prowadzone.

Właściwości stosowania.

Arisol należy stosować ostrożnie u pacjentów z neuropatią autonomiczną, przepukliną rozworu przełykowego przepony, klinicznie istotnym zwężeniem odpływu z pęcherza moczowego, ryzykiem zatrzymania moczu, ciężkim zaparciem lub chorobami przewodu pokarmowego z obstrukcją, takimi jak zwężenie odźwiernika.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów leczonych z powodu jaskry z zamknięciem kąta przesączania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy ocenić inne przyczyny częstomoczu (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku wystąpienia infekcji dróg moczowych należy rozpocząć odpowiednią terapię antybakteryjną.

Arisol należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem obniżenia motoryki przewodu pokarmowego, refluksu żołądkowo-przełykowego i/lub u tych, którzy równocześnie przyjmują leki (np. doustne bisfosfoniany), które mogą wywołać lub nasilić zapalenie przełyku.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały jeszcze ustalone u pacjentów z nadczynnością mięśnia detrusora o przyczynie neurogennym.

Leki antymuskarynowe należy przepisywać ostrożnie pacjentom z chorobami serca.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków antymuskarynowych, pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego zaprzestania przyjmowania Arisolu i bezzwłocznego skorzystania z pomocy medycznej, jeśli wystąpią obrzęk języka, krtani i gardła lub trudności w oddychaniu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania darifenacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność dla porodu. Arisol nie jest zalecany w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Darifenacyna wydostaje się z mlekiem u szczurów. Nie wiadomo, czy darifenacyna wydostaje się do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Decyzja o zaprzestaniu karmienia piersią lub o rezygnacji z terapii w okresie laktacji powinna opierać się na ocenie korzyści i ryzyka.

Niepłodność.

Brak danych dotyczących wpływu darifenacyny na płodność człowieka. Darifenacyna nie wpływa na płodność samców ani samic szczurów i nie wywiera żadnego wpływu na narządy rozrodcze szczurów i psów. Kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować o braku danych dotyczących płodności i przepisać lek po rozważeniu indywidualnych ryzyk i korzyści.

Wpływ na zdolność sterowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Tak jak inne leki antymuskarynowe, Arisol może powodować takie efekty jak zawroty głowy, nieostre widzenie, bezsenność i senność. Pacjenci, u których wystąpią te działania niepożądane, nie powinni kierować pojazdami ani pracować z maszynami.

Działania niepożądane darifenacyny takie jak te były rzadko zgłaszane.

Sposób stosowania i dawki.

Arisol przeznaczony jest do stosowania doustnego. Tabletki należy przyjmować raz dziennie, popijając płynem, niezależnie od spożycia pokarmu. Tabletki należy połykać całe (nie żuć, nie dzielić ani nie rozdrabniać).

Dorośli

Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg na dobę. Po dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia należy przeprowadzić ponowną ocenę pacjentów. U pacjentów, którzy wymagają bardziej wyraźnego ulgi w objawach, dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę, w zależności od indywidualnej reakcji.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Zalecana dawka początkowa dla osób starszych wynosi 7,5 mg na dobę. Po dwóch tygodniach od rozpoczęcia terapii należy przeprowadzić ponowną ocenę skuteczności i bezpieczeństwa. U pacjentów, którzy mają akceptowalny profil tolerancji, ale wymagają bardziej wyraźnego ulgi w objawach, dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę, w zależności od indywidualnej reakcji.

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Należy jednak zachować ostrożność przy leczeniu tej grupy pacjentów.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (klasa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) należy leczyć tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a dawkę należy ograniczyć do 7,5 mg na dobę. Arisol jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha).

Pacjenci otrzymujący leczenie towarzyszące substancjami, które są silnymi inhibitorami CYP2D6 lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4

U pacjentów otrzymujących substancje będące silnymi inhibitorami CYP2D6, takimi jak paroksetyna, terbinafina, chinidyna i cyklosporyna, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg. Dawkę można tycować do 15 mg na dobę w celu poprawy odpowiedzi klinicznej, pod warunkiem dobrej tolerancji dawki.

U pacjentów otrzymujących umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak flukonazol, sok grejpfrutowy i erytromycyna, zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg na dobę. Dawkę można tycować do 15 mg na dobę w celu poprawy odpowiedzi klinicznej, pod warunkiem dobrej tolerancji dawki.

Dzieci

Arisol nie jest zalecany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy.

W badaniach klinicznych darifenacyna była stosowana w dawkach do 75 mg (pięciokrotna maksymalna dawka terapeutyczna). Najczęstsze reakcje niepożądane to suchość w ustach, zaparcia, ból głowy, dyspepsja i suchość w nosie. Jednak przedawkowanie darifenacyny może potencjalnie prowadzić do ciężkich efektów antycholinergicznych, dlatego należy je odpowiednio leczyć.

Leczenie.

Leczenie powinno być skierowane na wyeliminowanie objawów antycholinergicznych pod ścisłym nadzorem lekarza. W wyeliminowaniu tych objawów może pomóc zastosowanie środków takich jak fizostygmina.

Niepożądane działania.

Zgodnie z profilem farmakologicznym najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były suchość w ustach (20,2 % i 35 % przy dawkach 7,5 mg i 15 mg odpowiednio, 18,7 % po elastycznym dopasowaniu dawki oraz 8–9 % w grupie placebo) oraz zaparcia (14,8 % i 21 % przy dawkach 7,5 mg i 15 mg odpowiednio, 20,9 % po elastycznym dopasowaniu dawki oraz 5,4–7,9 % w grupie placebo). Działania antycholinergiczne są zazwyczaj zależne od dawki.

Częstość zaprzestania przyjmowania leku z powodu tych niepożądanych działań była jednak niska (suchość w ustach — 0–0,9 %, zaparcia — 0,6–2,2 % przy stosowaniu darifenacyny, w zależności od dawki, w porównaniu z 0 % i 0,3 % odpowiednio w grupie placebo).

W poniższej tabeli przedstawiono inne niepożądane działania zarejestrowane podczas badań klinicznych oraz w okresie posprzedmowym.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

W podstawowych badaniach klinicznych z dawkami darifenacyny 7,5 mg i 15 mg zgłaszano działania niepożądane przedstawione w tabeli. Większość działań niepożądanych miała łagodny lub umiarkowany nasilenie i nie prowadziła do przerwania leczenia u większości pacjentów. Leczenie darifenacyną może maskować objawy choroby pęcherza żółciowego. Nie stwierdzono jednak związku między występowaniem działań niepożądanych związanych z układem wyprowadzającym żółć u pacjentów otrzymujących darifenacynę a postępującym wiekiem. Częstość działań niepożądanych przy dawkach 7,5 mg i 15 mg zmniejszała się w okresie leczenia do 6 miesięcy. Podobna tendencja obserwuje się również u pacjentów, którzy przerwali leczenie.

Doświadczenie po rejestracji.

W międzynarodowym doświadczeniu pogabinetowym zgłaszano następujące zdarzenia związane z zastosowaniem darifenacyny: uogólnione reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, depresyjny nastrój/zmiany nastroju, halucynacje. Ponieważ te zdarzenia zgłaszane były spontanicznie w oparciu o międzynarodowe doświadczenie pogabinetowe, niemożliwe jest oszacowanie częstości tych zdarzeń na podstawie dostępnych danych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w zastosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze, 4 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Laboratorios Medicamentos Internacionales, S. A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Calle Solana, 26, Torrejón de Ardoz, 28850, Madryt, Hiszpania.