INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku ANTEBA (ANTEBA)

Sk³ad:

substancja czynna: meloksykam;

1 ml roztworu zawiera 10 mg meloksykamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikofurol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwañ.

Postaæ leku. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne dane fizykochemiczne: przejrzysty, ¿ó³ty z odcieniem zieleni roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Anteba to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksykamów, który wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Lek wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Tak jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania nie został w pełni poznany. Jednakże wspólnym mechanizmem działania wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu) jest hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna biodostępność w porównaniu z przyjmowaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l, z odchyleniem współczynnika w granicach od 11% do 32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który wydzielany jest w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dawki dobowej wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osocza wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby / nerek. Lekka do umiarkowanej niewydolność wątroby i nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku terminalnej niewydolności nerek zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osocza krwi w stanie równowagi u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Lek wskazany jest w leczeniu dorosłych pacjentów.

Przeciwwskazania.

Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwnowotrzowe (NPZP), aspiryna. Leku nie należy stosować pacjentom, u których po przyjęciu aspiryny lub innych NPZP pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NPZP w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca jama żołądka/wykrwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków jamy lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwpłytkowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie wieńcowym (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NPZP), (niskocząsteczkowe lub niefractionowane) heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NPZP) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi NPZP (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg za raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania owrzodzeń w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NPZP mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NPZP i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Z powodu wstrzykiwania do mięśni roztworu do wstrzykiwań meloksikamu, lek jest przeciwwskazany pacjentom poddawanym leczeniu antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki tromboliczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.

Moczopędne, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NPZP mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii wspólnej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. β-blokery). Tak jak przy stosowaniu poniżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneryny może być nasilana przez NPZP poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferaziroks. Jednoczesne stosowanie meloksikam i deferaziroks może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NPZP, które zwiększają stężenie litu we krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), które może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NPZP nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu we krwi na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NPZP mogą zmniejszać sekrecję kanalikową metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie we krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NPZP u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko interakcji między NPZP a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry analizy krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NPZP i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu we krwi może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NPZP (patrz wyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie leku należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikam z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednoczesnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam poprzez zakłócenie krążenia wątrobowego, w związku z czym klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikam i innych leków na farmakokinetykę.

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) i w jedną trzecią innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam we krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfoniliomocznika lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrząsowymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji prowadzono wyłącznie wśród dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności.

Efekty niepożądane mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Środek leczniczy nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzód żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodu lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Należy rozważyć terapię łączoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni być informowani o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko wrzodu lub krwawienia, takie jak heparyna, leki przeciwpłytkowe lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, czy kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia wątroby. Do 15 % pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam, może dojść do podwyższenia jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Istotne podwyższenia ALAT lub ASPAT (około 3 lub więcej razy powyżej normy) odnotowano u 1 % pacjentów w badaniach klinicznych z NLPZ. Ponadto, w trakcie badań klinicznych z NLPZ zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, błyskawiczny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których występują odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie leku.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe i mózgowe. Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od łagodnego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne dane pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ, w tym meloksikamu (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu), może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry. Zgłaszano ciężkie, zagrażające życiu uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (TEN) podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i powinni uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępujące wysypki, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym wiąże się lepsza prognoza w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas stosowania meloksikamu, nie można ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypki lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne. Jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na lek. Meloksikamu nie należy stosować pacjentom z trzyczęścią asparynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występują zapalenia nosa z lub bez polipów nosowych lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek. Jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek. NLPZ ze względu na hamowanie działanie rozszerzające naczynia nerek przez prostaglandyny mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczy;
nefropatia toczeniowa;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek międzykomórkowych, zapaleń kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek w końcowym stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od łagodnego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (stopień klirensu kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody. NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia. Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej na 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności. Efekty niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, słabszych lub osłabionych, którzy wymagają starannego monitorowania. Jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia efektów niepożądanych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki. Działanie farmakologiczne zmierzające do zmniejszenia gorączki i stanu zapalnego może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami. Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne. Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano lek i u których mogą wystąpić skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą. Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącą astmą.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia. U zwierząt ustalono, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto, u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto, istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem naglącego wskazania. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub kobieta w ciąży stosuje meloksikam w I i II trymestrze, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie leku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (ze wczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzeń funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w późnych stadiach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych efektów niepożądanych, meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma niewielki wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których występują zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Wstrzykiwanie wewnętrznomięśniowe.

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/24 h.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni, w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (tzn. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególnej kategorii.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania. Preparat należy podawać powoli, drogą głębokiego wstrzykiwania wewnętrznomięśniowego do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniec igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku.

Dzieci.

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) są zazwyczaj ograniczone do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w większości przypadków są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej oraz zatrzymania akcji serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NLPZ, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie. W przypadku przedawkowania leków NLPZ zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacja lub krwawienie do przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezbyt często (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i chłonnego: rzadko – anemia; niezbyt często – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidealnych;
nieznane – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidealna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne: niezbyt często – zmiana nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: niezbyt często – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy; niezbyt często – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: niezbyt często – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NLPZ.

Ze strony naczyń: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: niezbyt często – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – ukryte lub makroskopowe krwawienie do przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; niezbyt często – zapalenie okrężnicy, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; nieznane – zapalenie trzustki. Krwawienie do przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; niezbyt często – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźne rumień wielopostaciowe; nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry egzfoliatywne, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: często – zaciekanie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; nieznane – objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są ogólnie uznawane i charakterystyczne dla innych związków tej klasy. Organiczne uszkodzenie nerek, które prawdopodobnie prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem słonecznym, niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Lekhim-Charków”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.
Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.