Ampicylina

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AMPICYLINA (AMPICILLIN)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera 0,5 g lub 1,0 g sterylnej soli sodowej ampicyliny, przeliczonej na ampicylinę.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały proszek higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki beta-laktamowe, penicyliny. Penicyliny o szerokim zakresie działania. Kod ATC J01C A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ampicylina wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakteriobójczego). Jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich (Staphylococcus spp., z wyjątkiem szczepów produkujących penicylinazę; Streptococcus spp., w tym S. pneumoniae; Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis, Clostridium spp., większość enterokoków) oraz bakterii Gram-ujemnych (Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Proteus mirabilis, niektóre szczepy Klebsiella pneumoniae, Haemophilus influenzae).

Preparat jest niszczony przez penicylinazę, dlatego nie działa na szczepy bakterii wytwarzające penicylinazę. Preparat hamuje polimerazę peptydoglikanu i transpeptydazę, co przeszkadza w tworzeniu wiązań peptydowych i zaburza późne etapy syntezy ściany komórkowej rozmnażających się mikroorganizmów. Występujące w wyniku tego uszkodzenia osłonki obniżają odporność osmotyczną komórki bakteryjnej, co prowadzi do jej śmierci (lizy).

Farmakokinetyka.

Po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnym krąży we krwi w wysokich stężeniach. Maksymalne stężenie we krwi pojawia się po 15 minutach po podaniu dożylnym oraz po 0,5–1 godzinie po podaniu wewnątrzmięśniowym. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 0,5–1 g ampicyliny w odstępach 4–6 godzinnych osiąga się w krwi stężenie terapeutyczne.

Dobrze przenika do tkanek i płynów ustrojowych, występuje w stężeniach terapeutycznych w płynie opłucnowym, otrzewnowym i stawowym. W żółci może występować w stężeniach 4–100 razy wyższych niż we krwi. Relatywnie niewielka część (10–30%) wiąże się z białkami osocza krwi. Przez barierę krew–mózg nie przenika. Prawie nie ulega biotransformacji. Wydalany jest głównie przez nerki, częściowo – z żółcią, u karmiących piersią kobiet wydostaje się do mleka. W ciągu 12 godzin z moczem wydala się 45–70% dawki. Przy zaburzeniach wydzielania przez nerki stężenie leku we krwi wzrasta, a jego wydalanie się opóźnia. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min stężenie antybiotyku we krwi może być 10 razy wyższe niż u chorych z prawidłową czynnością nerek. Okres półwyladowania wydłuża się z 1–2 godzin w normie do 10–12 godzin. Ampicylina przy wielokrotnym podawaniu nie kumuluje się, co umożliwia stosowanie jej w dużych dawkach i przez dłuższy czas.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Sepsa, endokardyt septyczny, meningitis, infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień płuc); infekcje dróg moczowych i dróg żółciowych (nephritis, pielonefryt, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherza żółciowego); infekcje skóry i tkanek miękkich oraz choroby wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na działanie antybiotyku (wywołane przez β-hemolizujące streptokoki grupy A lub koagulazo-dodatnie gronkowce, wrażliwe na penicylinę); sanacja nosicieli tyfusu (nosicielstwo Salmonella typhi oraz paratyphi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ampicylinę oraz inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy); ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek; mononukleoza zakaźna; białaczka; zakażenie HIV; choroby przewodu pokarmowego/colitis związane z zastosowaniem antybiotyków.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ampicylina zwiększa działanie leków przeciwkrzepliwych oraz antybiotyków z grupy aminoglikozydów, jednocześnie zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Podczas jednoczesnego stosowania Ampicyliny z doustnymi lekami zawierającymi estrogeny obserwuje się obniżenie ich skuteczności z powodu osłabienia wątrobowej cyrkulacji estrogenów.

Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe Ampicyliny, wskutek czego wzrasta ryzyko wystąpienia jej działania toksycznego.

Allopurinol zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia wysypek skórnych.

Wysokie dawki Ampicyliny obniżają stężenie atenololu w osoczu krwi, dlatego zaleca się stosowanie tych leków oddzielnie – najpierw atenolol, a następnie Ampicylinę.

Ampicylina zmniejsza klirens i zwiększa toksyczność metotreksatu, nasila wchłanianie digoksyny.

Podczas interakcji ampicyliny z makrolidami, paromycyną, tetrazyklinami, chloramfenikolem obniżany jest efekt obu leków. Ampicylina może zmniejszać działanie benzoesanu sodu.

Podczas jednoczesnego stosowania z blokerami receptorów β-adrenergicznych zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Szczególne wskazania.

W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola czynności nerek, wątroby i krwi obwodowej. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę leku należy zmniejszyć; u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) lek należy stosować w dawce połowa z przedziałem 12 godzin.

Z ostrożnością należy stosować lek u dzieci, jeśli w wywiadzie matki występują dane wskazujące na podwyższoną wrażliwość na penicyliny.

W przypadku astmy oskrzelowej, kataru siennego i innych chorób alergicznych lek należy stosować równocześnie z lekami odwrażliwiającymi.

Przy długotrwałym leczeniu tym lekiem u osłabionych pacjentów możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji spowodowanej drobnoustrojami opornymi na lek.

Należy przerwać przyjmowanie leku, jeśli pojawi się wysypka skórna.
Pacjenci z limfoleukozą mają zwiększone ryzyko wystąpienia wysypki skórnej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie wykazano działania teratogennego Ampicyliny. Jednak stosowanie Ampicyliny w okresie ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwany pozytywny efekt dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ampicylina przenika do mleka matki w niskich stężeniach. W trakcie leczenia tym lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W trakcie leczenia tym lekiem u niektórych pacjentów możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku i długość leczenia ustala się indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, lokalizacji infekcji oraz wrażliwości patogenu na lek. Lek podaje się do wewnątrzmięśniowo lub dożylnie (kroplowo lub bolusowo).

Zalecana dawka dla dorosłych to 250–500 mg 4 razy na dobę. Dawkę dzienną 1–3 g. W przypadku ciężkich infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 10 g i więcej.

Noworodkom lek podaje się w dawce dobowej 20–40 mg/kg, dzieciom z innych grup wiekowych – 50–100 mg/kg. W przypadku ciężkiego przebiegu infekcji podane dawki mogą być podwojone. Dawkę dzienną podaje się w 4–6 dawkach z odstępem 4–6 godzin.

W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci: dzieciom w wieku do 1 miesiąca podaje się w dawce dobowej 100–500 mg/kg, dzieciom w wieku powyżej 1 miesiąca – w dawce dobowej 200–300 mg/kg w 6–8 dawkach. Dawkę dzienną podaje się w 4–6 dawkach.

Czas trwania leczenia wynosi 7–14 dni i więcej. Leczenie ampicylina należy kontynuować przez co najmniej 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i ustąpieniu objawów choroby. W przypadku infekcji wywołanych paciorkowcem hemolitycznym czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 10 dni.

Roztwór do wewnątrzmięśniowego wstrzykiwania należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem, dodając do zawartości fiolki 5 ml wody do wstrzykiwań. Do bolusowego podania dożylnego pojedynczą dawkę leku (nie więcej niż 2 g) rozpuszcza się w 5–10 ml wody do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu i podaje się powoli w ciągu 3–5 minut (podawanie w dawce 1–2 g należy wykonywać w ciągu 10–15 minut). W przypadku pojedynczej dawki przekraczającej 2 g lek podaje się dożylnie kroplowo. Do podania kroplowego dożylnego pojedynczą dawkę leku (2–4 g) rozpuszcza się w niewielkiej objętości wody do wstrzykiwań (odpowiednio 7,5–15 ml), a następnie otrzymany roztwór antybiotyku dodaje się do 125–250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5–10 % roztworu glukozy i podaje się z prędkością 60–80 kropel na minutę. W przypadku podania kroplowego dzieciom jako rozpuszczalnika stosuje się 5–10 % roztwór glukozy. Przygotowane roztwory należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Dzieci. Ampicylina stosowana jest w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, ból głowy), zaburzenia przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), reakcje alergiczne w postaci wysypek skórnych. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania lek należy natychmiast odstawić i w razie potrzeby przeprowadzić leczenie objawowe: przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających, korekta równowagi wodno-elektrolitowej, hemodializa. W przypadku reakcji alergicznych wskazane są leki przeciwhistaminowe i środki odwrażliwiające.

Działania niepożądane

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, swędzenie, zaczerwienienie, pokrzywka, katar, zapalenie spojówek, rzadko – gorączka, ból stawów, eozynofilia, odłuszczeniowe zapalenie skóry, purpura, wielopostaciowe wypryskiowe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (Quinckego), wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zmiany w smaku, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, suchość w ustach, dysbakterioza jelit, zapalenie żołądka, zapalenie jelita, zapalenie okrężnicy krwotocznej. W trakcie leczenia lub w ciągu kilku tygodni po zakończeniu terapii antybiotykiem istnieje ryzyko rozwoju kolitu pseudomembranaceus.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestaryczna.

Ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego: przy stosowaniu wysokich dawek u chorych z niewydolnością nerek – zawroty głowy, ból głowy, drżenie, napady drgawkowe, neuropatia.

Reakcje miejscowe: w tym obrzęk, swędzenie, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia.

Wskaźniki laboratoryjne: umiarkowane zwiększenie aktywności „wątrobowych” aminotransferaz, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych testów glikozurii oraz reakcji Coombsa.

Inne: odwracalne zaburzenia hematopoezy (leukopenia, trombocytopenia, anemia hemolityczna, agranulocytoza), zapalenie śródmiąższowe nerek, nadkażenie, kandydoza. U chorych z bakteriemią (sepsa) stosowanie ampicyliny może wywołać reakcję bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimera).

Termin przydatności do użycia. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno mieszać ampicyliny z innymi lekami w jednym pojemniku.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1,0 g w fiolkach; w opakowaniu 10 fiolki.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.

INSTRUKCJA

do stosowania leku

AMPICYLINA

(AMPICILLIN)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera ampicyliny sodu w postaci sterylnej, przeliczając na ampicylina – 0,5 g lub 1,0 g.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek białego koloru, higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki beta-laktamowe, penicyliny. Penicyliny o szerokim spektrum działania.

Kod ATX J01C A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ampicylina charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakteriobójczego). Działa na bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus spp., z wyjątkiem szczepów wytwarzających penicylinazę; Streptococcus spp., w tym S. pneumoniae; Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis, Clostridium spp., większość enterokoków) oraz bakterie Gram-ujemne (Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Proteus mirabilis, niektóre szczepy Klebsiella pneumoniae, Haemophilus influenzae).

Lek jest niszczone przez penicylinazę, dlatego nie działa na szczepy bakterii wytwarzające penicylinazę. Lek hamuje polimerazę peptydoglikanu i transpeptydazę, przeszkadza w tworzeniu wiązań peptydowych i zaburza późne etapy syntezy ściany komórkowej rozmnażających się mikroorganizmów. Powstające w ten sposób uszkodzenia osłonki zmniejszają odporność osmotyczną komórki bakteryjnej, co prowadzi do jej śmierci (lizy).

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły krążenie w krwi w wysokich stężeniach. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 15 minutach po wstrzyknięciu do żyły i po 0,5–1 godzinie po wstrzyknięciu do mięśnia. Po wstrzyknięciu do mięśnia 0,5–1 g ampicyliny w odstępach 4–6 godzin utrzymuje się stężenie terapeutyczne we krwi.

Dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu, występuje w stężeniach terapeutycznych w płynie opłucnowym, otrzewnowym i maziowym. W żółci może występować w stężeniach 4–100 razy wyższych niż we krwi. Relatywnie niewielka część (10–30%) wiąże się z białkami osocza krwi. Przez barierę krew-mózg nie przenika. Prawie nie ulega biotransformacji. Wydalany głównie przez nerki, częściowo – z żółcią, u karmiących matek – do mleka. W ciągu 12 godzin z moczem wydala się 45–70% dawki. Przy zaburzeniach wydalania przez nerki poziom leku we krwi wzrasta, a jego wydalanie zwalnia. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min poziom antybiotyku we krwi może być 10 razy wyższy niż u chorych z prawidłową czynnością nerek. Okres półtrwania wydalenia wydłuża się z 1–2 godzin w warunkach normalnych do 10–12 godzin. Ampicylina przy wielokrotnym podawaniu nie kumuluje się, co pozwala stosować ją w dużych dawkach i przez dłuższy czas.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sepsa, zapalenie wsierdzia septyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień płuc); dróg moczowych i dróg żółciowych (nephryt, zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego); infekcje skóry i tkanek miękkich oraz choroby wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na działanie antybiotyku (wywołane przez beta-hemolityczne paciorkowce grupy A lub stafilokoki koagulazo-dodatnie wrażliwe na penicylinę); dezynfekcja nosicieli duru brzusznego (osoby noszące Salmonella typhi i paratyphi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ampicylina i inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy); ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek; zakażenie wirusem EBV (mononukleoza zakaźna); białaczka; zakażenie HIV; choroby przewodu pokarmowego/ zapalenie okrężnicy związane z antybiotykoterapią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ampicylina zwiększa działanie leków przeciwpłytkowych, antybiotyków z grupy aminoglikozydów, zmniejsza działanie doustnych środków antykoncepcyjnych. Przy jednoczesnym stosowaniu ampicyliny z doustnymi lekami estrogenowymi obserwuje się zmniejszenie ich skuteczności z powodu osłabienia wątrobowej cyrkulacji estrogenów.

Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe ampicyliny, w wyniku czego wzrasta ryzyko wystąpienia działania toksycznego.

Prawdopodobieństwo wystąpienia wysypki zwiększa allopurinol.

Wysokie dawki ampicyliny zmniejszają poziom atenololu we krwi, dlatego zaleca się stosowanie tych leków oddzielnie – najpierw atenolol, a następnie ampicylina.

Ampicylina zmniejsza klirens i zwiększa toksyczność metotreksatu, zwiększa wchłanianie digoksyny.

Przy współdziałaniu ampicyliny z makrolidami, paromomycyną, tetracyklinami, chloramfenikolem zmniejsza się skuteczność obu leków. Ampicylina może zmniejszać skuteczność benzoesanu sodu.

Przy jednoczesnym stosowaniu z blokerami receptorów beta-adrenergicznych wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Szczególne wskazania.

W trakcie leczenia konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, wątroby i krwi obwodowej. U chorych z niewydolnością nerek dawkę leku należy zmniejszyć; u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min.) lek podaje się w dawce połowej co 12 godzin.

Z ostrożnością należy stosować u dzieci, jeśli w wywiadzie matki występuje nadwrażliwość na penicyliny.

Przy astmie oskrzelowej, katarze siennym i innych chorobach alergicznych lek stosuje się jednocześnie z lekami odwrażającymi uczulenie.

Przy długotrwałym leczeniu u osłabionych chorych może dojść do nadkażenia wywołanego przez mikroorganizmy oporne na lek.

Należy przerwać przyjmowanie leku, jeśli pojawi się wysypka.

Pacjenci z białaczką limfoblastyczną mają zwiększone ryzyko wystąpienia wysypki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie wykazano działania teratogennego ampicyliny. Jednak stosowanie ampicyliny w czasie ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ampicylina przenika do mleka matki w niskich stężeniach. W czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

W czasie leczenia u niektórych pacjentów może wystąpić działanie niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), dlatego należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku i czas trwania leczenia ustala się indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, lokalizacji infekcji i wrażliwości patogenu na lek. Lek wstrzykuje się do mięśnia lub do żyły (kroplowo lub strzykawkowo).

Zalecana dawka dla dorosłych to 250–500 mg 4 razy dziennie. Dawkę dobową 1–3 g. W przypadku ciężkich infekcji dawkę dobową można zwiększyć do 10 g i więcej.

Noworodkom lek podaje się w dawce dobowej 20–40 mg/kg, dzieciom innych grup wiekowych – 50–100 mg/kg. W przypadku ciężkiego przebiegu infekcji podane dawki mogą być podwojone. Dawkę dobową podaje się w 4–6 dawkach z odstępem 4–6 godzin.

W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci: dzieciom do 1 miesiąca życia podaje się w dawce dobowej 100–500 mg/kg, dzieciom powyżej 1 miesiąca życia – 200–300 mg/kg w 6–8 dawkach. Dawkę dobową podaje się w 4–6 dawkach.

Czas trwania leczenia wynosi 7–14 dni i więcej. Leczenie ampicylina należy kontynuować przez co najmniej 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i zniknięciu objawów choroby. W przypadku infekcji wywołanych paciorkowcami hemolitycznymi czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 10 dni.

Roztwór do wstrzykiwania do mięśnia należy przygotować bezpośrednio przed użyciem, dodając do zawartości fiolki 5 ml wody do wstrzykiwań. Do wstrzyknięcia strzykawkowego dawkę jednorazową (nie więcej niż 2 g) rozpuszcza się w 5–10 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9% roztworu chlorku sodu i wstrzykuje powoli w ciągu 3–5 minut (wstrzyknięcie dawki 1–2 g wykonuje się w ciągu 10–15 minut). Przy dawce jednorazowej przekraczającej 2 g lek podaje się dożylnie kroplowo. Do wstrzyknięcia dożylnego kroplowego dawkę jednorazową (2–4 g) rozpuszcza się w niewielkiej objętości wody do wstrzykiwań (7,5–15 ml odpowiednio), a następnie otrzymany roztwór antybiotyku dodaje się do 125–250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5–10% roztworu glukozy i wstrzykuje z prędkością 60–80 kropel na minutę. Przy wstrzykiwaniu kroplowym dzieciom jako rozpuszczalnik stosuje się 5–10% roztwór glukozy. Roztwory należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Dzieci. Ampicylina stosowana jest w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu możliwe działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, ból głowy), zaburzenia trawienne (nudności, wymioty, stolec wodnisty), reakcje alergiczne w postaci wysypki. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania należy natychmiast przerwać stosowanie leku i w razie potrzeby przeprowadzić leczenie objawowe: przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających, korekta równowagi wodno-elektrolitowej, hemodializa. W przypadku alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe i środki odwrażające uczulenie.

Działania niepożądane

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, swędzenie, zaczerwienienie, pokrzywka, katar, zapalenie spojówek, rzadko – gorączka, ból stawów, eozynofilia, odłuszczeniowe zapalenie skóry, purpura, wielopostaciowe wypryskiwe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (Quinckego), wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zmiany w smaku, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, suchość w ustach, dysbakterioza jelit, zapalenie żołądka, zapalenie jelita, zapalenie okrężnicy krwotocznej. W trakcie leczenia lub w ciągu kilku tygodni po zakończeniu terapii antybiotykiem istnieje ryzyko rozwoju kolitu pseudomembranaceus.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestaryczna.

Ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego: przy stosowaniu wysokich dawek u chorych z niewydolnością nerek – zawroty głowy, ból głowy, drżenie, napady drgawkowe, neuropatia.

Reakcje miejscowe: w tym obrzęk, swędzenie, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia.

Wskaźniki laboratoryjne: umiarkowane zwiększenie aktywności „wątrobowych” aminotransferaz, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych testów glikozurii oraz reakcji Coombsa.

Inne: odwracalne zaburzenia hematopoezy (leukopenia, trombocytopenia, anemia hemolityczna, agranulocytoza), zapalenie śródmiąższowe nerek, nadkażenie, kandydoza. U chorych z bakteriemią (sepsa) stosowanie ampicyliny może wywołać reakcję bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimera).

Termin przydatności do użycia. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno mieszać ampicyliny z innymi lekami w jednym pojemniku.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1,0 g w fiolkach; w opakowaniu 10 fiolki.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.