Amlipin

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku AMLIPIN

Skład:

substancje czynne: amlodypina, lizynopryl;

1 tabletka zawiera amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) 5 mg, lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) 5 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana; wapnia wodorofosforan; laktoza jednowodna; powidon; stearyna magnezu; sodowa skrobia glikolanowa (typ A);

skład powłoki: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek żelaza czerwony (E 172), glikol propylenowy.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, od barwy czerwonej do ciemnoróżowej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) w połączeniu z blokerami kanałów wapniowych, lizynopryl i amlodypina. Kod ATC C09B B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl

Lizynopryl – to inhibitor enzymu peptydylo-dipeptydazy. Hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), który katalizuje przekształcanie angiotensyny I w peptyd o działaniu wazokonstrykcyjnym – angiotensynę II. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, w wyniku czego zmniejsza się działanie wazopresyjne i zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Obniżenie poziomu aldosteronu może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi.

Ponieważ uważa się, że mechanizm obniżania ciśnienia tętniczego przez lizynopryl opiera się przede wszystkim na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny. ACE jest identyczny z kinazą II, enzymem, który rozkłada bradykininę. Czy wzrost stężenia bradykininy, potężnego peptydu o działaniu wazodylatacyjnym, odgrywa rolę w efektach terapeutycznych lizynoprylu, nie jest jeszcze ustalone.

Amlodypin

Amlodypin – to pochodna dihydropirydyny (bloker kanałów wapniowych typu „wolnego” lub antagonist jonów wapnia), który blokuje ich napływ przez błony do komórek mięśniowych mięśnia sercowego i naczyń. Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypinu wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych.

Stosowanie amlodypinu raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zarówno w pozycji pionowej, jak i leżącej, przez 24 godziny. Ze względu na powolny początek działania, szybki efekt hipotensyjny nie występuje.

Amlodypin nie wykazuje żadnego niekorzystnego wpływu na metabolizm i stężenie lipidów w osoczu krwi i może być stosowany w leczeniu chorych na astmę oskrzelową, cukrzycę i podagry.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl

Wchłanianie

Po podaniu doustnym stężenie lizynoprylu w osoczu krwi osiąga maksimum po 7 godzinach, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego zaobserwowano tendencję do nieznacznej opóźnionej osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi. Na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem, średnie wchłanianie lizynoprylu wynosi około 25%, a zmienność u różnych pacjentów wynosi od 6 do 60% w badanym zakresie dawek (od 5 do 80 mg). U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność lizynoprylu obniża się do około 16%. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Rozkład i wiązanie z białkami

Lizynopryl nie wiąże się z białkami osocza krwi, z wyjątkiem cyrkulującego enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Badania na szczurach wykazały, że lizynopryl praktycznie nie przenika przez barierę krew-mózg.

Biotransformacja i wydalanie

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi w organizmie i jest wydalany w niezmienionej postaci z moczem. Przy wielokrotnym stosowaniu efektywny okres półwydalania lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens nerkowy lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Obniżenie stężenia w osoczu krwi ma długi terminalny okres półwydalania, co nie sprzyja akumulacji lizynoprylu w organizmie. Prawdopodobnie ten terminalny okres półwydalania odzwierciedla nasycenie wiązania z ACE i nie ma charakteru zależnego od dawki.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Zaburzenia funkcji wątroby u pacjentów z marskością wątroby prowadzą do obniżenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% według danych dotyczących wydalania z moczem), jednak działanie lizynoprylu wzrasta (około 50%) w porównaniu do zdrowych ochotników z powodu obniżonego klirensu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają wydalanie lizynoprylu, który jest wydawany przez nerki, ale to zmniejszenie staje się klinicznie istotne tylko przy szybkości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml/min. Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) zwiększa się tylko o 13%, natomiast przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 5 do 30 ml/min) obserwuje się wzrost średniej wartości AUC o 4,5 raza. Lizynopryl jest usuwany z organizmu podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu krwi zmniejsza się średnio o 60%, a klirens dializacyjny wynosi od 40 do 55 ml/min.

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca stwierdza się wyższe stężenie lizynoprylu w osoczu krwi w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), jednak na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem wchłanianie lizynoprylu u nich zmniejsza się o około 16% w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu w osoczu krwi oraz wyższe wartości AUC (o około 60% wyższe) w porównaniu z wartościami u młodszych pacjentów.

Amlodypin

Wchłanianie

Po podaniu dawek terapeutycznych amlodypin jest dobrze wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 6–12 godzinach po podaniu. Szacowana absolutna biodostępność wynosi od 64% do 80%. Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypinu.

Rozkład i wiązanie z białkami

Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% amlodypinu wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja i wydalanie

Terminalny okres półwydalania z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin i odpowiada stosowaniu amlodypinu raz dziennie. Amlodypin jest intensywnie metabolizowany w wątrobie do metabolitu nieaktywnego, a tylko 10% początkowej substancji i 60% metabolitów jest wydalanych z moczem.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypinu u pacjentów z niewydolnością wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypinu jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalania i wzrostu AUC o około 40–60%.

Pacjenci w wieku podeszłym

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypinu w osoczu krwi u pacjentów w wieku podeszłym i młodszych pacjentów jest praktycznie taki sam. U pacjentów w wieku podeszłym zaobserwowano tendencję do obniżenia klirensu amlodypinu, co prowadzi do wzrostu AUC i okresu półwydalania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Amlodypin jest szeroko biotransformowany do nieaktywnych metabolitów. 10% amlodypinu wydzielane jest w niezmienionej formie z moczem. Zmiany stężenia amlodypinu w osoczu krwi nie korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek można stosować standardowe dawki amlodypinu. Amlodypin nie jest usuwany metodą dializy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Związane z lizynoprylem:

• nadwrażliwość na lizynopryl, inne inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub inne składniki leku;
• wcześniejszy obrzęk naczynioruchowy po stosowaniu inhibitorów ACE, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny;
• jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²);
• jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/valsartanem. Leczenie lekiem można rozpocząć dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• stosowanie u pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69);

Związane z amlodypinem:

• nadwrażliwość na amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny lub inne składniki leku;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• szok (w tym szok kardiogenny);
• obturacja drogu odpływu z lewej komory serca (np. ciężki zwężenie zastawki aortalnej);
• niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po przebytym zawałach mięśnia sercowego.

Związane z zastosowaniem kombinacji lizynopryl/amlodypina:

• ciąża lub planowanie ciąży, okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Związane z lizynoprylem

Leki przeciwhypotensyjne

Jednoczesne stosowanie lizynoprylu z innymi lekami przeciwhypotensyjnymi (np. nitrogliceryna, inne nitraty lub inne leki rozkurczające naczynia) może dodatkowo obniżyć ciśnienie tętnicze.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu do monoterapii (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki mogące nasilić ryzyko obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami szlaku mTOR (np. temsyrilim, syrolimus, everolimus), inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. racecadotryl), wildaglitypinem lub tkankowym aktywatorem plazminogenu może zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.

Diuretyki

Podczas stosowania lizynoprylu z diuretykami obserwuje się wzmocnienie działania przeciwhypotensyjnego oraz gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego. Ryzyko wystąpienia hipotensji objawowej podczas stosowania lizynoprylu można zmniejszyć poprzez odstawienie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Suplementy potasu, diuretyki zatrzymujące potas, zastępcze substancje soli zawierające potas lub inne leki mogące podnosić stężenie potasu w osoczu krwi

Mimo że w badaniach klinicznych stężenie potasu w osoczu krwi pozostawało zazwyczaj w normie, u niektórych pacjentów obserwowano hiperkaliemię. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii to: niewydolność nerek, cukrzyca typu II oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementów diety lub substytutów soli zawierających potas.

Stosowanie takich leków może prowadzić do hiperkaliemii w połączeniu z inhibitorami ACE, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków z lizynoprylem zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi oraz wskaźników czynności nerek.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z cyklosporyną może prowadzić do hiperkaliemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Heparyna

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z heparyną może prowadzić do hiperkaliemii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Leki litowe

Podczas jednoczesnego stosowania leków litowych i inhibitorów ACE obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi i toksyczność. Jednoczesne stosowanie leków litowych i diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko rozwoju toksyczności litu oraz nasilać istniejącą toksyczność litu na tle stosowania inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie lizynoprylu i leków litowych nie jest zalecane, jednak w przypadku wykazania konieczności stosowania tej kombinacji należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę

NSAID (np. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NSAID) mogą osłabiać działanie przeciwhypotensyjne inhibitorów ACE.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek stosujących NSAID jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do addytywnego efektu podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi oraz dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek. Takie efekty są zazwyczaj odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni przyjmować wystarczającą ilość płynów i być pod ścisłą kontrolą czynności nerek na początku wspomagającej terapii oraz okresowo podczas leczenia.

Leki złota

U pacjentów otrzymujących wstrzykiwane leki zawierające złoto (sód aurotiomalan) i leczenie wspomagające inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem, częściej występowały reakcje nitrytoidowe (objawy obejmują zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensję).

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/lekty przeciwpsychotyczne/narkotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych narkotyków, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomymetyki

Sympatomymetyki mogą zmniejszać działanie przeciwhypotensyjne inhibitorów ACE.

Leki przeciwcukrzycowe

Badania epidemiologiczne wykazały, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki hipoglikemiczne) może prowadzić do wzmocnienia działania obniżającego poziom glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Ten efekt występuje zazwyczaj w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego oraz u pacjentów z niewydolnością nerek.

Ko-trimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol)

Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują ko-trimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol), mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii.

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lizynopryl można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach kardiologicznych, trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Antacidy

Jednoczesne stosowanie zmniejsza biodostępność inhibitorów ACE.

Etanol

Jednoczesne stosowanie z etanolem nasila działanie hipotensyjne lizynoprylu.

Związane z amlodypinem

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do znacznego wzmocnienia działania amlodypiny, co może również zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji. Kliniczne objawy tych zmian farmakokinetyki mogą być bardziej wyrażone u pacjentów starszych. W związku z tym zalecany jest kliniczny nadzór z możliwą korektą dawki amlodypiny.

Induktory CYP3A4

W przypadku jednoczesnego stosowania znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny w osoczu krwi może się zmieniać. Dlatego należy kontrolować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny).

Nie zaleca się stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co z kolei nasila jego działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po podaniu werapamilu i dożylnej infuzji dantrolenu obserwowano migotanie komór i niewydolność sercowo-naczyniową z towarzyszącą hiperkaliemią i śmiertelnym skutkiem końcowym. Ze względu na ryzyko rozwoju hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do złośliwej hipertermii, a także w leczeniu złośliwej hipertermii.

Takrolimus

Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia takrolimusu w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu z amlodypiną, jednak farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie został w pełni ustalony. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny wymagany jest regularny monitoring stężenia takrolimusu w osoczu krwi oraz, w razie potrzeby, korekta dawkowania.

Inhibitory mTOR

Takie inhibitory mTOR jak syrolimus, temsyrilimus i everolimus są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna

Badania interakcji cyklosporyny i amlodypiny nie były prowadzone u zdrowych ochotników ani w innych grupach, z wyjątkiem pacjentów z przeszczepioną nerką, u których obserwowano zmienne podwyższenie stężenia resztkowego cyklosporyny (średnio o 0-40%). U pacjentów z przeszczepioną nerką stosujących amlodypinę należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny oraz, w razie potrzeby, zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Symwastatyna

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samym symwastatyną. U pacjentów stosujących amlodypinę dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg na dobę.

Działanie hipotensyjne amlodypiny nasila odpowiednie działanie innych leków o właściwościach przeciwhypotensyjnych.

Amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Preparat wskazany jest do terapii zastępczej u pacjentów z odpowiednim kontrolowaniem ciśnienia tętniczego na tle jednoczesnego przyjmowania lecinoprilu i amlodypinu w podanych dawkach.

Wszystkie niżej wymienione szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania poszczególnych składników dotyczą również tego leku kombinowanego.

Związane z lecinopril

Hipotensja symptomatyczna

Hipotensja symptomatyczna rzadko występuje u pacjentów z uncomplicated hypertension. Znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących lecinopril może wystąpić w wyniku zmniejszenia objętości krwi krążącej spowodowanego przez stosowanie diuretyków, surową dietę bezsodową, dializę, biegunkę, wymioty, a także u pacjentów z wyraźnie reninową nadciśnieniem tętniczym.

U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą lub nie niewydolności nerek, odnotowano przypadki wystąpienia hipotensji symptomatycznej. Takie przypadki są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca w wyniku stosowania dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub czynnościowej niewydolności nerek. U pacjentów z wysokim ryzykiem hipotensji symptomatycznej należy prowadzić obserwację parametrów hipotensyjnego działania po podaniu dawki początkowej. Te zalecenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjentowi należy nadać pozycję leżącą na plecach z podniesionymi kończyniami dolnymi i uzupełnić utratę płynu (wstrzyknięcie dożylnie roztworu fizjologicznego) w razie potrzeby. Przejściowa hipotensja tętnicza nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku, a dalsze dawkowanie zazwyczaj nie powoduje problemów po podwyższeniu ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości krwi krążącej.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lecinopril może spowodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego układu ogólnego. Jest to znany efekt i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. Jeśli hipotensja tętnicza staje się symptomatyczna, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania lecinoprilu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zawałcie mięśnia sercowego

Nie należy rozpoczynać leczenia lecinoprilu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są narażeni na ryzyko dalszego poważnego pogorszenia hemodynamiki po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Są to pacjenci z ciśnieniem tętniczym skurczowym 100 mm Hg lub niższym lub z wstrząsem kardiogennym. W ciągu pierwszych 3 dni po zawałcie mięśnia sercowego dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej. Dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej. W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe mniejsze niż 90 mm Hg utrzymujące się ponad 1 godzinę) lecinopril należy odstawić.

Stenoza aorty i zastawki mitralnej / kardiomiopatia przerostowa

Tak jak przy terapii innymi inhibitorami ACE, lecinopril należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki mitralnej i przeszkodą w drodze odpływu z lewej komory, taką jak stenoza aorty lub kardiomiopatia przerostowa.

Zaburzenia funkcji nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową lecinoprilu należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta, a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. U takich pacjentów należy prowadzić obserwację stężenia potasu i kreatyniny w osoczu krwi.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. U takich pacjentów możliwy jest rozwój ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej.

U niektórych pacjentów z dwustronną stenozą tętnic nerkowych lub ze stenozą tętnicy jedynego nerki, którzy przyjmowali inhibitory ACE, możliwe jest podwyższenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu krwi, zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku, dlatego stosowanie lecinoprilu jest przeciwwskazane dla takich pacjentów. U pacjentów z nadciśnieniem nerkowym istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od niskich dawek pod ścisłym nadzorem medycznym i ostrożnie dozować. Ponieważ leczenie diuretykami może sprzyjać rozwojowi powyższych stanów, należy je przerwać, a funkcje nerek należy kontrolować w pierwszych tygodniach terapii lecinoprilu.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnych objawów chorób naczyniowych nerek obserwowano podwyższenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu krwi, w większości przypadków minimalne lub przejściowe, bardziej wyraźne przy jednoczesnym stosowaniu lecinoprilu i diuretyku i najbardziej charakterystyczne dla pacjentów z poprzednim uszkodzeniem nerek. Taki stan może wymagać zmniejszenia dawki i/lub przerwania stosowania diuretyku i/lub lecinoprilu.

W ostrym zawałcie mięśnia sercowym nie należy rozpoczynać leczenia lecinoprilu u pacjentów z wyraźnym zaburzeniem funkcji nerek (poziom kreatyniny w osoczu krwi powyżej 177 µmol/l i/lub proteinuria powyżej 500 mg/dobę). Jeśli w trakcie leczenia lecinoprilu rozwija się zaburzenie funkcji nerek (stężenie kreatyniny w osoczu krwi przekracza 265 µmol/l lub dwukrotnie przekracza wartości przed rozpoczęciem leczenia), stosowanie lecinoprilu należy odstawić.

Proteinuria

Znane są rzadkie przypadki proteinurii u pacjentów, szczególnie przy zmniejszeniu funkcji nerek lub po wysokich dawkach lecinoprilu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/dobę) lecinopril należy stosować tylko po ocenie korzyści z leczenia i potencjalnego ryzyka oraz przy stałym monitorowaniu parametrów klinicznych i biochemicznych pacjenta.

Zwiększona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, strun głosowych i/lub krtani u pacjentów, którzy otrzymywali leczenie inhibitorami ACE, w tym lecinopril. Te zjawiska mogą się rozwijać na każdym etapie leczenia. W takim przypadku należy natychmiast odstawić lecinopril i wprowadzić odpowiednią obserwację, aby upewnić się o całkowitym zniknięciu objawów przed wypisaniem pacjenta. Nawet w przypadkach, gdy występuje tylko obrzęk języka bez rozwoju zaburzeń oddychania, może być konieczna dłuższa obserwacja pacjenta, ponieważ terapia lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczająca.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmiertelne obrzęku naczynioruchowego w wyniku obrzęku krtani lub języka. W przypadkach, gdy rozwija się obrzęk języka, szczeliny głosowej lub krtani, który z dużym prawdopodobieństwem może spowodować obturację dróg oddechowych, należy natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię ratunkową. Może ona obejmować podanie adrenaliny i/lub utrzymanie drożności dróg oddechowych pacjenta. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Częstość występowania obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej przy stosowaniu inhibitorów ACE jest znacznie wyższa w porównaniu z pacjentami innych ras.

U pacjentów, u których w wywiadzie występuje obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z przyjmowaniem inhibitora ACE, może istnieć znacznie większe ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego, jeśli przyjmują inhibitor ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirymusem) lub wyldaglitypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka z lub bez zaburzeń oddychania) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimusu, ewerolimusu, temsirymusu) i wyldaglitypinu u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitor ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem można rozpocząć dopiero po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki leku. Stosowanie leku można rozpocząć dopiero po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie

Zgłaszano wysokie ryzyko rozwoju reakcji anafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie za pomocą membran o wysokiej przepuszczalności hydraulicznej (np. AN 69) z jednoczesną terapią inhibitorami ACE. U takich pacjentów należy rozważyć użycie innego typu membrany dializacyjnej lub przepisanie innej grupy leków przeciwnadciśnieniowych.

Reakcje anafilaktoidealne podczas aferezy LDL

Reakcje anafilaktoidealne, zagrażające życiu, rzadko występują podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem siarczanu dekstranu i jednoczesnym stosowaniem inhibitora ACE. Tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe przerwanie przyjmowania inhibitora ACE przed każdą aferezą.

Desensybilizacja

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensybilizacyjnej (np. jadem owadów społecznych) rozwija się ciągła reakcja anafilaktyczna. U tych samych pacjentów udało się uniknąć tej reakcji poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale pojawiała się ponownie przy przypadkowym ponownym przyjęciu lecinoprilu.

Niewydolność wątroby

Rzadko podczas leczenia inhibitorami ACE obserwowano zespół rozpoczynający się od żółtaczki cholestazy lub zapalenia wątroby i postępujący do nagłego i szybko rozwijającego się martwicy wątroby (czasem śmiertelnego). Mechanizm tego zespołu jest nieznany. Pacjenci, u których rozwinęła się żółtaczka lub znacznie podniosły się enzymy wątrobowe przy stosowaniu inhibitorów ACE, powinni odstawić lecinopril i powinni otrzymać odpowiednie leczenie.

Neutropenia / agranulocytoza

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE obserwowano neutropenię / agranulocytozę, trombocytopenię i anemię. Neutropenia występuje rzadko u pacjentów z normalną funkcją nerek i bez szczególnych czynników ryzyka. Lecinopril należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyniową, którzy przyjmują leki immunosupresyjne, allopurynol, prokainamid lub przy obecności kilku z tych czynników ryzyka, szczególnie przy wcześniejszym zaburzeniu funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów obserwowano poważne infekcje, które czasem nie odpowiadają na intensywne stosowanie antybiotyków. Przy stosowaniu lecinoprilu u takich pacjentów zaleca się regularne kontrolowanie wzoru krwi białej, a pacjentów należy poinstruować o konieczności powiadomienia lekarza o jakichkolwiek objawach infekcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym podwójne blokowanie za pomocą inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecane.

Jeśli stosowanie tych kombinacji uznaje się za absolutnie konieczne, taką terapię należy prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i w warunkach ścisłego monitorowania funkcji nerek, ciśnienia tętniczego i poziomu elektrolitów. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane z aliskirenem u pacjentów z niefropatią cukrzycową (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Różnice etniczne

Częstość rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitorów ACE jest wyższa u pacjentów czarnoskórych w porównaniu z pacjentami innych ras. Tak jak w przypadku innych inhibitorów ACE, lecinopril może mniej skutecznie obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów czarnoskórych w porównaniu z pacjentami innych ras, co może być wynikiem większej częstości niskoreninowej nadciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Kaszel

W związku ze stosowaniem inhibitorów ACE występuje kaszel. Zazwyczaj jest to kaszel nieproduktywny i trwały, który ustępuje po odstawieniu terapii. Kaszel spowodowany przez inhibitor ACE należy również wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu różnicowym kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie

Podczas poważnych zabiegów chirurgicznych lub znieczulenia z zastosowaniem środków obniżających ciśnienie tętnicze, lecinopril hamuje tworzenie się angiotensyny II, co może prowadzić do kompensacyjnej sekrecji reniny. Jeśli hipotensja tętnicza rozwija się w wyniku tego mechanizmu, można ją usunąć fizycznym zwiększeniem objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. Ten efekt jest zazwyczaj nieznaczny u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zastępcy soli), diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), lub u pacjentów przyjmujących inne leki zwiększające poziom potasu w osoczu krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprymina/sulfametoksazol) i szczególnie antyagonisty aldosteronu lub blokery receptora angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diuretyków zatrzymujących potas i blokerów receptora angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U takich pacjentów należy kontrolować poziom potasu w osoczu krwi i funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie u pacjentów z cukrzycą

W pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE u pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki obniżające poziom glukozy lub insulinę należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lity

Jednoczesne stosowanie litu i lecinoprilu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ciąża

Nie należy rozpoczynać terapii inhibitorami ACE w okresie ciąży. O ile nie uznaje się za konieczne kontynuowanie leczenia inhibitory ACE, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przestawione na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe z ustalonym profilem bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć leczenie alternatywnymi środkami.

Związane z amlodypinem

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypinu w kryzie nadciśnieniowym nie zostały ustalone.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca

Amlodypin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca. W długotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) w grupie pacjentów przyjmujących amlodypin odnotowano częstsze występowanie obrzęku płuc niż w grupie przyjmującej placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypin, należy ostrożnie przepisywać pacjentom z przewlekłą niewydolnością serca, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półwydalenia amlodypinu i podwyższenie wartości AUC, jednak odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały opracowane. Dlatego stosowanie amlodypinu należy rozpoczynać od minimalnej dawki w zakresie dawkowania, a rozpoczęcie leczenia i zwiększanie dawki należy prowadzić z ostrożnością. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczna powolna dozacja i ścisła obserwacja pacjentów.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Takim pacjentom amlodypin można przepisać w dawkach zwykłych. Zmiany stężenia amlodypinu w osoczu krwi nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypin nie jest usuwany za pomocą dializy.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku dawkę należy zwiększać z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych

Lek zawiera laktozę jednowodną, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brak doświadczenia z zastosowania lecinoprilu i amlodypinu u ciężarnych kobiet w odpowiednich kontrolowanych badaniach klinicznych. Jednak stosowanie obu substancji czynnych nie jest zalecane lub jest przeciwwskazane (informacje dotyczące substancji czynnych patrz sekcja „Skład”).

Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie, a w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie należy rozpoczynać stosowania leku w okresie ciąży. Jeśli uznaje się za konieczne kontynuowanie leczenia lekiem, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przestawione na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży.

Stosowanie lecinoprilu

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności związanego ze stosowaniem inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli uznaje się za konieczne kontynuowanie leczenia inhibitory ACE, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przestawione na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitory ACE i, w razie potrzeby, rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży wywołuje fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitor ACE był stosowany od II trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i czaszki. Noworodkom i niemowlętom, których matki przyjmowały inhibitory ACE, zaleca się ścisłą obserwację w celu wczesnego wykrycia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Stosowanie amlodypinu

Bezpieczeństwo stosowania amlodypinu u ciężarnych kobiet nie zostało ustalone.

Wiadomo, że w badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek.

Okres karmienia piersią

Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie lecinoprilu

Ze względu na brak informacji o stosowaniu lecinoprilu w okresie karmienia piersią, należy stosować alternatywne leki z ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie amlodypinu

Amlodypin wydzielany jest z mlekiem matki. Część dawki matki otrzymywana przez niemowlę szacowana jest na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksimum 15%. Wpływ amlodypinu na niemowlęta jest nieznany. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, należy stosować alternatywne leki z ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niepłodność

Stosowanie lecinoprilu

Brak danych z odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu lecinoprilu na płodność.

Stosowanie amlodypinu

U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych zgłaszano przypadki odwracalnych zmian biochemicznych w głowicach plemników. Brakuje danych klinicznych dotyczących wpływu amlodypinu na płodność. Wiadomo, że w jednym z badań na szczurach zaobserwowano niepożądane reakcje ze strony płodności samców.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek może pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Lecinopril może powodować zawroty głowy, zmęczenie, amlodypin – zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, nudności. Należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn, dopóki nie ustali się indywidualną reakcję pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania doustnego. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku.

Dorośli

Lek stosuje się w dawce 1 tabletka na dobę. W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć dwukrotnie. Maksymalna dawka dobowa – 2 tabletki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

W celu ustalenia optymalnej dawki początkowej i dawki utrzymania u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, dobowe dawki należy dobierać indywidualnie, stosując oddzielne składniki leku – lizynopryl i amlodypinę. Nie ustalono jednoznacznych zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby o stopniu od łagodnego do umiarkowanego, dlatego leczenie należy rozpoczynać od najniższej zalecanej dawki. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Dawkowanie amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy rozpoczynać od najniższej dawki, z ostrożnym i stopniowym doborem optymalnej dawki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

W celu ustalenia optymalnej dawki początkowej i dawki utrzymania u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, dawki należy dobierać indywidualnie, stosując oddzielne składniki leku – lizynopryl i amlodypinę.

Podczas stosowania leku należy prowadzić stałą kontrolę funkcji nerek oraz stężenia potasu i sodu w osoczu krwi. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy przerwać stosowanie leku i zastąpić terapię leczeniem składnikami pojedynczymi z odpowiednimi zmianami dawek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie zaobserwowano zmian profilu skuteczności ani bezpieczeństwa amlodypiny lub lizynoprylu w zależności od wieku. W celu doboru optymalnej dawki utrzymania u pacjentów w wieku podeszłym, dawki należy dobierać indywidualnie, stosując wolną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Dzieci

Leku nie należy stosować dzieciom (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Związane z lizynoprylem

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitycznej, niewydolność nerek, nadwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój oraz kaszel.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwanie wewnątrzżylne roztworu fizjologicznego. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej. Można również rozważyć podanie infuzyjne angiotensyny II i/lub wstrzykiwanie wewnątrzżylne katecholamin. Jeżeli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie sorbentów oraz siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krwiobiegu ogólnoustrojowego poprzez hemodializę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne wskazane jest wszczepienie sztucznego stymulatora serca. Wymagana jest stała kontrola podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz stężenia kreatyniny w osoczu krwi.

Związane z amlodypiną

Dane dotyczące celowego przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z odruchową tachykardią. Zarejestrowano również nasiloną i długotrwałą hipotensję tętniczą ogólnoustrojową, aż po szok z letalnym skutkiem.

Rzadko opisywano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i wymagać wentylacji mechanicznej. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przeciążenie płynami) w celu wspomagania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

W przypadku klinicznie istotnej hipotensji tętniczej spowodowanej przedawkowaniem amlodypiny należy podejmować aktywne działania wspomagające układ sercowo-naczyniowy, w tym częstą kontrolę parametrów układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ułożenie pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi (powyżej poziomu głowy) oraz kontrolę objętości krwi krążącej i diurezy.

Może być konieczne podanie wazopresorów w celu przywrócenia napięcia naczyń i ciśnienia tętniczego, o ile nie ma przeciwwskazań do ich stosowania. Wstrzykiwanie wewnątrzżylne glukonianu wapnia może mieć pozytywny wpływ na cofanie się efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Wiadomo, że w badaniach z udziałem zdrowych ochotników przyjęcie węgla aktywnego w ciągu 2 godzin po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość wchłaniania amlodypiny.

Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dializa jest nieskuteczna.

Przedawkowanie leku może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i ostrą niewydolnością naczyniową, zaburzeniami równowagi elektrolitycznej, niewydolnością nerek, nadwentylacją, tachykardią, przyspieszonym biciem serca, bradykardią, zawrotami głowy, niepokoem i kaszlem. Zaleca się leczenie objawowe (ułożenie pacjenta w pozycji leżącej, obserwacja i, w razie potrzeby, wspomaganie funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ciśnienia tętniczego, objętości krwi krążącej i równowagi elektrolitycznej, a także stężenia kreatyniny w osoczu krwi). W przypadku nasilonej hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi na poziomie wyższym niż głowa; jeżeli podanie płynów nie przyniesie wystarczającego efektu, może być konieczne wspomaganie terapią w postaci podania wazopresorów obwodowych, o ile nie ma przeciwwskazań do ich stosowania. Można również rozważyć podanie infuzyjne angiotensyny II. Wstrzykiwanie wewnątrzżylne glukonianu wapnia może wykazać pozytywny wpływ na cofanie się efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych. Ponieważ amlodypina jest wchłaniana powoli, w niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Lizynopryl można usunąć z krwiobiegu ogólnoustrojowego poprzez hemodializę. Nie zaleca się stosowania wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych podczas dializy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, o których zgłaszano, wymienione są poniżej według następującej częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do ≤ 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Związane z lizynoprylem

Ze strony krwi i układu limfatycznego:

rzadko – obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu; bardzo rzadko – zahamowanie hematopoezy szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia.

Ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko – zaburzenia autoimmunologiczne; nieznana – reakcja anafilaktyczna/anafilaktycznoidowa.

Ze strony metabolizmu i zaburzenia odżywiania:

bardzo rzadko – hipoglikemia.

Ze strony psychiki:

rzadko – zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, halucynacje; rzadko – dezorientacja; nieznana – depresja.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – zawroty głowy, parestezje, zaburzenia wrażliwości smakowej, zaburzenia równowagi, dezorientacja; rzadko – zaburzenia węchu; nieznana – omdlenia.

Ze strony serca:

rzadko – zawał mięśnia sercowego, prawdopodobnie na tle nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), uczucie przyspieszonego rytmu serca, tachykardia.

Ze strony naczyń:

często – zaburzenia ortostatyczne (w tym hipotensja tętnicza); rzadko – ostre zaburzenia krążenia mózgowego (udar mózgu), prawdopodobnie na tle nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), zespół Raynauda.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:

często – kaszel; rzadko – katar; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, glosz, alergiczny alveolit/eozynofilowa zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty; rzadko – nudności, ból brzucha, dyspepsja; rzadko – suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, zmiany wrażliwości smakowej; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, angioedema jelitowe, zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

bardzo rzadko – zapalenie wątroby typu cholestetycznego lub hepatocelularnego, żółtaczka, niewydolność wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – wysypka, świąd; rzadko – pokrzywka, łysienie, łuszczycę, reakcje nadwrażliwości/angioedema twarzy, warg, języka, kończyn, krtani i/lub gardła (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); bardzo rzadko – nadmierne pocenie się, pęcherzyca, toksyczny nekrolizy epidermy (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumieńczość egzudatywna, limfocytoma skóry.

Zgłaszano zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej z następujących objawów: dreszcze, zapalenie naczyń, ból mięśni, ból stawów/ból stawów/zapalenie stawów, pozytywna reakcja na przeciwciała antyjądrowe (ANA), zwiększenie szybkości osiadania krwinek czerwonych (OBSS), eozynofilia i leukocytoza, wysypka skórna, nadwrażliwość na światło lub inne zmiany skóry.

Ze strony nerek i układu moczowego:

często – zaburzenia czynności nerek; rzadko – uremia, ostra niewydolność nerek; bardzo rzadko – oliguria/anuria.

Ze strony układu endokrynnego:

rzadko – niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – impotencja; rzadko – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania:

rzadko – zwiększona zmęczalność, osłabienie.

Badania:

rzadko – podwyższenie stężenia mocznika, kreatyniny, enzymów wątrobowych i potasu we krwi; rzadko – podwyższenie bilirubiny we krwi, hiponatremia, białkomocz.

Związane z amlodipinem

Ze strony krwi i układu limfatycznego:

bardzo rzadko – leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko – reakcje alergiczne.

Ze strony metabolizmu i zaburzenia odżywiania:

bardzo rzadko – hiperglikemia.

Ze strony psychiki:

rzadko – depresja, zaburzenia nastroju (w tym niepokój), bezsenność; rzadko – dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego:

często – senność, zawroty głowy, ból głowy (głównie na początku leczenia); rzadko – drżenie, dysgezja, omdlenia, hipestezja, parestezje; bardzo rzadko – zwiększony napięcie mięśniowe, neuropatia obwodowa; nieznana – zaburzenia ekstrapiramidowe.

Ze strony narządów wzroku:

często – zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie).

Ze strony narządów słuchu i labiryntu:

rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca:

często – uczucie przyspieszonego rytmu serca; rzadko – zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków); bardzo rzadko – zawał mięśnia sercowego.

Ze strony naczyń:

często – napływy; rzadko – hipotensja tętnicza; bardzo rzadko – zapalenie naczyń.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:

często – duszność; rzadko – kaszel, katar.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – ból brzucha, nudności, dyspepsja, zaburzenia perystaltyki jelit (w tym biegunka i zaparcia); rzadko – wymioty, suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, hiperplazja dziąseł.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

bardzo rzadko – zapalenia wątroby, żółtaczka, podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (najczęściej związane z cholestazą).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – łysienie, purpura, zmiana koloru skóry, zwiększone pocenie się, świąd, wysypka, egzantema, pokrzywka; bardzo rzadko – angioedema, wielopostaciowa rumieńczość, zapalenie skóry egzfoliatywne, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło; nieznana – toksyczny nekrolizy epidermy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

często – obrzęki łydek, skurcze mięśni; rzadko – ból stawów, ból mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko – zaburzenia oddawania moczu, nikturia, zwiększone częstotliwość oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – impotencja, ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania:

bardzo często – obrzęki; często – zwiększona zmęczalność, osłabienie; rzadko – ból w klatce piersiowej, ból, niedyspozycja.

Badania.

rzadko – zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała.

Zgłaszano wyjątkowe przypadki rozwoju zespołu ekstrapiramidowego.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest niezwykle ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym i niedostępnym dla dzieci miejscu.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. 3 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

UORLDMEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S. /
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.