Amaril®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AMARIL® (AMARYL®)

Skład:

substancja czynna: glikwidon;

1 tabletka zawiera 2 mg, 3 mg lub 4 mg glikwidonu;

substancje pomocnicze:

tabletki 2 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), poliwidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172), lak barwnika indygo karmin (E 132);

tabletki 3 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), poliwidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 4 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), poliwidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, lak barwnika indygo karmin (E 132).

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg: zielone, wydłużone tabletki dwupłaskie z ryflowaną linią po obu stronach. Odbicie górne*: NMM oraz logo firmy; odbicie dolne*: logo firmy oraz NMM;

tabletki 3 mg: jasnożółte, wydłużone tabletki dwupłaskie z ryflowaną linią po obu stronach. Odbicie górne*: NMN oraz logo firmy; odbicie dolne*: logo firmy oraz NMN;

tabletki 4 mg: jasnoniebieskie, wydłużone tabletki dwupłaskie z ryflowaną linią po obu stronach. Odbicie górne*: NMO oraz logo firmy; odbicie dolne*: logo firmy oraz NMO.

Tabletkę można podzielić wzdłuż linii ryflowania na równe dawki.

* Kolejność odbicia symboli oraz przestrzenne rozmieszczenie stempla może się różnić.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciw hiperglikemii inne niż insulina. Sulfonylokarbamide, pochodne mocznika. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimperydyd to substancja hipoglikemiczna aktywna po podaniu doustnym, należąca do grupy sulfoniliomoczników. Może być stosowany w cukrzycy niezależnej od insuliny.

Glimperydyd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfoniliomoczników, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimperydyd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, które jest również charakterystyczne dla innych leków z tej grupy.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfoniliomoczników regulują wydzielanie insuliny poprzez blokadę kanału potasowego zależnego od ATP, znajdującego się w błonie komórki β trzustki. Zamknięcie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórki β i poprzez otwarcie kanałów wapniowych do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei prowadzi do uwalniania insuliny drogą egzocytozy.

Glimperydyd wiąże się z dużą szybkością z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak lokalizacja jego miejsca wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfoniliomoczników.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należą m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie klirensu insuliny przez wątrobę.

Wykorzystywanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych, zlokalizowanych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością etapu wykorzystywania glukozy. Glimperydyd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę na błonach komórkowych tkanek mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do zwiększenia wychwytu glukozy.

Glimperydyd zwiększa aktywność fosfolipazy C specyficznej dla glikozylofoszfatydyloinozytolu, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimperydyd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowych stężeń fruktozo-2,6-bisfosforanu, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne cechy. U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosiła około 0,6 mg. Działanie glimerydydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimerydydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimerydydu po przyjęciu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrolę metaboliczną w ciągu 24 godzin można osiągnąć przy jednorazowym dobowym przyjmowaniu leku.

Chociaż metabolit hydroksylowy wywołuje niewielkie, ale istotne statystycznie obniżenie stężenia glukozy we krwi u zdrowych osób, to ma on jedynie niewielki udział w całkowitym działaniu leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimerydydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować maksymalnymi dawkami metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy maksymalnych dawkach glimerydydu, może być rozpoczęta terapia wspomagana insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów. Dzieci, w tym nastolatkowie. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimperydyd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu 2.

Tak glimperydyd, jak i metformina spowodowały istotne statystycznie obniżenie HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimperydyd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)). Jednakże dla glimerydydu nie wykazano większej skuteczności w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nieprzewyższania skuteczności.

Na podstawie wyników leczenia glimerydydem nie stwierdzono żadnych nowych problemów z bezpieczeństwem u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimperydyd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco opóźnia szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po doustnym przyjęciu leku (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnym przyjmowaniu dawki dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz dawką a AUC (pole pod krzywą stężenie – czas).

Rozkład. Glimperydyd charakteryzuje się bardzo niską objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niskim kliresem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimperydyd wydzielany jest z mlekiem matki. Glimperydyd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew–mózg jest niskie.

Biodegradacja i wydalanie. Średni podstawowy okres półtrwania przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających trybowi dawkowania wielokrotnego wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek zaobserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po przyjęciu jednorazowej dawki glimerydydu znakowanego izotopem radioaktywnym 58% substancji radioaktywnej wydzielono z moczem, a 35% – z kałem. Nie stwierdzono niezmienionej substancji w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksy, a drugi – pochodną karboksylową. Po doustnym przyjęciu glimerydydu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 i od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po jednorazowym przyjęciu i wielokrotnym stosowaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Nie zaobserwowano istotnej kumulacji.

Osobliwe kategorie pacjentów. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, tak samo jak u młodych i osób starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliresem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimerydydu i obniżenia jego średniego stężenia w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie nerkowe obu metabolitów było zaburzone. Ogólnie rzecz biorąc, u tych pacjentów nie przewiduje się zwiększenia ryzyka kumulacji leku.

Wskaźniki farmakokinetyczne u pięciu pacjentów bez cukrzycy, którzy przeszli zabieg chirurgiczny na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie. Badanie, w którym badano farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po jednorazowym przyjęciu 1 mg glimerydydu na syto u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu 2, wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 były podobne do tych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych występowały przy poziomach ekspozycji znacznie przekraczających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Te wyniki uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności rozrodczej. Efekty niepożądane wykryte w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoxiczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki efektów hipoglikemicznych wywołanych przez lek u samic i ich potomstwa.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

Amaril® nie jest wskazany w leczeniu cukrzycy insulinozależnej, ketoacydozie cukrzycowej ani śpiączce cukrzycowej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę.

Amaril® nie można stosować u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na glimepiryd lub którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku, na inne pochodne sulfonamidu karbamidowego lub leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Amaril® z niektórymi lekami może prowadzić zarówno do osłabienia, jak i wzmocnienia hipoglikemicznego działania glimepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na receptę) lekarza. Glimepiryd jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. fluconazolu) może wpływać na ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że fluconazol, jeden z najmocniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepirydu około dwukrotnie.

Doświadczenie w stosowaniu Amarilu® oraz innych pochodnych sulfonamidu karbamidowego wskazuje na istnienie niżej wymienionych typów interakcji.

Wzmacnianie działania obniżającego poziom glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach również hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu glimepirydu z następującymi lekami: fenylbutazon, azapropyazon i okspifenbutazon, sulfinpirazon, insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe (takie jak metformina), niektóre długodziałające sulfonamidy, tetracykliny, salicylany i kwas p-aminosalicylowy, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolonowe i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, doustne leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryn, mikonazol, fenfluramina, disopyramid, pentoksyfilina (wysokie dawki podawane dożylne), fibraty, troglitazon, inhibitory ACE, fluconazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykolityki, cyklofosfamid, ifosfamid i trofosfamid.

Osłabienie działania obniżającego poziom glukozy we krwi oraz odpowiednio zwiększenie tego poziomu może występować, gdy pacjent jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazydowe; leki stymulujące funkcję tarczycy, glikokortykosteroidy; pochodne fenantiazyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (w wysokich dawkach) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetylozolamid.
Antagoniści H2, beta-blokery, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmacniania, jak i osłabiania działania obniżającego poziom glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykolityków, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej regulacji przeciwustawnej hipoglikemii mogą się zmniejszać lub znikać.

Spożywanie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemiczne glimepirydu.

Glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli glimepiryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewielamu. Z tego powodu glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewielamu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Amaril® należy przyjmować krótko przed lub podczas posiłku.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Amaril® może wywołać hipoglikemię. Możliwe objawy hipoglikemii obejmują ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresję, trudności w koncentracji, niepokój, opóźnienie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, paralizę, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, sennolencję oraz utratę przytomności aż do śpiączki, płytkie oddychanie i bradykardię. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dusznica bolesna oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko złagodzić poprzez natychmiastowe spożycie węglowodanów (cukru). Sztuczne słodziki są nieskuteczne.

Z doświadczeń wynikających ze stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań mających na celu wyeliminowanie hipoglikemii, może ona ponownie się pojawić.

Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób w podeszłym wieku) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• zaburzenia diety;
• niewłaściwy stosunek między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Amaril®;
• pewne stany dekompensacji chorób układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy, niedobór funkcji przedniej płata przysadki lub kory naderek);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem Amaril® wymaga regularnej kontroli stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie stężenia hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Amaril® należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowana interwencja chirurgiczna, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczeń w stosowaniu leku Amaril® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy lekami sulfonylomocznikowymi może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepiryd należy do klasy leków sulfonylomocznikowych, należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. Takim pacjentom należy rozważyć przepisanie leków alternatywnych niezawierających sulfonylomoczniku.

Amaril® zawiera laktozę jednowodną. Nie należy przyjmować tego leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w czasie ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobieta ciężarna z cukrzycą powinna zostać przestawiona na insulinę. Kobiety z cukrzycą powinny informować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepyrydem. Brak danych dotyczących stosowania glimepyrydu u kobiet w ciąży. Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że lek wykazuje toksyczność reprodukcyjną, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepyrydu (hipoglikemią).

Dlatego w całym okresie ciąży nie można stosować glimepyrydu.

Jeśli pacjentka przyjmująca glimepyryd planuje zajść w ciążę lub zajęła w ciążę, należy jak najszybciej przejść na terapię insuliną.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest w mleku matki u ludzi. U szczurów glimepyryd wydzielany jest w mleku. Ponieważ inne pochodne sulfonylomoczniku wydzielają się w mleku matki oraz biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią podczas leczenia glimepyrydem, karmienie piersią nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Zdolność do koncentracji oraz szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach należy siadać za kierownicą lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Preparat przeznaczony do doustnego przyjmowania.

Uспешne leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być rekompensowane przez przyjmowanie tabletek lub stosowanie insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników badań stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Dawka początkowa wynosi 1 mg (1/2 tabletki 2 mg) glikomidydu na dobę. Jeżeli dawka ta umożliwia kontrolę choroby, należy ją stosować w leczeniu utrzymującym.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy stopniowo zwiększać do 2, 3 lub 4 mg glikomidydu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie). W celu dostosowania do różnych schematów leczenia preparat jest dostępny w różnych dawkach.

Dawka powyżej 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg preparatu Amaril® na dobę.

Jeśli maksymalna dzienna dawka metforminy nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą glikomidydem.

Zachowując poprzednie dawkowanie metforminy, należy rozpocząć przyjmowanie glikomidydu od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Jeśli maksymalna dzienna dawka preparatu Amaril® nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię wspomagającą insuliną. Zachowując poprzednie dawkowanie glikomidydu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glikomidydu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania lub – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno nadrobić poprzez przyjęcie w kolejnym razie wyższej dawki. Tabletkę należy połknąć, nie rozgniatając i nie żując, wypijając płyn.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu glikomidydu w dawce 1 mg na dobę, oznacza to, że cukrzycę można kontrolować wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się z zwiększeniem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia może zmniejszać się potrzeba stosowania glikomidydu. W celu uniknięcia hipoglikemii należy stopniowo zmniejszać dawkę lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownego przeanalizowania dawkowania może również pojawić się, jeśli u chorego zmienia się masa ciała lub styl życia, albo działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiper- glikemii.

Przejście z innych doustnych leków hipoglikemicznych na preparat Amaril®.

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych leków hipoglikemicznych na Amaril®. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania i okres półtrwania poprzedniego środka. W niektórych przypadkach, szczególnie gdy lek przeciwcukrzycowy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekanie kilku dni przed rozpoczęciem przyjmowania Amarilu®. Pozwala to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch środków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glikomidydu na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można stopniowo zwiększać, uwzględniając odpowiedź na lek.

Przejście z insuliny na preparat Amaril®.

W wyjątkowych przypadkach u chorych na cukrzycę typu 2, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na Amaril®. Takie przejście należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci. Obecnie brak danych dowodowych dotyczących stosowania glikomidydu u pacjentów w wieku do 8 lat. U dzieci w wieku od 8 do 17 lat istnieją ograniczone dane dowodowe dotyczące stosowania glikomidydu jako monoterapii (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”). Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po pierwszym złagodzeniu może ponownie się pojawić. Objawy mogą wystąpić już po 24 godzinach od przyjęcia leku. Zazwyczaj u takich chorych zaleca się obserwację kliniczną. Może wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub lemoniadę z węglem aktywnym (adsorbent) i siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glikomidydu wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby początkowo jednorazowa dożylna iniekcja 50 ml roztworu 50%, a następnie wlewanie roztworu 10% z ciągłym kontrolowaniem poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie – objawowe.

W leczeniu hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem preparatu Amaril® u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiperglikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez uważne obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Działania niepożądane.

Na podstawie doświadczeń z zastosowania leku Amaril® oraz innych pochodnych sulfonylomocznika, podczas badań klinicznych obserwowano działania niepożądane wymienione poniżej według klas narządów i układów, w kolejności malejącej częstości występowania: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do <1/100; nieczęsto: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego.

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Częstość nieznana: ciężka trombocytopenia z liczbą płytek poniżej 10000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: naczyniak zapalny leukocyto-klastyczny, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci, towarzyszone dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i czasem wstrząsem.

Częstość nieznana: możliwe reakcje krzyżowej alergii z pochodnymi sulfonylomocznika, sulfonamidami lub substancjami spokrewnionymi.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania.

Rzadko: hipoglikemia.

Reakcje hipoglikemiczne pojawiają się głównie natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo podlegają korekcie. Występowanie takich reakcji, podobnie jak przy leczeniu innymi lekami hipoglikemizującymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka leku (szczegóły w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Częstość nieznana: mogą występować przejściowe zaburzenia widzenia, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, uczucie dyskomfortu w brzuchu, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Częstość nieznana: podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia czynności wątroby (np. z obturacyjnym żółtaczem), zapalenie wątroby oraz niewydolność wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, wysypka, pokrzywka oraz nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne.

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia sodu w osoczu krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu przez organy uprawnione jest ważnym procederem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowe systemy zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż +30 °C.

Opakowanie.

Nr 30 (15x2): po 15 tabletek w blistrze, 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

SANOFI S.R.L. / SANOFI S.R.L.

Miejsce produkcji i adres działalności.

S.S. 17 KM 22, SCOPPITO (AQ), 67019, Włochy / S.S. 17 KM 22, SCOPPITO (AQ), 67019, Italy

Wniosek składający.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Sanofi-Aventis Ukraina”, Ukraina / Sanofi-Aventis Ukraine LLC, Ukraine.