Alventa®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA ALVENTA® (Alventa®)

Skład:

substancja czynna: wenlafaksyna;

1 kapsułka zawiera 37,5 mg lub 75 mg lub 150 mg wenlafaksyny w postaci chlorku wenlafaksyny;

substancje pomocnicze: sacharoza, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, powidon, etyloceluloza, dibutylosebakianian, talk;

kapsułka żelatynowa:

kapsułki 37,5 mg: żelatyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171);

kapsułki 75 mg i 150 mg: żelatyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki o przedłużonym działaniu 37,5 mg: kapsułki wypełnione białymi lub prawie białymi granulkami; ciało kapsułki białe, czapeczka kapsułki brązowo-różowa;

kapsułki o przedłużonym działaniu 75 mg: kapsułki wypełnione białymi lub prawie białymi granulkami; ciało i czapeczka kapsułki jasnoróżowe;

kapsułki o przedłużonym działaniu 150 mg: kapsułki wypełnione białymi lub prawie białymi granulkami; ciało i czapeczka kapsułki pomarańczowo-brązowe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Kod ATC N06A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania

Sądzono, że mechanizm działania antydepresyjnego wenlafaksyny u ludzi wiąże się z wzmocnieniem aktywności neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Badania przedkliniczne wykazały, że wenlafaksyna oraz jej główny metabolit, O-dewenylofenlafaksyna (ODW), są inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (IWWSSN). Wenlafaksyna słabo również hamuje wychwyt dopaminy. Wenlafaksyna oraz jej aktywny metabolit zmniejszają reakcje β-adrenergiczne po jednorazowym i długotrwałym podaniu. Wenlafaksyna i ODW są bardzo podobne pod względem ogólnego wpływu na zwrotny wychwyt neuroprzekaźników oraz wiązanie z receptorami.

Wenlafaksyna niemalże nie wykazuje powinowactwa do receptorów muszynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych ani α1-adrenergicznych mózgu szczurów in vitro. Aktywność farmakologiczna na tych receptorach może być związana z różnymi niepożądanymi reakcjami, takimi jak działanie antycholinergiczne, uspokajające i układu sercowo-naczyniowego, obserwowane z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Wenlafaksyna nie wykazywała aktywności jako inhibitor monoaminooksydazy (MAO).

Badania in vitro wykazały, że wenlafaksyna nie wykazywała istotnego powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Epizody depresyjne

Skuteczność wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu w leczeniu epizodów depresyjnych została wykazana w pięciu randomizowanych, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badaniach krótkoterminowych trwających od 4 do 6 tygodni, przy dawkach do 375 mg na dobę. Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu epizodów depresyjnych została potwierdzona w dwóch placebo-kontrolowanych badaniach krótkoterminowych trwających 8 i 12 tygodni, obejmujących zakres dawek od 75 do 225 mg na dobę.

Opisano długotrwałe badanie u dorosłych pacjentów, którzy ambulatoryjnie przyjmowali wenlafaksynę o przedłużonym uwalnianiu przez 8 tygodni (75 mg, 150 mg lub 225 mg) i kontynuowali przyjmowanie tej samej dawki przedłużonej wenlafaksyny lub placebo przez 26-tygodniowe badanie dotyczące nawrotów.

Opisano dłuższe badanie skuteczności wenlafaksyny w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych przez 12 miesięcy w podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z nawrotem epizodów depresyjnych, którzy otrzymywali terapię wenlafaksyną (od 100 do 200 mg na dobę, podzieloną na 2 dawki dziennie) w ostatnim epizodzie depresji ambulatoryjnie.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Skuteczność wenlafaksyny, kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD) została potwierdzona w dwóch 8-tygodniowych, placebo-kontrolowanych badaniach z ustalonymi dawkami (75-225 mg na dobę): 6-miesięcznym, placebo-kontrolowanym badaniu z ustalonymi dawkami (75-225 mg na dobę) oraz 6-miesięcznym, placebo-kontrolowanym badaniu (37,5 mg, 75 mg i 150 mg na dobę) u dorosłych pacjentów ambulatoryjnie.

Chociaż istniały dowody na korzyści dawki 37,5 mg na dobę w porównaniu z placebo, dawka ta nie była tak skuteczna jak dawki wyższe.

Zaburzenia lękowe społeczne

Skuteczność wenlafaksyny, kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych została potwierdzona w czterech podwójnie ślepych, wieloośrodkowych, 12-tygodniowych, placebo-kontrolowanych badaniach z dawkowaniem dostosowanym do pacjenta oraz w jednym podwójnie ślepych, grupowym, 6-miesięcznym, placebo-kontrolowanym badaniu z ustalonymi/dostosowanym dawkowaniem u dorosłych pacjentów ambulatoryjnie. Pacjenci przyjmowali dawki w zakresie od 75 do 225 mg na dobę. W 6-miesięcznym badaniu nie stwierdzono dowodów na większą skuteczność grupy 150-225 mg na dobę w porównaniu z grupą 75 mg na dobę.

Ataki paniki

Skuteczność wenlafaksyny, kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, w leczeniu ataków paniki została potwierdzona w dwóch podwójnie ślepych, 12-tygodniowych, wieloośrodkowych, placebo-kontrolowanych badaniach u dorosłych pacjentów z atakami paniki, z agorafobią lub bez niej, ambulatoryjnie. Początkowa dawka wynosiła 37,5 mg na dobę przez 7 dni. Następnie pacjenci otrzymywali ustalone dawki 75 mg lub 150 mg na dobę w jednym badaniu oraz 75 lub 225 mg na dobę w drugim badaniu.

Skuteczność została również potwierdzona w jednym długoterminowym, ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu równoległym oceniającym długoterminowe bezpieczeństwo, skuteczność i zapobieganie nawrotom u dorosłych pacjentów ambulatoryjnie. Pacjenci kontynuowali przyjmowanie tej samej dawki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu, którą otrzymywali na końcu fazy otwartej (75, 150 lub 225 mg).

Kardiologia elektrofizjologiczna

W specjalistycznym badaniu QT u zdrowych ochotników wenlafaksyna nie wydłużała odstępu QT w sposób klinicznie istotny przy dawce ponad terapeutyczną 450 mg na dobę (225 mg 2 razy na dobę).

Jednakże donoszono o przypadkach po rejestracji wydłużenia odstępu QT/TdP oraz arytmii komorowej, szczególnie przy przedawkowaniu lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT/TdP (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Farmakokinetyka .

Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do aktywnego metabolitu ODW. Średnie ± SD okresy półtrwania wenlafaksyny i ODW w osoczu wynoszą odpowiednio 5±2 godziny i 11±2 godziny. Stężenia stacjonarne wenlafaksyny i ODW osiągane są w ciągu 3 dni po wielokrotnej doustnej terapii. Wenlafaksyna i ODW mają kinetykę liniową w zakresie dawek od 75 do 450 mg na dobę.

Wchłanianie

Co najmniej 92% wenlafaksyny jest wchłaniane po jednorazowych dawkach doustnych wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu. Biologiczna dostępność wynosi od 40 do 45% ze względu na metabolizm przedukładowy. Po podaniu wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu, stężenia szczytowe wenlafaksyny i ODW w osoczu osiągane są odpowiednio po 2 i 3 godzinach. Po podaniu kapsułek wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu, stężenia szczytowe wenlafaksyny i ODW w osoczu osiągane są odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach. Wenlafaksyna, kapsułki o przedłużonym działaniu, zapewniają wolniejszy stopień wchłaniania, ale taką samą biologiczną dostępność w porównaniu z wenlafaksyną w tabletach o natychmiastowym uwalnianiu. Pokarm nie wpływa na biologiczną dostępność wenlafaksyny i ODW.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami osocza wenlafaksyny i ODW u ludzi jest minimalny przy stężeniach terapeutycznych (odpowiednio 27 i 30%). Objętość rozkładu wenlafaksyny w stanie stacjonarnym wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg po podaniu dożylnym.

Biotransformacja

Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi pozasystemowemu w wątrobie. Badania in vitro i in vivo wskazują, że wenlafaksyna ulega biotransformacji do głównego aktywnego metabolitu ODW za pomocą CYP2D6. Badania in vitro i in vivo wskazują, że wenlafaksyna metabolizowana jest do nieistotnego, mniej aktywnego metabolitu, N-dewenylofenlafaksyny, za pomocą CYP3A4. Badania in vitro i in vivo wykazują, że wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6. Wenlafaksyna nie hamuje CYP1A2, CYP2C9 ani CYP3A4.

Wydalanie

Wenlafaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. Około 87% dawki wenlafaksyny wydalane jest z moczem w ciągu 48 godzin po jednorazowej dawce w postaci niezmienionej wenlafaksyny (5%), niezwiązanego ODW (29%), związanego ODW (26%) oraz innych nieaktywnych metabolitów (27%).

Średnie ± SD całkowite klirensy osoczowe wenlafaksyny i ODW wynoszą odpowiednio 1,3 ± 0,6 l/godz/kg i 0,4 ± 0,2 l/godz/kg.

Specjalne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Wiek i płeć nie wpływają na farmakokinetykę wenlafaksyny i ODW.

CYP2D6 – szybki/powolny metabolizatorzy

Stężenia wenlafaksyny w osoczu są wyższe u powolnych metabolizatorów CYP2D6 niż u szybkich metabolizatorów. Ponieważ całkowite narażenie (AUC) na wenlafaksynę i ODW jest podobne u powolnych i szybkich metabolizatorów, nie ma potrzeby stosowania różnych schematów dawkowania wenlafaksyny dla tych grup.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Okresy półtrwania wenlafaksyny i ODW były wydłużone u pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa A wg skali Childa-Puga) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa B wg skali Childa-Puga) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Klirens doustny zarówno wenlafaksyny, jak i ODW był zmniejszony. Zaobserwowano dużą międzyosobniczą zmienność. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby są ograniczone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów wymagających dializy, okres półtrwania wydłużał się o 180%, a klirens zmniejszał się o 57% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, podczas gdy półtrwanie ODW wydłużało się o 142%, a klirens zmniejszał się o 56%. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz tym, którzy wymagają hemodializy, należy dostosować dawkę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie dużych epizodów depresyjnych.
• Zapobieganie dużym epizodom depresyjnym.
• Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych (GAD).
• Leczenie zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna).
• Leczenie napadów paniki z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na wenvlafaksynę lub którykolwiek z innych składników preparatu.
• Jednoczesne stosowanie jakiegokolwiek inhibitora MAO ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego z takimi objawami jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Leczenie wenvlafaksyną nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po upływie co najmniej 14 dni od przerwania leczenia inhibitorami MAO.
• Leczenie wenvlafaksyną należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek inhibitora MAO (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory MAO

Nieodwracalne nieselektywne inhibitory MAO

Jednoczesne stosowanie wenvlafaksyny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane. Nie należy rozpoczynać stosowania wenvlafaksyny wcześniej niż po upływie co najmniej 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Stosowanie wenvlafaksyny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Odwrotny selektywny inhibitor MAO (moklobemid)

Ze względu na ryzyko zespołu serotonergicznego jednoczesne stosowanie wenvlafaksyny z odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO, takim jak moklobemid, nie jest zalecane. Okres zalecany między przerwaniem leczenia odwracalnymi inhibitorami MAO, podaniem moklobemidu a rozpoczęciem leczenia wenvlafaksyną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie przyjmowania wenvlafaksyny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia odwracalnym inhibitorem MAO (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Odwrotny nieselektywny inhibitor MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym wenvlafaksynę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, u których niedawno przerwano leczenie inhibitorem MAO i rozpoczęto terapię wenvlafaksyną lub niedawno przerwano stosowanie wenvlafaksyny przed rozpoczęciem terapii inhibitorem MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonus, nadmierne pocenie się, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), drgawki oraz przypadki śmiertelne.

Zespół serotonergiczny

Podczas leczenia wenvlafaksyną, tak jak przy innych lekach serotonergicznych, może wystąpić zespół serotonergiczny – stan potencjalnie zagrażający życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wpływać na układ serotonergiczny neuroprzekaźników (w tym tryptany, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, amfetaminy, lit, sybutraminę, ziele św. Jana (Hypericum perforatum), opioidy [np. buprenorfina, fentanil i jego analogi, tramadol, dextrometorfan, tapentadol, meperydyna, metadon i pentazocyna]), z lekami, które pogarszają metabolizm serotoniny (takimi jak inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), z prekursorami serotoniny (np. tryptofanem) lub z lekami przeciwpsychotycznymi lub innymi antagonistami dopaminy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Przeciwwskazania”).

Jeśli jednoczesne leczenie wenvlafaksyną i SSRI lub SNRI lub agonistą receptora serotoniny (tryptanem) jest uzasadnione klinicznie, należy dokładnie monitorować stan pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenvlafaksyny z prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy tryptofanu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wpływające na OUN

Systematycznej oceny ryzyka jednoczesnego stosowania wenvlafaksyny i innych leków wpływających na OUN nie przeprowadzono. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu wenvlafaksyny w połączeniu z innymi substancjami aktywującymi OUN.

Alkohol

Pacjentom należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN i potencjalne pogorszenie kliniczne chorób psychicznych, a także potencjalne niepożądane interakcje z wenvlafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN.

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia QTc i/lub arytmii komorowej (np. tachykardii typu torsade de pointes) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających interwał QT. Należy unikać jednoczesnego stosowania takich leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Do odpowiednich klas należą:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna);
• niektóre makrolidy (np. erytromycyna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe;
• niektóre antybiotyki chinolonowe (np. moxifloksacyna).

Wykaz ten nie jest wyczerpujący, dlatego należy unikać stosowania leków znacząco wydłużających interwał QT.

Wpływ innych leków na wenvlafaksynę

Ketonazol (inhibitor CYP3A4)

Badania farmakokinetyki ketonazolu u szybkich metabolizatorów (EM) i wolnych metabolizatorów (PM) CYP2D6 wykazały wzrost AUC wenvlafaksyny (o 70 % i 21 % u PM i EM CYP2D6 odpowiednio) i ODM (o 33 % i 23 % u PM i EM CYP2D6 odpowiednio) po podaniu ketonazolu. Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. atazanawir, klaritromycyna, indynawir, itrakonazol, worykonazol, posakonazol, ketonazol, nelfinawir, rytonawir, saquinawir, telitromycyna) i wenvlafaksyny mogą wzrosnąć stężenia wenvlafaksyny i ODM. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora CYP3A4 i wenvlafaksyny.

Wpływ wenvlafaksyny na inne leki

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu wenvlafaksyny i litu może rozwinąć się zespół serotonergiczny (patrz „Zespół serotonergiczny”).

Diazepam

Wenvlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę diazepamu i jego aktywnego metabolitu, desmetyldiazepamu. Diazepam nie wpływa na farmakokinetykę wenvlafaksyny ani ODM. Nie wiadomo, czy istnieje interakcja farmakokinetyczna i/lub farmakodynamiczna z innymi benzodiazepinami.

Imipramina

Wenvlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę imipraminy i 2-OH-imipraminy. Obserwowano zależne od dawki zwiększenie AUC 2-OH-desimipraminy od 2,5 do 4,5 razy przy podawaniu wenvlafaksyny w dawce 75–150 mg na dobę. Imipramina nie wpływa na farmakokinetykę wenvlafaksyny ani ODM. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenvlafaksyny i imipraminy.

Haloperidol

W badaniu farmakokinetyki haloperidolu obserwowano zmniejszenie klirensu nerkowego o 42 %, wzrost AUC o 70 % oraz wzrost maksymalnej stężenia w osoczu (Cmax) o 88 %, natomiast okres półtrwania haloperidolu nie uległ zmianie. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów stosujących jednocześnie haloperidol i wenvlafaksynę. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało ustalone.

Rysperydon

Wenvlafaksyna zwiększa AUC rysperydonu o 50 %, ale nie zmienia istotnie farmakokinetyki aktywnych składników (rysperydonu i 9-hydroksyrysperydonu). Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Metoprolol

Współbieżne stosowanie wenvlafaksyny i metoprololu u zdrowych ochotników w badaniu farmakokinetycznym obu leków prowadziło do wzrostu stężenia metoprololu w osoczu o około 30–40 %, bez zmiany stężenia jego aktywnego metabolitu α-hydroksymetoprololu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym jest nieznane. Metoprolol nie wpływa na farmakokinetykę wenvlafaksyny i jej aktywnego metabolitu ODM. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenvlafaksyny i metoprololu.

Indynawir

Badanie farmakokinetyczne z indynawirem wykazało zmniejszenie AUC o 28 % i zmniejszenie Cmax o 36 %. Indynawir nie wpływał na farmakokinetykę wenvlafaksyny i ODM. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało ustalone.

Leki metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450

Badania in vivo wykazały, że wenvlafaksyna jest stosunkowo słabym inhibitorem CYP2D6. Wenvlafaksyna nie hamuje CYP3A4 (alprazolam i karbamazepina), CYP1A2 (kofeina) i CYP2C9 (tolbutamid) ani CYP2C19 (diazepam) in vivo.

Antykoncepcja doustna

Istnieją doniesienia o przypadkach nieplanowanej ciąży u pacjentek przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne podczas leczenia wenvlafaksyną. Nie ma jednak jednoznacznych dowodów, że taka ciąża była wynikiem interakcji leku z wenvlafaksyną. Badania interakcji z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi nie były prowadzone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Przedawkowanie

Pacjenci powinni powstrzymać się od spożycia alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN oraz potencjalne pogorszenie kliniczne zaburzeń psychicznych, a także potencjalne niepożądane interakcje z wenlafaksyną, w tym działanie depresyjne na OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Zgłaszano przypadki przedawkowania wenlafaksyny, głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym z letalnym skutkiem (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Recepty na wenlafaksynę należy wystawiać na najmniejszą możliwą ilość, adekwatną do właściwej opieki nad pacjentem, aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zachowania i objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się do czasu znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia, stan pacjentów należy dokładnie monitorować do czasu poprawy. Ogólna doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się wenlafaksynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one współwystępować z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. W leczeniu pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym należy stosować te same środki ostrożności, co w leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z historią zachowań samobójczych lub z istotnym stopniem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają większe ryzyko myśli lub prób samobójczych i powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. W analizie metaanaliz klinicznych badań kontrolowanych placebo u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących antydepresanty w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Dokładne monitorowanie pacjentów, w szczególności osób z wysokim ryzykiem myśli samobójczych, powinno towarzyszyć terapii lekowej, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować o konieczności monitorowania w celu wykrycia pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym poszukaniu pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Dzieci

Należy powstrzymać się od stosowania leku w leczeniu dzieci i młodzieży do 18 roku życia. W badaniach klinicznych zachowania samobójcze (próba samobójstwa i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej u dzieci i młodzieży leczonych antydepresantami w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Jeżeli terapia jest wskazana ze względu na potrzeby kliniczne, należy dokładnie monitorować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego dzieci i młodzieży.

Zespół serotonynowy

Podczas leczenia wenlafaksyną istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotonynowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wpływających na układ serotonergiczny neuroprzekaźników (w tym triptany, SSRI, SNRI, trójcykliczne antydepresanty, amfetaminy, lit, sybutraminę, ziele św. Jana (Hypericum perforatum), opioidy [np. buprenorfina, fentanil i jego analogi, tramadol, dextrometorfan, tapentadol, meperydyna, metadon i pentazocyna]), leków pogarszających metabolizm serotoniny (takich jak inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), prekursorów serotoniny (np. suplementy triptofanu) lub z lekami przeciwpsychotycznymi lub innymi antagonistami dopaminy (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Przeciwwskazania”).

Objawy zespołu serotonynowego mogą obejmować zaburzenia stanu psychicznego (np. niepokój, halucynacje, śpiączka), niestabilność autonomiczną (np. tachykardię, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermię), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. nadmierną refleksyjność, zaburzenia koordynacji) i/lub objawy przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę). W najcięższej formie zespół serotonynowy może przypominać zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNL), obejmujący hipertermię, sztywność mięśni, niestabilność autonomiczną z możliwymi szybkimi odchyleniami wskaźników życiowych i zaburzeniami stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie wenlafaksyną i innymi lekami wpływającymi na serotonergiczne i/lub dopaminergiczne układy neuroprzekaźników jest klinicznie uzasadnione, należy dokładnie monitorować stan pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z prekursorami serotoniny (np. suplementy triptofanu).

Glaukoma kątowe

Wenlafaksyna może powodować midriazę. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub pacjentów z ryzykiem ostrego glaukomatu kątowego (glaukomatu zamkniętocięczkowego).

Ciśnienie tętnicze

U niektórych pacjentów obserwowano wzrost ciśnienia tętniczego przy zwiększaniu dawki wenlafaksyny. W niektórych przypadkach podczas stosowania po rejestracji zaobserwowano silny wzrost ciśnienia tętniczego wymagający natychmiastowego leczenia. Przed rozpoczęciem stosowania wenlafaksyny należy sprawdzić ciśnienie tętnicze i dokładnie monitorować istniejącą nadciśnienie tętnicze. Ciśnienie tętnicze należy okresowo kontrolować po rozpoczęciu leczenia i przy zwiększaniu dawki. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wenlafaksyny pacjentom z chorobami podstawowymi, które mogą się nasilić w wyniku podwyższenia ciśnienia tętniczego, np. pacjentom z zaburzeniami funkcji serca.

Częstotliwość skurczów serca

Znane są przypadki zwiększenia częstości skurczów serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek wenlafaksyny. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu wenlafaksyny u pacjentów z chorobami podstawowymi, które mogą się nasilić w wyniku zwiększenia częstości skurczów serca.

Choroby serca i ryzyko wystąpienia arytmii

Nie przeprowadzono jeszcze badań dotyczących wpływu wenlafaksyny na pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego lub mają niestabilne choroby układu sercowo-naczyniowego. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wenlafaksyny takim pacjentom.

Podczas stosowania po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, tachykardii komorowej typu torsade de pointes, tachykardii komorowej i śmiertelnych arytmii, szczególnie przy przedawkowaniu lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT/tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Na początku leczenia wenlafaksyną należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich arytmii serca lub wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Drżenie

Leczenie wenlafaksyną może wywoływać drżenie, dlatego należy zachować ostrożność u chorych z napadami w wywiadzie i dokładnie monitorować ich stan. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia drżenia.

Hyponatremia

Podczas okresu leczenia wenlafaksyną obserwowano przypadki hiponatremii i/lub zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu przeciwmoczowego, zazwyczaj u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej lub u pacjentów odwodnionych. Pacjenci w podeszłym wieku, pacjenci przyjmujący diuretyki oraz pacjenci z obniżoną z innych przyczyn objętością krwi należą do grupy wysokiego ryzyka rozwoju tego powikłania.

Nietypowe krwawienia

Leki obniżające zwrotny zbiór serotoniny mogą prowadzić do obniżenia funkcji płytek krwi. Krwawienia związane ze stosowaniem SSRI i SNRI wahały się od siniaków, krwotok, krwawień z nosa i plamicy do krwawień przewodu pokarmowego i zagrażających życiu krwawień. Ryzyko wystąpienia krwawienia może być zwiększone u pacjentów przyjmujących wenlafaksynę. Jak i inne SSRI, wenlafaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do krwawień, w tym u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe i inhibitory agregacji płytek krwi.

SSRI/SNRI zwiększają ryzyko krwawienia poporodowego (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”).

Poziom cholesterolu w surowicy

Klinicznie istotny wzrost poziomu cholesterolu surowicy został zarejestrowany u 5,3% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę i u 0,0% pacjentów przyjmujących placebo w trakcie 3 miesięcy w badaniach placebo-kontrolowanych. W przypadku długotrwałego leczenia należy mierzyć poziom cholesterolu w surowicy krwi.

Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi masę ciała

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wenlafaksyny w połączeniu z lekami obniżającymi masę ciała, w tym fenterminą, nie zostały określone. Nie zaleca się żadnego współbieżnego przepisywania wenlafaksyny z lekami obniżającymi masę ciała. Monoterapia wenlafaksyną lub jej połączenie z innymi lekami obniżającymi masę ciała nie jest wskazane.

Mania/hipomania

Mania/hipomania może wystąpić u niewielkiej części pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy przyjmowali antydepresanty, w tym wenlafaksynę. Jak i inne antydepresanty, wenlafaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem lub wywiadem rodzinnym zaburzeń dwubiegunowych.

Agresja

Agresja może wystąpić u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących antydepresanty, w tym wenlafaksynę, szczególnie na początku, po zmianie dawki i po zakończeniu leczenia.

Jak i inne antydepresanty, wenlafaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których wcześniej obserwowano zachowanie agresywne.

Przerywanie leczenia

Wiadomo, że po przyjmowaniu antydepresantów występują efekty odstawienia, czasem mogą być one długotrwałe i ciężkie. Samobójstwo / myśli samobójcze i agresja obserwowano u pacjentów podczas zmiany schematu dawkowania wenlafaksyny, w tym podczas przerywania leczenia. Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów podczas zmniejszania dawki lub przerywania leczenia (patrz powyższy podrozdział „Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego”). Objawy odstawienia po zakończeniu stosowania leku występują często, szczególnie przy nagłym odstawieniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach klinicznych działania niepożądane po zakończeniu leczenia (w trakcie i po stopniowym zmniejszaniu dawki) występowały u około 31% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę i u 17% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko zespołu odstawienia zależy od kilku czynników, w tym długości i dawki podczas leczenia oraz tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy, zaburzenia wzroku i nadciśnienie tętnicze to najczęstsze reakcje. Zazwyczaj te objawy są łagodne i umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie.

Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć pacjenci, którzy przypadkowo pominięli dawkę, bardzo rzadko zgłaszali takie objawy. Objawy te są samoograniczające i zazwyczaj pojawiają się w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub więcej). Dlatego przy przerywaniu leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki wenlafaksyny w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, zgodnie z potrzebami pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U niektórych pacjentów przerywanie leczenia może trwać miesiące lub dłużej.

Akathyzja / pobudzenie psychoruchowe

Stosowanie wenlafaksyny wiązało się z rozwojem akathyzji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub niepokojącym pobudzeniem i potrzebą poruszania się, często towarzyszoną niemożnością spokojnego siedzenia lub stania w miejscu. Zjawisko to występuje najczęściej w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. Zwiększenie dawki u pacjentów, u których pojawiają się te objawy, może być szkodliwe dla zdrowia.

Dysfunkcja erekcji

Inhibitory zwrotnego zbiór serotoniny-noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji erekcji (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji erekcji, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SNRI.

Susza w ustach

Zgłaszano suszę w ustach u 10% pacjentów stosujących wenlafaksynę, co zwiększa ryzyko próchnicy, dlatego pacjenci powinni dokładniej dbać o higienę jamy ustnej.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą przyjmujących SSRI lub wenlafaksynę może pogorszyć się kontrola glikemii, co może wymagać korekty dawki insuliny i/lub leków doustnych przeciwcukrzycowych.

Wskaźniki laboratoryjne

Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki testów immunologicznych w moczu na fencyklidynę (PCP) i amfetaminę u pacjentów przyjmujących wenlafaksynę. Jest to spowodowane niewystarczającą specyficznością testów przesiewowych. Fałszywie dodatnie wyniki mogą występować przez kilka dni po zakończeniu leczenia wenlafaksyną. Przy użyciu testów potwierdzających, takich jak chromatografia gazowa/spektrometria mas, można odróżnić wenlafaksynę od fencyklidyny i amfetaminy.

Składniki pomocnicze

Preparat zawiera sacharozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z nietolerancją fruktozy, zespołem niedostateczności glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania wenlafaksyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane. Wenlafaksynę można stosować kobietom w ciąży, jeżeli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (prawie dwukrotne) krwawienia poporodowego po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Działania niepożądane”).

Przy stosowaniu wenlafaksyny, tak jak i innych SSRI/SNRI, tuż przed lub podczas porodu, u noworodków mogą wystąpić objawy odstawienia. U niektórych noworodków, które były narażone na działanie wenlafaksyny pod koniec trzeciego trymestru, wystąpiły powikłania wymagające karmienia przez sondę, wspomagania oddechowego lub długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić bezpośrednio po porodzie.

Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych etapach, może zwiększyć ryzyko wystąpienia u noworodków trwałej nadciśnienia płucnego (PPHN). Choć nie ma badań dotyczących PPHN przy terapii SNRI, potencjalne ryzyko to nie jest wykluczone przy stosowaniu wenlafaksyny ze względu na odpowiedni mechanizm działania (hamowanie ponownego wychwytu serotoniny).

Jeśli matka stosowała SSRI/SNRI w późnych etapach ciąży, u noworodków mogą wystąpić takie objawy jak drażliwość, drżenie, hipotonia, ciągły płacz oraz trudności w ssaniu lub spaniu. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub objawów odstawienia. W większości przypadków te powikłania pojawiają się bezpośrednio lub w ciągu 24 godzin po porodzie.

Okres karmienia piersią

Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit, ODW, przenikają do mleka matki. Podczas stosowania po rejestracji wenlafaksyny w okresie karmienia piersią odnotowano przypadki płaczu, drażliwości i złego snu niemowląt. Objawy występujące przy odstawieniu wenlafaksyny pojawiają się również po zakończeniu karmienia piersią. Ryzyko dla dziecka nie może być wykluczone. Decyzję o kontynuacji lub przerwaniu karmienia piersią i/lub terapii wenlafaksyną należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii wenlafaksyną dla kobiety.

Plodność

Badania na szczurach, w których zarówno samice, jak i samce przyjmowały ODW, wykazały zmniejszenie płodności. Częstość takich przypadków u ludzi jest nieznana.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Każdy lek psychoaktywny może pogorszyć sądzenie, myślenie i motorykę. Dlatego pacjentów przyjmujących wenlafaksynę należy uprzedzić o tym wpływie podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych niebezpiecznych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie dużych epizodów depresyjnych

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg 1 raz na dobę. Pacjentom, którzy wymagają wyższych dawek niż początkowa (75 mg na dobę) w celu osiągnięcia poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 375 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodniowych lub dłuższych. Jeśli uzasadnione jest klinicznie ze względu na nasilenie objawów, zwiększenie dawki można przeprowadzić częściej, ale nie częściej niż co 4 dni.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia niepożądanych zjawisk zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po wcześniejszej ocenie klinicznej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy utrzymywać minimalną skuteczną dawkę.

Pacjentów należy leczyć przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj przez kilka miesięcy lub dłużej. Terapię należy regularnie przeglądać w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Dłuższe leczenie może również być stosowne w celu zapobiegania nawrotom dużych epizodów depresyjnych (WED). W większości przypadków zalecana dawka zapobiegająca nawrotom WED jest taka sama jak w trakcie obecnego epizodu.

Leki przeciwdepresyjne należy stosować co najmniej przez 6 miesięcy po ustąpieniu objawów.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg 1 raz na dobę. Pacjentom, którzy wymagają wyższych dawek niż początkowa (75 mg na dobę) w celu osiągnięcia poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodniowych lub dłuższych.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia niepożądanych zjawisk zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po wcześniejszej ocenie klinicznej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy utrzymywać minimalną skuteczną dawkę.

Pacjentów należy leczyć przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj przez kilka miesięcy lub dłużej. Terapię należy regularnie przeglądać w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Zaburzenia lękowe społeczne

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 75 mg 1 raz na dobę. Nie ma dowodów na to, że wyższe dawki będą bardziej skuteczne.

Jednakże u niektórych pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę początkową (75 mg na dobę), dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodniowych lub dłuższych.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia niepożądanych zjawisk zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po wcześniejszej ocenie klinicznej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy utrzymywać minimalną skuteczną dawkę.

Pacjentów należy leczyć przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj przez kilka miesięcy lub dłużej. Terapię należy regularnie przeglądać w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Zapachy paniki

Zalecana dawka początkowa wlewafaksyny o przedłużonym działaniu wynosi 37,5 mg 1 raz na dobę przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg 1 raz na dobę. Pacjentom, którzy wymagają wyższych dawek niż początkowa (75 mg na dobę) w celu osiągnięcia poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 225 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodniowych lub dłuższych.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia niepożądanych zjawisk zależnych od dawki, dawkę należy zwiększać wyłącznie po wcześniejszej ocenie klinicznej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy utrzymywać minimalną skuteczną dawkę.

Pacjentów należy leczyć przez odpowiedni okres czasu, zazwyczaj przez kilka miesięcy lub dłużej. Terapię należy regularnie przeglądać w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Osoby starsze

U pacjentów starszych nie należy zmniejszać dawki leku wyłącznie ze względu na wiek.

Jednakże leczenie osób starszych należy prowadzić ostrożnie (np. z powodu możliwego zaburzenia czynności nerek, możliwych zmian wrażliwości i powinowactwa neuroprzekaźników związanego z procesem starzenia się). Należy zawsze stosować najniższą skuteczną dawkę, a w razie potrzeby zwiększenia dawki należy dokładnie monitorować stan pacjenta.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki o 50%. Jednakże z uwagi na indywidualną zmienność klirensu dawkę należy ustalać indywidualnie.

Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby są ograniczone. Zaleca się zachowanie ostrożności oraz należy rozważyć zmniejszenie dawki o więcej niż 50%.

Podczas leczenia pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy ocenić potencjalną korzyść w porównaniu z ryzykiem.

Zaburzenia czynności nerek

Chociaż u pacjentów ze stopniem filtracji kłębuszkowej (eGFR) wynoszącym od 30 do 70 ml/min nie trzeba zmieniać dawki, zaleca się zachowanie ostrożności. U pacjentów wymagających hemodializy oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o 50%. Z uwagi na indywidualną zmienność klirensu dawkę należy ustalać indywidualnie.

Zespół abstynencyjny obserwowany po odstawieniu wlewafaksyny

Należy unikać nagłego odstawienia leczenia. Po zakończeniu leczenia wlewafaksyną dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji odstawienia (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”). Czas wymagany do stopniowego odstawienia leczenia oraz stopień zmniejszenia dawki zależą od dawki, długości terapii oraz indywidualnych cech pacjenta. U niektórych pacjentów odstawienie leczenia może trwać bardzo stopniowo przez kilka miesięcy lub dłużej. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po odstawieniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, należy rozważyć przywrócenie poprzednio ustalonej dawki. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Sposób podania

Kapsułkę należy przyjmować podczas jedzenia, połykając całą i popijając wodą. Nie należy otwierać, miażdżyć, żuć ani wkładać kapsułki do wody. Przyjmować 1 raz na dobę o mniej więcej tej samej porze, rano lub wieczorem.

Pacjenci stosujący tabletki z natychmiastowym uwalnianiem wlewafaksyny mogą przejść na wlewafaksynę w kapsułkach z przedłużonym uwalnianiem, przyjmując najbliższe równoważne dawki dobowe. Na przykład wlewafaksyna, tabletki z natychmiastowym uwalnianiem, 37,5 mg 2 razy na dobę może być zastąpiona przez wlewafaksynę, kapsułki z przedłużonym uwalnianiem, 75 mg 1 raz na dobę. Wymagane są indywidualne dawkowania.

Wlewafaksyna, kapsułki z przedłużonym uwalnianiem, zawierają sferoidy, które powoli uwalniają substancję czynną w przewodzie pokarmowym. Nierozpuszczalna część tych sferoidów jest wydalana i może być obserwowana w kale.

Dzieci.

Wlewafaksyna nie jest zalecana dzieciom i osobom poniżej 18. roku życia.

Kontrolowane badania kliniczne u dzieci i młodzieży z dużym zaburzeniem depresyjnym nie wykazały skuteczności i nie wspierają stosowania wlewafaksyny u tych pacjentów (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Przedawkowanie.

Objawy

Istnieje doświadczenie po rejestracji dotyczące przedawkowania wlewafaksyny, głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki zakończone śmiertelnie. Najczęściej obserwowano tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności po śpiączkę), midryazę, drgawki i wymioty. Inne doniesienia obejmują zmiany na EKG (wydłużenie odcinka QT, blok pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS) (patrz rozdział „Farmakodynamika”), tachykardię komorową, bradykardię, hipotensję tętniczą, hipoglikemię, zawroty głowy i przypadki śmiertelne. Objawy ciężkiego zatrucia mogą wystąpić u dorosłych po przyjęciu około 3 gramów wlewafaksyny.

Opublikowane badania retrospektywne wskazują, że przedawkowanie wlewafaksyny może być związane z wyższym ryzykiem zgonów w porównaniu do SSRI, ale niższym niż w przypadku trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych. Badania epidemiologiczne wykazały, że u pacjentów leczonych wlewafaksyną częściej występują czynniki ryzyka samobójstwa niż u tych leczonych SSRI. Zwiększone ryzyko śmiertelnych skutków może być związane z toksycznością wlewafaksyny w przypadku przedawkowania, a nie z pewnymi cechami pacjentów leczonych wlewafaksyną, ale stopień tego związku nie został wyjaśniony.

Wlewafaksynę należy przepisywać w najmniejszej dawce przy odpowiednim nadzorze nad stanem pacjenta w celu zmniejszenia ryzyka przedawkowania.

Leczenie

Ciężkie zatrucie może wymagać kompleksowego, pilnego leczenia i nadzoru. W przypadku podejrzenia przedawkowania wlewafaksyny należy natychmiast skontaktować się z lekarzem toksykologiem.

Zalecane są ogólne środki terapii objawowej i wspierającej, a także dokładne monitorowanie rytmu serca i innych funkcji życiowych. W przypadku ryzyka aspiracji nie zaleca się wywoływania wymiotów. Przeszczepienie żołądka jest wskazane, jeśli przeprowadzi się je niedługo po przyjęciu lub w obecności odpowiednich objawów. Stosowanie węgla aktywowanego może również ograniczyć wchłanianie substancji czynnej. Skuteczność wymuszonego moczowania, dializy, hemoperfuzji i wymiennego przetaczania krwi jest mało prawdopodobna. Nie znane są specyficzne antydoty do wlewafaksyny.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Efekty uboczne zgłaszane w badaniach klinicznych jako bardzo częste (> 1/10): nudności, suchość w ustach, ból głowy i zwiększona potliwość (w tym nocna).

Efekty uboczne są sklasyfikowane według narządów i układów, częstości występowania oraz stopnia nasilenia w każdej kategorii częstości.

Częstość występowania określa się jako: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

*Doświadczenie po rejestracji.

1. Znane są przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii wenezafaksyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
2. Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.
3. W połączonych badaniach klinicznych częstość bólu głowy wynosiła 30,3% przy stosowaniu wenezafaksyny w porównaniu do 31% w grupie placebo.
4. Istnieją doniesienia dotyczące klasy terapeutycznej SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Przerywanie leczenia

Przerywanie stosowania wenezafaksyny (szczególnie nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów abstynencyjnych.

Omdlenia, zaburzenia sensoryczne (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, zawroty głowy, ból głowy oraz objawy podobne do grypy to najczęściej występujące reakcje. Objawy te zazwyczaj były łagodne i ustępowały bez leczenia, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać długo. Dlatego, gdy nie ma już potrzeby kontynuowania leczenia wenezafaksyną, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Ogólnie profil działań niepożądanych wenezafaksyny (w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo) u dzieci i młodzieży (w wieku od 6 do 17 lat) był podobny do obserwowanego u dorosłych. Jak u dorosłych, obserwowano zmniejszenie apetytu, spadek masy ciała, wzrost ciśnienia tętniczego oraz wzrost stężenia cholesterolu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano wystąpienie myśli samobójczych. Zgłaszano też wrogość oraz, szczególnie przy dużym zaburzeniu depresyjnym, samouszkodzenia.

W szczególności u pacjentów z tej grupy obserwowano następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie, dyspepsję, siniaki, krwawienie z nosa oraz mialgię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 14 kapsuł w blisterze; po 1, 2 lub 4 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia / KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby. Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia / Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.