INSTRUKCJA dot. stosowania leku Alsokam (AlSOKАM)

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1,5 ml preparatu zawiera 15 mg meloksikamu;

1 ml preparatu zawiera 10 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikozol, poloksymer 188, natrium chloridum, glicyna, natrium hydroxidum, woda do iniekcji.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, żółty roztwór z zielonkawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01А С06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Alsokam to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksazyn, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Jego dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Istnieje jednak wspólny mechanizm działania dla wszystkich niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym meloksikamu: hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni. Względna biodostępność w porównaniu z biodostępnością po podaniu doustnym wynosi prawie 100%. W związku z tym nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11 do 32%.

Biortransformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który również wydzielany jest w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Meloksikam wydzielany jest głównie w formie metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osocza wynosi około 7–12 ml/min po jednorazowej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Osobliwe grupy chorych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Zmniejszone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do zwiększenia stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób i dawki stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wskaźnikami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osocza krwi w stanie równowagi u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane. Alsokam, roztwór do wstrzykiwań, wskazany jest w leczeniu dorosłych.

Przeciwwskazania.

III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”);
wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NSAID), kwas acetylosalicylowy (meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których pojawiają się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID);
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID w wywiadzie;
aktywne lub nawrotowe wrzody żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwwstrząsowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po wszczepieniu pomostów wieńcowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, NSAID, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, takerolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NSAID) i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi NSAID (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy i heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie do mięśni roztwór do wstrzykiwań meloksykamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny konieczna jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień ze względu na hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NSAID mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a ich funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. β-blokery). Możliwe osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneryny może być nasilana przez NSAID poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.

Deferasirok. Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroku zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z nerek), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NSAID nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji NSAID i metotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, należy uważać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NSAID (patrz wyżej, a także sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z klirensem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, stan pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirensem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirensem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksykamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednoczesnie z pemetreksedem pacjentom z normalną funkcją nerek (klirensem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu

Cholestryamina przyspiesza wydalanie meloksykamu poprzez zakłócenie obiegu wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania skraca się do 13 ± 3 godziny. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę

Oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid). Meloksykam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z czego około dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (głównie droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4), a jedna trzecia odbywa się innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym przyjmowaniu meloksykamu z lekami przeciwwskazowymi, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji prowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Nie należy stosować meloksikamem w celu leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne leczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy podwyższeniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, może być wymagana terapia łączna z lekami ochronnymi, takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (zwłaszcza krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, leki przeciwkrzepliwe, w tym warfaryna, lub inne NLPZ, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej, nie zaleca się stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stan te mogą się nasilić (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Zaburzenia wątroby

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić podwyższenie jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą pozostać niezmienione lub mogą być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Istotne podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) lub aspартaminotransaminazy (AST) (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto, podczas badań klinicznych z NLPZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Stan pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami testów wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem ALSCAM. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na możliwość rozwoju chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), należy przerwać stosowanie leku.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i mózgowego krążenia

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu.

U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu leczenie meloksikamem należy prowadzić tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka związane jest z długością stosowania. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego mają zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry – zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz – podczas stosowania meloksikamem. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błony śluzowej), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas stosowania meloksikamem, leczenie tym lekiem nie może być wznowione w przyszłości.

Podczas stosowania meloksikamem zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego. Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, którzy mają w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamem. Możliwa jest reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzaską aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których obserwowano rinit, z polipami nosa lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Podczas leczenia NLPZ odnotowano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy i azotu moczanego we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić testy kontrolne.

Chroniczna niewydolność nerek

NLPZ, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczy;
nefropatia toczeniowa;
ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek międzykomórkowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczego.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NLPZ mogą nasilić zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Efekty uboczne często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, słabszych lub osłabionych, którzy wymagają starannego monitorowania. Przy leczeniu NLPZ należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia efektów ubocznych przy stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Przy wstrzykiwaniu NLPZ do mięśni w miejscu iniekcji może wystąpić ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamem może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub przebadanych pod kątem bezpłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne leku skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego nieinfekcyjnego stanu bólowego.

Leczenie kortykosteroidami

Meloksikam nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów otrzymujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, wpływem na erytropoezę. Przy długotrwałym leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu u pacjentów z objawami i objawami anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano meloksikam i u których mogą wystąpić efekty uboczne na funkcję płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjenci otrzymujący leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/pleta. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrasta z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększeniem dawki i długości leczenia. Ustalono, że u zwierząt podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmierci embrionalnej i płodowej. Ponadto, u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios z powodu niewydolności nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zwykle jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto, istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Dla kobiet próbujących zajść w ciążę, a także dla kobiet w ciąży w I i II trymestrze, dawki i długość leczenia meloksikamem powinny być jak najmniejsze. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stanowić ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
niewydolność nerek (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w późnych stadiach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego, nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących tego leku, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego dla kobiet planujących ciążę lub przebadanych pod kątem bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych efektów ubocznych, meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub niewielkiego wpływu na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego centralnego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Jedna iniekcja 15 mg raz na dobę.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/24 h.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni, wyjątkowo (gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby z grupy ryzyka

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz również podsekcja „Pacjenci z zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). U pacjentów z zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania. Do wstrzykiwania domięśniowego.

Roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml podaje się w formie głębokiej iniekcji domięśniowej w górny zewnętrzny kwadrant pośladka z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku powtarzanych wstrzykiwań zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie trafił do naczynia.

Wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas iniekcji.

Jeśli pacjent ma endoprotezę stawu biodrowego, iniekcję należy wykonać w drugi pośladek.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci.

Alsokam, roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy ostrego przedawkowania NSAID są zazwyczaj ograniczone do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej oraz zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie. W przypadku przedawkowania leków NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu doustnym cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy na dobę.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych LNPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk tromboembolii naczyniowej, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LNPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po stosowaniu LNPZ obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenę, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i chłonnego: nieczęsto – anemia; rzadko – odchylenia parametrów krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane” poniżej).

Ze strony układu immunologicznego: nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne; częstość nieznana – dezorientacja, zamieszanie, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem LNPZ.

Ze strony układu naczyniowego: nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne LNPZ; częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana – zapalenie trzustki. Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: nieczęsto – zaburzenia parametrów funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźna czerwona plamistość; częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry odłupujące, stała wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu moczowego: nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany parametrów funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika w surowicy); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Osobliwe poważne i/lub częste działania niepożądane: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksykam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, które nie były kojarzone ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy: organiczne uszkodzenie nerek, które najprawdopodobniej prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu międzywątkowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawomocni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.