Alopurinol Sandoz®

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE Alopurinol Sandoz® (ALLOPURINOLSANDOZ®)

Skład:

substancja czynna: alopurinol;

1 tabletka zawiera alopurinolu 100 mg lub 300 mg;

substancje pomocnicze: celuloza proszkowa, powidon, makrogol 4000, krosypowidon, talk, stearynian magnezu, celuloza mikrokryształowa.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 100 mg – białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki z rowkiem po jednej stronie;

tabletki 300 mg – białe lub prawie białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki z rowkiem po obu stronach i nieuszkodzoną powierzchnią.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hamujące powstawanie kwasu moczowego. Kod ATC M04A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Alopurinol oraz jego główny metabolit, oksypurinol, zakłócają syntezę kwasu moczowego i wykazują działanie urzystatyczne, które opiera się głównie na zdolności do hamowania enzymu ksantynooksydazy, katalizującego utlenianie hipoksantyny do ksantyny oraz ksantyny do kwasu moczowego, co prowadzi do zmniejszenia stężenia kwasu moczowego i sprzyja rozpuszczaniu się uranów.

Farmakokinetyka.

Alopurinol jest szybko wchłaniany w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym alopurinol wykrywany jest w osoczu krwi już po 30–60 minutach. Biodostępność leku wynosi 67–90%.

Stężenia szczytowe alopurinolu oraz jego metabolitu – oksypurinolu – w osoczu krwi osiągane są odpowiednio po 1,5 godziny oraz po 3–5 godzinach od momentu przyjęcia. Alopurinol niemal wcale nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość jego rozproszenia wynosi około 1,3 l/kg.

Alopurinol jest szybko (okres półtrwania w osoczu krwi wynosi 1–2 godziny) utleniany przez ksantynooksydazę oraz aldehydooksydazę do oksypurinolu, który również jest silnym inhibitorem ksantynooksydazy, jednak okres półtrwania metabolitu może trwać od 13 do 30 godzin. Ze względu na długi okres półtrwania oksypurinolu na początku terapii może dochodzić do jego stopniowego kumulowania się aż do osiągnięcia stężenia równowagowego w osoczu krwi. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średnie stężenie oksypurinolu w osoczu krwi zwykle wynosi 5–10 mg/l po przyjęciu pojedynczej dawki 300 mg alopurinolu.

Alopurinol jest wydalany głównie z moczem, przy czym mniej niż 10% leku wydala się w postaci niezmienionej. Około 20% alopurinolu wydala się z kałem. Oksypurinol wydala się z moczem w postaci niezmienionej po tubularnej resorpcji.

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oksypurinolu, dlatego pacjentom z niewydolnością nerek należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie chorób spowodowanych podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi oraz powstawaniem kamieni moczowych (np. podagra, ostra nefropatia moczowa i moczowa choroba kamieniowa), a także leczenie nowotworów złośliwych, które mogą potencjalnie prowadzić do nasilenia wszystkich form hiperurykemii, w szczególności różnych hemoblastoz (ostra białaczka, przewlekła białaczka szpikowa, limfosarkoma), nefropatia moczowa, która powstała w wyniku leczenia białaczki.

Wrodzona niedostateczność enzymatyczna, w szczególności zespół Lescha–Nyhana (częściowy lub całkowity deficyt fosforybozylotransferazy hipoksantyny-guaniny) lub deficyt fosforybozylotransferazy adeniny.

Leczenie chorób spowodowanych niewystarczającą aktywnością fosforybozylotransferazy adeniny oraz powstawaniem w nerkach kamieni 2,8-dihydroksyadeninowych.

Leczenie chorób spowodowanych powstawaniem mieszanych kamieni szczawiowych wapniowych w nerkach przy hiperurykozurii, które nie poddają się kontroli dietą.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na alopurinol lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

6-merkaptopuryna i azatiopryna. Azatiopryna metabolizuje się do 6-merkaptopuryny, która jest inaktywowana przez ksydynooksydazę. Jeśli 6-merkaptopuryna lub azatiopryna są stosowane jednocześnie z alopurinolem, inhibitorem ksydynooksydazy, to hamowanie ksydynooksydazy przedłuża ich aktywność. Stężenia 6-merkaptopuryny lub azatiopryny w osoczu mogą osiągnąć poziomy toksyczne, co może prowadzić do rozwoju groźnej dla życia pancytopenii i mielosupresji przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z alopurinolem. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania alopurinolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli uznaje się, że jednoczesne stosowanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) standardowej dawki 6-merkaptopuryny lub azatiopryny oraz zapewnić częste monitorowanie hematologiczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjentom należy zalecić zgłaszanie wszelkich objawów lub objawów nacisku na szpik kostny (niezrozumiałe siniaki lub krwawienia, ból gardła, gorączka).

Widarabina (adenina arabinozyd). Przy jednoczesnym stosowaniu alopurinolu z widarabiną wydłuża się okres półtrwania ostatniego w osoczu krwi, dlatego tę kombinację należy stosować ostrożnie, aby uniknąć możliwego nasilenia efektów toksycznych.

Salicylany i leki sprzyjające wydalaniu kwasu moczowego. Skuteczność alopurinolu może być zmniejszana przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które mogą wydalać kwas moczowy (sulfinpirazon, probenecyd, benzbromaron lub salicylany).

Oksypurinol, główny metabolit alopurinolu o samodzielnej aktywności terapeutycznej, wydalany jest przez nerki podobnie jak sole kwasu moczowego. Dlatego leki sprzyjające wydalaniu kwasu moczowego, takie jak probenecyd lub salicylany, w dużych dawkach mogą przyspieszać wydalanie oksypurinolu. W rezultacie może dojść do zmniejszenia aktywności terapeutycznej alopurinolu, jednak znaczenie tego czynnika wymaga oceny w każdym przypadku indywidualnym.

Alopurinol opóźnia wydalanie probenecydu.

Chlorpropamid. Przy zaburzeniach funkcji nerek, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z alopurinolem, może wydłużać się efekt hipoglikemiczny chlorpropamidu, co wymaga zmniejszenia dawki.

Leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny). Może nasilić się działanie warfaryny i innych leków przeciwzakrzepowych – pochodnych kumaryny, dlatego konieczna jest częstsza kontrola krzepnięcia krwi oraz zmniejszenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Fenytoina. Alopurinol może hamować metabolizm fenytoiny w wątrobie, jednak znaczenie kliniczne tej interakcji nie zostało udowodnione.

Teofilina, kofeina. W wysokich dawkach alopurinol hamuje metabolizm i zwiększa stężenie teofiliny i kofeiny we krwi. Na początku leczenia alopurinolem lub przy zwiększeniu jego dawki należy kontrolować poziomy teofiliny we krwi.

Ampicylina/amoksycylina. Przy jednoczesnym stosowaniu alopurinolu z ampicyliną lub amoksycyliną istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia skórnych reakcji alergicznych (egzantema), dlatego pacjentom przyjmującym alopurinol należy stosować inne antybiotyki.

Cytostatyki. Przy stosowaniu alopurinolu z cytostatykami (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, mechloretamina) obserwowano nasilone przygnębienie funkcji szpiku kostnego, dlatego u takich pacjentów parametry krwi należy kontrolować w krótkich odstępach czasu.

Cyklosporyna. Przy stosowaniu z alopurinolem może wzrosnąć stężenie cyklosporyny we krwi oraz zwiększyć się jej toksyczność.

Didanozyna. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z alopurinolem, ponieważ zaobserwowano niemal dwukrotne zwiększenie wartości Cmax i AUC dla didanozyny.

Kaptopryl. Jednoczesne stosowanie alopurinolu i kaptoprylu może zwiększyć ryzyko reakcji skórnych, szczególnie przy przewlekłych chorobach nerek.

Diuretyki.

Jednoczesne stosowanie alopurinolu i furosemidu może zwiększyć stężenie moczyn i oksypurinolu we krwi. Donoszono o zwiększonego ryzyka wystąpienia nadwrażliwości przy stosowaniu alopurinolu z diuretykami, w szczególności z tiazydami, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

Donoszono o zwiększonego ryzyka wystąpienia nadwrażliwości przy stosowaniu alopurinolu z inhibitorami ACE, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek.

Wodorotlenek glinu.

Przy jednoczesnym stosowaniu z wodorotlenkiem glinu działanie alopurinolu może być osłabione. Między przyjęciem obu leków należy zachować odstęp co najmniej 3 godziny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości (zespołu DRESS), w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego nekrodermatyty epidermalnej, wyprysku makularnego lub plamniczo-grudkowego, alopurinol należy natychmiast odstawić i nie wolno go ponownie stosować. Leczenie steroidami może pomóc w przezwyciężeniu skórnych reakcji nadwrażliwości.

U pacjentów leczonych alopurinolem obecność allelu HLA-B*5801 (markera genetycznego) wiąże się z ryzykiem wystąpienia reakcji nadwrażliwości. Częstość występowania tego markera genetycznego różni się znacznie w zależności od grupy etnicznej (obecny u 20% Chińczyków z grupy etnicznej Han, u 8–15% Tajców, u 12% mieszkańców Korei, u 1–2% Japończyków oraz osób o cechach europejskich). Jeśli wiadomo, że pacjent posiada allel HLA-B*5801, kwestia stosowania alopurinolu może być rozważana wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko.

Takich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego zaprzestania leczenia w przypadku pojawienia się pierwszych objawów zespołu nadwrażliwości.

Alopurinolu nie zaleca się stosować, jeśli poziom kwasu moczowego we krwi jest niższy niż 535 µmol/l (9 mg/100 ml), przy zachowaniu zaleceń dietetycznych i braku uszkodzenia nerek. Należy unikać produktów o wysokiej zawartości puryn (np. przetworów: nerek, mózgu, wątroby, serca i języka; wywarów mięsnych oraz alkoholu, szczególnie piwa).

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości (np. egzemy) stosowanie alopurinolu należy natychmiast przerwać.

W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby, a także wcześniej stwierdzonych zaburzeń hematopoezy, wymagana jest szczególnie staranna opieka lekarska. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy uwzględnić odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania. Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca, którzy otrzymują inhibitory ACE lub leki moczopędne, należy stosować alopurinol z szczególną ostrożnością.

Podczas leczenia dny moczanowej i kamicy moczanowej ilość wydanej w ciągu doby moczu powinna wynosić co najmniej 2 litry.

Aby zapobiec wzrostowi stężenia kwasu moczowego w osoczu lub moczu, który może wystąpić podczas radioterapii lub chemioterapii nowotworów, a także w zespole Lescha-Nyhana, oprócz stosowania alopurinolu należy przyjmować dużą ilość płynów w celu zapewnienia wystarczającego diurezy. Ponadto, w celu poprawy wydalania kwasu moczowego, można zasadowić mocz, co prowadzi do rozpuszczania się uranów/kwasu moczowego.

Jeśli uranowa nefropatia lub inne zmiany patologiczne już spowodowały zaburzenia czynności nerek, dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami badań czynności nerek.

W przypadku napadów ostrej dny leczenie alopurinolem nie powinno być rozpoczynane przed całkowitym ustąpieniem objawów. Na początku leczenia alopurinolem ostre napady dny mogą się nasilać z powodu mobilizacji dużej ilości kwasu moczowego. W związku z tym w pierwszych 4 tygodniach leczenia konieczne jest jednoczesne stosowanie środków przeciwbólowych lub kolchicyny.

W przypadku obecności dużych kamieni kwasu moczowego w miedniczkach nerkowych nie można wykluczyć, że podczas leczenia alopurinolem część kamieni może się rozpuścić i przedostać do pęcherza moczowego, co może w dalszym ciągu spowodować zatkanie moczowodu.

Podczas długotrwałej terapii alopurinolem u pacjentów (5,8%) obserwowano zaburzenia czynności tarczycy, w szczególności wzrost stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) (>5,5 µIU/ml). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu alopurinolu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy.

Należy unikać jednoczesnego stosowania alopurinolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, ponieważ zgłaszano przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania alopurinolu w czasie ciąży. Ponieważ alopurinol wpływa na metabolizm puryn, a potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, alopurinolu nie zaleca się stosować w czasie ciąży.

Alopurinol przenika do mleka matki, dlatego lek nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na alopurinol należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn z uwagi na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, senności i ataksji.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli. Alopurinol należy stosować w niskich dawkach (100 mg na dobę), aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dawkę można zwiększać tylko wtedy, gdy stężenie uranów w surowicy krwi jest niewystarczające. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zalecane są następujące dawki:

– w stanach łagodnych – od 100 mg do 200 mg na dobę;
– w stanach średnio ciężkich – od 300 mg do 600 mg na dobę;
– w stanach ciężkich – od 700 mg do 900 mg na dobę.

Podczas obliczania dawki leku w odniesieniu do masy ciała pacjenta należy stosować dawki 2–10 mg/kg masy ciała na dobę.

Dzieci. Dzieciom w wieku od 15 lat dawka dzienna alopurinolu wynosi 10–20 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dzienna to 400 mg. Alopurinolu rzadko przepisuje się dzieciom, z wyjątkiem stanów nowotworowych (szczególnie białaczek) oraz niektórych zaburzeń enzymatycznych, takich jak zespół Lescha-Nyhana.

Pacjenci w podeszłym wieku. Ze względu na brak specjalnych danych dotyczących stosowania alopurinolu u tej grupy wiekowej, zaleca się stosowanie najniższych dawek terapeutycznie uzasadnionych. Należy uwzględnić możliwość wystąpienia zaburzeń funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ alopurinol i jego metabolity są wydalane z moczem, przy zaburzonej funkcji nerek możliwe jest przedawkowanie, jeśli dawka nie została odpowiednio dobrana.

W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji nerek maksymalna dawka dzienna wynosi 100 mg. Możliwe jest stosowanie pojedynczej dawki 100 mg w odstępie dłuższym niż 24 godziny (co 2–3 dni).

W razie potrzeby zwiększenia dawki należy kontrolować stężenie oksyipurynolu w surowicy, które nie powinno przekraczać 15,2 μg/ml.

Podczas hemodializy po każdej sesji (2–3 razy w tygodniu) stosuje się 300–400 mg alopurinolu.

Należy monitorować stężenie uranów w surowicy krwi oraz poziom kwasu moczowego w moczu w odpowiednich odstępach czasu w celu dostosowania dawki alopurinolu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby należy przepisać niższe dawki. Na początku leczenia zaleca się okresową kontrolę wskaźników badań czynnościowych wątroby.

Nie należy przepisywać tym pacjentom tabletek o dawce 300 mg ze względu na wysoką zawartość substancji czynnej.

Tabletki należy przyjmować po posiłku, nie rozgniatając, wraz z dużą ilością płynu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby podstawowej. W celu zapobiegania powstawaniu kamieni szczawianowych i moczanowych oraz przy pierwotnej hiperurikemii i dnie żółciowej w większości przypadków konieczne jest stosowanie długotrwałej terapii. W przypadku wtórnej hiperurikemii zaleca się krótkotrwałe leczenie, dostosowane do czasu trwania podwyższonego poziomu kwasu moczowego.

Dzieci.

Stosować u dzieci w wieku od 15 lat.

Alopurinolu rzadko przepisuje się dzieciom, z wyjątkiem stanów nowotworowych (szczególnie białaczek) oraz niektórych zaburzeń enzymatycznych, takich jak zespół Lescha-Nyhana.

Przedawkowanie.

Objawy. Po przyjęciu jednorazowej dawki 20 g u jednego pacjenta zaobserwowano objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka i zawroty głowy. U innego pacjenta dawka 22,5 g alopurinolu nie spowodowała niepożądanych efektów. Po długotrwałym przyjmowaniu 200–400 mg alopurinolu na dobę przez pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek opisano ciężkie objawy zatrucia (reakcje skórne, gorączka, zapalenie wątroby, eozynofilia i nasilenie niewydolności nerek). Przy przedawkowaniu alopurinolu istotnie hamowana jest aktywność ksantynooksydazy, jednak tylko w przypadku jednoczesnego stosowania z 6-merkaptopuryną i azatiopryną działanie leku wiąże się z istotnymi działaniami niepożądanymi.

W przypadku podejrzenia przedawkowania, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu 6-merkaptopuryny i azatiopryny, można przepłukać żołądek, wywołać wymioty lub podać węgiel aktywowany oraz fosforan sodu, jeśli od przyjęcia leku minęło nie więcej niż 1 godzina.

Leczenie. Terapia objawowa. W razie potrzeby – hemodializa. Nieznany jest specyficzny antydot.

Działania niepożądane.

Ocena działań niepożądanych oparta jest na informacji o ich częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), rzadziej (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Na początku leczenia alopurynolem mogą występować napady podagry o charakterze reaktywnym.

Objawy działań niepożądanych występują najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu z ampicylina lub amoksycylina.

Ze strony układu krwiotwórczego: rzadko – ciężkie uszkodzenie szpiku kostnego (trombocytopenia¹, agranulocytoza¹, anemia aplastyczna¹), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek; bardzo rzadko – zmiany w badaniach krwi (leukopenia, leukocytoza, granulocytoza i eozynofilia), prawdziwa aplazja czerwonych komórek.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości opóźnionego typu², towarzyszone gorączką, wysypką skórną, zapaleniem naczyń, chłoniakami, pseudochłoniakiem, bólem stawów, leukopenią, eozynofilią, hepatosplenomegalią, odchyleniami od normy w badaniach czynności wątroby (odwracalny wzrost aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej); ostre zapalenie dróg żółciowych i kamienie ksenynowe; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne, w tym szok anafilaktyczny, angioimmunoblastyczny chłoniak T-komórkowy³.

Ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – nudności⁴, wymioty⁴, biegunka; bardzo rzadko – krwawienie z przewodu pokarmowego, steatorea, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wypróżniania; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): biegunka.

Ze strony wątroby: rzadko – zaburzenia funkcji wątroby⁵ od bezobjawowego wzrostu parametrów czynności wątroby po zapalenie wątroby (w tym martwicę wątroby i granulomatyczne zapalenie wątroby)⁵.

Ze strony skóry: bardzo rzadko – wysypka, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ)/toksyczny epidermalny nekroliz (TEN)⁶; alopecia, furunkuloza, obrzęk Quinckego⁷, wybielenie włosów, zapalenie skóry; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): reakcja likenoidalna wywołana lekiem.

Ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: bardzo rzadko – dławica piersiowa.

Ze strony układu nerwowego: bardzo rzadko – ataksja, zapalenie nerwów obwodowych, zaburzenia wrażliwości smakowej, śpiączka, ból głowy, neuropatia, porażenie, zawroty głowy, senność, mrowienie; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): zapalenie opon mózgowych bezprzywrodnikowe.

Ze strony układu krążenia: bardzo rzadko – bradykardia, nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia metaboliczne: bardzo rzadko – cukrzyca, hiperlipidemia.

Ze strony psychiki: bardzo rzadko – depresja.

Ze strony układu rozrodczego: bardzo rzadko – ginekomastia, impotencja, bezpłodność.

Ze strony układu moczowego: bardzo rzadko – krwiomocz, uremia, azotemia.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaćma, zwyrodnienie siatkówki, zaburzenia widzenia.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo rzadko – ból mięśni.

Ogólne zaburzenia: bardzo rzadko – niedobór samopoczucia, osłabienie, obrzęki, gorączka⁸.

Ze strony narządów słuchu: zawroty głowy.

Badania: wzrost stężenia TSH we krwi.

_______________________

¹ Bardzo rzadko zgłaszano wystąpienie trombocytopenii, agranulocytozy i anemii aplastycznej, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, co wymaga szczególnej uwagi u tych pacjentów.

² Reakcje nadwrażliwości opóźnionego typu (zespoł DRESS) z gorączką, wysypką, zapaleniem naczyń, chłoniakami, pseudochłoniakiem, bólem stawów, leukopenią, eozynofiliczną hepatomegalią, zaburzeniami czynności wątroby, w tym zniszczeniem i zanikiem wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, mogą występować w różnych kombinacjach. Mogą być również zaangażowane inne narządy (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień sercowy i okrężnica). W przypadku wystąpienia takich reakcji alopurinol należy natychmiast odstawić i nie należy go ponownie stosować. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym ZSJ/TEN, nie należy ponownie przepisywać alopurinolu. W celu złagodzenia skórnych reakcji nadwrażliwości można stosować kortykosteroidy. Przy wystąpieniu ogólnych reakcji nadwrażliwości zazwyczaj występują zaburzenia nerek i/lub wątroby, szczególnie w przypadkach śmiertelnych.

³ Bardzo rzadko zgłaszano angioimmunoblastyczny chłoniak T-komórkowy po biopsji uogólnionej chłoniaków. Choroba ta okazała się odwracalna po odstawieniu alopurinolu.

⁴ W wczesnych badaniach klinicznych zgłaszano nudności i wymioty podczas leczenia alopurinolem. Problem ten można uniknąć, przyjmując alopurinol po posiłku.

⁵ Zgłaszano dysfunkcję wątroby bez wystąpienia uogólnionej reakcji nadwrażliwości.

⁶ Reakcje skórne są najbardziej powszechne i mogą wystąpić w dowolnym czasie leczenia. Mogą one objawiać się jako wysypka purpuryczna, makulopapularna, łuszcząca lub egfoliatywna (ZSJ/TEN). Największe ryzyko wystąpienia ZSJ/TEN lub innych poważnych reakcji nadwrażliwości istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Wczesna diagnoza i natychmiastowe zaprzestanie stosowania podejrzanego leku pozwala uniknąć poważniejszych konsekwencji. W przypadku wystąpienia takich reakcji alopurinol należy natychmiast odstawić. Po ponownym wprowadzeniu alopurinolu leczenie należy rozpocząć od niskiej dawki (np. 50 mg/dobę) i stopniowo ją zwiększać. Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest związany z ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwości i wystąpienia ZSJ/TEN podczas stosowania alopurinolu. Jednakże stosowanie genotypowania jako narzędzia skriningowego do decyzji o leczeniu alopurinolem nie zostało ustalone. Jeśli podczas leczenia alopurinolem ponownie wystąpi wysypka, lek należy natychmiast odstawić, ponieważ może rozwinąć się cięższa nadwrażliwość. Jeśli nie można wykluczyć rozwoju ZSJ/TEN lub innych poważnych reakcji nadwrażliwości, nie należy ponownie stosować alopurinolu, ponieważ może to prowadzić do poważnych lub nawet śmiertelnych reakcji. Kliniczna diagnoza ZSJ/TEN pozostaje podstawą decyzji. Jeśli takie reakcje wystąpią podczas leczenia, stosowanie alopurinolu należy natychmiast przerwać.

⁷ Zgłaszano wystąpienie obrzęku naczynioruchowego z/ bez objawów i symptomów uogólnionej reakcji nadwrażliwości.

⁸ Zgłaszano wystąpienie gorączki z/ bez objawów i symptomów uogólnionej reakcji nadwrażliwości.

⁹ Stwierdzenie podwyższonego stężenia TSH w odpowiednich badaniach nie wskazuje na wpływ na poziom wolnego T4, lub ten poziom TSH wskazuje na stan podklinicznego niedoczynności tarczycy.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 5 (10 × 5) blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Salutas Pharma GmbH, Niemcy (pełny cykl produkcji).

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.

Lub

Producent.

Lek Pharmaceuticals d.d. (pakowanie pierwotne i wtórne, pozwolenie na wprowadzenie serii do obrotu).

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Trimo, 2D, 9220 Lenart, Słowenia.