Alczison

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ALZCISON (ALCIZONE)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxon;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu w ilości odpowiadającej 1 g lub 2 g bezwodnego ceftriaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek biały lub biało-żółty, łatwo rozpuszczalny w wodzie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę, w wyniku czego zatrzymuje się biosyntezę ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksjonu.
• Nieprzepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Tabela 1

Granice wartości dla minimalnego stężenia hamującego wzrost (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalnym stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. Jeśli tak się stanie, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftriakson.

• Częstotliwość oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu we krwi osocza wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi osocza po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi osocza po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe temu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po dożylnej iniekcji ceftriaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu we krwi osocza wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftriaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftriaksonu we krwi osocza wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftriaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, секрęcie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi osocza o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftriakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftriakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi osocza poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu i stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi osocza 300 mg/l).

Biortransformacja

Ceftriakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftriaksonu wydala się w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego ceftriaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftriaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftriaksonu we krwi osocza, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu proporcjonalnie do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftriaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftriaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftriaksonu jest nieliniowa i wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza i dlatego występuje dla ogólnego ceftriaksonu we krwi osocza, ale nie dla wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent okresu dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftriaksonu dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ceftryakson stosuje się w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryakson może być stosowany w celach:

• leczenia zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15 dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpi gorączka i podejrzenie bakteryjnej infekcji;
• leczenia pacjentów z bakteriemią spowodowaną którąkolwiek z powyższych infekcji lub w przypadku podejrzenia którejkolwiek z tych infekcji.

Ceftryakson należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie występują ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, wliczając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasoczą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnątrznie żołci wapnia lub roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Zobacz również instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie sekcję „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozcieńczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z nim pomiędzy infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwpłuczkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksonu zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonego i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/nekrolizy epidermalnej toksycznej); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku do 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, które zakończyły się śmiercią. U co najmniej jednego z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza przypadkami obserwowanymi u noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksonu pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wlewu dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów infuzyjnych do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych wlewów roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, choć za pomocą różnych systemów infuzyjnych i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Ceftryaxonu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawka stosowania”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lek jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym Ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy/rozrost odpornych mikroorganizmów.

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastej związane z podawaniem leków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Ceftryakson test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Ceftryakson może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania Ceftryaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

1 gram leku Ceftryakson zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć dodatkowe stosowanie innych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać w żadnym wypadku dożylne.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyła objawowość. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów otrzymujących Ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Ceftryakson.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności.
Należy zminimalizować przedostawanie się leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na rozwój embrionalny/ płodowy, okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na męską ani żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

W celu profilaktyki przedoperacyjnej infekcji ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwaną do mięśnia w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że u pacjentów w ciężkim stanie lub przy braku skuteczności poprzedniej terapii ceftriakson może być skuteczny przy podawaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zastrze

Zalecane dawki to ogólnie 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zastrzy zakaźnego ośrodkowego układu nerwowego. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzy, w tym zastrzy zakaźny ośrodkowego układu nerwowego, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Uogólnione borelioza (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Dzieciom o masie ciała < 50 kg należy zastosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci do 12 roku życia (<50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce

Zalecaną dawką u dzieci jest 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

50–80 mg/kg jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Wstępnym leczeniem ostrego zapalenia ucha środkowego może być jednorazowa wewnątrzmięśniowa iniekcja Ceftryaxonu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskuteczności poprzedniej terapii, Ceftryaxon może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaxon jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych dzieci w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa wewnątrzmięśniowa iniekcja Ceftriaxone w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykawe

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykawie, w tym neurozastrzykawie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Biorąc pod uwagę ogólne zalecenia dotyczące terapii antybiotykowej, stosowanie ceftryaxonu należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe

Ceftriaxon można podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską dotyczącą lidokainy.

Stosowanie lidokainy wiąże się z koniecznością wcześniejszego wykonania próby w celu określenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Ceftriaxon można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana metoda) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg lub więcej należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom poniżej 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy rozważyć podanie wewnątrzmięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftriaxon jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub przewidywane będzie konieczne) leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaxonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaxonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaxonu jest również możliwe przy mieszaniu ceftryaxonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożyciowego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaxonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują na brak potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem zachowania prawidłowej funkcji nerek.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaxonu, jeśli funkcja nerek jest prawidłowa. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaxonu nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftriaxon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy opłucnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa opłucnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku w osoczu. W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane po zastosowaniu ceftryksonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksone oceniano na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstotliwość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Układ krwionośny i układ chłonny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktykowe, reakcje nadwrażliwości^b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Układ słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolec wodnisty; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekrolioza^b, rumień wielopostaciowy, ostrze ogólne pustulowate.

Układ moczowy i nerki: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żyły, ból w miejscu iniekcji, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni test Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie z populacji nieokreślonej liczby pacjentów, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego też jest ona określana jako nieznana.

^b Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksone dożylnie oraz leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftryksonu (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po przerwaniu stosowania ceftryksonu (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, na podstawie danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po przerwaniu stosowania ceftryksonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przygotowany roztwór leku do wstrzykiwania dożylnego należy użyć natychmiast, natomiast roztwór do wstrzykiwania domięśniowego pozostaje stabilny 1–3 dni w temperaturze pokojowej oraz 3–10 dni w lodówce (4 °C). Kolor przygotowanego roztworu może zmieniać się od jasnożółtego do bursztynowego. Przy zachowaniu warunków przechowywania roztwory o takich odcieniach koloru są nadające się do stosowania.

Niezgodność.

Ceftryksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksone nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Opakowanie.

Fiolka zawierająca 1 g lub 2 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, w pudełku kartonowym.

10 opakowań w kartonowej skrzynce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent: Sance Laboratories Pvt. Ltd.
Sance Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.
VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie /
VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, India.

Właściciel pozwolenia na obroć.
Alembic Pharmaceuticals Limited /
Alembic Pharmaceuticals Limited.

Miejsce zamieszkania właściciela pozwolenia na obroć.
Alembic Road, Vadodara – 390003, Indie /
Alembic Road, Vadodara – 390003, India.