INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AFETTO (AFETTO)

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 tabletka zawiera bilastynę 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypukłą i żłobkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwzapalne typu antyhistaminowego do stosowania systemowego. Inne leki antyhistaminowe do stosowania systemowego. Bilastyna. Kod ATC R06AX29.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Bilastyna to niesedatywny antagonist histaminy o długotrwałym działaniu, który wykazuje wysoką selektywność jako bloker obwodowych receptorów H1 i nie wiąże się z receptorami muszynowymi.

Po jednorazowym podaniu bilastyna hamuje przez 24 godziny wywołane histaminą reakcje skórne, objawiające się naczyniówkami i zaczerwienieniem.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych i młodzieży z alergicznym nieżytami nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym), przyjmowanie 20 mg bilastyny raz dziennie przez 14–28 dni okazało się skuteczne w łagodzeniu objawów takich jak kichanie, wydzielina z nosa, swędzenie w nosie, uczucie zatkania nosa, swędzenie oczu, łzawienie i zaczerwienienie oczu. Objawy były skutecznie kontrolowane przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z przewlekłym idiopatycznym pokrzywką, stosowanie 20 mg bilastyny raz dziennie przez 28 dni okazało się skuteczne w osłabieniu intensywności swędzenia, zmniejszeniu liczby i wielkości naczyń oraz w zmniejszeniu dyskomfortu wywołanego pokrzywką. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem bilastyny nie stwierdzono klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTC ani żadnego innego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg na dobę (10-krotnie wyższej niż dawka kliniczna) podawanej przez 7 dni u 9 uczestników lub przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami białka P (P-gp), takimi jak ketokonazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT z udziałem 30 ochotników.

W kontrolowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa bilastyny i placebo w odniesieniu do działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) był podobny przy zalecanej dawce 20 mg raz dziennie, a częstość występowania senności pod wpływem bilastyny nie różniła się statystycznie od częstości przy stosowaniu placebo. Bilastyna w dawkach do 40 mg na dobę nie wpływała na parametry psychomotoryczne w badaniach klinicznych ani na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat), którzy brali udział w badaniach II i III fazy, skuteczność i bezpieczeństwo leku nie różniły się od tych u młodszych pacjentów.

W badaniu pozarejestracyjnym z udziałem 146 pacjentów w wieku podeszłym nie stwierdzono różnic w profilu bezpieczeństwa w porównaniu z innymi dorosłymi uczestnikami.

Dzieci

Młodzież (w wieku 12–17 lat) była objęta programem klinicznym. Wśród nich 128 młodych osób przyjmowało bilastynę w trakcie badań klinicznych (81 w podwójnie ślepych badaniach alergicznego nieżytu nosa i spojówek), pozostałe 116 młodych osób zostało przydzielonych do grup otrzymujących leki porównawcze lub placebo. Nie zaobserwowano różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a młodzieżą.

Zgodnie z obowiązującymi zaleceniami, udowodniona skuteczność u dorosłych i młodzieży może być uznana za wystarczającą dla dzieci, biorąc pod uwagę, że wpływ systemowy 10 mg bilastyny u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg odpowiada wpływowi u dorosłych przy dawce 20 mg bilastyny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ekstrapolacja danych uzyskanych u dorosłych i młodzieży jest uznawana za uzasadnioną dla tego leku, ponieważ patofizjologia alergicznego nieżytu nosa i spojówek oraz pokrzywki jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych.

W 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym przeprowadzonym u dzieci w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 509 dzieci, z których 260 otrzymywało 10 mg bilastyny [58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 105 w wieku od 6 do < 9 lat i 97 w wieku od 9 do < 12 lat], a 249 dzieci otrzymywało placebo [58 osób w wieku od 2 do < 6 lat, 95 w wieku od 6 do < 9 lat i 96 w wieku od 9 do < 12 lat]) przy zalecanej pediatrycznej dawce 10 mg raz dziennie profil bezpieczeństwa bilastyny (n = 260) był podobny do profilu bezpieczeństwa placebo (n = 249), reakcje niepożądane wystąpiły odpowiednio u 5,8 % i 8,0 % pacjentów przyjmujących 10 mg bilastyny i placebo. Zarówno przyjmowanie 10 mg bilastyny, jak i placebo nieznacznie zmniejszało senność i efekt sedacyjny w ocenie według kwestionariusza jakości snu pediatrycznego, bez istotnej różnicy statystycznej między grupami leczenia. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat po zastosowaniu 10 mg bilastyny na dobę nie stwierdzono istotnej różnicy w QTC w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Specjalny kwestionariusz jakości życia dzieci z alergicznym nieżytami nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką wykazał ogólną poprawę wyników po 12 tygodniach bez istotnej różnicy statystycznej między grupami przyjmującymi bilastynę i placebo. W badaniu wzięło udział łącznie 509 dzieci, w tym 479 uczestników z alergicznym nieżytami nosa i spojówek oraz 30 uczestników z rozpoznaną przewlekłą pokrzywką. 260 dzieci otrzymywało bilastynę: 252 (96,9 %) w celu leczenia alergicznego nieżytu nosa i spojówek i 8 (3,1 %) w celu leczenia przewlekłej pokrzywki. Podobnie 249 dzieci otrzymywało placebo: 227 (91,2 %) w celu leczenia alergicznego nieżytu nosa i spojówek i 22 (8,8 %) w celu leczenia przewlekłej pokrzywki.

Europejska Agencja Leków zrezygnowała z obowiązku przedstawienia wyników badań bilastyny u wszystkich uczestników pediatrycznej populacji w wieku do 2 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po podaniu doustnym bilastyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,3 godziny. Nie obserwowano akumulacji. Średni wskaźnik biodostępności bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61 %.

Rozkład

Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substancją podlegającą działaniu P-gp (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” dotyczącą interakcji z ketokonazolem, erytromycyną i dyltiazemem) oraz OATP (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” dotyczącą interakcji z sokiem grejpfrutowym). Wydaje się, że bilastyna nie jest substancją podlegającą działaniu przenośnika BCRP ani nerkowych przenośników OST2, OAT1 i OAT3. Dane z badań in vitro nie dają podstaw do stwierdzenia, że bilastyna w krążeniu ogólnoustrojowym hamuje aktywność białek przenośników takich jak P-gp, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP, ponieważ jej zdolność do hamowania P-gp, OATP2B1 i OCT1 jest niewielka i charakteryzuje się wartością IC50 ≥ 300 µM, co znacznie przekracza obliczone maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) przy klinicznym stosowaniu bilastyny. W związku z tym takie interakcje nie będą miały znaczenia klinicznego. Jednak te wyniki wskazują, że nie można wykluczyć hamowania przez bilastynę białek przenośników obecnych w nabłonku jelita (np. P-gp). Po zastosowaniu w dawkach terapeutycznych 84–90 % bilastyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja

W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności do indukcji ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Wydalanie

W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych dorosłych ochotników po jednorazowym podaniu 14C-bilastyny w dawce 20 mg niemal 95 % podanej dawki wykryto w moczu i kale (odpowiednio 28,3 % i 66,5 %) w niezmienionej formie bilastyny, co pozwala wnioskować, że bilastyna jest niewielokrotnie metabolizowana w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.

Liniowość

W zakresie badanych dawek (od 5 do 220 mg) bilastyna wykazuje kinetykę liniową z niską międzyosobniczą zmiennością.

Uszkodzenie funkcji nerek

Badania z udziałem pacjentów z różnym stopniem funkcji nerek wykazały, że przy prawidłowej funkcji nerek (GFR [szybkość filtracji kłębuszkowej]: > 80 ml/min/1,73 m2) średnie AUC0–∞ (± SD) wynosi 737,4 (± 260,8) ng·h/ml, przy lekkim zaburzeniu funkcji nerek (GFR: 50–80 ml/min/1,73 m2) wynosi 967,4 (± 140,2) ng·h/ml, przy umiarkowanym zaburzeniu (GFR: 30 – < 50 ml/min/1,73 m2) wynosi 1384,2 (± 263,23) ng·h/ml, a przy ciężkim zaburzeniu (GFR: < 30 ml/min/1,73 m2) wynosi 1708,5 (± 699,0) ng·h/ml.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średni (± SD) okres półtrwania bilastyny wynosił 9,3 godziny (± 2,8), u pacjentów z lekkim zaburzeniem funkcji nerek – 15,1 godziny (± 7,7), u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem – 10,5 godziny (± 2,3), a u pacjentów z ciężkim zaburzeniem – 18,4 godziny (± 11,4). Prawie u wszystkich pacjentów bilastyna nie była wykrywana w moczu po 48–72 godzinach od przyjęcia. Podobne zmiany farmakokinetyki nie powinny mieć znaczenia klinicznego ani wpływu na bezpieczeństwo stosowania bilastyny, ponieważ stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek pozostają w bezpiecznych granicach.

Uszkodzenie funkcji wątroby

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. W organizmie człowieka bilastyna nie jest metabolizowana. Wyniki badania przeprowadzonego u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wykazały, że bilastyna jest wydalana głównie przez nerki, a z żółcią – najprawdopodobniej w niewielkim stopniu. Zmiany funkcji wątroby nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bilastyny.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dane dotyczące farmakokinetyki leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. Parametry farmakokinetyczne bilastyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat i u pacjentów w wieku 18–35 lat nie różnią się istotnie statystycznie.

Dzieci

Brak danych farmakokinetycznych u młodzieży (12–17 lat), ponieważ dla tego leku uznaje się za uzasadnione ekstrapolację danych uzyskanych u dorosłych.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci pochodzą z badania farmakokinetycznego fazy II, w którym pacjenci w wieku od 4 do 11 lat (łącznie 31 dzieci) z alergicznym nieżytami nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką przyjmowali jedną tabletkę bilastyny do rozpraszania w jamie ustnej, 10 mg, raz dziennie. Analiza danych farmakokinetycznych dotyczących stężenia bilastyny w osoczu wykazała, że po przyjęciu bilastyny w dawce 10 mg raz dziennie, zalecanej w leczeniu pacjentów pediatrycznych, jej wpływ systemowy odpowiada wpływowi obserwowanemu u dorosłych i młodzieży po zastosowaniu leku w dawce 20 mg, a średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosi 1014 ng·h/ml. Uzyskane wyniki były ogólnie niższe niż maksymalny bezpieczny poziom ustalony na podstawie danych dotyczących stosowania leku u dorosłych w dawce 80 mg raz dziennie zgodnie z profilem bezpieczeństwa leku. To potwierdza, że dawka bilastyny 10 mg do doustnego przyjmowania raz dziennie jest uzasadnioną dawką terapeutyczną dla pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Właściwości kliniczne

Wskazania. Stosować w leczeniu objawowym alergicznego nieżytu nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Interakcje z pożywieniem. Jedzenie obniża o 30% biodostępność biletyny podanej doustnie.

Interakcje z sokiem grejpfrutowym. Jednoczesne przyjmowanie biletyny w dawce 20 mg i soku grejpfrutowego powodowało obniżenie biodostępności biletyny o 30%. Podobny efekt może również występować przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia biodostępności może się różnić w zależności od producenta soku i użytych owoców. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu białka przenośnika OATP1A2, dla którego biletyna jest substratem (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2 (np. rytonawir lub ryfampicyna) mogą również zmniejszać stężenie biletyny w osoczu.

Interakcje z ketokonazolem lub erytromycyną. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg biletyny raz dziennie oraz 400 mg ketokonazolu raz dziennie lub 500 mg erytromycyny trzy razy dziennie zwiększało AUC biletyny dwukrotnie, a Cmax — 2–3 razy. Podobne zmiany można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita, ponieważ biletyna jest substratem dla białka P-glikoproteinowego i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Prawdopodobnie nie wpływają one na profil bezpieczeństwa biletyny z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny — z drugiej. Inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp (np. cyklosporyna) mogą również zwiększać stężenie biletyny w osoczu.

Interakcje z dyltiazemem. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg biletyny raz dziennie oraz 60 mg dyltiazemu raz dziennie zwiększało Cmax biletyny o 50%. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita; prawdopodobnie nie wpływa on na profil bezpieczeństwa biletyny.

Interakcje z alkoholem etylowym. Po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i biletyny w dawce 20 mg raz dziennie funkcje psychomotoryczne pozostawały na tym samym poziomie co po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i placebo.

Interakcje z lorazepanem. Stosowanie biletyny w dawce 20 mg raz dziennie jednoczesnie z lorazepanem w dawce 3 mg raz dziennie przez 8 dni nie wykazało nasilenia hamującego działania lorazepanu na OUN.

Dzieci. Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w zakresie interakcji biletyny z innymi lekami, pożywieniem lub sokami owocowymi u dzieci, przy przepisywaniu biletyny pacjentom pediatrycznym należy obecnie uwzględnić wyniki badań interakcji uzyskane u dorosłych. Brak danych klinicznych pozwalających na ocenę, czy zmiany AUC lub Cmax spowodowane interakcjami wpływają na profil bezpieczeństwa biletyny u dzieci.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku blasticyna u dzieci w wieku do 2 lat nie zostały ustalone, a doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest ograniczone, dlatego nie należy stosować blasticyny tej grupie wiekowej.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek jednoczesne stosowanie blasticyny z inhibitorami białka P (keto-konazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir, dyltiazem itp.) może prowadzić do wzrostu stężenia blasticyny we krwi z zwiększeniem ryzyka działań niepożądanych. Dlatego pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek należy unikać jednoczesnego stosowania blasticyny i inhibitorów białka P.

Środek leczniczy ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT w elektrokardiogramie u pacjentów stosujących blasticynę (patrz punkty „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Leki wydłużające odstęp QT/QTc mogą zwiększać ryzyko wystąpienia tachykardii komorowej typu torsade de pointes.

Dlatego należy stosować blasticynę z ostrożnością u pacjentów, u których istnieje zwiększony ryzyko wydłużenia odstępu QT/QTc. Dotyczy to pacjentów z wywiadem arytmii serca; pacjentów z hipokaliemią, hipomagnezemią, hipokalcemią; pacjentów z potwierdzonym wydłużeniem odstępu QT lub znaczną bradykardią; pacjentów stosujących jednocześnie inne leki powodujące wydłużenie odstępu QT/QTc.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Brak danych lub są one ograniczone co do stosowania blasticyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą, poród ani rozwój poporodowy. Z uwagi na bezpieczeństwo, należy unikać stosowania leku Afetto w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Nie przeprowadzono badań dotyczących wydzielania blasticyny w mleko ludzkie. Dostępne dane farmakokinetyczne wskazują, że u zwierząt blasticyna przenika do mleka. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu lub wstrzymaniu się od leczenia lekiem Afetto należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii blasticyną dla matki.

Niezapłodność. Dane kliniczne są ograniczone lub nieistniejące. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Podczas badań wpływu blasticyny na zdolność prowadzenia pojazdów u dorosłych leczenie blasticyną w dawce 20 mg nie wpływało na zdolność prowadzenia środków transportu. Jednakże, ponieważ indywidualna reakcja na lek może się różnić, pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, aż do ustalenia ich osobistej reakcji na blasticynę.

Sposób stosowania i dawki

Dawki

Dorośli i dzieci od 12. roku życia. 20 mg bilastyny (1 tabletka) 1 raz dziennie w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

Tabletkę należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub napoju owocowym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Czas trwania leczenia. Pacjentom z alergicznym nieżytami nosa i spojówek lek należy stosować tylko w okresie kontaktu z alergenami. Pacjentom z sezonowym nieżytami nosa leczenie można przerwać po ustąpieniu objawów, a wznowić po ich nawrocie. Pacjentom z całorocznym nieżytami nosa lek można stosować nieprzerwanie przez cały okres kontaktu z alergenami. W przypadku pokrzywki czas trwania leczenia zależy od charakteru i długości trwania objawów, jak również od ich dynamiki.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji nerek. Badania przeprowadzone u dorosłych z grupy szczególnego ryzyka (pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek) wykazały, że nie ma potrzeby korygowania dawki bilastyny u dorosłych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji wątroby. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu bilastyny u dorosłych z zaburzeniem funkcji wątroby. Jednakże, ponieważ bilastyna nie ulega metabolizmowi i jest wydalana z moczem i kałem w niezmienionej postaci, zaburzenia funkcji wątroby nie powinny prowadzić do niebezpiecznego nasilenia działania systemowego u dorosłych. Dlatego u dorosłych z zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Dzieci w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg. Dzieciom tej grupie można przepisać bilastynę w postaci tabletów rozpraszalnych w jamie ustnej w dawce 10 mg, jak również bilastynę w postaci roztworu doustnego 2,5 mg/ml.

Dzieci w wieku do 6 lat z masą ciała do 20 kg. Dane dostępne obecnie zawarte są w sekcjach „ Szczególne wskazania stosowania”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednakże nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego bilastyny nie należy stosować tej grupie wiekowej.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania bilastyny u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Tabletki należy popijać wodą. Dawki dobowe zaleca się przyjmować jednorazowo.

Dzieci. Lek (z dawką substancji czynnej bilastyna 20 mg) przeznaczony jest dla dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące ostrego przedawkowania bilastyny zostały zebrane na podstawie danych z badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek. W badaniach klinicznych po podaniu 26 zdrowym dorosłym ochotnikom dawek bilastyny przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11 razy (220 mg jako dawka jednorazowa lub 200 mg dziennie przez 7 dni), częstość występowania działań niepożądanych była dwukrotnie wyższa niż przy stosowaniu placebo. Do najczęstszych działań niepożądanych należały zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia przedziału QTC. Dane zebrane podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek są zgodne z wynikami badań klinicznych.

W szczegółowym badaniu krzyżowym przedziałów QT/QTC z udziałem 30 zdrowych dorosłych ochotników krytyczna ocena wpływu wielokrotnej dawki bilastyny (100 mg × 4 dni) na repolaryzację komór nie wykazała istotnego wydłużenia przedziału QTC.

Brak danych dotyczących przedawkowania u dzieci. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Nie znano specyficznego antydota na bilastynę.

Efekty uboczne

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim. W trakcie badań klinicznych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim cierpiących na alergiczną rynokonjunktYWitydę lub przewlekłą idiopatyczną pokrzywkę, efekty uboczne po stosowaniu bilstyna w dawce 20 mg występowały z częstotliwością zbliżoną do tej obserwowanej po stosowaniu placebo (12,7% kontra 12,8%). Badania kliniczne fazy II i III przeprowadzone podczas klinicznego rozwoju leku objęły 2 525 dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim, którym podawano różne dawki bilstyna, w tym 1 697 pacjentów otrzymujących bilstyn w dawce 20 mg. W tych badaniach placebo otrzymało 1 362 pacjentów. U pacjentów otrzymujących bilstyn w dawce 20 mg z powodu alergicznego zapalenia nosa i spojówek lub przewlekłej idiopatycznej pokrzywki najczęściej zgłaszano następujące efekty uboczne: ból głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Częstotliwość występowania tych efektów ubocznych była porównywalna z częstotliwością występowania efektów ubocznych u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi dotyczącymi efektów ubocznych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim. Poniżej w tabeli przedstawiono efekty uboczne, które prawdopodobnie były związane z bilstynem i wystąpiły u ponad 0,1% pacjentów otrzymujących bilstyn w dawce 20 mg podczas klinicznego rozwoju leku (N = 1 697).

Częstotliwość występowania efektów ubocznych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstotliwość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli 1.

Tabela 1

* W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano również przypadki wydłużenia interwału QT w zapisie EKG.

W okresie postmarketingowym obserwowano: przyspieszone akcje serca, tachykardię, reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, obrzęk lokalny/miejscowy, rumień) oraz wymioty. Częstość tych działań niepożądanych jest nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Opis wybranych działań niepożądanych u dorosłych i pacjentów w wieku dojrzewania. Senność, ból głowy, zawroty głowy i osłabienie występowały zarówno u pacjentów otrzymujących lek Bilastine w dawce 20 mg, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania tych reakcji wynosiła odpowiednio: 3,06% kontra 2,86% dla senności; 4,01% kontra 3,38% dla bólu głowy; 0,83% kontra 0,59% dla zawrotów głowy; 0,83% kontra 1,32% dla osłabienia.

Dane zebrane w okresie obserwacji postmarketingowej potwierdziły profil bezpieczeństwa obserwowany podczas badań klinicznych.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dzieci. Podczas badań klinicznych częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u nastolatków (12–17 lat) były takie same jak u dorosłych. Informacje zebrane w tej grupie (nastolatkowie) w okresie postmarketingowym potwierdziły wyniki badań klinicznych.

Odsetek dzieci (2–11 lat), u których wystąpiły działania niepożądane po leczeniu alergicznego nieżytu nosa i spojówek lub przewlekłego idiopatycznego pokrzywki lekiem Bilastine w dawce 10 mg w 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym, był porównywalny z odsetkiem pacjentów otrzymujących placebo (68,5% kontra 67,5%).

Do najczęstszych działań niepożądanych obserwowanych u dzieci w wieku 2–11 lat, które otrzymywały lek Bilastine (w postaci tabletów rozpraszalnych w jamie ustnej) podczas badań klinicznych (łącznie 291 dzieci: 260 dzieci otrzymywało lek w badaniu klinicznym dotyczącego bezpieczeństwa, 31 dzieci – w badaniu farmakokinetycznym), należały: ból głowy, zapalenie spojówek alergicznych, nieżyt nosa i ból brzucha. Te same działania niepożądane występowały z porównywalną częstością u 249 pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi dotyczącymi działań niepożądanych u dzieci. Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które najprawdopodobniej były powiązane z lekiem Bilastine i wystąpiły u ponad 0,1% dzieci (2–11 lat) otrzymujących Bilastine w trakcie badań klinicznych.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Działania, które występują rzadko i bardzo rzadko, oraz te, których częstość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli 2.

Tabela 2

260 dzieci otrzymywało lek podczas badań klinicznych oceny bezpieczeństwa, 31 dzieci otrzymywało lek podczas badań farmakokinetycznych

Opis pojedynczych działań niepożądanych u dzieci. Bóle głowy, bóle brzucha, alergiczny zapalenie spojówek i zapalenie nosa obserwowano zarówno u dzieci leczonych bilaistinem w dawce 10 mg, jak i u dzieci otrzymujących placebo. Zaobserwowane częstości: 2,1 % kontra 1,2 % dla bólu głowy; 1,0 % kontra 1,2 % dla bólu brzucha; 1,4 % kontra 2,0 % dla alergicznego zapalenia spojówek i 1,0 % kontra 1,2 % dla zapalenia nosa.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 1 lub po 2, lub po 3 blisterach w puszce.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności. Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.