Ademta

ULSTRUKCJA DO STOSOWANIA LĘKU ADEMTA (ADEMTA)

Skład:

substancja czynna: ademetionina;

1 fiolka zawiera ademethioninum (w formie ademethioninum 1,4-butandisulfonianu) 400 mg;

substancja pomocnicza: mannit (E 421).

1 ampułka (5 ml) z rozpuszczalnikiem zawiera L-lizyny monohydrochlorowodorotlenek, sodu wodorotlenek, wodę do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

proszek: liofilizowany proszek biały;

roztwór do wstrzykiwań: przezroczysty roztwór od bezbarwnego do żółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Aminokwasy i ich pochodne. Kod ATC A16A A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ademethioninum (S-adenozyl-L-metionina) – naturalna aminokwasowa substancja występująca niemalże we wszystkich tkankach i płynach ustrojowych organizmu. Ademethioninum działa głównie jako kofaktor oraz donator grupy metylowej w reakcjach transmetylacji, które są niezbędnymi procesami metabolicznymi u ludzi i zwierząt. Przeniesienie grup metylowych (transmetylacja) jest również niezbędnym procesem metabolicznym w tworzeniu podwójnej warstwy fosfolipidowej w błonach komórkowych, wspomagając płynność błon. Ademethioninum jest zdolne do przechodzenia bariery krew–mózg. Proces transmetylacji z udziałem ademethioninum odgrywa kluczową rolę w tworzeniu neuroprzekaźników układu nerwowego centralnego, w tym katecholamin (dopamina, noradrenalina, adrenalina), serotoniny, melatoniny i histaminy.

Ademethioninum jest również prekursorem w tworzeniu fizjologicznych związków siarki (cysteina, tauryna, glutation, koenzym A) w reakcjach transsulfuracji. Glutation, najpotężniejszy antyoksydant w wątrobie, odgrywa ważną rolę w detoksykacji wątrobowej. Ademethioninum zwiększa poziom wątrobowego glutationu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby zarówno alkoholowego, jak i niealkoholowego pochodzenia. Kwas foliowy (foliany) oraz witamina B12 są niezbędnymi kofaktorami w procesach metabolizmu i regeneracji ademethioninum.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu dożylnym profil farmakokinetyczny ademethioninum jest dwuwykładniczy i składa się z fazy szybkiego, wyraźnego rozprowadzenia w tkankach oraz końcowej fazy eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym około 1,5 godziny.

Po podaniu domięśniowym wchłanianie ademethioninum jest niemal całkowite (96%), maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest około 45 minut po podaniu.

Rozkład

Objętość rozkładu wynosi 0,41 i 0,44 l/kg odpowiednio dla dawek ademethioninum 100 i 500 mg. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie i wynosi ≤ 5%.

Metabolizm

Reakcje, w wyniku których powstaje, wykorzystywany i regenerowany jest ademethioninum, nazywane są cyklem ademethioninum. W pierwszym etapie tego cyklu metylaza zależna od ademethioninum wykorzystuje ademethioninum jako substrat do wytwarzania S-adenozylhomocysteiny, która następnie ulega hydrolizie do homocysteiny i adenozyny za pomocą S-adenozylhomocysteina hydrolazy. Homocysteina z kolei ulega odwróconej transformacji do metioniny poprzez przeniesienie grupy metylowej z 5-metylotetrahydrofolianu. W końcowym etapie metionina może zostać przekształcona z powrotem w ademethioninum, zamykając cykl.

Wydalanie

W badaniach z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych po doustnym podaniu radioaktywnie znaczonego (metylem 14C) ademethioninum u zdrowych ochotników wydalanie substancji radioaktywnej z moczem wynosiło 15,5 ± 1,5% w ciągu 48 godzin, wydalanie kałem wynosiło 23,5 ± 3,5% w ciągu 72 godzin, przy czym w trwałych pulach wchłonięto około 60% substancji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Cholestaza wewnątrzwątrobowe u dorosłych, w tym u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby różnej etiologii oraz z marskością wątroby;
• cholestaza wewnątrzwątrobowe u kobiet w ciąży;
• zespoły depresyjne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.
• Wady genetyczne wpływające na cykl metioninowy i/lub powodujące homocystynurię i/lub hiperhomocysteinemię (np. niedostateczność cystationino-beta-syntazy, wada metabolizmu witaminy B12).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisano przypadki wystąpienia zespołu serotonergowego u pacjenta przyjmującego ademetsjonin w połączeniu z kloimipraminą. Dlatego, choć możliwość interakcji zakłada się jedynie teoretycznie, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ademetsjoninu z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (np. kloimipramina), oraz lekami, w tym zielonymi, zawierającymi tryptofan (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Wprowadzanie leku dożylnie należy przeprowadzać bardzo powoli (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas stosowania leku należy monitorować poziom amoniaku u pacjentów z hiperamoniemią w stadium przedcirrhotycznym lub cirrhotycznym, którzy przyjmują tabletki ademethioninu.

Ponieważ niedobór witaminy B12 oraz kwasu foliowego (folianów) może prowadzić do obniżenia stężenia ademethioniny, u pacjentów z grupy ryzyka (anemia, choroby wątroby, ciąża lub możliwość wystąpienia niedoboru witamin z powodu innych chorób lub sposobu odżywiania się, np. wegetarianizmu) należy regularnie przeprowadzać badania krwi w celu sprawdzenia poziomu tych substancji we krwi. W przypadku stwierdzenia niedoboru zaleca się leczenie witaminą B12 i/lub kwasem foliowym (folianami) przed lub podczas stosowania leku. W przypadku niemożności przeprowadzenia wyżej wymienionych badań, pacjentom z grupy ryzyka zaleca się stosowanie witaminy B12 i/lub kwasu foliowego (folianów) zgodnie z instrukcjami dotyczącymi zastosowania medycznego tych leków (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leku nie należy stosować u pacjentów z psychotami dwubiegunowymi. Opisywano przypadki przejścia od depresji do hipomani lub manii podczas stosowania ademethioniny.

Opublikowano jedno doniesienie o rozwoju zespołu serotoniny u pacjenta przyjmującego ademethioninę w połączeniu z klozapiną. Chociaż możliwość interakcji jest jedynie teoretyczna, należy stosować lek z ostrożnością w połączeniu z inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (np. klozapiną) oraz lekami roślinnymi zawierającymi tryptofan (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Skuteczność stosowania ademethioniny w leczeniu depresji została wykazana w krótkotrwałych badaniach klinicznych (3–6 tygodni). Skuteczność stosowania ademethioniny dłużej niż 6 tygodni w leczeniu depresji jest nieznana. Istnieje wiele sposobów leczenia depresji, dlatego pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia optymalnej terapii. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności powiadomienia lekarza, jeśli objawy choroby (depresji) nie ustępują lub nasilają się podczas stosowania leku.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, zachowań samobójczych i samobójstw (zdarzeń samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się aż do ustąpienia objawów depresji. Istotne poprawy może nie być w pierwszych tygodniach leczenia lub przez kilka tygodni po rozpoczęciu terapii, dlatego pacjenci z depresją wymagają starannego nadzoru aż do momentu stwierdzenia poprawy stanu.

Inne choroby psychiczne, w których stosuje się ademethioninę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto, mogą one wiązać się z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. W leczeniu pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym należy zachować szczególną ostrożność i stosować te same środki bezpieczeństwa, co w leczeniu pacjentów z innymi chorobami psychicznymi.

Pacjenci z depresją zazwyczaj znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka popełnienia samobójstwa lub innych poważnych czynów, dlatego wymagają starannego nadzoru i stałej pomocy psychiatrycznej podczas stosowania leku w celu monitorowania skuteczności leczenia objawów depresji.

Zgłaszano krótkotrwałe wystąpienie lub nasilenie uczucia lęku u pacjentów przyjmujących ademethioninę. W większości przypadków nie było konieczności przerywania leczenia. Czasem uczucie lęku ustępowało po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii.

Ademethionina wpływa na immunologiczną analizę homocysteiny, której wyniki mogą mylnie wskazywać na podwyższony poziom homocysteiny we krwi u pacjentów przyjmujących ademethioninę. Z tego powodu pacjentom tym zaleca się stosowanie nieimmunologicznych metod oznaczania poziomu homocysteiny we krwi.

Charakterystyki farmakokinetyczne nie różnią się u zdrowych ochotników i pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania ademethioniny u pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone. Takim pacjentom lek należy stosować z ostrożnością.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W trakcie badań klinicznych u kobiet stosujących ademethioninę w III trymestrze ciąży nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych. W I i II trymestrze ciąży lek należy stosować tylko po dokładnej ocenie przez lekarza stosunku korzyści dla kobiety ciężarnej do ryzyka dla płodu.

Okres karmienia piersią

W okresie karmienia piersią lek można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania ademethioniny u niektórych pacjentów może wystąpić zawroty głowy. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów do całkowitego ustąpienia objawów, które mogą wpływać na szybkość reakcji podczas wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do stosowania parenteralnego.

Leczenie może być rozpoczynane od podania parenteralnego z późniejszym stosowaniem ademetioniny w postaci tabletek.

Roztwór do wstrzykiwań należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem.

Dawkowanie

Lek stosuje się dożylnie lub wewnątrzmięśniowo w dawce 5–12 mg/kg masy ciała na dobę. Typowa dawka początkowa wynosi 400 mg/doba, a całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać 1000 mg. Czas trwania wstępnego leczenia parenteralnego wynosi 15–20 dni w leczeniu zespołów depresyjnych oraz 14 dni w leczeniu chorób wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania kliniczne przeprowadzone z ademetioniną nie obejmowały wystarczającej liczby pacjentów w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i więcej), aby można było ustalić, czy istnieje różnica w reakcji na leczenie między pacjentami w podeszłym wieku a młodszych. Jednakże z dotychczasowego doświadczenia klinicznego nie wynika występowanie różnic w reakcjach na leczenie między pacjentami w podeszłym wieku a młodszych. Ogólnie dobór dawki u pacjentów w podeszłym wieku należy prowadzić ostrożnie, zaczynając zazwyczaj od najniższej zalecanej dawki, biorąc pod uwagę zwiększone ryzyko obniżenia czynności wątroby, nerek lub serca, obecność współistniejących stanów chorobowych oraz stosowanie innych leków.

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do wstrzykiwania dożylnego lub wewnątrzmięśniowego. Liofilizat należy rozpuścić bezpośrednio przed zastosowaniem w rozpuszczalniku dołączonym do opakowania. W przypadku podania dożylnego niezbędną dawkę ademetioniny należy dodatkowo rozcieńczyć w 250 ml roztworu fizjologicznego lub 5 % roztworze dekstrozy (glukozy) i powoli wstrzykiwać w postaci wlewu przez 1–2 godziny. Niewykorzystaną część roztworu należy odrzucić.

Roztworu do wstrzykiwań nie należy mieszać z roztworami alkalicznymi ani z roztworami zawierającymi jony wapnia. Jeśli liofilizat ma kolor inny niż od białego do żółtawego (spowodowany pęknięciami w fiolce lub wpływem podwyższonej temperatury), nie należy go stosować.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania ademetioniny u dzieci.

Przedawkowanie.

Rzadko raportowano przypadki przedawkowania ademetioniny. W przypadku przedawkowania zalecane jest monitorowanie stanu pacjenta oraz leczenie wspierające.

Efekty uboczne.

Najczęściej podczas stosowania ademetyoniny zgłaszano ból głowy, biegunkę i nudności.

Poniższe efekty uboczne zgłaszano z podaną częstością w trakcie badań klinicznych stosowania ademetyoniny, jak również w doniesieniach spontanicznych. Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów (zgodnie z MedDRA) oraz według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezbyt często (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Z układy pokarmowego:

często – ból brzucha, biegunka, nudności; rzadko – suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, ból brzuszny, krwawienie z przewodu pokarmowego, zaburzenia przewodu pokarmowego, wymioty, zapalenie przełyku; niezbyt często – wzdęcie brzucha.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu podania:

rzadko – osłabienie, obrzęk, hipertermia, dreszcze*, reakcje w miejscu podania*, martwica w miejscu podania*; niezbyt często – niedowaga.

Z układy odpornościowego:

rzadko – podwyższona wrażliwość*, reakcje anafilaktyczne* lub reakcje anafilaktyczne (np. zaczerwienienie, duszność, skurcz oskrzeli, ból pleców, dyskomfort w klatce piersiowej, zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze) lub częstości pulsu (tachykardia, bradykardia))*.

Infekcje i inwazje:

rzadko – infekcje dróg moczowych.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – ból stawów, skurcze mięśni.

Z układy nerwowego:

często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, mrowienie, dysgezja*.

Z układy psychicznego:

często – niepokój, bezsenność; rzadko – pobudzenie, dezorientacja.

Z układy oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy mostkowej:

rzadko – obrzęk krtani*.

Z układy skóry i tkanki podskórnej:

często – świąd; rzadko – hiperhidroza, obrzęk naczynioruchowy*, reakcje alergiczne skóry (np. wysypka, świąd, pokrzywka, rumień)*.

Z układy naczyniowego:

rzadko – napływy, hipotensja tętnicza, zapalenie żył.

* Efekty uboczne z doniesień spontanicznych, które obserwowano częściej w doniesieniach spontanicznych lub nie obserwowano w trakcie badań klinicznych, sklasyfikowano według częstości występowania jako „rzadko”, ponieważ górna granica 95 % przedziału ufności dla oczekiwanej częstości nie przekracza 3/X, gdzie X=1922 (ogólna liczba ochotników w badaniach klinicznych).

Rzadko zgłaszano myśli/powagę samobójczą u pacjentów z zespołem depresyjnym (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

Liofilizat do roztworu do wstrzykiwań – 3 lata.

Roztwórnik – 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór jest stabilny przez 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC lub przez 24 godziny w temperaturze 2-8 ºC.

Niezgodność.

Nie należy mieszać przygotowanego roztworu do wstrzykiwań z roztworami zasadowymi ani roztworami zawierającymi jony wapnia.

Opakowanie.

400 mg liofilizatu do roztworu do wstrzykiwań w fiolce w zestawie z 5 ml roztwornika w ampułce; 5 fiol z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań oraz 5 ampułek z roztwornikiem w opakowaniu konturowym paskowym; 1 opakowanie konturowe paskowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Mefar Ilac San. A.Ş. / Mefar Ilac San. A.S.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. Nr 20, 34906 Kurtkoy – Pendik/Istanbul, Turcja / Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. No: 20, 34906 Kurtkoy – Pendik/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina / WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.