Abizol

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Abizol (Abizol)

Skład:

substancja czynna: aripiprazol;

1 tabletka zawiera aripiprazolu 5 mg lub 10 mg, lub 15 mg, lub 30 mg;

substancje pomocnicze:

tabletki 5 mg: manitol (E 421), crospovidonum, povidonum, lak indygokarminowy (E 132), stearynian magnezu;

tabletki 10 mg: manitol (E 421), crospovidonum, povidonum, tlenek żelaza (III) czerwony (E 172), stearynian magnezu;

tabletki 15 mg: manitol (E 421), crospovidonum, povidonum, tlenek żelaza (III) żółty (E 172), stearynian magnezu;

tabletki 30 mg: manitol (E 421), crospovidonum, povidonum, tlenek żelaza (III) czerwony (E 172), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki zmodyfikowanego prostokątnego kształtu, niebieskiego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „5” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej; dopuszcza się obecność plamek;

tabletki 10 mg: tabletki zmodyfikowanego prostokątnego kształtu, różowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej; dopuszcza się obecność plamek;

tabletki 15 mg: okrągłe tabletki żółtego koloru z oznaczeniem tłoczonym „15” po jednej stronie; dopuszcza się obecność plamek;

tabletki 30 mg: okrągłe tabletki różowego koloru z oznaczeniem tłoczonym „30” po jednej stronie; dopuszcza się obecność plamek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpsychotyczne. Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie terapeutyczne aripiprazolu w schizofrenii wynika z połączenia częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów D2-dopaminowych i 5HT1a-serotonergicznych oraz aktywności antagonistycznej wobec receptorów serotonergicznych 5HT2.

Aripiprazol wykazuje wysoką powinność in vitro do receptorów D2- i D3-dopaminowych, receptorów 5HT1a- i 5HT2a-serotonergicznych oraz umiarkowaną powinność do receptorów D4-dopaminowych, receptorów serotonergicznych 5HT2c i 5HT7, receptorów α1-adrenergicznych i receptorów H1-histaminowych. Aripiprazol charakteryzuje się również umiarkowaną powinnością do miejsc wychwytu zwrotnego serotoniny oraz brakiem powinności do receptorów muskarynowych. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach aripiprazol wykazywał działanie antagonistyczne wobec nadmiernie aktywnej układu dopaminergicznego i działanie agonistyczne wobec niedostatecznie aktywnego układu dopaminergicznego. Interakcje nie tylko z receptorami dopaminowymi i serotonowymi mogą tłumaczyć niektóre efekty kliniczne aripiprazolu.

Farmakokinetyka.

Aktywność leku wynika z substancji czynnej – aripiprazolu. Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin. Stężenie równowagowe osiągane jest po 14 dniach. Przy wielokrotnym stosowaniu przewidywana jest kumulacja leku. Parametry farmakokinetyczne aripiprazolu w stanie równowagi są proporcjonalne do dawki. Nie zaobserwowano dobowych wahań w rozkładzie aripiprazolu i jego metabolitu – dehydroaripiprazolu. Ustalono, że główny metabolit leku we krwi człowieka, dehydroaripiprazol, ma taką samą powinność do receptorów D2-dopaminowych jak aripiprazol.

Aripiprazol jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) aripiprazolu we krwi osiągane jest po 3–5 godzinach. Bezwzględna biodostępność leku wynosi 87%. Wpływu przyjęcia pokarmu na biodostępność aripiprazolu nie zaobserwowano.

W warunkach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi presystemowemu. Metabolizm aripiprazolu w wątrobie zachodzi trzema drogami: dehydrogenacja, hydroksylacja oraz N-dezalkilacja. Według danych z badań in vitro, dehydrogenacja i hydroksylacja aripiprazolu zachodzą pod wpływem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, natomiast N-dezalkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest głównym składnikiem leku we krwi. W stanie równowagi pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dehydroaripiprazolu we krwi osiąga około 39% AUC aripiprazolu.

Po pojedynczym podaniu znakowanego [14C] aripiprazolu około 27% i 60% radioaktywności wykrywane jest odpowiednio w moczu i kale. Mniej niż 1% niezmienionego aripiprazolu wykrywane jest w moczu, a około 18% podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci z kalem. Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg, głównie dzięki wydaleniu przez wątrobę.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych zaburzenia dwubiegunowego typu I.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy już takie epizody przeżyli i którzy byli leczeni aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek z innych składników preparatu. Fenyloketonuria.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aripiprazol może potencjalnie nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych w wyniku blokady receptorów α1-adrenergicznych.

Z uwagi na główne działanie aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania aripiprazolu z alkoholem lub innymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z lekami powodującymi wydłużenie interwału QT oraz zaburzeniami poziomu elektrolitów.

Nie zaobserwowano istotnego wpływu H2-blokera receptorów histaminowych – famotydyny, powodującego znaczne hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku, na farmakokinetykę aripiprazolu.

Znane są różne szlaki metabolizmu aripiprazolu, w tym z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby zmiany dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6

Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna) zwiększają AUC aripiprazolu o 107%, podczas gdy Cmax pozostaje niezmienione.

AUC i Cmax aktywnego metabolitu – dehydroaripiprazolu – zmniejszają się odpowiednio o 32% i 47%. Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o połowę przy jednoczesnym stosowaniu z chinidyną. Inne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, mogą wykazywać podobne działanie, dlatego może być konieczne zmniejszenie dawki preparatu.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4

W badaniach stwierdzono, że silne inhibitory CYP3A4 (ketonazol) zwiększały AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do podwyższonego stężenia aripiprazolu we krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć potencjalną korzyść i możliwe ryzyko dla pacjenta. Przy jednoczesnym stosowaniu ketonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę zalecanej dawki. Przy stosowaniu innych silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak itrakonazol lub inhibitory proteazy HIV, można oczekiwać podobnych efektów i konieczności zmniejszenia dawki. Po zakończeniu stosowania inhibitorów CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do pierwotnego poziomu. Przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazemu, escytałopramu) lub CYP2D6 można oczekiwać umiarkowanego wzrostu stężenia aripiprazolu.

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4

Stosowanie 30 mg aripiprazolu razem z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, wiązało się ze zmniejszeniem Cmax i AUC aripiprazolu odpowiednio o 68% i 73% oraz zmniejszeniem Cmax i AUC jego aktywnego metabolitu – dehydroaripiprazolu – odpowiednio o 69% i 71%. Dawkę aripiprazolu należy podwoić przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną. Można oczekiwać podobnego działania przy interakcji z innymi silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenylobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina, dziurawiec zwyczajny). Po zakończeniu stosowania silnych induktorów CYP3A dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej dawki.

Kwas walproinowy i lit

Przy jednoczesnym stosowaniu kwasu walproinowego lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na stężenie aripiprazolu.

Zespół serotoniny

U pacjentów przyjmujących aripiprazol zgłaszano zespół serotoniny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych, takich jak inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny lub leków zwiększających stężenie aripiprazolu.

Wpływ aripiprazolu na inne leki

Przyjmowanie aripiprazolu w dawce 10–30 mg/dobę nie wpływa na metabolizm substratów CYP2D6 (stosunek dextrometorfan/3-metoksymorfin), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto aripiprazol i jego główny metabolit – dehydroaripiprazol – in vitro nie zmieniały metabolizmu z udziałem enzymu CYP1A2. Mało prawdopodobny jest klinicznie istotny wpływ aripiprazolu na leki metabolizowane z udziałem tych enzymów. W związku z tym aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych interakcji pośrednich przez działanie tych enzymów. Przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z kwasem walproinowym, litem lub lamotrydżyną nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian stężeń kwasu walproinowego, litu ani lamotrydżyny.

Szczególne środki ostrożności.

Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi poprawa kliniczna może występować w ciągu kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie obserwować pacjentów.

Samobójstwa.

W niektórych przypadkach bezpośrednio po rozpoczęciu stosowania lub przy zmianie leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu, obserwowano zachowania samobójcze charakterystyczne dla zaburzeń psychicznych oraz zmiany nastroju. Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych należy zapewnić dokładną opiekę medyczną podczas stosowania neuroleptyków. Dane badań nie wykazały zwiększonego ryzyka samobójstw przy stosowaniu aripiprazolu w porównaniu z innymi neuroleptykami u dorosłych pacjentów z schizofrenią lub zaburzeniami dwubiegunowymi.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym z wywiadem zawału mięśnia sercowego, choroby niedokrwotnej serca lub niewydolności serca i zaburzeń przewodnictwa), chorobami mózgowo-naczyniowymi oraz stanami prowadzącymi do hipotensji tętniczej (odwodnienie, hipowolemia i leczenie lekami przeciw nadciśnieniu) lub nadciśnienia tętniczego, w tym zaostrzeń lub nadciśnienia złośliwego. Podczas stosowania neuroleptyków zgłaszano przypadki zakrzepicy żył. Przed i podczas leczenia neuroleptykami należy ocenić potencjalne czynniki ryzyka wystąpienia zakrzepicy żył i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Zaburzenia przewodnictwa.

Podczas badań aripiprazolu obserwowano wydłużenie odcinka QT w porównaniu z placebo. Aripiprazol, podobnie jak inne neuroleptyki, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem wydłużenia odcinka QT.

Zespół późnej dyskinezy.

Ryzyko wystąpienia późnej dyskinezy wzrasta wraz z dłuższym okresem leczenia neuroleptykami, dlatego przy pojawieniu się objawów późnej dyskinezy podczas stosowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Po odstawieniu leku objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić dopiero po zakończeniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe.

Podczas stosowania aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i objawy parkinsonizmu. W przypadku pojawienia się innych objawów pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i dokładnego klinicznego monitorowania stanu pacjenta.

Zespół złośliwej neuroleptycznej zgorączki (ZNS).

Podczas leczenia neuroleptykami, w tym aripiprazolem, opisano zespół objawów zagrażający życiu, znany jako zespół złośliwej neuroleptycznej zgorączki. Zespół ten objawia się hiperpireksją, sztywnością mięśni, zaburzeniami psychicznymi oraz niestabilnością układu nerwowego współczulnego (nieregularne tętno i ciśnienie tętnicze, tachykardia, potliwość i zaburzenia rytmu serca). Ponadto czasem występuje wzrost aktywności kinazy kreatynofosfokinazy, mioglobinuria (rabdomioliza) oraz ostra niewydolność nerek. W przypadku wystąpienia objawów ZNS lub nieuzasadnionej gorączki wszystkie neuroleptyki, w tym aripiprazol, należy odstawić.

Drżenie.

W badaniach klinicznych aripiprazolu rzadko zgłaszano przypadki drgawek. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach sprzyjających wystąpieniu drgawek.

Pacjenci starsi z psychotycznymi zaburzeniami przy demencji.

Zwiększony ryzyko śmiertelnego skutku.

W badaniach klinicznych aripiprazolu u pacjentów starszych z chorobą Alzheimera (średni wiek 82 lata) stwierdzono zwiększone ryzyko śmiertelnego skutku w porównaniu z placebo. Wskaźnik śmiertelności wynosił 3,5% u pacjentów przyjmujących aripiprazol w porównaniu z 1,7% u pacjentów przyjmujących placebo. Przyczyny śmiertelności były różne: choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, nagła śmierć sercowa) lub infekcje (np. zapalenie płuc).

Reakcje niepożądane o charakterze naczyniowym mózgu.

Zgłaszano reakcje niepożądane o charakterze naczyniowym mózgu (takie jak udar, przejściowe ataki niedokrwienne), w tym przypadki śmiertelne (średni wiek 84 lata, w zakresie od 78 do 88 lat). Ogółem u 1,3% pacjentów przyjmujących aripiprazol zgłaszano reakcje niepożądane o charakterze naczyniowym mózgu w porównaniu z 0,6% pacjentów przyjmujących placebo.

Różnica ta nie była statystycznie istotna. Ponadto w badaniach z zastosowaniem ustalonej dawki stwierdzono związek między przyjmowaniem aripiprazolu a wystąpieniem reakcji niepożądanych o charakterze naczyniowym mózgu.

Aripiprazol nie jest wskazany w leczeniu psychotycznych zaburzeń przy demencji.

Hiperglikemia i cukrzyca.

Hiperglikemia, w niektórych przypadkach nasilona i związana z wystąpieniem kwasicy ketonowej, może prowadzić do hiperosmolarnego śpiączki i nawet do śmierci, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Choć związek między przyjmowaniem atypowych neuroleptyków a zaburzeniami typu hiperglikemicznego pozostaje niejasny, pacjentom z cukrzycą należy regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi podczas przyjmowania atypowych neuroleptyków. Pacjentom z czynnikami ryzyka wystąpienia cukrzycy (otyłość, wywiad rodzinny cukrzycy) należy kontrolować poziom glukozy we krwi na początku leczenia i okresowo podczas terapii. U wszystkich pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki należy prowadzić stałą obserwację pod kątem rozwoju objawów hiperglikemii, takich jak nasilone pragnienie, częste oddawanie moczu, polifagia i osłabienie.

Wrażliwość.

Tak jak przy stosowaniu innych leków, możliwe są reakcje nadwrażliwości/reakcje alergiczne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zwiększenie masy ciała.

U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową lub schizofrenią często stwierdza się przyrost masy ciała z powodu współistniejącej patologii, stosowania innych neuroleptyków powodujących przyrost masy ciała, małoaktywnego trybu życia, co może prowadzić do ciężkich powikłań.

W trakcie badań u pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przyrost masy ciała. U tych pacjentów występują istotne czynniki ryzyka, takie jak wywiad cukrzycy, choroby tarczycy lub gruczolaka przysadki.

W badaniach z udziałem pacjentów w wieku nastoletnim z manią dwubiegunową zaobserwowano przyrost masy ciała w trakcie leczenia aripiprazolem po 4 tygodniach terapii. Konieczne jest monitorowanie masy ciała u nastolatków z manią dwubiegunową. W przypadku istotnego przyrostu masy ciała należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Chłyśnięcie.

Podczas stosowania neuroleptyków, w tym aripiprazolu, możliwe są zaburzenia motoryki przełyku i aspiracja. Aripiprazol, podobnie jak inne neuroleptyki, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwiększonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna gra w kasyno i inne zaburzenia kontroli impulsywnej zachowania.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol odnotowano przypadki patologicznej skłonności do hazardu i niemożności kontrolowania tej skłonności. Zgłaszano również hiperseksualność, nieodpartą chęć zakupów, przejadanie się lub niekontrolowany apetyt na jedzenie oraz inne zaburzenia impulsywnego i kompulsywnego zachowania. Ważne jest, aby pacjenci i osoby opiekujące się nimi informowały lekarza o rozwoju powyższych zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem, jednak czasem pojawia się ustąpienie patologicznych zachowań po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną wykryte. W przypadku rozwoju takich zaburzeń podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leczenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z towarzyszącym zespołem nadpobudliwości psychoruchowej i deficytu uwagi (ADHD).

Mimo wysokiej częstości występowania zespołu ADHD przy zaburzeniach dwubiegunowych istnieją ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków stymulujących, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Abizol.

Upadki.

Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z zwiększonym ryzykiem i rozpocząć leczenie od niższych dawek początkowych (np. u pacjentów starszych lub osłabionych; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania aripiprazolu u kobiet w ciąży. Zgłaszano wady wrodzone, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został oceniony. Dane z badań na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości embriotoksyczności. Pacjentkom przyjmującym aripiprazol należy doradzić konsultację z lekarzem w przypadku zajścia w ciążę lub planowania ciąży. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa w czasie ciąży lek może być stosowany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Przyjmowanie neuroleptyków, w tym aripiprazolu, w trzecim trymestrze ciąży może wiązać się z ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych u noworodków, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia różnej ciężkości i długości trwania. Zgłaszano niepokój, nadciśnienie tętnicze lub hipotensję, drżenie, senność, niewydolność oddechową lub zaburzenia karmienia piersią. Dlatego noworodki należy dokładnie obserwować.

Karmienie piersią.

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/utrzymaniu terapii aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Plodność.

Zgodnie z danymi badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Aripiprazol może mieć umiarkowany lub niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów z powodu reakcji niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządów wzroku, takich jak działanie sedytywne, senność, omdlenia, zamazanie pola widzenia, podwójne widzenie (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki stosuje się doustnie u dorosłych.

Schizofrenia. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 lub 15 mg 1 raz dziennie, niezależnie od przyjęcia pokarmu. Dawka utrzymania wynosi 15 mg dziennie. Skuteczna dawka leku to od 10 do 30 mg dziennie. Nie wykazano zwiększenia skuteczności leku przy dawkowaniu wyższym niż 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższej dawki. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I.

Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg 1 raz dziennie, niezależnie od przyjęcia pokarmu, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższej dawki. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nawrotów epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I.

W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy otrzymywali aripiprazol w monoterapii lub w terapii skojarzonej, leczenie należy kontynuować w tych samych dawkach.

Dostosowanie dawki dobowej lub jej zmniejszenie określa lekarz, biorąc pod uwagę stan kliniczny pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o umiarkowanym i średnim nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Dane są niewystarczające, aby podać zalecenia pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Takim pacjentom dawkę należy dobrać z dużą ostrożnością. Maksymalną dawkę dzienną 30 mg należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Korekta dawki nie jest wymagana.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Skuteczność aripiprazolu w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia dwubiegunowego typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie była badana.

Dostosowanie dawki w przypadku interakcji.

W przypadku współbieżnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę tego ostatniego. Przy stosowaniu inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 w terapii skojarzonej należy zwiększyć dawkę aripiprazolu.

W przypadku współbieżnego stosowania silnego induktora CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę leku. Przy stosowaniu induktora CYP3A4 w terapii skojarzonej dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej dawki.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania aripiprazolu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat nie była badana.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przypadkowego lub celowego przedawkowania aripiprazolu przy jednorazowym przyjęciu do 1260 mg, które nie były powiązane ze skutkiem śmiertelnym. Potencjalnie istotne klinicznie objawy obejmowały letargię, podwyższenie ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię, nudności, wymioty i biegunkę. Ponadto opisano przypadki przedawkowania aripiprazolu u dzieci (przyjęcie do 195 mg), które nie były powiązane ze skutkiem śmiertelnym. Do potencjalnie niebezpiecznych objawów przedawkowania należą senność, przemijające utraty przytomności oraz zaburzenia pozapiramidowe.

Leczenie: w przypadku przedawkowania wymagana jest terapia wspierająca, zapewnienie odpowiedniej przepustowości dróg oddechowych, oksygenoterapia, skuteczna wentylacja płuc oraz leczenie objawowe. Należy wziąć pod uwagę reakcje farmakologiczne. Należy natychmiast rozpocząć monitorowanie parametrów czynności serca z rejestracją EKG w celu wykrycia zaburzeń rytmu. Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu wymagana jest staranna obserwacja medyczna aż do ustąpienia wszystkich objawów.

Węgiel aktywny (50 g) podany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu zmniejsza AUC oraz czas przebywania i poziom Cmax aripiprazolu we krwi odpowiednio o 51% i 41%, co pozwala zalecić jego stosowanie w przypadku przedawkowania.

Chociaż nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania hemodializy w przypadku przedawkowania aripiprazolu, korzystny efekt tej metody jest mało prawdopodobny, ponieważ aripiprazol nie jest wydalany przez nerki w niezmienionej formie i w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Efekty uboczne.

Najczęstsze efekty uboczne zgłaszane w badaniach kontrolowanych placebo to akatyzja i nudności — u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wykaz efektów ubocznych.

Wszystkie efekty uboczne wymieniono według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości efekty uboczne są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Częstość występowania efektów ubocznych zarejestrowanych w okresie posprzedażowym nie może być oszacowana, ponieważ dane pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego klasyfikuje się je jako o nieznanej częstości.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Dorośli

Zespół pozapiramidowy (ZPP)

Schizofrenia: w 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów leczonych aripiprazolem częstość występowania ZPP, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,7%) w porównaniu z pacjentami leczonymi haloperydolem (57,3%). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość ZPP wynosiła 19% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1% u pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość ZPP wynosiła 14,8% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1% u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość ZPP wynosiła 23,5% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3% u pacjentów leczonych haloperydolem. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość wystąpienia ZPP wynosiła 26,6% u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 17,6% u pacjentów otrzymujących lit. W długotrwałym 26-tygodniowym etapie badania placebo-kontrolowanego częstość ZPP wynosiła 18,2% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,7% u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1% przy leczeniu aripiprazolem i 3,2% w grupie placebo. U pacjentów z chorobą psychiczną częstość akatyzji wynosiła 6,2% przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0% w grupie placebo.

Dystonia

Efekt charakterystyczny dla klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą wystąpić objawy dystonii, tj. długotrwałe, anomalne skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, czasem postępujący do ucisku w gardle, trudności z połykaniem, trudności z oddychaniem oraz/lub wypychanie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, to pojawiają się częściej i są bardziej nasilone przy wysokich dawkach leków przeciwpsychotycznych pierwszej generacji. Zwiększony ryzyko wystąpienia ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami oraz w okresie pozarejestracyjnym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Parametry laboratoryjne

Udział pacjentów, u których zaobserwowano klinicznie istotne zmiany standardowych parametrów laboratoryjnych i lipidowych, nie różnił się istotnie w grupie leczonej aripiprazolem i w grupie placebo. Wzrost stężenia CK (najczęściej przemijający i bezobjawowy) zaobserwowano u 3,5% pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0%.

Dzieci

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat

W krótkotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym, w którym wzięło udział 302 nastolatków (w wieku od 13 do 17 lat) z chorobą psychiczną, częstość i rodzaj działań niepożądanych były podobne do tych u dorosłych, z wyjątkiem niżej wymienionych reakcji, które obserwowano częściej u nastolatków leczonych aripiprazolem niż u dorosłych (częściej niż placebo).

Bardzo często zgłaszano senność/sedację i zaburzenia pozapiramidowe (≥ 1/10), a także suchość w ustach, zwiększony apetyt i hipotensję ortostatyczną (≥ 1/100, < 1/10). Profil bezpieczeństwa leku ustalony w 26-tygodniowym badaniu otwartym był podobny do profilu bezpieczeństwa ustalonego w krótkoterminowym badaniu placebo-kontrolowanym.

Profil bezpieczeństwa ustalony w długoterminowym podwójnym ślepym badaniu placebo-kontrolowanym był również podobny, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych, które występowały często i częściej obserwowano je u dzieci i nastolatków w porównaniu z grupą otrzymującą placebo: spadek masy ciała, wzrost stężenia insuliny we krwi, zaburzenia rytmu serca i leukopenia (≥ 1/100, < 1/10).

W połączonej grupie nastolatków z chorobą psychiczną w wieku 13–17 lat przy czasie leczenia aripiprazolem do 2 lat częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 29,5% i 48,3%. U nastolatków z chorobą psychiczną w wieku 13–17 lat, którzy otrzymywali od 5 do 30 mg aripiprazolu przez okres do 72 miesięcy, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 25,6% i 45,0%.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem nastolatków (w wieku 13–17 lat) z chorobą psychiczną i zaburzeniem dwubiegunowym, którzy otrzymywali aripiprazol, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 37,0% i 59,4%.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat

Częstość i rodzaj działań niepożądanych u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I były podobne do tych u dorosłych, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10) — senność (23,0%), zaburzenia pozapiramidowe (18,4%), akatyzja (16,0%) i zmęczenie (11,8%); często (≥ 1/100, < 1/10) — ból w górnej części brzucha, przyspieszone bicie serca, przyrost masy ciała, zwiększony apetyt, mimowolne skurcze mięśni i dyskineza.

Działania niepożądane, które mogą być zależne od dawki: zaburzenia pozapiramidowe (częstość wystąpienia przy stosowaniu aripiprazolu w dawce 10 mg — 9,1%, 30 mg — 28,8%, przy stosowaniu placebo — 1,7%); akatyzja (częstość wystąpienia przy stosowaniu aripiprazolu 10 mg — 12,1%, 30 mg — 20,3%, placebo — 1,7%).

Średnia wartość zmiany masy ciała u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I w 12. i 30. tygodniu leczenia aripiprazolem wynosiła odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a w grupie placebo — 0,2 kg i 2,3 kg.

W populacji pediatrycznej częściej obserwowano senność i zmęczenie u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym w porównaniu z chorobą psychiczną.

U pacjentów pediatrycznych w wieku 10–17 lat z zaburzeniem dwubiegunowym przy czasie stosowania leku do 30 tygodni częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 28,0% i 53,3%.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli zachowania impulsywnego

Pacjenci przyjmujący aripiprazol mogą odczuwać patologiczną skłonność do hazardu, hipersekualność, skłonność do kompulsywnych zakupów i kompulsywne przejadanie się (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, ul. Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.