Ulotka: informacje dla pacjenta

TLENEK VITALAIRE 200 BAR SKRĘCONY GAZ MEDYCZNY, GAZ MEDYCZNY KRIOTWORNY

Tlen
Przeczytaj uważnie tę ulotkę przed zastosowaniem tego leku, ponieważ
zawiera ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać potrzebna w przyszłości.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym nie wymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

Co to jest Tlen Vitalaire i do czego służy
Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Tlen Vitalaire
Jak będzie stosowany Tlen Vitalaire
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać Tlen Vitalaire
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Oksigen Vitalaire i do czego służy

Oksigen Vitalaire zawiera tlen, gaz naturalnie występujący w powietrzu, którym oddychamy.
Tlen leczniczy zwiększa ilość tlenu we krwi i jego rozprowadzenie do wszystkich tkanek organizmu.
Oksigen Vitalaire jest wskazany u pacjentów w każdym wieku:

do leczenia ostrych i przewlekłych niewydolności oddechowych

2. Co należy wiedzieć przed podaniem OXYGENU VITALAIRE

Nie należy stosować OXYGENU VITALAIRE
Nie ma absolutnych przeciwwskazań.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem OXYGENU VITALAIRE należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Przed rozpoczęciem terapii tlenowej należy znać następujące informacje:

Tlen może wywoływać szkodliwe skutki przy wysokich stężeniach. Może to prowadzić do uszkodzeń płuc (zapadanie się pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc), co pogorszy dostarczanie tlenu do krwi.
W przypadku ciężkiej przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) powodującej niedostateczne natlenienie krwi, torbielowatości, otyłości mózgowej, deformacji ściany klatki piersiowej, zaburzeń nerwowo-mięśniowych lub przedawkowania leków hamujących oddychanie, podawanie dodatkowego tlenu może powodować problemy oddechowe. W takich przypadkach stężenie tlenu i prędkość przepływu tlenu będą niskie. Lekarz dostosuje prędkość przepływu tlenu w terapii tlenowej.
W przypadku uszkodzeń płuc spowodowanych bleomycyną, toksyczność płucna terapii tlenowej w wysokich dawkach, nawet jeśli została ona podana kilka lat wcześniej, może nasilić uszkodzenie płuc.
U noworodków i przedwcześnie urodzonych dzieci może wystąpić szereg niepożądanych zdarzeń, takich jak uszkodzenie oczu. Jeśli niemowlę wymaga dodatkowego tlenu, lekarz ustali odpowiednie stężenie tlenu do podania.

Zalecenia dotyczące zwiększonego ryzyka pożaru w obecności tlenu:

Tlen jest substancją utleniającą i sprzyja spalaniu. W miejscach, gdzie stosuje się OXYGEN VITALAIRE, nie powinno być żadnych źródeł ciepła, dymu ani otwartego ognia (np. palniki pilotowe, kuchenki, piece, piecyki gazowe, iskry, świece), ponieważ zwiększa to ryzyko pożaru.
Nie wolno palić w pomieszczeniach, w których prowadzona jest terapia tlenowa.
Nie należy używać urządzeń elektrycznych podczas leczenia tlenem.
W środowiskach przejrzanych tlenem tlen może nasycić odzież.
Nie należy nakładać substancji tłuszczowych (np. olejów, kremów, emulsji) na powierzchnie w kontakcie z tlenem. Na ręce i twarz lub wewnątrz nosa należy stosować wyłącznie produkty na bazie wodnej.
Nie należy używać szczypczyków ani innych narzędzi do otwierania lub zamykania zaworu butli, aby uniknąć ryzyka uszkodzenia.
Regulator ciśnienia należy otwierać powoli i ostrożnie, aby uniknąć ryzyka nagłego pojawienia się płomienia.
W przypadku wycieku należy natychmiast zamknąć zawór butli, jeśli można to zrobić bezpiecznie. Jeśli zawór nie może zostać zamknięty, butlę należy przenieść w bezpieczne miejsce na zewnątrz, aby umożliwić swobodne uciekanie tlenu.
Zawory pustych butli należy zawsze trzymać zamknięte.

W obecności tlenu dochodziło do poparzeń termicznych spowodowanych przypadkowym pożarem.
Porada dla osób opiekujących się pacjentami:

Butlę należy obsługiwać ostrożnie. Należy upewnić się, że butla z gazem nie zostanie upuszczona ani nie dozna uszkodzeń mechanicznych.
Uszkodzenie sprzętu może spowodować zablokowanie otworu i/lub błędne wskazania na wyświetlaczu manometru dotyczące pozostałej ilości tlenu i przepływu, co może prowadzić do niedostatecznego lub braku podawania tlenu.
Tlen staje się cieczą w temperaturze około -183°C. Przy tak niskich temperaturach istnieje ryzyko odmrożeń. Należy zawsze nosić rękawice i okulary ochronne podczas pracy z ciekłym tlenem medycznym. Jeśli ciekły tlen dotknie skóry lub oczu, dotknięte obszary należy przemyć dużą ilością zimnej wody lub założyć zimne okłady; w przypadku wystąpienia takich uszkodzeń należy natychmiast wezwać pomoc medyczną.

Dzieci
U noworodków i urodzonych przedwcześnie dzieci terapia tlenowa może prowadzić do uszkodzenia oczu (retinopatia przedwczesnych). Lekarz ustali odpowiednie stężenie tlenu do podania, aby zapewnić optymalne leczenie dziecka.
Inne leki i OXYGEN VITALAIRE
Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli stosuje się obecnie lub niedawno stosowano inne leki.
W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli stosuje się:

katecholaminy (np. adrenalina, noradrenalina), leki powodujące działanie na wiele narządów organizmu, stosowane zazwyczaj w nagłych reakcjach alergicznych,
kortykosteroidy (np. dexametazon, metylprednizolon), leki stosowane w leczeniu stanów zapalnych,
hormony (np. testosteron, tyroksyna),
amiodaron, lek stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca,
chemioterapeutyki (np. bleomycyna, cyklofosfamid, 1,3-bis(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznik) i adriamycyna, leki stosowane w leczeniu nowotworów,
środki przeciwbakteryjne (np. nitrofurantoina), leki stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych,
antybiotyki przeciwnowotworowe (np. adriamycyna, aktynomycyna),
suplementy zawierające menadion,
leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych (np. promazyna, chloropromazyna, tiorydazyna),
chlorochina, lek stosowany w leczeniu malarii. Należy ponadto poinformować lekarza, jeśli:
niedawno wykonano rentgen,
poddano się leczeniu zatrucia paraquat (środek chwastobójczy),
występuje nadczynność tarczycy lub niedobór witaminy C, witaminy E lub glutationu (substancja przeciwutleniająca), ponieważ mogą one zwiększać toksyczność tlenu.

OXYGEN VITALAIRE i alkohol
Tlen może nasilić depresję oddechową wywołaną przez alkohol.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli kobieta jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, albo karmi piersią, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
OXYGEN VITALAIRE może być stosowany w czasie ciąży, ale tylko w razie potrzeby. Należy poinformować lekarza, jeśli kobieta jest w ciąży lub podejrzewa ciążę.
OXYGEN VITALAIRE może być stosowany w okresie karmienia piersią.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
OXYGEN VITALAIRE nie wpływa lub wpływa pomijalnie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy skonsultować się z lekarzem przed prowadzeniem pojazdów i używaniem maszyn.

3. Jak będzie podawany tlen Vitalaire

Ten lek będzie podawany za pomocą wdychanego powietrza, zawsze dokładnie zgodnie z instrukcjami lekarza lub pielęgniarki. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skonsultuj się z lekarzem.
Zwykle tlen Vitalaire wdycha się przez nos i usta za pomocą kanuli nosowej lub maseczki tlenowej.
Dawkę ustali lekarz, biorąc pod uwagę stan Twojego zdrowia.
Podczas leczenia tlenem Vitalaire lekarz może wykonywać pomiar gazów w krwi tętniczej oraz monitorować poziom tlenu związanego z hemoglobiną, białkiem transportującym tlen we krwi.
Jeśli zastosujesz więcej tlenu Vitalaire niż zalecana dawka Jeśli zastosujesz więcej tlenu Vitalaire niż zalecana dawka, skontaktuj się z lekarzem lub udaj się natychmiast do szpitala.
Zbyt wysoka dawka tlenu Vitalaire może wpływać na funkcję oddechową (ból za mostkiem, suchy kaszel, obrzęk międzykomórkowy, włóknienie płuc, duszność) oraz w wyjątkowych przypadkach powodować działania niepożądane neurologiczne, które w skrajnych sytuacjach mogą prowadzić do utraty przytomności. Jeśli wystąpią objawy przedawkowania, skontaktuj się zawsze z lekarzem lub najbliższym szpitalem.
U przedwczesnie urodzonych dzieci może dojść do problemów z oczami (retinopatia).

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, OSSIGENO VITALAIRE może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Należy zwrócić uwagę na wystąpienie następujących reakcji niepożądanych:
Po około 4 godzinach narażenia na tlen o stężeniu 95% pod ciśnieniem atmosferycznym mogą pojawić się zapalenie tchawicy i oskrzeli, ból za mostkiem oraz suchy kaszel. Narażenie na tlen o stężeniu 100% może powodować zmniejszenie całkowitej objętości powietrza wydychanego po 8–12 godzinach ekspozycji, ale poważne uszkodzenia wymagają znacznie dłuższego narażenia.
Wdychanie wysokich stężeń tlenu może prowadzić do zapadania się płuc (atelektazja) na skutek zmniejszenia się zawartości azotu w pęcherzykach płucnych, co utrudnia dostarczanie tlenu do krwi.
Podawanie zbyt wysokich stężeń tlenu może powodować osłabienie oddychania u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) lub przyjmujących leki o działaniu depresyjnym na ośrodek oddechowy (opioidy, barbiturany).
Poniżej przedstawiono działania niepożądane związane z Ossigeno Vitalaire:
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10):
Retinopatia u noworodków przedwczesnych
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

ból związany z oddychaniem i suchy kaszel, obrzęk międzybłoniowy, włóknienie płuc
nasilenie hiperkapnii (nadmiar dwutlenku węgla w płynach ustrojowych, szczególnie we krwi) związane z niedodmy, kwasica oddechowa, zatrzymanie oddechu
suchość błony śluzowej; miejscowe podrażnienie i stan zapalny błony śluzowej

Podawanie tlenu może powodować niewielkie zmniejszenie częstości i wyrzutu serca.
Kontakt z ciekłym tlenem może powodować oparzenia zimnem.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Państwa jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: www.agenziafarmaco.gov.it/content/come-segnalare-una-sospetta-reazione-avversa. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać tlen Vitalaire

Przechowuj butle i zbiorniki kriogeniczne przenośne w temperaturze od -10°C do 50°C.
Trzymać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem.
Nie należy stosować tego leku po upływie terminu ważności, który jest podany na etykiecie po napisie PRZEC. Termin ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie wyrzucać żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogło to ochronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera Ossigeno VITALAIRE

Substancją czynną jest tlen.

Opis wyglądu Ossigeno VITALAIRE i zawartość opakowania
Gaz leczniczy skompresowany
OSSIGENO VITALAIRE gaz leczniczy skompresowany jest pakowany w butlach w stanie skompresowanego gazu o ciśnieniu 200 bar w temperaturze 15°C. Butle są wykonane ze stali lub stopu aluminium, wyposażone w zawory umożliwiające podłączenie reduktora ciśnienia lub zaworów redukcyjnych z wbudowanym reduktorem ciśnienia.
Gaz leczniczy kriogeniczny
OSSIGENO VITALAIRE gaz leczniczy kriogeniczny jest pakowany w ruchome pojemniki kriogeniczne (jednostka podstawowa).
Dostępne są następujące opakowania:
Gaz leczniczy skompresowany
Butle stalowe z zaworem o pojemności 2, 5, 7, 11, 14, 20, 27 litrów; butle aluminiowe z zaworem o pojemności 2, 5, 7, 11, 14 litrów.
Gaz leczniczy kriogeniczny
Ruchomy pojemnik kriogeniczny o pojemności 20, 31, 32, 33, 36, 44 litrów.
Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzone do obrotu.
Właściciel pozwolenia na wprowadzenie do obrotu
VITALAIRE ITALIA S.p.A
Via Calabria, 31
20148 Milano
Producent
Gaz leczniczy skompresowany
Air Liquide Sanità Service SpA - Via Lussemburgo 17 – 37135 Verona
Air Liquide Sanità Service SpA - Via Campobello, 7 – 00040 Pomezia (RM)
Gaz leczniczy kriogeniczny (pojemniki ruchome)
Air Liquide Sanità Service S.p.A. - Stradale Giovanni Agnelli, 10 – 95121 Catania
Air Liquide Sanità Service S.p.A. - Via Lussemburgo 17 – 37135 Verona
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via della Stazione, 2 - 81030 Gricignano d’Aversa (CE)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Viale F. de Blasio, 27 - 70100 Bari
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via Masetti, 16 - 40069 Zola Predosa (BO)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via Sernagiotto 1 Z.I. Casic - 09034 Elmas (CA)
VITALAIRE Italia S.p.A. - SS 54, 53 – 33047 Remanzacco (UD)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via Edison, 50 - 20090 Trezzano sul Naviglio (MI)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via della Fisica, 5 - 00065 - Fiano Romano (ROMA)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via Postiglione, 12 - 10024 Moncalieri (TO)
VITALAIRE Italia S.p.A. - Via N. Savarese, 27 – 90147 Palermo

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Środki ostrożności dotyczące stosowania
Tlen należy podawać ostrożnie, dostosowując dawkowanie do indywidualnych potrzeb pacjenta. Należy podać najniższą dawkę, która pozwala utrzymać ciśnienie parcjalne tlenu na poziomie 8 kPa (60 mm Hg). Wyższe stężenia należy podawać przez najkrótszy możliwy czas, często monitorując wyniki analizy gazów krwi.
Tlen może być podawany bezpiecznie w następujących stężeniach i przez następujące okresy czasu:
Do 100% przez mniej niż 6 godzin
60-70% przez 24 godziny
40-50% w ciągu drugiego okresu 24 godzin.
Tlen może być potencjalnie toksyczny po dwóch dniach stosowania w stężeniach powyżej 40%.
Niskie stężenia tlenu należy stosować u pacjentów z niewydolnością oddechową, u których bodźcem do oddychania jest hipoksja. W takich przypadkach leczenie należy dokładnie monitorować, mierząc ciśnienie parcjalne tlenu w tętnicach (PaO₂), lub za pomocą pulsoksymetrii (nasycaenie tlenem krwi tętniczej – SpO₂) oraz oceny klinicznej.
Wysokie stężenia tlenu w powietrzu lub w wdychanym gazie powodują spadek stężenia i ciśnienia azotu. To z kolei zmniejsza stężenie azotu w tkankach i płucach (pęcherzykach). Jeśli tlen jest wchłaniany do krwi przez pęcherzyki szybciej niż jest dostarczany przez wentylację, pęcherzyki mogą się zapadać (atelektazja). Może to utrudnić utlenienie krwi tętniczej, ponieważ mimo przepływu krwi nie dochodzi do wymiany gazów.
U pacjentów o zmniejszonej wrażliwości na ciśnienie dwutlenku węgla we krwi tętniczej, wysokie stężenia tlenu mogą powodować zatrzymanie dwutlenku węgla. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do narkozy dwutlenkowej.
Dzieci
U noworodków i przedwczesnych noworodków tlenoterapia może prowadzić do uszkodzenia oczu (fibroplazja okołopowiekowa). Ryzyko tego uszkodzenia oczu można zmniejszyć poprzez odpowiedni wybór stężenia tlenu przez lekarza.
Dawka, sposób i czas podania
Tlen (skompresowany lub kriogeniczny) podaje się przez wdychane powietrze, najlepiej za pomocą specjalnych urządzeń (np. kaniuli nosowej lub maseczki twarzowej); dawkowanie dla pacjenta odbywa się niezależnie od opakowania gazu leczniczego za pomocą urządzeń dawkujących (przepływomierzy).
Przy użyciu tych systemów tlen podaje się razem z wdychanym powietrzem, podczas gdy wydychany gaz i ewentualny nadmiar tlenu opuszczają obwód inspiracyjny pacjenta, mieszając się z otaczającym powietrzem (system otwarty lub anti-rebreathing).
Istnieje wiele urządzeń przeznaczonych do podawania tlenu, które można podzielić na:

Systemy o niskim przepływie – Najprostszy system do podawania mieszaniny tlenu w powietrzu wdychanym, przykładem jest system, w którym tlen podaje się za pomocą przepływomierza połączonego z kaniulą nosową lub maseczką twarzową.
Systemy o wysokim przepływie – Systemy zaprojektowane tak, aby dostarczyć pacjentowi mieszaninę gazów zapewniającą całkowite zaspokojenie jego zapotrzebowania oddechowego. Te systemy są zaprojektowane do uwalniania ustalonych i stałych stężeń tlenu, które nie są rozcieńczane przez otaczające powietrze, przykładem są maski Venturiego, gdzie po ustaleniu przepływu tlenu, powietrze wdychane przez pacjenta jest wzbogacane o stałe stężenie tlenu.
Systemy z zaworem na żądanie – Systemy zaprojektowane do podawania 100% tlenu bez kontaktu z otaczającym powietrzem. Przeznaczone są na krótki czas, tylko w nagłych potrzebach.

Tlenoterapia normobaryczna
Przez tlenoterapię normobaryczną rozumie się podawanie mieszaniny gazowej o wyższym stężeniu tlenu niż powietrze atmosferyczne, czyli o procentowej zawartości tlenu we wdychanym powietrzu (FiO₂) powyżej 21%, przy ciśnieniu parcjalnym pomiędzy 0,21 a 1 atmosferę (0,213 i 1,013 bar).
Pacjentom nie cierpiącym na niewydolność oddechową tlen można podawać przy samodzielnym oddychaniu za pomocą kaniul nosowych, sond nosowo-gardłowych lub odpowiednich masek.
Pacjentom z niewydolnością oddechową lub zanestezjowanym tlen należy podawać w wentylacji wspomaganej.
Butle z tlenem mają wewnętrzne ciśnienie około 200 bar. Wysokie ciśnienie jest regulowane przez reduktor i można je odczytać na manometrze. Mnożąc wartość wskazaną przez manometr przez pojemność butli w litrach, otrzymuje się ilość jeszcze dostępnego tlenu w butli.
Przy samodzielnym oddychaniu
Pacjenci z przewlekłą niewydolnością oddechową: podawać tlen w przepływie od 0,5 do 2 litrów/min, dostosowując do wyników gazometrii.
Pacjenci z ostrą niewydolnością oddechową: podawać tlen w przepływie od 0,5 do 15 litrów/min, dostosowując do wyników gazometrii.
Przy wentylacji wspomaganej
Minimalna wartość FiO₂ wynosi 21% i może wzrosnąć do 100%. Celem terapeutycznym tlenoterapii jest zapewnienie, że ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej (PaO₂) nie będzie niższe niż 8 kPa (60 mmHg) lub że hemoglobina nasycana tlenem we krwi tętniczej nie będzie niższa niż 90%, poprzez regulację frakcji wdychanego tlenu (FiO₂). Dawkę należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Ogólną rekomendacją jest stosowanie minimalnej wartości FiO₂ koniecznej do osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego, czyli wartości PaO₂ w normie. W przypadku ciężkiej hipoksemii mogą być wskazane wartości FiO₂, które wiążą się z potencjalnym ryzykiem zatrucia tlenem. Konieczna jest ciągła kontrola terapii i stała ocena efektu terapeutycznego, poprzez pomiar poziomu PaO₂ lub alternatywnie nasycenia tlenem krwi tętniczej (SpO₂).
W przypadku krótkoterminowej tlenoterapii frakcja wdychanego tlenu (FiO₂) powinna być taka, aby utrzymać poziom PaO₂ > 8 kPa z lub bez dodatniego ciśnienia na końcu wydechu (PEEP) lub stałego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP), starając się unikać wartości FiO₂ > 0,6, czyli stężenia tlenu powyżej 60% w mieszaninie wdychanego gazu. Krótkoterminową tlenoterapię należy monitorować poprzez powtarzane pomiary gazów we krwi tętniczej (PaO₂) lub za pomocą transkutanicznej oksymetrii, która dostarcza wartości liczbowej nasycenia hemoglobiny tlenem (SpO₂). W każdym przypadku te wskaźniki są jedynie pośrednimi pomiarami utlenienia tkanek. Ocena kliniczna leczenia ma najwyższe znaczenie. W przypadku długotrwałego leczenia zapotrzebowanie na dodatkowy tlen należy ustalić na podstawie pomiarów gazów we krwi tętniczej. Aby uniknąć nadmiernego gromadzenia się dwutlenku węgla, należy monitorować poziom tlenu we krwi, aby odpowiednio dostosować tlenoterapię u pacjentów z hiperkapnią. Niskie stężenia tlenu należy stosować u pacjentów z niewydolnością oddechową, u których bodźcem do oddychania jest hipoksja (np. z powodu POChP). Stężenie tlenu we wdychanym powietrzu nie powinno przekraczać 28%; u niektórych pacjentów nawet 24% może być zbyt wysokie. Jeśli tlen jest mieszany z innymi gazami, jego stężenie w mieszaninie wdychanego gazu powinno być utrzymywane co najmniej na poziomie 21%. W praktyce dąży się do nie obniżania poniżej 30%. W razie potrzeby frakcję wdychanego tlenu można zwiększyć do 100%.
Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulacji
Butle z tlenem leczniczym, jak również pojemniki kriogeniczne przeznaczone są wyłącznie do przechowywania/przewożenia tlenu do inhalacji, w celach terapeutycznych.
Butle i ruchome pojemniki kriogeniczne (Jednostka Podstawowa) należy przewozić za pomocą odpowiednich środków, aby chronić je przed ryzykiem uderzeń i upadków.
Należy ściśle przestrzegać następujących instrukcji:
Dokładnie przeczytać instrukcję obsługi i użytkowania pojemnika (opakowania) w celu uzyskania szczegółów.
Sprawdzić, czy cały sprzęt jest w dobrym stanie.
Umocować butle i jednostki podstawowe, aby utrzymać je w pionie i zapobiec upadkom, chronić pojemniki przed uderzeniami i utrzymywać je w temperaturze poniżej 50°C, zapewniając odpowiednią wentylację/wymianę powietrza w pomieszczeniach, w których stosuje się produkt. Butle muszą być wyposażone w osłonę zaworu (czepek/tulipan).
Podnosić i przemieszczać butle i jednostki podstawowe wyłącznie za pomocą odpowiedniego wózka; nie podnosić butli za zawór.
Stosować przewody, węże łączące lub przewody giętkie przeznaczone specjalnie i kompatybilne z tlenem.
Szczególną uwagę należy zwrócić również na mocowanie reduktorów ciśnienia do butli, jeśli nie są one już wbudowane w system zamknięcia pojemnika, aby uniknąć ryzyka przypadkowych uszkodzeń.
Nie smarować ani nie próbować naprawiać uszkodzonych zaworów/kurek.
Tlen staje się cieczą w temperaturze około -183°C. Istnieje ryzyko odmrożeń przy tak niskich temperaturach. Należy zawsze nosić rękawice i okulary ochronne podczas manipulowania ciekłym tlenem leczniczym.

Instrukcje ogólne dotyczące użytkowania

Butle wyposażone wyłącznie w zawór odcinający

Usunąć osłonkę ochronną, jeśli jest obecna
Upewnić się, że zawór dopływu jest zamknięty
Usunąć pieczęć nienaruszoności
Podłączyć reduktor do zaworu butli oraz odpowiedni przepływomierz
Podłączyć nawilżacz/bąbelkownik
Podłączyć kaniulę z maską lub okularami do nawilżacza
Powoli otworzyć główny zawór do całkowitego otwarcia
Ustawić przepływomierz na wymaganą wartość przepływu (litry/minutę)

Butle wyposażone w zawór redukcyjny zintegrowany

Upewnić się, że zawór jest zamknięty
Usunąć pieczęć nienaruszoności
Upewnić się, że wskaźnik przepływu znajduje się na zerze
Podłączyć nawilżacz/bąbelkownik
Podłączyć kaniulę z maską lub okularami do nawilżacza
Powoli otworzyć główny zawór do całkowitego otwarcia
Ustawić przepływomierz na wymaganą wartość przepływu (litry/minutę)

Pojemniki mobilne kriogeniczne

Upewnić się, że wskaźnik przepływu znajduje się na zerze
Usunąć pieczęć nienaruszoności
Podłączyć nawilżacz/bąbelkownik
Podłączyć kaniulę z maską lub okularami do nawilżacza
Ustawić regulator przepływu na wymaganą wartość przepływu (litry/minutę)

UWAGA
Otwierać stopniowo systemy zamknięcia pojemników (zawór lub kurki), aby uniknąć uderzeń ciśnienia.
Nie należy używać siły przy otwieraniu i zamykaniu kurek i zaworów.
Nigdy nie stój przed wylotem gazu z kurka/zaworu, zawsze pozostawaj po przeciwnej stronie. Nie narażaj siebie ani pacjenta na bezpośredni strumień gazu.
Nie używaj oleju ani smarów w kontakcie z gazem.
Nie opróżniaj całkowicie pojemnika.
Po użyciu zamknij kurek butli.
W przypadku wycieku gazu zamknij kurek i powiadom serwis techniczny podany w instrukcji obsługi pojemnika.
Używaj wyłącznie pojemników odpowiednich dla produktu, przewidzianych do pracy przy odpowiednim ciśnieniu i temperaturze.

Utylizacja
Puste butle przechowuj z zamkniętymi zaworami.
Nie wylewaj do kanalizacji, piwnic ani wykopów, gdzie gromadzenie się gazu może być niebezpieczne.
Zwróć puste lub nieużywane pojemniki, nawet częściowo pełne, do dostawcy.
Pozostałe niewykorzystane resztki produktu leczniczego w butli pod ciśnieniem będą usunięte za pomocą odpowiednich procedur w dobrze wentylowanym miejscu przez firmę, która zajmie się kolejnym napełnieniem tego pojemnika.
Przestrzegaj wszystkich zasad dotyczących użytkowania i manipulowania butlami pod ciśnieniem oraz pojemnikami zawierającymi ciecze kriogeniczne.
Butle i mobilne pojemniki kriogeniczne przechowuj w temperaturze od -10°C do 50°C, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach lub w odpowiednio wentylowanych szopach, unikając tworzenia się atmosfery nadmiernie wzbogaconej tlenem (O₂ > 21% objętościowo), w pozycji pionowej, z zamkniętymi zaworami, chronione przed deszczem i warunkami atmosferycznymi, przed bezpośrednim światłem słonecznym oraz w odległości od źródeł ciepła lub zapłonu, a także od materiałów łatwopalnych. Puste pojemniki lub zawierające inne rodzaje gazów należy przechowywać osobno. Dotykanie zamrożonych części (w przypadku pojemników kriogenicznych) jest absolutnie zabronione.
Butle i mobilne pojemniki kriogeniczne nie mogą być używane, jeśli są widocznie uszkodzone, istnieje podejrzenie uszkodzenia lub były narażone na skrajne temperatury.
Dozwolone jest użycie wyłącznie sprzętu odpowiedniego i kompatybilnego z tlenem, przystosowanego do konkretnego modelu pojemnika.

Tlen Vitalaire