GLUKOZA BAXTER

ULOTKA DOŁĄCZONA DO PRODUKTU: INFORMACJE DLA UŻYTKOWNIKA

Glucosio Baxter

10% Roztwór do wlewania dożylnego
Substancja czynna: glukoza
Przeczytaj dokładnie tę ulotkę zanim podano Ci ten lek,
ponieważ zawiera ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może okazać się konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Lek ten nosi nazwę „Glucosio Baxter, 10% Roztwór do wlewania dożylnego”, jednak w dalszej części ulotki będziemy nazywać go
„Glucosio Baxter 10% Roztwór do wlewania dożylnego”
Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest Glucosio Baxter 10% Roztwór do wlewania dożylnego i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem Glucosio Baxter 10% Roztwór do wlewania dożylnego
3. Jak będzie podawany Glucosio Baxter 10% Roztwór do wlewania dożylnego
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Glucosio Baxter 10% Roztwór do wlewania dożylnego
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. CO TO JEST GLUCOSIO BAXTER 10% INFUSIO I DO CZEGO SŁUŻY

Glucosio Baxter 10% Infusio to roztwór cukru (glukozy) w wodzie. Glukoza jest jednym ze źródeł energii organizmu. Ten roztwór do infuzji dostarcza 400 kcal na litr.
Glucosio Baxter 10% Infusio stosuje się w celu:

• Dostarczenia źródła cukrów (węglowodanów) samodzielnie lub, w razie potrzeby, do żywienia dożylnego u pacjentów, którzy nie są w stanie przyjmować pokarmu drogą naturalną. Podaje się go jako infuzję dożylną (wstrzyknięcie powolne).
• Zapobiegania lub leczenia niskiego poziomu cukru we krwi (hipoglikemia, która powoduje objawy, ale nie zagraża życiu pacjenta).
• Dostarczenia dodatkowej ilości płynów w przypadku odwodnienia (gdy organizm nie ma wystarczającej ilości wody) oraz w sytuacji zwiększonego zapotrzebowania na cukry (węglowodany).
• Rozcieńczenia innych leków podawanych dożylnie.

2. CO POWINIEN PAN/PANI WIEDZIEĆ PRZED PODANIEIEM

GLUCOSIO BAXTER 10% INFUSION
NIE POWINIEN PAN/PANI PODDAWAĆ SIĘ LEKU GLUCOSIO BAXTER 10% INFUSION, JEŚLI MA PAN/PANI KTÓRYKOLWIEK Z NASTĘPUJĄCYCH STANÓW:

• Nieleczony cukrzyca, powodująca podwyższone stężenie cukru we krwi (niezrekompensowana cukrzyca).
• Utrata przytomności (śpiączka hiperosmolarna); jest to rodzaj śpiączki, który może wystąpić u osób z cukrzycą, nieotrzymujących odpowiedniego leczenia.
• Rozcieńczenie krwi spowodowane podaniem zbyt dużej ilości płynów (hemodylucja).
• Nadmiar płynu w przestrzeniach międzykomórkowych (przeciążenie wodne pozakomórkowe).
• Nadmierna objętość krwi w naczyniach krwionośnych (hiperwolemia).
• Podwyższone stężenie cukru we krwi (hiperglikemia).
• Podwyższone stężenie mleczanu, substancji chemicznej obecnej we krwi (hiperlaktatemia).
• Ciężka niewydolność nerek (gdy nerki nie działają prawidłowo i konieczna jest dializa).
• Niezrekompensowana niewydolność serca. Jest to niewydolność serca nieleczona odpowiednio, powodująca objawy takie jak:
  • duszność,
  • obrzęk kostek.
• Podskórny nagromadzenie płynu, wpływające na wszystkie części ciała, w tym mózg i płuca (ogólny obrzęk).
• Choroba wątroby powodująca nagromadzenie płynu w jamie brzusznej (wysięk w przebiegu marskości wątroby).
• Dowolny stan chorobowy wpływający na kontrolę poziomu cukru we krwi.
• Nietolerancja (nadwrażliwość) na glukozę. Może wystąpić u pacjentów z alergią na kukurydzę.

Jeśli do roztworu do infuzji dodano inny lek, zawsze należy przeczytać ulotkę do tego leku, aby upewnić się, czy jego podanie jest bezpieczne dla Pana/Pani.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Glucosio Baxter 10% Infusion to roztwór hipertoniczny (stężony). Lekarz weźmie to pod uwagę przy obliczaniu ilości roztworu do podania.
Proszę poinformować lekarza, jeśli ma Pan/Pani lub miał(a) którąkolwiek z poniższych chorób.

• Cukrzyca
• Choroba nerek
• Ostra choroba, która może zagrozić życiu (ciężka choroba ostra)
• Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (hipertenso intracranica)
• Poinformować lekarza, jeśli w ciągu ostatnich 24 godzin doznał(a) Pan/Pani urazu głowy
• Przebyty udar mózgu spowodowany zakrzepem w naczyniu mózgowym (udar niedokrwienny)
• Choroba serca (niewydolność serca)
• Choroba płuc (niewydolność oddechowa)
• Zmniejszona produkcja moczu (oliguria lub anuria)
• Nadmiar wody w organizmie (zatrucie wodne)
• Obniżone stężenie sodu we krwi (hiponatremia)
• Alergia na kukurydzę (Glucosio Baxter 10% Infusion zawiera cukier pochodzący z kukurydzy)
• Stan, który może powodować podwyższone stężenie wazopresyny – hormonu regulującego poziom płynów w organizmie. Może Pan/Pani mieć zbyt dużo wazopresyny we krwi, np. gdy:
  • występuje nagła, ciężka choroba
  • ma Pan/Pani ból
  • przeszedł(a) Pan/Pani operację
  • ma Pan/Pani infekcje, oparzenia lub choroby mózgu
  • ma Pan/Pani choroby serca, wątroby, nerek lub układu nerwowego centralnego
  • przyjmuje Pan/Pani pewne leki (zobacz również poniższy punkt „Inne leki i Glucosio Baxter 10% Infusion”)
    Może to zwiększyć ryzyko obniżenia stężenia sodu we krwi i prowadzić do bólu głowy, nudności, drgawek, omdleń, śpiączki, obrzęku mózgu i śmierci. Obrzęk mózgu zwiększa ryzyko śmierci i uszkodzeń mózgu. Osoby szczególnie narażone na obrzęk mózgu to:
  • dzieci
  • kobiety (szczególnie w wieku rozrodczym)
  • osoby z zaburzeniami poziomu płynów mózgowych, np. z powodu zapalenia opon mózgowych, krwawienia wewnątrzczaszkowego lub urazu mózgu

Podczas podawania tej infuzji lekarz będzie monitorował:

• stężenie elektrolitów, takich jak sód i potas, we krwi (elektrolity osocza)
• poziom cukru (glukozy)
• ilość płynów w organizmie (równowagę wodną)
• kwasowość krwi i moczu (zmiany w równowadze kwasowo-zasadowej)

Na podstawie wyników tych badań lekarz dostosuje ilość roztworu do podania dożylnie. Ponadto te badania pozwalają określić, czy potrzebna jest suplementacja potasu – substancji chemicznej obecnej we krwi, którą można podać dożylnie, jeśli to konieczne.
Glucosio Baxter 10% Infusion zawiera cukier (glukozę), dlatego może powodować wzrost stężenia cukru we krwi (hiperglikemia). W takim przypadku lekarz może:

• dostosować szybkość infuzji,
• podać insulę w celu obniżenia poziomu cukru we krwi,
• w razie potrzeby podać dodatkowy potas.

Jest to szczególnie ważne:

• u osób z cukrzycą
• gdy nerki nie działają prawidłowo
• po niedawno przebytym udarze mózgu (ostrym udarze niedokrwiennym). Podwyższone stężenie cukru we krwi może nasilić objawy udaru i wpływać na proces rekonwalescencji
• przy zaburzeniach metabolicznych spowodowanych głodem lub dietą niezawierającą odpowiedniej proporcji niezbędnych składników odżywczych (niedożywienie)
• przy niskim stężeniu tiaminy (witaminy B1). Może to wystąpić u osób z przewlekłym alkoholizmem.

Ten roztwór nie powinien być podawany przez ten sam kaniulę, co przetaczanie krwi, ponieważ może to uszkodzić czerwone krwinki lub spowodować ich aglutynację.
Dzieci
Infuzję Glucosio Baxter 10% Infusion należy podawać dzieciom z szczególną ostrożnością.
Glukozę 10% należy podawać dzieciom przez lekarza lub pielęgniarkę. Dawkę ustala lekarz specjalizujący się w leczeniu dzieci i zależy ona od wieku, masy ciała i stanu zdrowia dziecka. Jeśli glukozę 10% stosuje się do podania lub rozcieńczenia innego leku lub podaje się inne leki jednocześnie, może to również wpływać na dawkowanie.
Podczas podawania tej infuzji lekarz dziecka będzie pobierał próbki krwi i moczu w celu monitorowania stężenia elektrolitów, takich jak potas we krwi (elektrolity osocza).
Noworodki, szczególnie wcześniaki i te urodzone z niską masą ciała, są szczególnie narażone na rozwój zbyt niskiego lub zbyt wysokiego stężenia cukru we krwi (hipo- lub hiperglikemia) i wymagają dokładnego monitorowania podczas leczenia roztworami glukozy dożylnej w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli poziomu cukru i uniknięcia potencjalnych długoterminowych skutków niepożądanych. Niskie stężenie cukru u noworodków może prowadzić do długotrwałych drgawek, śpiączki i uszkodzeń mózgu. Wysokie stężenie cukru wiąże się z krwawieniem w mózgu, infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi, uszkodzeniami oczu (retinopatia przedwczesnych), infekcjami przewodu pokarmowego (necrotyzujące zapalenie jelit), problemami płucnymi (bronchopulmonary dysplasia), przedłużonym pobytu w szpitalu oraz śmiercią.
Jeśli roztwór podaje się noworodkowi, worka z roztworem należy podłączyć do pompy infuzyjnej, która umożliwia dokładne podanie wymaganej ilości roztworu w ustalonym czasie. Lekarz lub pielęgniarka będą monitorować urządzenie, aby zapewnić bezpieczne podanie.
Dzieci (w tym noworodki i inne dzieci), którym podaje się Glucosio Baxter 10% Infusion, są bardziej narażone na rozwój niskiego stężenia sodu we krwi (hiponatremia hipotoniczna) oraz na rozwój zaburzenia mózgu spowodowanego niskim stężeniem sodu we krwi (encefalopatia hiponatremiczna).
Inne leki i Glucosio Baxter 10% Infusion
Poinformuj lekarza lub pielęgniarkę, jeśli przyjmuje Pan/Pani, niedawno przyjmował(a) lub może zacząć przyjmować jakiekolwiek inne leki.
Glucosio Baxter 10% Infusion i inne leki przyjmowane jednocześnie mogą wpływać na siebie nawzajem.
Nie należy przyjmować Glucosio Baxter 10% Infusion z niektórymi hormonami (katecholaminami), w tym adrenalina lub steroidami, ponieważ mogą one zwiększać poziom cukru we krwi.
Niektóre leki wpływają na działanie hormonu wazopresyny. Mogą one obejmować:

• leki przeciwcukrzycowe (chlorpropamid)
• leki obniżające poziom cholesterolu (klofibrowan)
• niektóre leki przeciwnowotworowe (winkrystyna, ifosfamida, cyklofosfamid)
• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (stosowane w leczeniu depresji)
• leki przeciwpsychotyczne lub opioidy stosowane w leczeniu silnego bólu
• leki przeciwbólowe i/lub przeciwzapalne (znane również jako NSAID)
• leki powtarzające lub wzmocniające działanie wazopresyny, takie jak desmopresyna (stosowana w leczeniu nadmiernego pragnienia i oddawania moczu), terlipresyna (stosowana w leczeniu krwawienia z przełyku) i oksytocyna (stosowana w wywoływaniu porodu)
• leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina i okskarbazepina)
• diuretyki (leki zwiększające wydalanie moczu)

Glucosio Baxter 10% Infusion z pokarmami i napojami
Zapytaj lekarza, co może Pan/Pani jeść lub pić.
Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jest Pan/Pani w ciąży lub karmi piersią, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką przed zażyciem tego leku.
Ciąża
Roztwór glukozy może być stosowany w czasie ciąży. Należy jednak zachować ostrożność przy jego stosowaniu podczas porodu.
Płodność
Nie ma wystarczających danych dotyczących wpływu glukozy na płodność. Nie oczekuje się jednak żadnego wpływu na płodność.
Karmienie piersią
Nie ma wystarczających danych dotyczących wpływu glukozy na karmienie piersią. Nie oczekuje się jednak żadnego wpływu na karmienie piersią. Roztwór glukozy może być stosowany podczas karmienia piersią.
Jeśli podczas ciąży lub karmienia piersią do roztworu do infuzji dodano inny lek, należy:

• skonsultować się z lekarzem;
• przeczytać ulotkę do dodawanego leku.

Kierowanie pojazdami i używanie maszyn
Zapytaj lekarza lub pielęgniarki, zanim zacznie Pan/Pani kierować pojazdami lub używać maszyn.

3. JAK MA BYĆ PODANY GLUKOZA BAXTER 10% DO ZAŚLEPU

Glukozę Baxter 10% do zaślepu powinien podawać lekarz lub pielęgniarka. Dawkę oraz czas podawania lekarz ustali indywidualnie dla Ciebie. Będzie to zależeć od Twojego wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz powodów leczenia. Ilość podawanego roztworu może również zależeć od innych terapii, które otrzymujesz.
NIE POWINNO SIĘ PODAWAĆ Glukozy Baxter 10% do zaślepu, jeśli w roztworze znajdują się widoczne cząstki unoszące się w cieczy lub jeśli opakowanie jest uszkodzone w jakikolwiek sposób.
Infuzję Glukozy Baxter 10% do zaślepu podaje się zazwyczaj za pomocą plastikowego wężyka połączonego z igłą wprowadzoną do żyły. Zwykle wykorzystuje się żyłę na ramieniu; lekarz może jednak zastosować inną metodę podania leku.
Przed i podczas infuzji lekarz będzie monitorował:

• ilość płynów w Twoim organizmie,
• odczyn (pH) krwi i moczu,
• poziom elektrolitów w organizmie (szczególnie sodu u pacjentów z wysokim poziomem wazopresyny lub przyjmujących inne leki zwiększające działanie wazopresyny).

Niezużytego roztworu nie wolno stosować. NIE POWINNO SIĘ PODAWAĆ infuzji Glukozy Baxter 10% do zaślepu z worka, który został już częściowo użyty.
Jeśli otrzymałeś więcej Glukozy Baxter 10% do zaślepu niż powinno być
Jeśli podano Ci zbyt dużą ilość Glukozy Baxter 10% do zaślepu (nadmiar infuzji), lub została ona podana zbyt szybko lub zbyt często, mogą wystąpić następujące objawy:

• gromadzenie się płynów w tkankach powodujące obrzęki (obrzęk) lub zatrucie wodne z obniżonym poziomem sodu we krwi (hiponatremia);
• podwyższony poziom cukru we krwi (hiperglikemia);
• nadmierna stężenie krwi (hiperosmolarność);
• obecność glukozy w moczu (hiperglikosuria);
• zwiększona produkcja moczu (moczopędzenie osmotyczne);
• utrata wody z organizmu (odwodnienie).

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, niezwłocznie powiadom lekarza. Infuzję należy przerwać lub zmniejszyć. Może być podana insulina oraz specyficzne leczenie objawowe.
Jeśli do roztworu Glukozy Baxter 10% do zaślepu został dodany lek przed nadmiarem infuzji, to właśnie dodany lek może być przyczyną objawów. Zapoznaj się z ulotką informacyjną dodanego leku w celu uzyskania listy możliwych objawów.
Przerwanie infuzji Glukozy Baxter 10% do zaślepu
Twój lekarz zadecyduje, kiedy należy przerwać tę infuzję.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego produktu, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Działania niepożądane mogą obejmować:

• reakcje nadwrażliwości, w tym ciężką reakcję alergiczną zwaną anafilaksją (możliwe u pacjentów z alergią na kukurydzę)
• trudności w oddychaniu
• obrzęk skóry twarzy, warg i gardła
• gorączkę (piresję)
• pokrzywkę
• wysypkę na skórze
• zaczerwienienie skóry (rumień)
• dreszcze
• zmiany stężenia elektrolitów we krwi (zaburzenia elektrolitowe), w tym:
• niskie stężenie sodu we krwi, które może wystąpić podczas hospitalizacji (hiponatremia szpitalna) i jest związane z zaburzeniami neurologicznymi (encefalopatia hiponatremiczna ostra). Hiponatremia może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu i śmierci z powodu rozwoju obrzęku mózgu (patrz także punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)
• niskie stężenie potasu we krwi (hipokaliemia)
• niskie stężenie magnezu we krwi (hipomagnezemia)
• niskie stężenie fosforanów we krwi (hipofosfataemia)
• podwyższone stężenie glukozy we krwi (hiperglikemia)
• nadmiar płynu w naczyniach krwionośnych (hemodylucja i hipervolemia)
• obecność glukozy w moczu (glikozuria)
• reakcje związane z drogą podania: gorączka, reakcja gorączkowa (piresja); infekcja w miejscu wstrzyknięcia
• wyciek roztworu do tkanek otaczających żyłę (ekstrawazacja), co może uszkodzić tkanki i prowadzić do bliznowacenia
• powstawanie skrzepliny krwi (tromboza żylna) w miejscu wlewu, powodujące ból, obrzęk lub zaczerwienienie w okolicy skrzepliny
• podrażnienie i zapalenie żyły, do której wprowadzany jest roztwór (flebita), co może powodować zaczerwienienie, ból, pieczenie i obrzęk wzdłuż żyły, do której wprowadzany jest roztwór
• ból lub reakcja miejscowa (zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wlewu)
• pocenie

Jeśli do roztworu do wlewu dodano lek, dodany lek może również powodować działania niepożądane. Działania te zależą od dodanego leku. Zapoznaj się z ulotką do dodanego leku, aby poznać listę możliwych objawów.
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, wlew należy przerwać.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: http://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku.

5. JAK PRZECHOWYWAĆ GLUKOZĘ BAXTER 10% DO INFUZJI

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Ten lek nie wymaga żadnych szczególnych warunków przechowywania.
NIE używaj Glukozy Baxter 10% do infuzji po upływie daty ważności, która jest podana na worku i na
tekturowych opakowaniach po oznaczeniu WAŻ. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia miesiąca.
Jeśli w roztworze znajdują się unoszące się cząstki lub jeśli opakowanie jest uszkodzone w jakikolwiek sposób, nie należy podawać Glukozy Baxter 10% do infuzji.

6. ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA I INNE INFORMACJE

Co zawiera Glucosio Baxter 10% Infusione
Substancją czynną jest glukoza (jako monohydrat): 100 g na litr.
Jedynym środkiem pomocniczym jest woda do preparatów do wstrzykiwania.
Skład na 250 ml
Glukoza (jako monohydrat): 25 g
Skład na 500 ml
Glukoza (jako monohydrat): 50 g
Skład na 1000 ml
Glukoza (jako monohydrat): 100 g
Opis wyglądu Glucosio Baxter, 10% do wstrzykiwania i zawartość opakowania
Glucosio Baxter, 10% do wstrzykiwania to klarowny roztwór, pozbawiony widocznych cząstek. Dostarczany jest w workach z tworzywa poliolefinowego/poliamidowego (Viaflo). Każdy worek jest pakowany w zewnętrzną, uszczelnioną plastikową osłonę.
Dostępne są następujące rozmiary worków:

• 250 ml
• 500 ml
• 1000 ml

Opakowania:

• 30 lub 36 worków po 250 ml na karton
• 1 worek po 250 ml
• 20 lub 24 worki po 500 ml na karton
• 1 worek po 500 ml
• 10 lub 12 worków po 1000 ml na karton
• 1 worek po 1000 ml

Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzone do obrotu.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:
Baxter S.p.A.
Piazzale dell’Industria 20
00144 Roma - Italia
Producent:
Bieffe Medital S.A.
Ctra de Biescas, Senegüé
22666 Sabiñanigo (Huesca)
Hiszpania

Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego:
Postępowanie i przygotowanie
Roztwór do wstrzykiwania należy sprawdzić wizualnie przed użyciem.
Leki do stosowania dożylnego należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek i zmiany zabarwienia przed podaniem, o ile pozwala na to roztwór i pojemnik.
Używać wyłącznie wtedy, gdy roztwór jest klarowny, bez widocznych osadów, a pojemnik nie jest uszkodzony.
Podawać natychmiast po założeniu zestawu do wlewu.
Nie usuwać jednostki z zewnętrznego opakowania, dopóki nie będzie gotowa do użycia.
Wewnętrzny worek zapewnia sterylność leku.
Nie należy łączyć szeregowo pojemników z tworzywa sztucznego. Takie postępowanie może prowadzić do embolii gazowej spowodowanej powietrzem pozostałym w pojemniku podstawowym przed ukończeniem podawania płynu z pojemnika wtórnego.
Zwiększanie ciśnienia w roztworach do wlewów do pojemników z miękkiego tworzywa sztucznego w celu zwiększenia szybkości przepływu może spowodować embolię gazową, jeśli pozostałe powietrze w pojemniku nie zostanie całkowicie usunięte przed podaniem.
Stosowanie zestawu do wlewu dożylnego z odpowietrzeniem w pozycji otwartej może prowadzić do embolii gazowej. Zestawy do wlewu dożylnego z odpowietrzeniem w pozycji otwartej nie powinny być stosowane z miękkimi pojemnikami z tworzywa sztucznego.
Roztwór należy podawać przy użyciu sterylnych urządzeń, stosując technikę bezseptyczną. Należy przepłukać urządzenia roztworem, aby zapobiec wprowadzeniu powietrza do układu.
Dodatkowe elektrolity mogą być wskazane w zależności od potrzeb klinicznych pacjenta. Dodatki mogą być wprowadzone przed lub podczas wlewu przez przystawkę do ponownego zamknięcia. Gdy stosuje się dodatki, należy sprawdzić ich izotoniczność przed podaniem dożylnym. Mieszanie dodatków należy przeprowadzać dokładnie, stosując technikę bezseptyczną. Po dodaniu dodatków roztwór należy użyć natychmiast i nie przechowywać.
Aby uniknąć nadmiernego, potencjalnie śmiertelnego wlewania płynów dożylnych u noworodków, należy zwrócić szczególną uwagę na sposób podawania. Gdy stosuje się pompę strzykawkową do podawania płynów dożylnych lub leków u noworodków, nie należy pozostawiać worka z płynem podłączonego do strzykawki.
Gdy stosuje się pompę wlewową, wszystkie zatrzaski na zestawie do wlewu dożylnego należy zamknąć przed usunięciem zestawu z pompy lub przed wyłączeniem pompy. Wymóg ten dotyczy niezależnie od tego, czy zestaw do podawania jest wyposażony w urządzenie zapobiegające swobodnemu przepływowi.
Urządzenie do wlewu dożylnego i sprzęt do podawania należy regularnie kontrolować.
Wyrzucić po jednorazowym użyciu.
Wyrzucić wszelkie nieużywane pozostałości.
Nie podłączać ponownie częściowo wykorzystanych worków.
Nie przechowywać roztworów zawierających dodatki.
Podczas dodawania składników do roztworu Glucosio należy stosować technikę bezseptyczną.
Dokładnie wymieszać roztwór po wprowadzeniu dodatków.

1. Otwieranie

a. Usunąć pojemnik Viaflo z opakowania zewnętrznego bezpośrednio przed użyciem.
b. Sprawdzić, czy nie ma małych wycieków, silnie uciskając worka wewnętrznego. W przypadku stwierdzenia wycieków, odrzucić roztwór, ponieważ może być naruszona jego sterylność.
c. Sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i nie zawiera obcych cząstek. Jeżeli roztwór nie jest klarowny lub zawiera obce cząstki, wyrzucić roztwór.

2. Przygotowanie do podania

Stosować materiały sterylnego sprzętu podczas przygotowania i podawania.
a. Zawieś pojemnik za pomocą otworu montażowego.
b. Usuń plastikową osłonę z wylotu znajdującego się w dolnej części pojemnika:

• jedną ręką chwyć mały języczek na szyjce wylotu;
• drugą ręką chwyć duży języczek na kapslu i obróć;
• kapsel otworzy się.
  c. Aseptycznym sposobem przygotuj do wlewu.
  d. Podłącz zestaw do podawania. Zapoznaj się z kompletnymi instrukcjami dołączonymi do zestawu dotyczące podłączania, napełniania zestawu i podawania roztworu.

3. Techniki wstrzykiwania dodatkowych leków

Ostrzeżenie: składniki dodatkowe mogą być niekompatybilne.
Aby dodać lek przed podaniem
a. Dezynfekować miejsce wlewu.
b. Używając strzykawki z igłą o kalibrze 19 (1,10 mm) – 22 (0,70 mm), przebić zamknięcie wlewu
ponownie zamykane i wstrzyknąć lek.
c. Dokładnie wymieszać roztwór i lek. W przypadku leków o dużej gęstości, takich jak chlorek potasu,
delikatnie postukać w miejsca dostępu, trzymając je w pozycji pionowej, i wymieszać.
d. Uwaga: nie przechowywać worków z dodatkami lekowymi.
Aby dodać lek podczas podawania
a. Zamknąć zacisk na zestawie.
b. Dezynfekować miejsce wlewu.
c. Używając strzykawki z igłą o kalibrze 19 (1,10 mm) – 22 (0,70 mm), przebić zamknięcie wlewu
ponownie zamykane i wstrzyknąć lek.
d. Usunąć pojemnik z uchwytu do zawieszenia i/lub obrócić go.
e. Zwolnić oba punkty dostępu, delikatnie postukując, gdy pojemnik znajduje się w pozycji pionowej.
f. Dokładnie wymieszać roztwór i lek.
g. Ponownie umieścić pojemnik w pozycji użytkowej, otworzyć zacisk i kontynuować podawanie.

4. Okres ważności podczas użytkowania: uzupełnienia

Przed użyciem należy określić stabilność chemiczną i fizyczną każdego dodatku do pH Glukozy 10% do wlewu w pojemniku Viaflo.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt rozcieńczony powinien być stosowany natychmiast, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w warunkach kontrolowanych i w sposób aseptyczny. Jeżeli nie jest stosowany natychmiast, czas i warunki przechowywania podczas użytkowania są odpowiedzialnością użytkownika.

5. Niezgodności dodatków lekowych

Nie podawać roztworu glukozy przed, jednocześnie ani po przetaczaniu krwi
przez ten sam obwód wskutek ryzyka hemolizy i aglutynacji.
Przed dodaniem produktów lekowych do roztworu w pojemniku Viaflo należy sprawdzić
niezgodności.
W przypadku braku badań dotyczących niezgodności, niniejszego roztworu nie wolno mieszać z innymi produktami.
Zapoznać się z instrukcją produktu lekowego, który ma być dodany.
Przed dodaniem leku należy sprawdzić, czy jest on rozpuszczalny i stabilny w wodzie w zakresie pH roztworu Glukozę Baxter, 10% do wlewania (pH 3,5 – 6,5).
Po dodaniu leku zgodnego z roztworem Glukozę Baxter 10% do wlewania, roztwór należy podawać natychmiast.
Nie wolno stosować dodatków, których niezgodność jest znana.