Zytrocs

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku ZYTROCS (ZITHROX)

SkÅ ad:

substancja czynna: azithromycin;

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrazotu odpowiadajÄ cego azytromycynie 250 mg lub 500 mg;

dodatkowe substancje: wapnia wodorofosforan, skrobia Żelatynowana, crospovidon, polysorbat 80, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, celuloza mikrokryształowa, sodu laurylosulfat, talk, stearyna magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400.

PostaÄ c leku. Tabletka powÅ‚okowana.

GÅ‚ówne fizyko-chemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci:

tabletka 250 mg: białe, dwuwypukłe tabletki kształtu kapsułkowatego, powłokowane, gładkie z obu stron;

tabletka 500 mg: biaÅ‚e, dwuwypukÅ‚e tabletki ksztaÅ‚tu kapsuÅ‚kowatego, powÅ‚okowane, z ryÅ¼Ä na jednej stronie i gÅ‚adkie – z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomów i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistykiem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i lankozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są niezbędne, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości.

Zakres działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Metycylinoodporny paciorkowiec złocisty wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po podaniu doustnym azytromycyna rozprowadzana jest w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi zależy od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy stężeniu 0,5 μg/ml do 52% przy stężeniu 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Ustalona pozorna objętość rozprowadzenia (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Ostateczny okres półtrwania w osoczu w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanki przez 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydalone jest w niezmienionej postaci z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, powstających poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na azytromycynę:

• infekcje narządów gardła i nosa (bakteryjny zapalenie gardła/przełyku, zatok, zapalenie ucha środkowego);
• infekcje dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc pozaszpitalne);
• infekcje skóry i tkanek miękkich: rumień wędrowny (wczesny etap choroby Lyme’a), bejsioza, impetigo, wtórne pyodermie; trądzik zwykły (ugry zwykłe) o umiarkowanym nasileniu;
• infekcje przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę lub na którykolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, albo na którykolwiek inny składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać interwał QT.

Antacidy. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacydów na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie obserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne w osoczu zmniejszały się o około 25%. Nie należy przyjmować azytromycyny i antacydów jednocześnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni z ceteryzyną 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dziennych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny na dobę u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie równowagi w porównaniu z placebo.

Dygoxyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna i kolchicyna, prowadzi do podwyższenia stężenia substratu P-glikoproteiny w surowicy. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratu P-glikoproteiny, takiego jak dygoxyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia substratu w surowicy.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg lub wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę w osoczu ani na wydalanie z moczem zydowudyny ani jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenia fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azotromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lek-lek charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów. Azotromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Pochodne jagody babki. z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi jagody babki nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azytromycyny i następujących leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężeń atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy). Jednak w okresie pogwarancyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny.

Leki przeciwzakrzepowe doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwzakrzepowego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwzakrzepowego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych typu kumaryny. Chociaż związek przyczynowy nie został ustalony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwzakrzepowe typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym u zdrowych wolontariuszy, którym podawano doustnie azytromycynę 500 mg/dzień przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy kontrolować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie maksymalnego stężenia azytromycyny (18%).

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg 3 razy na dobę przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna istotnie nie wpływała na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg na dobę przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg 3 razy na dobę) powoduje zwiększenie stężenia azytromycyny. Nie obserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Chociaż neutropenia była związana ze stosowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został ustalony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie donoszono o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie przez zdrowych ochotników azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu istotnie nie wpływało na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Wartości stężeń azytromycyny w surowicy odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków z grupy makrolidów, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnym wyprysku pęcherzycowym (AGEP), zespole Stevensa-Johnsona oraz toksycznym nekrodermie epidermalnej (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią). Zanotowano również przypadki reakcji na lek u pacjentów z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotu objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azitromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach zapalenia wątroby typu fulminującego po podaniu azitromycyny, które może prowadzić do zagrażającego życiu zaburzenia funkcji wątroby. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać analizy/próby oceny funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać leczenie azitromycyną.

Pochodne ergotu. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków z grupy makrolidów może sprzyjać szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu nie należy stosować azitromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o Clostridium difficile- związanej biegunkach (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy kończącego się śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię antymikrobową i mogą wymagać kolektomii. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego prowadzenia wywiadu medycznego, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i tzw. torsade de pointes, obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami z grupy makrolidów, w tym azitromycyną.

Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• aktualnie leczonych innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cizaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym wystąpieniu zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Infekcje streptokokowe. W leczeniu zapalenia gardła/owo dolnego spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, stosowana również w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji gardła i jamy ustnej wywołanych przez streptokoki, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania azitromycyny dożylnie w leczeniu infekcji u dzieci nie zostały ustalone.

Inne.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania w celu zapobiegania lub leczenia złożonego Mycobacterium Avium (MAC) u dzieci nie zostały ustalone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u ciężarnych kobiet. W badaniach toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach nie zaobserwowano teratogennego szkodliwego wpływu azitromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciążności. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych potwierdzających, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, zaburzenia wzroku, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ jednoczesne przyjmowanie leku z posiłkiem zaburza wchłanianie azytromycyny. Tabletki należy połykać nie żując. Lek przyjmuje się 1 raz dziennie.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrującej erytemy) całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg 1 raz dziennie). Leczenie trwa 3 dni.

W przypadku trądziku pospolitego zalecana całkowita dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 500 mg 1 raz dziennie przez 3 dni, następnie 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawka drugiego tygodnia powinna być przyjęta po 7 dniach od pierwszego zażycia tabletki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach co 7 dni.

W przypadku erytemy wędrującej całkowita dawka azytromycyny wynosi 3 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 g w pierwszym dniu, następnie 500 mg 1 raz dziennie przez 5 dni.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg lub 4 tabletki po 250 mg) jednorazowo.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikowania dawki.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy poniżej 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Zytrocs należy stosować dzieciom o masie ciała ≥ 45 kg. Dla tej grupy dzieci zaleca się dawkę dorosłych.

Przedawkowanie.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu standardowych dawek terapeutycznych, a mianowicie: mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywnego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających.

Niepożądane działania.

Zakażenia i inwazje: kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy, zapalenie płuc, grzybica, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia oddychania, zapalenie nosa, pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy.

Z układu krwiotwórczego: leukopenia, neutropenia, eozynofilia, trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Z układu odpornościowego: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości, reakcja anafilaktyczna.

Z zaburzeń przemiany materii: anoreksja.

Z układu psychicznego: pobudzenie nerwowe, bezsenność, niepokój, ażytacja, agresywność, niepokój, delirium, halucynacje.

Z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność, parestezje, dysgezja, omdlenia, drgawki, podwyższona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, ageuzja, miastenia gravis, hipestezja.

Z narządów wzroku: zaburzenia wzroku.

Z narządów słuchu: zaburzenia słuchu; zawroty głowy; pogorszenie słuchu, w tym głuchota i/lub szum w uszach.

Z układu sercowo-naczyniowego: kołatanie serca, trzepotanie-komorowe (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG, napływy gorąca, hipotensja tętnicza.

Z układu oddechowego: duszność, krwawienie z nosa.

Z układu pokarmowego: biegunka, wymioty, ból brzucha, nudności, zapalenie żołądka, zaparcia, wzdęcia, niestrawność, dysfagia, wzdęcie brzucha, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierna wydzielina śliny, zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Z układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, niewydolność wątroby (rzadko kończąca się śmiercią), zapalenie wątroby typu fulminans, martwica wątroby.

Z układu skórnego: wysypka, świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza, nadwrażliwość na światło, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, czerwieniela wielopostaciowa, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, ostra ogólna egzantematyczna pustulacja (AGEP).

Z układu mięśniowo-szkieletowego: osteoartretyzm, mialgia, ból pleców, ból szyi, artralgia.

Z układu moczowego: dyzuria, ból nerek, ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek typu śródmiąższowego.

Z układu rozrodczego: krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Ogólne zaburzenia: ból w klatce piersiowej, obrzęk, niedowolność, osłabienie, zmęczenie, obrzęk twarzy, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Wskaźniki laboratoryjne: obniżona liczba limfocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom bikarbonianu we krwi, podwyższony poziom bazofili, podwyższony poziom monocytów, podwyższony poziom neutrofili, podwyższony poziom asparaginianowej aminotransferazy (AST), podwyższony poziom alaninowej aminotransferazy (ALT), podwyższony poziom bilirubiny we krwi, podwyższony poziom mocznika we krwi, podwyższony poziom kreatyniny we krwi, zmiany stężenia potasu we krwi, podwyższony poziom fosfatazy alkalicznej, podwyższony poziom chlorków, podwyższony poziom glukozy, podwyższona liczba płytek krwi, obniżony hematokryt, podwyższony poziom bikarbonianu, odchylenie stężenia sodu.

Zaburzenia i zatrucia: powikłania po zabiegu.

Informacja o niepożądanych działaniach, które mogą być powiązane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacjach z okresu pogwarancyjnego. Niepożądane działania różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których informowano podczas stosowania form leków działających szybko i form o przedłużonym działaniu.

Z zaburzeń przemiany materii: anoreksja.

Z układu psychicznego: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja, hipestezja.

Z narządów wzroku: zaburzenia wzroku.

Z narządów słuchu: głuchota, zaburzenia słuchu, szum w uszach.

Z układu sercowo-naczyniowego: kołatanie serca.

Z układu pokarmowego: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, częste i rzadkie wypróżnienia.

Z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby.

Z układu skórnego: wysypka, świąd, zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: artralgia.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczalność, osłabienie, niedowolność.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: po 6 tabletek w pasku; każdy pasek w tekturowym opakowaniu;

Tabletki 500 mg: po 3 tabletki w pasku; każdy pasek w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Village Theda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh - 174101, Indie (Blok nr 1).