Zilaxera®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Zilaxera® (Zylaxera®)

Skład:

substancja czynna: aripiprazol;

1 tabletka zawiera aripiprazolu 5 mg lub 10 mg, lub 15 mg, lub 30 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, tlenek żelaza czerwony (E 172) – dla tabletek 10 mg i 30 mg, tlenek żelaza żółty (E 172) – dla tabletek 15 mg, indygokarmin (E 132) – dla tabletek 5 mg.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• tabletki 5 mg: okrągłe tabletki o skośnych krawędziach, niebieskie, z możliwymi jasnymi lub ciemnymi plamkami;
• tabletki 10 mg: prostokątne tabletki jasnoróżowe, z możliwymi jasnymi lub ciemnymi plamkami, z wygrawerowanym oznaczeniem „A10” po jednej stronie;
• tabletki 15 mg: okrągłe, nieco dwuwypukłe tabletki od jasnożółtej do brązowatożółtej, z możliwymi jasnymi lub ciemnymi plamkami, o skośnych krawędziach, z wygrawerowanym oznaczeniem „A15” po jednej stronie;
• tabletki 30 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki jasnoróżowe, z możliwymi ciemnymi lub jasnymi plamkami, o skośnych krawędziach, z wygrawerowanym oznaczeniem „A30” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwpsychotyczne. Inne neuroleptyki. Aripiprazol.

Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Przypuszcza się, że skuteczność aripiprazolu w schizofrenii i zaburzeniu dwubiegunowym typu I jest pośredniczona poprzez kombinację jego aktywności jako agonisty częściowego receptorów dopaminowych D2 oraz receptorów serotonergicznych 5HT1 i antagonisty receptorów serotonergicznych 5HT2. Aripiprazol wykazuje właściwości antagonistyczne u zwierząt z nadmierną aktywnością dopaminergiczną oraz właściwości agonistyczne u zwierząt z niedostateczną aktywnością dopaminergiczną. Aripiprazol wykazuje wysoką powinność wiązania in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergicznych 5HT1a i 5HT2 oraz umiarkowaną powinność do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergicznych 5HT2c i 5HT7, receptorów alfa-1 adrenergicznych i receptorów histaminowych H1. Ponadto aripiprazol wykazuje umiarkowaną powinność wiązania do zwrotnego wychwytu serotoniny oraz nie wykazuje żadnej istotnej powinności do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie z innymi receptorami, poza podtypami dopaminowymi i serotonowymi, może tłumaczyć niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany zdrowym osobom w dawce od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie zależnie od dawki obniżał wiązanie 11C-rakloprydu, liganda receptora D2/D3, w jądrze prążkowatym i wyściółce wykrywanym metodą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Zwiększenie masy ciała

Stwierdzono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego zwiększenia masy ciała.

Wskaźniki lipidowe

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian w ogólnym poziomie cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna

Poziomy prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach klinicznych wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów przyjmujących aripiprazol (0,3 %) była podobna do częstości w grupie placebo (0,2 %). U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia zaburzenia wynosił 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów przyjmujących aripiprazol wynosiła 0,4 % w porównaniu do 0,02 % u pacjentów przyjmujących placebo. U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w redukcji objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku 13–17 lat zdiagnozowanych ze schizofrenią, którzy mieli objawy pozytywne lub negatywne, stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie istotnymi poprawami objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym u dzieci i nastolatków

Najczęstsze działania niepożądane pojawiające się podczas leczenia u pacjentów przyjmujących tabletki 30 mg to: zaburzenia ekstrapiramidowe (28,3 %), senność (27,3 %), ból głowy (23,2 %) i nudności (14,1 %). Średnie zwiększenie masy ciała po 30 tygodniach leczenia wyniosło 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów leczonych placebo.

Irytowalność spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Na podstawie badań stwierdzono, że aripiprazol wykazuje statystycznie większą skuteczność w porównaniu do placebo.

Opory spowodowane zespołem Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na niewielki efekt leczenia w porównaniu do istotnego efektu placebo oraz niejasne oddziaływanie na funkcjonowanie społeczne. Brak długoterminowych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennej przebiegu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu osiąga się 3–5 godzin po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi przedsystemowemu. Biodostępność absolutna formy tabletkowej leku wynosi 87 %. Jedzenie o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na intensywny rozkład pozajelitowy. Przy stężeniach terapeutycznych ponad 99 % aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biortransformacja

Aripiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Według badań in vitro, enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest dominującą substancją leku w dużym obiegu krwi. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40 % wartości AUC aripiprazolu w osoczu.

Wydalanie

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 i około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg. Aripiprazol jest głównie wydalany przez wątrobę.

Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27 % wydala się z moczem, a około 60 % z kałem. Mniej niż 1 % aripiprazolu wydala się w niezmienionej formie z moczem, około 18 % podanej dawki w niezmienionej formie wydala się z kałem.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami starszymi a dziećmi, nie stwierdzono również istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie stwierdzono również istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie

Ocena grup pacjentów nie wykazała dowodów na klinicznie istotne skutki wpływu palenia tytoniu na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała dowodów na klinicznie istotne skutki wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z ostrym schorzeniem nerek okazały się podobne do tych u młodych zdrowych osób.

Niewydolność wątroby

Badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Childa-Pugh) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono jedynie na 3 pacjentach z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek Zilaxera® jest wskazany w leczeniu schizofrenii u dorosłych.

Lek Zilaxera® jest wskazany w leczeniu umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz w zapobieganiu nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Ze względu na główne działanie aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność podczas stosowania aripiprazolu w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN, ze względu na możliwość wystąpienia wzajemnie nasilających się niepożądanych działań, takich jak działanie uspokajające.

Należy również powstrzymać się od spożycia alkoholu podczas terapii aripiprazolem. Aripiprazol należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonist receptorów H2-histaminowych – famotydyna – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany kilkoma drogami z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby dostosowywania dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6.

Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę w przypadku jednoczesnego przyjmowania z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego zmniejszenie dawki w przypadku ich stosowania powinno być takie samo.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4.

U osób z obniżoną aktywnością metabolizmu CYP2D6 jednoczesne przyjmowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do pojawienia się wyższych stężeń aripiprazolu w osoczu w porównaniu z pacjentami o aktywnym metabolizmie CYP2D6. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 z aripiprazolem potencjalne korzyści powinny przewyższać możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania aripiprazolu i ketonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywierać podobny efekt, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawkę.

Po zakończeniu przyjmowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia wspomoczącego.

Możliwe jest niewielkie zwiększenie stężenia aripiprazolu w przypadku jednoczesnego stosowania słabych inhibitorów CYP3A4 (np. diltyazemu lub escytalopramu) lub CYP2D6.

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4.

W przypadku jednoczesnego stosowania karbamazepiny, silnego induktora CYP3A4, i doustnego aripiprazolu u pacjentów ze schizofrenią i zaburzeniem schizoaftywnym, geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy monoterapii aripiprazolem w dawce 30 mg. Średnie geometryczne wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną były niższe o 69% i 71% w porównaniu z wartościami przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego przyjmowania z karbamazepiną. Inne silne induktory CYP3A4 (takie jak ryfampycyna, ryfabutyna, fenytoina, fenylobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i Hypericum perforatum) teoretycznie mogą wywierać podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki aripiprazolu. Po zakończeniu przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanego poziomu.

Waleprat i lit.

W przypadku jednoczesnego przyjmowania walepratu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Zespół serotonergiczny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny, lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

Mało prawdopodobne, aby aripiprazol wywoływał klinicznie istotne interakcje lekowe pośredniczone przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfan/3-metoksymorfin), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan).

W przypadku jednoczesnego przyjmowania aripiprazolu z walepratami, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia walepratu, litu ani lamotrydżynu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi poprawa stanu klinicznego może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie obserwować stan pacjentów.

Sklonność do samobójstw: zachowania samobójcze występują u pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami afektywnymi i w niektórych przypadkach obserwowano je krótko po rozpoczęciu leczenia lekami przeciwpsychotycznymi lub zmianie jednego leku przeciwpsychotycznego na inny, w tym leczenie aripiprazolem. Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi powinno odbywać się pod dokładnym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń mózgowonaczyniowych, stanów predysponujących pacjentów do hipotensji (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciw nadciśnieniu) lub nadciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia postępującego i złośliwego.

W leczeniu lekami przeciwpsychotycznymi obserwowano przypadki zatorowości żył (VTE).

Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia aripiprazolem należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

Wydlużenie odcinka QT: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie rodzinnym występowały przypadki wydłużenia odcinka QT.

Pląsawica późna: w przypadku wystąpienia objawów pląsawicy późnej u pacjenta przyjmującego aripiprazol należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia. Te objawy mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić się po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe: przy stosowaniu aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.

Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN): ZZN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, który może mieć śmiertelny skutek.

Objawami klinicznymi ZZN są hiperpiresja (skrajnie wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmiany stanu psychicznego oraz objawy zaburzeń układu nerwowego przywódkowego (niestabilny puls lub ciśnienie krwi, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie poziomu kreatynokinazy, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak również pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu kreatynokinazy i rabdomiolizy niezwiązane z ZZN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZZN lub bardzo wysokiej temperatury ciała bez wyraźnej przyczyny i bez dodatkowych objawów klinicznych ZZN należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków przeciwpsychotycznych, w tym aripiprazolu.

Upadki padaczkowe: rzadko obserwowano napady padaczkowe podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem padaczki lub stanów związanych z napadami padaczkowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku z psychotycznymi zaburzeniami na tle demencji.

Zwiększona śmiertelność: przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów w podeszłym wieku z psychotycznymi zaburzeniami na tle choroby Alzheimera ryzyko śmiertelnego skutku jest zwiększone. Choć przyczyny śmiertelnych skutków były różne, większość z nich miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc).

Niepożądane reakcje o charakterze mózgowonaczyniowym: u pacjentów w podeszłym wieku z psychotycznymi zaburzeniami na tle choroby Alzheimera obserwowano niepożądane reakcje o charakterze mózgowonaczyniowym (np. udar mózgu, przejściowy atak niedokrwienny), w tym zakończone śmiercią.

Zauważono wyraźną zależność między dawką leku a występowaniem niepożądanych reakcji o charakterze mózgowonaczyniowym u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Aripiprazol nie jest wskazany w leczeniu zaburzeń psychotycznych na tle demencji.

Wysokie stężenie glukozy we krwi i cukrzyca: hiperwentylacja, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasocukrzycą lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka ciężkich powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. Brak dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych reakcji związanych z hiperwentylacją u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, notując objawy hiperwentylacji (takie jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a stan pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować pod kątem wzrostu poziomu glukozy.

Nadwrażliwość: przy stosowaniu aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości.

Zwiększenie masy ciała: u pacjentów z schizofrenią i manią dwubiegunową często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania leków przeciwpsychotycznych, które znane są z wywoływania przyrostu masy ciała, oraz niezdrowego stylu życia – to zjawisko może prowadzić do poważnych powikłań. Podczas leczenia aripiprazolem przypadki przyrostu masy ciała obserwowano zazwyczaj u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, zaburzenia tarczycy lub gruczolak przysadki w wywiadzie.

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych.

Dysfagia: leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądkowej. Aripiprazol i inne leki przeciwpsychotyczne należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli zachowań impulsywnych: pacjenci mogą odczuwać zwiększone pragnienie gry w kasynie i brak możliwości kontroli tego pragnienia podczas przyjmowania aripiprazolu. Znane są również przypadki nasilenia popędu seksualnego, kompulsywnych zakupów, napadów picia alkoholu lub przejadania się oraz innych zachowań impulsywnych i kompulsywnych. W trakcie leczenia aripiprazolem lekarze powinni pytać pacjentów lub ich opiekunów o rozwój nowych lub nasilenie istniejących popędów: popędu do gry w kasynie, popędu seksualnego, kompulsywnych zakupów, napadów picia alkoholu lub przejadania się itp. Objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak w niektórych przypadkach te zaburzenia ustępowały po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym, jeśli nie zostaną rozpoznane. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, jeśli u pacjenta wystąpią takie zaburzenia podczas przyjmowania aripiprazolu (patrz „Działania niepożądane”).

Upadki: aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z podwyższonym ryzykiem (np. pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych), przepisując niższą dawkę początkową (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Laktoza: Zilaxera® zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktoazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Pacjenci z współistniejącym ADHD (zespół niedostatecznej uwagi i nadaktywności): pomimo wysokiej częstości współistnienia zaburzeń dwubiegunowych typu I i ADHD dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków pobudzających są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków konieczna jest szczególna ostrożność.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania aripiprazolu u kobiet w ciąży. Opisywano wady wrodzone, jednak nie udowodniono związku przyczynowego z aripiprazolem. Badania na zwierzętach nie wykluczyły potencjalnego niekorzystnego wpływu na rozwój wewnątrzmaciczny. Pacjentom należy zalecić powiadomienie lekarza, jeśli zajdą w ciążę lub planują zajść w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Z uwagi na brak danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi i problemy wykryte w badaniach rozrodczych na zwierzętach, ten lek nie powinien być stosowany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść wyraźnie uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków matek, które przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które po porodzie mogą różnić się nasileniem i czasem trwania. Opisywano niepokój, nadciśnienie, hipotensję, drżenie, senność, duszność oddechową lub zaburzenia odżywiania. Dlatego noworodki powinny być dokładnie monitorowane.

Aripiprazol i jego metabolity przechodzą do mleka matki. Decyzja o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od terapii aripiprazolem powinna być podjęta z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Fertylność

Zgodnie z danymi badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie pogarsza płodności.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami, ponieważ może powodować działania niepożądane ze strony układu nerwowego i zaburzenia wzroku, takie jak sedacja, senność, omdlenia, pogorszenie wzroku, podwójne widzenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Schizofrenia: zalecana dawka początkowa leku Zilaxera® wynosi 10 lub 15 mg/dobę, dawkę utrzymującą 15 mg/dobę podaje się raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Lek Zilaxera® jest skuteczny w zakresie dawkowania od 10 do 30 mg/dobę. Nie wykazano większej skuteczności dawek przekraczających 15 mg/dobę, jednak u niektórych pacjentów wyższe dawki mogą okazać się korzystne. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I: zalecana dawka początkowa leku Zilaxera® wynosi 15 mg raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu w monoterapii lub terapii skojarzonej (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U niektórych pacjentów mogą okazać się korzystne wyższe dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I: w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów leczonych aripiprazolem w monoterapii lub w ramach terapii skojarzonej, leczenie kontynuuje się w tej samej dawce. Korektę dawki dobowej, w tym jej zmniejszenie, należy rozważyć w oparciu o stan kliniczny.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawkowania. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby są niewystarczające, aby podać zalecenia. U tych pacjentów dawkowanie należy prowadzić ostrożnie, szczególnie w odniesieniu do stosowania maksymalnej dawki dobowej 30 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawkowania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Skuteczność i bezpieczeństwo leku Zilaxera® w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie zostały ustalone. Ze względu na większą wrażliwość tej grupy pacjentów, w obecności czynników klinicznych należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Płeć

Pacjenci o płci męskiej i żeńskiej nie wymagają korekty dawkowania w zależności od płci (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Palenie tytoniu

Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu nie jest wymagana korekta dawki u palaczy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Korekta dawki w związku z interakcjami

Podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Po odstawieniu inhibitora CYP3A4 lub CYP2D6 w ramach terapii skojarzonej należy zwiększyć dawkę aripiprazolu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Podczas jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Po odstawieniu induktora CYP3A4 w ramach terapii skojarzonej należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu do dawki zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania aripiprazolu u dzieci nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy, które zaobserwowano, to letargia, podwyższone ciśnienie krwi, senność, tachykardia, nudności, wymioty i biegunka.

Dodatkowo zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania aripiprazolu (w dawce do 195 mg) u dzieci, które nie miały śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy, które zaobserwowano, to senność, krótkotrwała utrata przytomności oraz objawy ekstrapiramidowe.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie przepustności dróg oddechowych, tlenoterapię, sztuczną wentylację płuc oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania kilkoma lekami. Dlatego należy natychmiast rozpocząć kontrolę stanu układu sercowo-naczyniowego, która powinna obejmować monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu.

Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu wymagana jest staranna opieka medyczna i kontrola stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywowany (50 g), podany godzinę po przyjęciu aripiprazolu, obniżał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC — o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Chociaż brakuje informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolu, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa była pomocna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza.

Niepożądane reakcje.

Najczęstsze niepożądane reakcje to akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane zdarzenia obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie poszerегистrowym stosowania aripiprazolu. Częstości niepożądanych reakcji zgłaszanych w okresie poszerегистrowym nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Symptomy pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia. W 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów otrzymujących aripiprazol częstość wystąpienia EPS, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,7 %) niż u pacjentów otrzymujących haloperidol (57,3 %). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość EPS wynosiła 19 % wśród pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1 % wśród pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1 % u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3 % u pacjentów otrzymujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość wystąpienia EPS wynosiła 26,6 % u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 17,6 % u pacjentów otrzymujących lit.

W długotrwałym 26-tygodniowym etapie badania placebo-kontrolowanego częstość EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 15,7 % u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % podczas leczenia aripiprazolem i 3,2 % w grupie placebo. U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową częstość akatyzji wynosiła 6,2 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0 % w grupie placebo.

Dystonia

Efekt klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą występować objawy dystonii, trwające nieprawidłowe skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem postępuje do napięcia gardła, trudności z połykaniem, trudności z oddychaniem oraz/lub wystawianie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, występują częściej i są bardziej nasilone przy wyższych dawkach leków przeciwpsychotycznych z pierwszej generacji. Zwiększony ryzyko wystąpienia ostrych objawów dystonii obserwuje się u mężczyzn i u młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych prowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań oraz w okresie posprzedażowym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu do poziomu wyjściowego.

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów otrzymujących aripiprazol i placebo nie wykazało potencjalnie klinicznie istotnych różnic. Wzrost stężenia kreatynofosfokinazy (CK), najczęściej przemijający i bezobjawowy, obserwowano u 3,5 % pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0 %.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat

W krótkotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym, w którym wzięło udział 302 nastolatków (w wieku od 13 do 17 lat) z chorobą afektywną dwubiegunową, częstość i typ działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem poniższych działań, które obserwowano częściej u nastolatków niż u dorosłych leczonych aripiprazolem (częściej niż w grupie placebo). Do takich działań należą senność/sedacja (bardzo często), zaburzenia pozapiramidowe (bardzo często), oraz suchość w ustach, zwiększony apetyt, hipotensja ortostatyczna (często).

Profil bezpieczeństwa leku ustalony w 26-tygodniowym otwartym badaniu był podobny do profilu ustalonego w krótkotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym.

Profil bezpieczeństwa ustalony w długotrwałym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym był również analogiczny, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych, które występowały często i częściej obserwowano je u dzieci i nastolatków w porównaniu z grupą otrzymującą placebo: spadek masy ciała, wzrost stężenia insuliny we krwi, zaburzenia rytmu serca i leukopenia.

W połączonej grupie nastolatków z chorobą afektywną dwubiegunową w wieku 13–17 lat przy ekspozycji na lek do 2 lat częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 29,5 % i 48,3 %.

U nastolatków z chorobą afektywną dwubiegunową w wieku 13–17 lat, którzy otrzymywali od 5 do 30 mg aripiprazolu przez okres do 72 miesięcy, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 25,6 % i 45,0 %.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem nastolatków (w wieku 13–17 lat) z chorobą afektywną dwubiegunową i zaburzeniem dwubiegunowym, którzy otrzymywali aripiprazol, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 37,0 % i 59,4 %.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat

Częstość i typ działań niepożądanych u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10) — senność (23,0 %), zaburzenia pozapiramidowe (18,4 %), akatyzja (16,0 %) i zmęczenie (11,8 %); często (≥ 1/100, <1/10) — ból w górnej części brzucha, przyspieszone tętno, przyrost masy ciała, zwiększony apetyt, mimowolne skurcze mięśni i dyskineza.

Działania niepożądane, które mogą być zależne od dawki: zaburzenia pozapiramidowe (częstość wystąpienia przy dawce aripiprazolu 10 mg — 9,1 %, 30 mg — 28,8 %, przy placebo — 1,7 %); akatyzja (częstość wystąpienia przy dawce aripiprazolu 10 mg — 12,1 %, 30 mg — 20,3 %, przy placebo — 1,7 %).

Średnia wartość zmiany masy ciała u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I w 12. i 30. tygodniu leczenia aripiprazolem wyniosła odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a w grupie placebo — 0,2 kg i 2,3 kg.

W populacji pediatrycznej częściej obserwowano senność i zmęczenie u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym w porównaniu z chorymi na schizofrenię.

U pacjentów pediatrycznych w wieku 10–17 lat przy ekspozycji na lek do 30 tygodni częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 28,0 % i 53,3 %.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania

Pacjenci przyjmujący aripiprazol mogą doświadczać patologicznej skłonności do hazardu, zwiększonego popędu seksualnego (hiperseksualizm), skłonności do kompulsywnego zakupowania i kompulsywnego przejadania się.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 3 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Ново место, Słowenia.