INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Świadomie Walzartan-Teva (Valsartan-Teva)

Skład:

substancja czynna: walzartan;

1 tabletka zawiera walzartanu 40 mg lub 80 mg, lub 160 mg, lub 320 mg;

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, sodowa krzemionkę kroskarbokselozę, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, celulozę mikrokryształową, powidon, monohydrat laktozy;

mieszanka:

dla 40 mg – Opadry II 85G32407 Yellow (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172));

dla 80 mg – Opadry II 85G34643 Pink (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172));

dla 160 mg – Opadry II 85G32408 Yellow (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172));

dla 320 mg – Opadry II 85G20236 brędny (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, barwnik Sunset Yellow (E 110), tlenek żelaza czarny (E 172)).

Postać leku. Tabletki powłokowe.

Główne fizykochemiczne właściwości:

tabletki 40 mg: żółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powłokowe, z logo ÂťVÂť po jednej stronie i bruzdą podłuzną z drugiej strony oraz po bokach;

tabletki 80 mg: różowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powłokowe, z bruzdą podłuzną z dwóch stron, logo ÂťVÂť po jednej stronie oraz bruzdy podłuzne po bokach;

tabletki 160 mg: żółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powłokowe, z logo ÂťVÂť po jednej stronie i bruzdą podłuzną z drugiej strony oraz po bokach;

tabletki 320 mg: brędne, owalne, dwuwypukłe tabletki powłokowe, z bruzdą podłuzną po jednej stronie, logo ÂťVÂť po drugiej stronie oraz bruzdy podłuzne po bokach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagoniśtów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walzartan jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w osoczu krwi po blokadzie receptorów AT1 przez walzartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większy (około 20 000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Nie ma danych świadczących o tym, że walzartan wiąże się lub blokuje inne receptory hormonów lub kanały jonowe odgrywające ważną rolę w regulacji układu sercowo-naczyniowego.

Walzartan nie hamuje ACE (enzymu konwertującego angiotensynę), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu doustnie; trwanie działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Podczas długotrwałego stosowania leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w surowicy krwi.

Niewydolność serca

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association), zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów i objawów niewydolności serca (w tym duszności, zwiększonej zmęczliwości, obrzęków, świstów) oraz poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Stan poprzedzający zawałem

Biorąc pod uwagę ogólny poziom śmiertelności po zawałach serca, skuteczność walzartanu jest taka sama jak kaptoprilu. Poziom ogólnej śmiertelności był podobny w grupach pacjentów otrzymujących walzartan (19,9%), kaptopril (19,5%) i walzartan + kaptopril (19,3%). Jednoczesne stosowanie kaptoprilu i walzartanu nie prowadziło do dodatkowych pozytywnych efektów w porównaniu ze stosowaniem tylko kaptoprilu. Nie stwierdzono różnic między walzartanem a kaptoprilem w odniesieniu do poziomu ogólnej śmiertelności, niezależnie od płci, wieku, rasy, leczenia przeprowadzonego na początku zawału mięśnia sercowego lub choroby podstawowej. Walzartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności sercowo-naczyniowej i liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także w zapobieganiu nawrotom zawału mięśnia sercowego. Walzartan pozytywnie wpływał na taki wskaźnik jak czas od przebycia ostrego zawału serca do pojawienia się pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze. Efekt antyhipertensyjny walzartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi stanami medycznymi, które powodowały nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom w wieku od 6 lat

U dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat o masie ciała <35 kg przy stosowaniu 10, 40 lub 80 mg walzartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), oraz u dzieci o masie ciała ≥35 kg przy stosowaniu 20, 80 i 160 mg walzartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), na koniec 2 tygodnia walzartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walzartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mmHg odpowiednio od poziomu wyjściowego.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom do 6 roku życia

Walzartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walzartanu w postaci tabletek maksymalne stężenia w osoczu krwi osiąga się po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) walzartanu o około 40% i maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) – o około 50%, choć stężenia walzartanu w osoczu krwi, począwszy od około 8 godziny po podaniu leku, są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego walzartan można przyjmować zarówno podczas spożywania posiłków, jak i na czczo.

Rozkład

Objętość rozkładu walzartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje na to, że walzartan nie rozkłada się szeroko w tkankach. Walzartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza krwi.

Biotransformacja

Walzartan nie ulega znacznej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydalone jest w postaci metabolitów. W osoczu krwi stwierdzono obecność metabolitu hydroksy w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC walzartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna walzartanu ma charakter wielu wykładniczych (T½α <1 godz. i T½ß około 9 godzin). Walzartan wydzielany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej postaci. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walzartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca (tabletki 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walzartanu u pacjentów z niewydolnością serca oraz u zdrowych ochotników jest podobny. Wielkości AUC i Cmax walzartanu są niemal proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu dawkowania klinicznego (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Oczekiwany klirens walzartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na oczekiwany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walzartanu był nieco bardziej wyrażony niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano żadnej klinicznie istotnej różnicy.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Jak oczekiwano dla związku, w którym klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walzartanu. Dlatego pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walzartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walzartan nie ulega znacznej biotransformacji. U pacjentów z dysfunkcją wątroby o lekkim do średniego stopnia nasilenia ekspozycja (AUC) walzartanu była zwiększona o około połowę w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników, choć stężenie walzartanu w osoczu krwi nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Brak informacji dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Dzieci

Podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walzartanu (średnia dawka – 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka – 80 mg), klirens (l/godz./kg) walzartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z analogicznym klirens u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny <30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza: tabletki 40 mg

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci od 6. roku życia.

Hipertensja tętnicza: tabletki 80 mg, 160 mg oraz 320 mg

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia.

Stan po zawale serca: tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca: tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEK, gdy nie można stosować blokerów beta-adrenergicznych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na walzartan, olej sojowy, olej arachidowy lub którykolwiek ze składników pomocniczych.
• Wrodzony lub występujący podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEK lub antagonistą receptorów angiotensyny II obrzęk naczynioruchowy.
• Ciężka niewydolność wątroby, zespół żółciowy wątroby oraz cholestaza.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”).
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów IEK z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy ARB, IEK lub aliskirenem

Stosowanie leków z grupy ARB, w tym walzartanu, w połączeniu z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia nadciśnienia tętniczego, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego podwójna blokada układu RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK, ARB lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie ARB, w tym walzartanu, lub IEK z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Inhibitory IEK, w tym walzartan, oraz ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu i jego toksyczność. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeżeli połączenie to uznane zostanie za konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w osoczu. Stosowanie diuretyku może dodatkowo zwiększyć ryzyko toksyczności litu.

Potas

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, zastępcze substancje soli zawierające potas oraz inne leki, które mogą podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu krwi, u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny. Jeżeli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu uznane zostanie za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NSAID może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może zwiększyć ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podniesienia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję systemową na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walzartanu z następującymi lekami: cyklotydyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, co może zwiększyć stężenie potasu w osoczu krwi. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Hipokaliemia

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, zabezpieczających potas diuretyków tiazydowych, zastępczych substancji soli zawierających potas ani innych środków, które mogą podnieść poziom potasu (np. heparyny). W razie potrzeby należy monitorować poziom potasu.

Upośledzenie funkcji nerek.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby.

Walzartan-Teva należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej.

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii walzartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii walzartanem należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki diuretyku.

Stenoza tętnicy nerkowej.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania walzartanu u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jednej nerki. Krótkotrwałe stosowanie walzartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym do jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walzartanu u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować Walzartan-Teva pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie antagonistami receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie dozwolone w czasie ciąży.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego działania klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji w porównaniu do monoterapii odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania kombinacji walzartanu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałach mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie walzartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co zazwyczaj wymaga przerwania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej przy zachowaniu zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie hipotensji, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), może wzrosnąć przy stosowaniu walzartanu w połączeniu z inhibitorem ACE. U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, beta-blokera i walzartanu nie wykazała żadnej korzyści klinicznej. Kombinacja ta prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych efektów i dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i walzartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje mogą być stosowane wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Walzartan-Teva u dzieci nie były prowadzone.

Zespół Quinckego w wywiadzie

Podczas stosowania walzartanu zgłaszano rozwój zespołu Quinckego u pacjentów, w tym obrzęk krtani i szczeliny głosowej prowadzący do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej rozwijał się zespół Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju zespołu Quinckego należy natychmiast przerwać stosowanie walzartanu i nie należy ponownie przepisywać tego leku.

Intestinalny zespół Quinckego

Zgłaszano przypadki intestinalnego zespołu Quinckego u pacjentów przyjmujących antagoniści receptora angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentów wystąpiły ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu przyjmowania antagonistów receptora angiotensyny II. W przypadku rozpoznania intestinalnego zespołu Quinckego należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) wiązało się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Walzartan-Teva może być związane z zaburzeniami funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, z innymi lekami oddziałującymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek i poziomu elektrolitów u pacjentów przyjmujących walzartan i inne leki oddziałujące na układ RAAS.

Dzieci

Upośledzenie funkcji nerek. Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (np. wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać funkcję nerek. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Walzartan-Teva, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby. Podobnie jak u dorosłych, Walzartan-Teva jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą z cierpiączkową i u pacjentów z cholestazą. Doświadczenie kliniczne z zastosowania walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Nieprawidłowość w metabolizmie galaktozy, niedobór laktozy lub malabsorpcja glukozy-galaktozy

Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadkimi wrodzonymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy.

Lecytyna

Nie należy stosować tego leku pacjentom z nadwrażliwością na orzechy ziemne lub soję.

Barwnik Sunset yellow FCF (E110)

Tabletki Walzartan-Teva 320 mg zawierają barwnik Sunset yellow FCF (E110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA) jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży, a także u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak jest kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko działania teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie antagonistami receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie dozwolone w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u ludzi działania fetotoksyczne (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

W przypadku stosowania ARA od II trymestru ciąży zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA, należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Ze względu na brak informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią, Walzartan-Teva nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia o lepiej potwierdzonym profilu bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia noworodka lub dziecka przedwczesnego.

Plodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawkę tę przekracza ona 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Walzartan-Teva można stosować niezależnie od posiłków, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Choroba nadciśnieniowa (tabletki 80 mg, 160 mg oraz 320 mg)

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 80 mg raz dziennie. Efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Walzartan-Teva można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, prowadzi do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg)

Terapię można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po przebytym zawałach mięśnia sercowego. Po dawce początkowej walzartanu 20 mg dwa razy dziennie, dawkę należy stopniowo zwiększyć do 40 mg, 80 mg oraz 160 mg dwa razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni. Dawkę początkową należy stosować w postaci tabletki 40 mg, którą można podzielić na równe części. Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg dwa razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg dwa razy dziennie po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg dwa razy dziennie po 3 miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Walzartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałach mięśnia sercowego, takimi jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, blokery beta, statyny oraz diuretyki. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorami ACE.

Pacjentom po przebytym zawałach mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca (tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg)

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 40 mg dwa razy dziennie. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg dwa razy dziennie należy prowadzić z odstępami co najmniej 2 tygodnie, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dzienna dawka stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się stosowania potrójnej kombinacji inhibitora ACE, walzartanu oraz blokera beta lub diuretyku oszczędnego wobec potasu. Pacjentom z niewydolnością serca konieczny jest monitoring czynności nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny >10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednoczesne stosowanie walzartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie walzartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Walzartan-Teva jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą marskozastawą żółciową oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Choroba nadciśnieniowa u dzieci

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Dawkę początkową wynosi 40 mg raz dziennie u dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg raz dziennie u dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż te wskazane nie badano, dlatego ich stosowanie nie jest zalecane.

Tabela 1

• Dzieci w wieku do 6 lat *

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

• Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek *

Nie badano stosowania leku u dzieci z kliremsem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walzartan nie powinien być stosowany tym pacjentom. U dzieci z kliremsem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz poziomu potasu w osoczu.

• Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby *

Podobnie jak u dorosłych, Walzartan-Teva jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą marskozastą żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby (cholestazą). Doświadczenie kliniczne w stosowaniu walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawkowanie walzartanu nie powinno przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

• Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci *

Walzartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

*** Dzieci. ***

Walzartan-Teva można stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci od 6. roku życia. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Lek nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

*** Przedawkowanie. ***

• Objawy. * W wyniku przedawkowania walzartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu.

• Leczenie. * Postępowanie terapeutyczne zależy od czasu przyjęcia leku oraz rodzaju i nasilenia objawów; priorytetem jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi. Mało prawdopodobne jest, że walzartan można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarct mięśnia sercowego

W czasie kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość efektów ubocznych przy stosowaniu placebo odpowiadała tej obserwowanej przy stosowaniu walzartanu. Częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także wykazano brak związku z płcią, wiekiem lub rasą pacjenta.

Efekty uboczne zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pozarejestracyjnych oraz badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do działań niepożądanych z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, których nie wykryto w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania działań niepożądanych została oszacowana następująco: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), nieczęsto (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Efekty uboczne zarejestrowane podczas badań pozarejestracyjnych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe jest określenie częstości, podano z częstością „nieznana”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności)

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8% i 0,4% pacjentów otrzymujących valsartan zaobserwowano istotne zmniejszenie (>20%) odpowiednio hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zmniejszenie obu parametrów – hematokrytu i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9% pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6% pacjentów leczonych inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów leczonych inhibitory ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy podniosło się o ponad 50% u 3,9% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9% pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o ponad 20% obserwowano u 10% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1% pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznika we krwi (BUN) u 16,6% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3% pacjentów przyjmujących placebo.

Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy dwukrotnie obserwowano u 4,2% pacjentów otrzymujących valsartan, u 4,8% pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptofrilu oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptofrilem w okresie poposiłowym.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kaptofril (5,8% kontra 7,7% odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt antyhipertensyjny valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie rodzaju, częstości i ciężkości działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnie ślepej randomizowanej studium z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które zostało kontynuowane jako badanie otwarte trwające 1 rok, odnotowano 2 przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Przypadki te występowały u populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z valsartanem. W drugim badaniu, w którym uczestniczyło 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. Dla dawek 40 mg, 80 mg, 160 mg – 4 lata.

Dla dawki 320 mg – 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 9 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Actavis LTD.

Balkanpharma-Dupnitsa AD.

Adres producentów oraz miejsce prowadzenia działalności.

VBL015, VBL016 Bulabel Industrial Building, Zittun ZTN 3000, Malta.

ul. Samokovsko shose 3, Dupnitsa, 2600, Bułgaria.