Virostat®

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Virostat®

Skład:

substancja czynna: famcyklowir;

1 tabletka zawiera 250 mg lub 500 mg famcyklowiru;

substancje pomocnicze: sodowa skrobioglikolanowa (typ A), hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu; powłoka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry White: hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), dwutlenek tytanu, glikol polietylenowy (makrogol).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powłokowe.

Główne fizykochemiczne właściwości:

tabletki 250 mg: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą, pokryte powłoką filmową, białe lub prawie białe;

tabletki 500 mg: tabletki o kształcie wydłużonym, z powierzchnią dwuwypukłą, pokryte powłoką filmową, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki przeciwwirusowe działające bezpośrednio. Nukleozydy i nukleotydy. Famcyklowir. Kod ATC J05A B09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Famcyklowir szybko przekształca się in vivo w pencyklowir, który in vitro wykazuje aktywność przeciwwirusową wobec wirusów opryszczki pospolitej (typ 1 i 2), wirusa ospy wietrznej, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa.

Efekt przeciwwirusowy podawanego doustnie famcyklowiru obserwowano w różnych modelach na zwierzętach. W komórkach zainfekowanych wirusem pencyklowir szybko i skutecznie przekształca się w trifosforan (proces ten zachodzi pośrednio za pośrednictwem indukowanej wirusem tymidynokinazy). Trifosforan ten utrzymuje się w zainfekowanych komórkach ponad 12 godzin i hamuje replikację wirusowego DNA. Trifosforan pencyklowiru ma okres półtrwania 10 godzin w komórkach zainfekowanych HSV-1 (Herpes Simplex), 20 godzin w komórkach zainfekowanych HSV-2 oraz 7 godzin w komórkach zainfekowanych wirusem Varicella Zoster (VZV) hodowanych in vitro.

W niezainfekowanych komórkach poddanych działaniu pencyklowiru stężenie trifosforanu pencyklowiru ledwo wykrywalne. Dlatego mała jest możliwość jego działania toksycznego na komórki ssaków oraz mało prawdopodobne jest uszkodzenie niezainfekowanych komórek przy stężeniach terapeutycznych pencyklowiru.

Podobnie jak w przypadku acyklowiru, oporność na pencyklowir jest głównie związana z mutacjami w genie tymidynokinazy (TK), prowadzącymi do deficytu lub zmiany specyficzności substratowej tego enzymu, oraz w mniejszym stopniu – z mutacjami w genie DNA-polimerazy. Większość klinicznych izolatów HSV i VZV opornych na acyklowir jest również oporna na pencyklowir, jednak oporność krzyżowa nie jest uniwersalna.

Najczęstszą formą oporności na acyklowir wśród szczepów wirusa opryszczki pospolitej jest deficyt syntezy enzymu tymidynokinazy (TK). W takich szczepach TK-deficytowych obserwuje się oporność krzyżową zarówno na pencyklowir, jak i na acyklowir. Jednak wykazano aktywność pencyklowiru wobec niedawno wyizolowanych szczepów wirusa opryszczki pospolitej opornych na acyklowir z uszkodzoną DNA-polimerazą.

W badaniach nad zapobieganiem nawrotom opryszczki genitalnej, w których pacjentom z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym podawano famcyklowir przez 4 miesiące, nie wykazano oporności na pencyklowir w analizie wyizolowanych kultur u 71 pacjentów.

Wyniki badań z zastosowaniem pencyklowiru i famcyklowiru u pacjentów, w tym leczenia famcyklowirem trwającego do 12 miesięcy, wykazały niską częstość występowania kultur opornych na pencyklowir: 0,2 % spośród 913 wszystkich testowanych kultur u pacjentów z prawidłową odpornością oraz 2,1 % spośród 288 wirusowych kultur wyizolowanych u chorych z upośledzonym układem odpornościowym.

Oporne kultury wykryto przed rozpoczęciem leczenia lub w grupie placebo, natomiast tylko 2 przypadki oporności u chorych z upośledzonym układem odpornościowym zaobserwowano podczas lub po leczeniu famcyklowirem lub pencyklowirem.

Badania wykazały, że famcyklowir istotnie skracał czas trwania neuropatii poherpesowej u pacjentów powyżej 50 roku życia, chorych na opryszczkę zosterową, pod warunkiem jak najszybszego podania po wystąpieniu wysypki (w ciągu 72 godzin).

W badaniach z udziałem pacjentów z niedoborem odporności, chorych na AIDS, stwierdzono, że famcyklowir w dawce 500 mg 2 razy na dobę istotnie zmniejszał stosunek liczby dni z objawami zmian związanych z HSV do liczby dni bezobjawowych.

W badaniu wykazano skuteczność i dobrą tolerancję famcyklowiru w leczeniu opryszczki zosterowej z lokalizacją okulistyczną.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym famcyklowir szybko i skutecznie wchłania się i przekształca w aktywną substancję przeciwwirusową – pencyklowir. Bio dostępność pencyklowiru po doustnym podaniu famcyklowiru wynosi 77 %. Średnie stężenia pencyklowiru w osoczu po doustnym podaniu famcyklowiru w dawkach 125 mg, 250 mg i 500 mg wynosiły odpowiednio 0,8 μg/ml, 1,6 μg/ml i 3,3 μg/ml i osiągane były średnio po 45 minutach od podania dawki. Wskaźnik pola pod krzywą „stężenie w osoczu/czas” (AUC) dla pencyklowiru wynosił 2,2 μg·h/ml, 4,3 μg·h/ml, 9,3 μg·h/ml lub 14,1 h/μg/ml. W innym badaniu średnie stężenie szczytowe pencyklowiru w osoczu po podaniu famcyklowiru w dawce 250 mg, 500 mg lub 1000 mg wynosiło odpowiednio 1,5 μg/ml, 3,2 μg/ml lub 5,8 μg/ml, a średnie AUC pencyklowiru wynosiło 4,0 μg·h/ml, 8,7 μg·h/ml lub 16,9 μg·h/ml; te parametry były identyczne po jednorazowym i wielokrotnym (3 razy na dobę i 2 razy na dobę) podaniu.

Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax i Tmax pencyklowiru, ale nie wpływa na jego bio dostępność.

Okres półtrwania eliminacyjny pencyklowiru po podaniu zarówno pojedynczej, jak i powtarzanych dawek famcyklowiru wynosi około 2 godzin. Nie obserwuje się kumulacji pencyklowiru po wielokrotnym podawaniu famcyklowiru. Pencyklowir i jego 6-dioxy-prekursor słabo (< 20 %) wiążą się z białkami osocza.

Objętość dystrybucji (Vd) pencyklowiru wynosi około 1 l/kg.

Brak istotnych różnic w charakterystyce rozkładu i eliminacji pencyklowiru po doustnym lub parenteralnym podaniu famcyklowiru u pacjentów z prawidłową odpornością lub z upośledzonym układem odpornościowym.

Famcyklowir wydzielany jest głównie w postaci pencyklowiru i jego 6-dioxy-prekursora, które wydzielane są z moczem; niezmieniony famcyklowir w moczu nie występuje. Sekrecja kanalikowa sprzyja wydalaniu związku przez nerki.

Okres półtrwania eliminacyjny pencyklowiru wynosi około 2 godziny. Klirens nerkowy stanowi 80 % całkowitego klirensu pencyklowiru.

Pacjenci z infekcją opryszczki zosterowej

Niepowikłana infekcja opryszczki zosterowej nie wpływa istotnie na farmakokinetykę pencyklowiru zmienioną po doustnym podaniu famcyklowiru. Okres półtrwania eliminacyjny pencyklowiru u pacjentów z infekcją opryszczki zosterowej wynosił odpowiednio 2,8 godziny i 2,7 godziny po podaniu pojedynczej i powtarzanych dawek famcyklowiru.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Widoczny klirens osoczowy, klirens nerkowy oraz stała szybkości eliminacji pencyklowiru zmniejszały się liniowo wraz ze spadkiem funkcji nerek zarówno po pojedynczej, jak i po powtarzanych dawkach. Korekta dawkowania jest konieczna u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Przewlekła choroba wątroby w stadium kompensacji nie wpływała na stopień całkowitej bio dostępności pencyklowiru po doustnym podaniu famcyklowiru. Pacjentom z chorobami wątroby w stadium kompensacji korekta dawkowania nie jest wymagana (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Farmakokinetyka pencyklowiru nie była badana u pacjentów z ciężkimi, dekompensowanymi chorobami wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Według danych z badań średnie AUC pencyklowiru było o około 40 % wyższe, a klirens nerkowy pencyklowiru o około 20 % niższy po doustnym przyjęciu famcyklowiru u ochotników w wieku podeszłym (65–79 lat) w porównaniu z młodszych ochotników. Różnica ta może wynikać z różnic w funkcji nerek między dwiema grupami wiekowymi. Korekta dawkowania w zależności od wieku nie jest wymagana, jeśli nie ma zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Płeć

Obserwowano niewielkie różnice w klirensie nerkowym pencyklowiru między kobietami a mężczyznami, co było związane z różnicami płciowymi w funkcji nerek. Korekta dawkowania w zależności od płci nie jest wymagana.

Przynależność etniczna

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce pencyklowiru między przedstawicielami rasy negroidalnej i europeoidalnej.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Kancerogenność

W badaniach nie zaobserwowano żadnych skutków przy dawkowaniu 200 mg/kg/dobę. Przy maksymalnej dawce 600 mg/kg/dobę u samic szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość występowania adenokarcinomu gruczołu piersiowego, typowego nowotworu dla tej linii szczurów. Nie stwierdzono wpływu na częstość występowania nowotworów u samców szczurów w dawkach do 240 mg/kg/dobę ani u myszy obu płci przy dawkach do 600 mg/kg/dobę.

Genotoksyczność

Famcyklowir nie wykazał genotoksyczności w testach in vivo i in vitro przeznaczonych do wykrywania mutacji genowych, uszkodzeń chromosomowych i uszkodzeń DNA. Pencyklowir, podobnie jak inne leki tej klasy, może powodować uszkodzenia chromosomów, ale nie wywołuje mutacji genowych w systemach komórek bakteryjnych ani komórek ssaków, a także nie zaobserwowano zwiększonej naprawy DNA in vitro.

Toksyczność reprodukcyjna

Famcyklowir był dobrze tolerowany przez zwierzęta laboratoryjne. Jak przy stosowaniu innych leków tej klasy, obserwowano zmiany zwyrodnieniowe w nabłonku jąder.

Famcyklowir nie wykazał istotnego wpływu na liczbę, morfologię ani ruchliwość plemników u mężczyzn. Zaburzenia płodności obserwowano u samców szczurów przy dawce 500 mg/kg/dobę. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u samic szczurów, którym podawano famcyklowir w dawkach do 1000 mg/kg/dobę.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane wirusem Varicella Zoster (VZV) – półpasiec:

• półpasiec, w tym półpasiec z lokalizacją oczną u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością;
• półpasiec u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością.

Zakażenia wywołane wirusem Herpes Simplex (HSV) – opryszczka narządów płciowych:

• leczenie pierwszych epizodów oraz nawrotów zakażenia opryszczkowego narządów płciowych u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością;
• leczenie nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością;
• supresja nawrotów opryszczki narządów płciowych u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością oraz u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na facyklowir lub inne składniki leku, a także nadwrażliwość na pencyklowir.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na facyklowir

Probenecyd oraz inne leki wpływające na fizjologię nerek mogą zmieniać stężenie pencyklowiru (czynnego metabolitu facyklowiru) we krwi.

Dlatego pacjentów stosujących facyklowir w dawce 500 mg trzy razy dziennie razem z probenecydem należy kontrolować, w szczególności pod kątem toksyczności. Może być konieczne zmniejszenie dawki leku u tych pacjentów.

Nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki pencyklowiru po podaniu jednorazowej dawki 500 mg facyklowiru po wcześniejszym leczeniu wielokrotnymi dawkami allopurinolu, cyklogecidyny, teofiliny, zydowudyny lub prometazyny, ani niedawno po podaniu środków przeciwwskazowych (hydroksydu magnezu i hydroksydu glinu), a także przy jednoczesnym stosowaniu z emtrycytabinem. Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę pencyklowiru po wielokrotnym (trzy razy dziennie) stosowaniu facyklowiru (500 mg) w połączeniu z wielokrotnymi dawkami cyklogecidyny.

Przekształcanie nieaktywnego metabolitu 6-deoksy-pencyklowiru do pencyklowiru (poprzez deacetylację facyklowiru) jest katalizowane przez aldehydooxydazę. Potencjalnie możliwa jest interakcja z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten enzym i/lub są przez niego hamowane. Badania in vitro dotyczące interakcji facyklowiru z cyklogecidyną i prometazyną, inhibitorami aldehydooxydazy, nie wykazały istotnego wpływu na tworzenie pencyklowiru. Jednakże raloksyfen, silniejszy inhibitor aldehydooxydazy, badany in vitro, może wpływać na powstawanie pencyklowiru i tym samym na skuteczność facyklowiru.

Wpływ facyklowiru na inne leki

Farmakokinetyka cyklogecidyny nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu jednorazowej lub wielokrotnych (trzy razy dziennie) dawek facyklowiru (500 mg). Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę zydowudyny, jej metabolitów – zydowudynoglikuronidu lub emtrycytabinu – po jednorazowej doustnej dawce 500 mg facyklowiru przy jednoczesnym stosowaniu z zydowudyną lub emtrycytabinem.

Chociaż facyklowir jest jedynie słabym inhibitorem aldehydooxydazy in vitro, możliwe jest współdziałanie z lekami metabolizowanymi przez aldehydooxydazę. W badaniach nie wykazano możliwości indukcji cytochromu P450 ani hamowania CYP3A4.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Należy zwrócić szczególną uwagę na chorych z zaburzoną funkcją nerek, u których konieczna jest korekta dawkowania (patrz sekcje „Sposób i dawki stosowania” oraz „Przedawkowanie”).

Ostra niewydolność nerek występuje u pacjentów z niewydolnością nerek po podaniu dawek, które są zbyt wysokie w stosunku do stopnia pogorszenia funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie wymagają korekty dawki. Dotyczy to również pacjentów starszych, którzy nie mają niewydolności nerek. Działanie famcyklowiru u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie zostało zbadane. Przekształcanie fakcyklowiru do jego aktywnego metabolitu – pencyklowiru – może być zaburzone u tych pacjentów, co może prowadzić do obniżenia stężenia pencyklowiru w osoczu i, w konsekwencji, do zmniejszenia skuteczności fakcyklowiru.

Stosowanie w leczeniu ospy pospolitej

Należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną, szczególnie u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. Należy rozważyć możliwość zastosowania przeciwwirusowego leczenia dożylnego w przypadku, gdy odpowiedź na leczenie doustne jest uznawana za niewystarczającą.

Pacjenci z powikłaną ospą pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianą ospą pospolitą, neuropatią ruchową, encefalitem oraz powikłaniami mózgowo-naczyniowymi, powinni otrzymać przeciwwirusowe leczenie dożylne.

Ponadto pacjenci z osłabionym układem odpornościowym z postacią oczną ospy pospolitej oraz pacjenci z wysokim ryzykiem rozprzestrzenienia się choroby i zaangażowaniem narządów wewnętrznych powinni otrzymać przeciwwirusowe leczenie dożylne.

Przekazywanie herpesu genitalnego

Herpes genitalis to choroba przenoszona drogą płciową. Ryzyko zakażenia zwiększa się w ostrym okresie choroby. Pacjentom należy zalecić unikanie kontaktów seksualnych w przypadku występowania objawów, nawet jeśli leczenie przeciwwirusowe zostało już rozpoczęte. W trakcie supresyjnej terapii lekami przeciwwirusowymi częstość wydzielania wirusa znacząco się zmniejsza. Jednak ryzyko zakażenia pozostaje teoretycznie możliwe, dlatego chorzy powinni stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Choć badania na zwierzętach nie wykazały obecności jakichkolwiek efektów embriotoksycznych lub teratogennych fakcyklowiru lub pencyklowiru, bezpieczeństwo stosowania fakcyklowiru u kobiet w ciąży nie zostało ustalone.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że pencyklowir wydostaje się do mleka kobietom, którym podawano fakcyklowir doustnie. Nie wiadomo, czy pencyklowir wydostaje się do mleka kobiet. Dlatego fakcyklowir można stosować w czasie ciąży lub karmienia piersią tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Zgodnie z danymi klinicznymi, po długotrwałym doustnym stosowaniu leku w dawce 250 mg dwa razy dziennie nie stwierdzono wpływu fakcyklowiru na męską płodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Brak danych dotyczących zaburzeń zdolności pacjentów do kierowania pojazdami i obsługi maszyn pod wpływem fakcyklowiru. Jednak pacjenci, u których podczas stosowania leku występują zawroty głowy, senność, dezorientacja lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, powinni powstrzymać się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Ponieważ dostępność systemowa pentcyklowiru nie zmieniała się po podaniu famyklowiru razem z posiłkiem, famyklowir można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Opryszczka półgudna u pacjentów z układem odpornościowym w pełni sprawnym

W leczeniu opryszczki półgudnej — 500 mg 3 razy na dobę przez 7 dni. W leczeniu opryszczki półgudnej z powikłaniami okulistycznymi — 500 mg 3 razy na dobę przez 7 dni. Leczenie daje lepsze rezultaty, jeśli rozpocznie się je natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Opryszczka półgudna u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym:

500 mg 3 razy na dobę przez 10 dni. Leczenie należy rozpocząć natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Herpes genitalis u pacjentów z układem odpornościowym w pełni sprawnym:

• pierwsze wystąpienie herpesu genitalis:

250 mg 3 razy na dobę przez 5 dni. Leczenie należy rozpocząć natychmiast po pierwszym objawie herpesu genitalis;

• recydwywa herpesu genitalis:

125 mg 2 razy na dobę przez 5 dni*. Leczenie należy rozpocząć w okresie prodromalnym (uczucie mrowienia, swędzenia, pieczenia, bólu) lub natychmiast po pierwszym objawie herpesu genitalis.

* Zaleca się stosowanie leków zawierających famyklowir w odpowiednim dawkowaniu.

Recydwywa herpesu genitalis u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym:

500 mg 2 razy na dobę przez 7 dni. Leczenie należy rozpocząć w okresie prodromalnym (uczucie mrowienia, swędzenia, pieczenia, bólu) lub natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Zapobieganie recydwywom herpesu genitalis u pacjentów z układem odpornościowym w pełni sprawnym:

250 mg 2 razy na dobę. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, jednak leczenie należy przerwać po 12 miesiącach ciągłej terapii w celu ponownej oceny ciężkości i częstości recydwyw. Minimalny okres ponownej oceny powinien obejmować dwa przypadki recydwywy. Dawkowanie 500 mg 2 razy na dobę okazało się skuteczne u chorych z osłabionym układem odpornościowym.

Zapobieganie recydwywom herpesu genitalis u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym:

500 mg 2 razy na dobę.

Dawkowanie u chorych z zaburzoną funkcją nerek

Ponieważ zmniejszenie klirensu pentcyklowiru wiąże się z zaburzeniem funkcji nerek, należy zwrócić szczególną uwagę na dawkowanie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, dostosowując je do zmian klirensu kreatyniny.

Zalecana jest następująca schemat dawkowania:

Tabela 1

Opryszczka półgudna u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym oraz u pacjentów z zaburzonym układem odpornościowym

7 dni — dla pacjentów z normalnym układem odpornościowym, 10 dni — dla pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Tabela 2

Pierwsze wystąpienie opryszczki narządów płciowych

Tabela 3

Powrót opryszczu narządów płciowych u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym

* Zaleca się stosowanie leków z grupy famcyklowiru w odpowiedniej dawce.

Tabela 4

Rekurencja herpesu genitalis u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym

Tabela 5

Zapobieganie nawrotom genitalego herpesu u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem immunologicznym

* Zaleca się stosowanie leków z famcyklowirinem w odpowiedniej dawce.

Tabela 6

Poddawanie recydYWUjącego herpesu genitalnego u pacjentów z osłabionym układem immunologicznym

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek poddawani hemodializie

4-godzinna hemodializa prowadzi do obniżenia stężenia pencyklowiru w osoczu o około 75% — dawkę facyklowiru należy podawać bezpośrednio po zakończeniu dializy. Schematy dawkowania dla pacjentów poddawanych dializie przedstawiono w powyższych tabelach, odpowiednio dla każdego z przypadków.

Ponieważ obniżenie klirensu pencyklowiru związane jest z zaburzeniem czynności nerek, wyznaczanym na podstawie klirensu kreatyniny, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby

U pacjentów z zaburzeniami wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana zmiana dawkowania. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Nie jest wymagana korekta dawkowania, o ile nie występuje zaburzenie czynności nerek.

Maksymalna dawka dobową dobrze tolerowana oraz długość leczenia

Zaobserwowano normalną wrażliwość u pacjentów z opryszczką zoster, którzy przyjmowali 750 mg trzy razy dziennie przez 7 dni. Analogiczna wrażliwość zaobserwowano u pacjentów z opryszczką narządów płciowych, którzy przyjmowali do 750 mg trzy razy dziennie przez 5 dni oraz do 500 mg trzy razy dziennie przez 10 dni. Normalna tolerancja została stwierdzona w badaniach, w których pacjenci z opryszczką narządów płciowych przyjmowali dawkę 250 mg trzy razy dziennie.

Analogiczna reakcja została zaobserwowana u pacjentów z opryszczką zoster z niedoborem odporności, którzy przyjmowali do 500 mg trzy razy dziennie przez 10 dni, oraz u pacjentów z opryszczką pospolitą z niedoborem odporności, którzy przyjmowali 500 mg dwa razy dziennie przez 7 dni i 500 mg dwa razy dziennie przez 8 tygodni.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania facyklowiru u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały przebadane. Dlatego facyklowir nie powinien być stosowany u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania facyklowiru są ograniczone. Doniesienia o przypadkowych ostrych przedawkowaniach (10,5 g) są nieliczne. Długotrwałe stosowanie (10 g dziennie przez 2 lata) facyklowiru nie powodowało powikłań. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie wspierające. Opisano pojedyncze przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów z chorobami nerek w wywiadzie, u których dawka leku nie została odpowiednio zmniejszona. Stężenie leku obniża się o około 75% podczas 4-godzinnego hemodializy.

Niepożądane działania.

Podczas badań klinicznych zgłaszano przypadki bólu głowy, nudności, biegunki i senności. Ogólnie były one łagodne lub umiarkowane i występowały również u pacjentów przyjmujących placebo.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym. Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych), w tym pojedyncze przypadki.

Z udziału układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko — trombocytopenia.

Z udziału psychiki: rzadko — dezorientacja (głównie u pacjentów starszych); bardzo rzadko — halucynacje.

Z udziału układu nerwowego środkowego (CNS): bardzo często — ból głowy; często — zawroty głowy; rzadko — senność (głównie u pacjentów starszych); bardzo rzadko — drgawki*.

Z udziału serca: bardzo rzadko — tachykardia.

Z udziału przewodu pokarmowego: często — nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka; pojedyncze przypadki — zapalenie trzustki*.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: często — zmiany wyników badań funkcji wątroby; bardzo rzadko — żółtaczka cholesteryczna.

Z udziału układu odpornościowego: bardzo rzadko — wstrząs anafilaktyczny*, reakcje anafilaktyczne*.

Z udziału skóry i tkanek podskórnych: często — wysypka, świąd; rzadko — obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, powiek, obrzęk okołoodbytniczy, obrzęk krtani, pokrzywka; bardzo rzadko — ciężkie reakcje skórne* (np. erytrema wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolyzis epidermy (zespołu Lyella), nekrotyczny naczyniopochławnik*).

Z udziału nerek i dróg moczowych: ostra niewydolność nerek występuje rzadko u pacjentów z chorobami nerek, u których dawkowanie nie było odpowiednio dostosowane.

Famcyklowir jest również dobrze tolerowany przez pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Ogólnie rzecz biorąc, niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym były podobne do tych występujących u pacjentów bez zaburzeń odporności. Częściej zgłaszano takie zjawiska jak nudności, wymioty oraz zmiany wyników badań funkcji wątroby, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek.

* Niepożądane działania ustalone na podstawie dobrowolnych zgłoszeń pogwarancyjnych oraz publikacji dotyczących stosowania facyklowiru, które nie zostały zarejestrowane podczas badań klinicznych. Zgłoszenia dotyczące tych niepożądanych działań pochodzą z populacji o nieokreślonej liczbie, zgłaszane na zasadzie dobrowolnej.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po zatwierdzeniu leku przez właściwe organy jest ważnym elementem. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system farmakologii nadzoru.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; po 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMIN”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, Kijów, ul. Kopilivska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua