INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WIMPA® (VIMPAT®)

Skład:

substancja czynna: lacosamid;

1 tabletka zawiera lacosamidu 50 mg lub 100 mg lub 150 mg lub 200 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona, celuloza mikrokryształyczna silikatowana, crospovidon, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza;

otoczka: Opadray II fioletowy 85F20249 (dla tabletek 50 mg), Opadray II żółty 85F38040 (dla tabletek 100 mg), Opadray II żółto-brązowy 85F27043 (dla tabletek 150 mg), Opadray II niebieski 85F30675 (dla tabletek 200 mg) (alkohol polowinylowy, talk, makrogol 3350, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172, dla tabletek 100 mg i 150 mg), tlenek żelaza czerwony (E 172, dla tabletek 50 mg i 150 mg), tlenek żelaza czarny (E 172, dla tabletek 50 mg i 150 mg), lak barwnika FD&C Blue 2 indygokarmiński glinowy (E 132, dla tabletek 50 mg i 200 mg).

Postać lekowa. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 50 mg: owalne, dwuwypukłe tabletka powlekane o barwie jasnoróżowej, z tłoczonym oznaczeniem „50” po jednej stronie tabletki i „SP” po drugiej stronie;

tabletki 100 mg: owalne, dwuwypukłe tabletka powlekane o barwie ciemnożółtej, z tłoczonym oznaczeniem „100” po jednej stronie tabletki i „SP” po drugiej stronie;

tabletki 150 mg: owalne, dwuwypukłe tabletka powlekane o barwie pomarańczoworóżowej, z tłoczonym oznaczeniem „150” po jednej stronie tabletki i „SP” po drugiej stronie;

tabletki 200 mg: owalne, dwuwypukłe tabletka powlekane o barwie niebieskiej, z tłoczonym oznaczeniem „200” po jednej stronie tabletki i „SP” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC: N03A X18.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Substancja czynna lakosamid (R-2-acetyloamino-N-benzylo-3-metoksypropyonamid) to związek będący funkcjonalizowanym aminokwasem.

Dokładny mechanizm przeciwpadaczkowego działania lakosamidu nie został ustalony. W badaniach elektrofizjologicznych in vitro wykazano, że lakosamid selektywnie wzmaga powolną inaktywację napięciowo-zależnych kanałów sodowych, co prowadzi do stabilizacji nadwrażliwych błon neuronów.

Farmakodynamika.

Skuteczność przeciwpadaczkowa lakosamidu została potwierdzona w różnych badaniach na zwierzętach z napadami częściowymi i pierwotnie uogólnionymi oraz opóźnieniem rozwoju kinklowania (efekt epileptogenny u zwierząt doświadczalnych). W badaniach przedklinicznych lakosamid wykazywał działanie przeciwpadaczkowe synergistyczne lub addytywne w połączeniu z lewetiracetamem, karbamazepiną, fenytionem, kwasem walproinowym, lamotrydżynem, topiramatem lub gabapentyną.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Skuteczność leku Vimpat® jako terapii wspomagającej w zalecanych dawkach (200 mg dziennie, 400 mg dziennie) została potwierdzona w trzech wieloośrodkowych, randomizowanych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z okresem utrzymywania skuteczności trwającym 12 tygodni. Skuteczność dawki 600 mg lakosamidu dziennie została również potwierdzona w kontrolowanych badaniach terapii wspomagającej. Choć skuteczność tej dawki była porównywalna do dawki 400 mg dziennie, pacjenci lepiej tolerowali niższą dawkę, ponieważ przy dawce 600 mg dziennie występowały działania niepożądane ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego. W związku z tym nie zaleca się podawania dawki 600 mg dziennie. Maksymalna zalecana dawka wynosi 400 mg dziennie. Celem tych badań, w których wzięło udział 1308 pacjentów z napadami częściowymi, trwających średnio 23 lata w wywiadzie, było ocenienie skuteczności i bezpieczeństwa lakosamidu stosowanego równolegle z 1–3 innymi lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów z niekontrolowanymi napadami częściowymi, zarówno z wtórną generalizacją, jak i bez niej. Ogólnie procent pacjentów, u których częstotliwość napadów zmniejszyła się o 50 %, wynosił odpowiednio 23 %, 34 % i 40 % przy stosowaniu placebo, 200 mg i 400 mg lakosamidu dziennie.

Brak wystarczających danych dotyczących odstawiania towarzyszącego leczenia przeciwpadaczkowego w celu osiągnięcia skuteczności dzięki monoterapii lakosamidem.

Farmakokinetykę i bezpieczeństwo jednorazowej dawki ładującej lakosamidu podawanego dożylnie określono w wieloośrodkowym badaniu otwartym, którego celem była ocena bezpieczeństwa i tolerancji nagłego rozpoczęcia leczenia lakosamidem za pomocą jednorazowej dawki ładującej podanej dożylnie (łącznie 200 mg), a następnie dwukrotnie dziennie doustnie (równoważnie dawce dożylnej) jako terapii wspomagającej u dorosłych pacjentów w wieku od 16 do 60 lat z napadami częściowymi.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Lakosamid jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biodostępność lakosamidu w postaci tabletek wynosi około 100 %. Po podaniu doustnym stężenie niezmienionego lakosamidu w osoczu krwi szybko wzrasta, Cmax osiągane jest po 0,5–4 godzinach. Postacie leku Vimpat® – tabletki powlekane i syrop doustny – są bioekwiwalentne. Pokarm nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład

Objętość rozkładu wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza krwi – poniżej 15 %.

Biotransformacja

95 % dawki wydalone jest z moczem w postaci lakosamidu i metabolitów. Metabolizm lakosamidu nie został w pełni poznany.

Główne związki wydalane z moczem to niezmieniony lakosamid (około 40 % dawki) oraz jego metabolit O-desmetylowy (poniżej 30 %).

Udział frakcji polarnej w moczu (prawdopodobnie pochodne seryny) wynosił około 20 %, ale wykrywano ją tylko w niewielkich ilościach (0–2 %) w osoczu krwi niektórych pacjentów. Niewielka ilość innych metabolitów wykrytych w moczu stanowiła 0,5–2 %.

Dane in vitro wskazują, że CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4 są zdolne do katalizowania tworzenia metabolitu O-desmetylowego, jednak główna rola izoenzymu zaangażowanego w ten proces nie została potwierdzona in vivo. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w ekspozycji na lakosamid przy porównaniu farmakokinetyki u osób z metabolizmem ekstensywnym (osoby z funkcjonalnym CYP2C19) i metabolizmem powolnym (osoby z niedostatecznością funkcjonalnego CYP2C19). Co więcej, badanie interakcji z omeprazolem (inhibitorem CYP2C19) wykazało brak klinicznie istotnych zmian stężenia lakosamidu w osoczu, co wskazuje na minimalne znaczenie tej drogi metabolicznej.

Stężenie metabolitu O-desmetylowego w osoczu krwi wynosi około 15 % stężenia lakosamidu. Ten główny metabolit nie wykazuje znanej aktywności farmakologicznej.

Eliminacja

Lakosamid jest głównie usuwany z krążenia ogólnego poprzez wydalanie nerkowe i biotransformację. Po doustnym i dożylnym podaniu lakosamidu znakowanego radioaktywnie około 95 % radioaktywności wykryto w moczu, a mniej niż 0,5 % – w kale. Okres półtrwania niezmienionego leku wynosi około 13 godzin. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, nie zmienia się w czasie i charakteryzuje się niską między- i wewnątrzosobniczą zmiennością. Przy podawaniu dwa razy dziennie stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 3 dni. Kumulacja wiąże się ze wzrostem stężenia w osoczu krwi o około 2 razy.

Podanie jednorazowej dawki ładującej 200 mg przybliża stężenie równowagowe leku w osoczu krwi do takiego, jakie można porównać z podawaniem doustnym dawki 100 mg dwa razy dziennie.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Płeć

Badania kliniczne wykazały, że płeć nie ma klinicznie istotnego wpływu na stężenie lakosamidu w osoczu krwi.

Uszkodzenie funkcji nerek

Wartości AUC dla lakosamidu wzrastały o około 30 % u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem funkcji nerek, o 60 % u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym wymagających hemodializy. Jednakże te choroby nie wpływają na Cmax.

Lakosamid jest skutecznie usuwany z osocza krwi podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy AUC lakosamidu zmniejsza się o około 50 %. Dlatego po przeprowadzeniu hemodializy zaleca się zwiększenie dawki leku. Wpływu metabolitu O-desmetylowego wzrasta kilkukrotnie u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek. Jeśli hemodializa nie była przeprowadzana u pacjentów z nerek w stadium końcowym, te wartości były podwyższone i ciągle rosły, co można było zaobserwować w analizach prowadzonych przez 24 godziny. Nie wiadomo, czy zwiększone działanie metabolitu leku u pacjentów z nerek w stadium końcowym może powodować działania niepożądane, jednak nie wykryto żadnej aktywności farmakologicznej tego metabolitu.

Uszkodzenie funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem funkcji wątroby (klasa B wg skali Childa-Puga) stwierdzono podwyższone stężenie lakosamidu (AUC o około 50 % wyższe niż AUCnorm). Zwiększona ekspozycja na lek była częściowo spowodowana obniżoną funkcją nerek u pacjentów uczestniczących w badaniu. Obniżenie klirensu pozanerkowego u pacjentów biorących udział w badaniu spowodowało wzrost wartości AUC lakosamidu o 20 %. Farmakokinetyka lakosamidu u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby nie była badana.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 lat)

W badaniach przeprowadzonych z udziałem kobiet i mężczyzn w wieku podeszłym, w tym 4 pacjentów w wieku powyżej 75 lat, stwierdzono, że poziom AUC był odpowiednio o około 30 i 50 % wyższy niż u młodszych pacjentów. Wynik ten był częściowo spowodowany niższą masą ciała. Różnica ta wynosiła odpowiednio 26 % i 23 % po uwzględnieniu różnicy masy ciała. Zaobserwowano również wzrost zmienności wpływu leku na pacjenta. W trakcie tego badania stwierdzono, że u pacjentów w wieku podeszłym klirens nerkowy lakosamidu był jedynie nieco obniżony.

Ogólnej dawki leku nie należy zmniejszać, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to wskazane ze względu na obniżoną funkcję nerek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako terapia wspomagająca w leczeniu napadów częściowych, z lub bez wtórnej generalizacji, u pacjentów w wieku od 16 lat z padaczką.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na substancje pomocnicze.

Blokada przedsionkowo-komorowa II lub III stopnia w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lekosamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek PR (w tym leki przeciwpadaczkowe – blokery kanałów sodowych) oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne.

Jednak analizy podgrup przeprowadzone w trakcie badań klinicznych nie wykazały dodatkowego wydłużenia odcinka PR u chorych jednoczesnie przyjmujących lakosamid w połączeniu z karbamazepiną lub lamotrydzyną.

Dane in vitro

Ogólne wyniki badań wskazują na niskie prawdopodobieństwo interakcji lakosamidu z innymi lekami. Badania in vitro wykazały, że lakosamid nie indukuje enzymów CYP1A2, 2B6 oraz 2C9 i nie hamuje CYP1A1, 1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2D6 oraz 2E1 przy stężeniach w osoczu obserwowanych w trakcie badań klinicznych. Badania in vitro wykazały, że lakosamid nie jest transportowany przez białko P-glikoproteinę w przewodzie pokarmowym. Dane in vitro wskazują, że CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4 są zdolne do katalizowania powstawania metabolitu O-desmetylo.

Dane in vivo

In vivo lakosamid nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP2C19 oraz 3A4 w sposób klinicznie istotny.

Lakosamid nie wpływał na AUC midazolamu (metabolizowanego przy udziale CYP3A4, lakosamid stosowano w dawce 200 mg 2 razy dziennie), ale Cmax midazolamu była nieco podwyższona (o 30%). Lakosamid nie wpływał na farmakokinetykę omeprazolu (metabolizowanego przy udziale CYP2C19 oraz 3A4, lakosamid przyjmowano w dawce 300 mg 2 razy dziennie).

Inhibitor CYP2C19 – omeprazol (40 mg 1 raz dziennie) nie powodował klinicznie istotnych zmian ekspozycji na lakosamid. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że umiarkowanie silne inhibitory CYP2C19 będą klinicznie istotnie wpływać na ekspozycję systemową lakosamidu. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9 (np. fluconazol) oraz CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klaritromycyna), które mogą prowadzić do wzrostu ekspozycji systemowej lakosamidu. Takich interakcji nie stwierdzono in vivo, ale ich prawdopodobieństwo opiera się na danych in vitro.

Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna lub dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), mogą powodować umiarkowane obniżenie ekspozycji systemowej lakosamidu. W związku z tym należy zachować ostrożność przy przepisywaniu tych leków lub ich odstawianiu.

Leki przeciwpadaczkowe

W badaniach interakcji lakosamid nie powodował istotnych zmian stężeń karbamazepiny i kwasu walproinowego w osoczu. Z kolei karbamazepina i kwas walproinowy nie wpływały na poziom lakosamidu w osoczu. Zgodnie z danymi farmakokinetycznej analizy populacyjnej, terapia współistniejąca innymi lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy (karbamazepiną, fenytoiną, fenylobutyrazolem w różnych dawkach) obniżała ogólną ekspozycję systemową lakosamidu o 25%.

Środki antykoncepcyjne doustne

W badaniu interakcji nie wykazano objawów klinicznie istotnej interakcji między lakosamidem a doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etyniloestradiol i lewonorgestrel. Stężenia progesteronu nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu leków.

Inne

Lakosamid nie wpływał na farmakokinetykę cyfostyny. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji między lakosamidem a metforminą.

Jednoczesne stosowanie warfaryny z lakosamidem nie wykazało klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce i farmakodynamice warfaryny.

Chociaż brakuje danych farmakokinetycznych dotyczących interakcji lakosamidu z alkoholem, nie można wykluczyć efektu farmakodynamicznego.

Stopień wiązania lakosamidu z białkami jest niski i wynosi poniżej 15%. W związku z tym mało prawdopodobna jest klinicznie istotna interakcja z innymi lekami wiążącymi się z białkami.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zawroty głowy

Leczenie lakosamidem wiąże się z zawrotami głowy, które mogą prowadzić do zwiększenia częstości urazów i upadków. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu zapoznania się z potencjalnymi skutkami działania leku (patrz dział «Niepożądane działania»).

Rytm i przewodnictwo serca

W trakcie badań klinicznych obserwowano zależne od dawki wydłużenie odcinka PR podczas stosowania lakosamidu. Lakosamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi stanami proarytmicznymi, takimi jak zaburzenia przewodnictwa serca lub poważne choroby serca (np. z niedokrwieniem/infarktem mięśnia sercowego, niewydolnością serca, chorobami strukturalnymi serca lub patologią kanałów sodowych serca), u pacjentów przyjmujących leki wpływające na przewodnictwo serca, w tym leki przeciwarytmiczne i przeciwpadaczkowe – blokery kanałów sodowych (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»), a także u pacjentów w wieku podeszłym.

W badaniach kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów z padaczką nie odnotowano przypadków migotania lub trzepotania przedsionków; jednak takie doniesienia napływały podczas otwartych badań u pacjentów z padaczką oraz w trakcie nadzoru pozarejestracyjnego.

Podczas nadzoru pozarejestracyjnego napływały doniesienia o bloku przedsionkowo-komorowym II stopnia lub wyższego stopnia. U pacjentów z stanami proarytmicznymi zgłaszano arytmie komorowe. Rzadko przypadki te prowadziły do asystolii, zatrzymania serca lub śmierci u pacjentów z znanymi stanami proarytmicznymi.

Pacjentów należy poinformować o objawach arytmii serca (np. powolny, szybki lub nieregularny puls, kołatanie serca, duszność, dezorientacja lub utrata przytomności). Pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Mysli i zachowania samobójcze

Mysli i zachowania samobójcze obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe w różnych chorobach. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych wykazała również nieznaczne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększenia ryzyka podczas stosowania lakosamidu.

Dlatego należy monitorować występowanie u pacjentów objawów myśli i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby wdrożyć odpowiednie leczenie. Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić, aby w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych skontaktować się z lekarzem (patrz dział «Niepożądane działania»).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Lekarze powinni omówić planowanie rodziny i środki antykoncepcyjne z kobietami w wieku rozrodczym przyjmującymi lakosamid (patrz «Ciąża» poniżej).

Jeśli kobieta planuje zajście w ciążę, należy ponownie ocenić celowość stosowania lakosamidu.

Ciąża

Ryzyko związane z padaczką i ogólnym stosowaniem leków przeciwpadaczkowych. U noworodków, których matki otrzymywały leczenie z powodu padaczki, częstość wad wrodzonych jest 2–3 razy wyższa niż w populacji ogólnej (około 3%). Politerapia u ciężarnych wiązała się ze zwiększonym występowaniem wad wrodzonych u dzieci, jednak nie jest jasne, w jakim stopniu jest to związane z leczeniem i/lub z samą chorobą. Co więcej, nie należy przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego w czasie ciąży, ponieważ nasilenie choroby może mieć poważne konsekwencje zarówno dla matki, jak i dla płodu.

Ryzyko związane ze stosowaniem lakosamidu. Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania lakosamidu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach (szczury i króliki) nie wykazały efektów teratogennych leku, ale obserwowano toksyczność dla embrionu przy podawaniu leku w dawkach toksycznych dla matki. Możliwość ryzyka dla człowieka jest nieznana. Lakosamidu nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest konieczne (gdy korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu). Jeśli kobieta planuje zajście w ciążę, należy dokładnie rozważyć celowość stosowania tego leku.

Karmienie piersią

Lakosamid wydzielany jest w mleku matki. Ryzyko dla noworodków/dzieci w wieku niemowlęcym nie może być wykluczone. Zaleca się przerwanie karmienia piersią w okresie leczenia lakosamidem.

Płodność

Nie obserwowano niepożądanych zjawisk dotyczących płodności i funkcji rozrodczej samców i samic szczurów w dawkach, przy których stężenie substancji we krwi (AUC) było około 2 razy wyższe niż AUC osocza u ludzi przy stosowaniu maksymalnej zalecanej dawki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Vimpat® ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi mechanizmów. Leczenie tym lekiem wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy lub zaburzeń widzenia. W związku z tym pacjentom nie zaleca się prowadzenia samochodu ani pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami, aż do ustalenia indywidualnej reakcji pacjenta na lek Vimpat®.

Sposób stosowania i dawki.

Vimpat® stosuje się 2 razy na dobę (zazwyczaj 1 raz rano i 1 raz wieczorem). W przypadku opuszczenia dawki, pacjentowi należy zalecić natychmiastowe przyjęcie pominiętej dawki, a następnie kontynuowanie przyjmowania kolejnej dawki lakosamidu zgodnie z ustalonym schematem. Jeżeli pacjent zauważy, że dawka została pominięta, w ciągu 6 godzin przed zaplanowanym przyjęciem następnej dawki, należy mu zalecić odczekać i przyjąć następną dawkę lakosamidu zgodnie z ustalonym schematem. Pacjenci nie powinni przyjmować podwójnej dawki.

Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do wstępnej dawki terapeutycznej 100 mg 2 razy na dobę.

W zależności od odpowiedzi terapeutycznej i skuteczności tolerancji dawkę utrzymującą można dodatkowo zwiększać co tydzień o 50 mg dwa razy na dobę (100 mg na dobę), aż do maksymalnej zalecanej dawki dobowej 400 mg (200 mg dwa razy na dobę).

Rozpoczęcie leczenia lakosamidem od dawki obciążeniowej

Leczenie można również rozpocząć od jednorazowej dawki obciążeniowej – 200 mg, a następnie około 12 godzin później stosować dawkę utrzymującą 100 mg 2 razy na dobę (200 mg/ dobę). Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać zgodnie z indywidualną odpowiedzią i tolerancją, jak opisano powyżej. Dawka obciążeniowa może być stosowana u pacjentów w przypadkach, gdy lekarz uzna za uzasadnione szybkie osiągnięcie stężenia ustalonego lakosamidu we krwi i efekt terapeutyczny. Podanie leku należy przeprowadzać pod nadzorem lekarza z uwzględnieniem możliwości zwiększenia częstości występowania poważnych zaburzeń rytmu serca oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podania dawki obciążeniowej nie badano w stanach ostre, takich jak stan padaczkowy.

Przestanie stosowania

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe odstawienie Vimpat® (zmniejszając dawkę o 200 mg tygodniowo).

U pacjentów, u których rozwija się poważne zaburzenia rytmu serca, należy przeprowadzić ocenę kliniczną stosunku korzyści do ryzyka i w razie potrzeby odstawić lakosamid.

Grupy specjalne

Stosowanie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie jest wymagana korekta dawki. Doświadczenie stosowania lakosamidu u starszych pacjentów z padaczką jest ograniczone. U pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę możliwość zmniejszenia klirensu nerkowego związanego z wiekiem oraz zwiększenie stężenia AUC (patrz sekcje „Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek” oraz „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek można stosować dawkę obciążeniową (200 mg), jednak dalsze dozowanie (> 200 mg na dobę) należy prowadzić ostrożnie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) oraz u pacjentów z nerek w stadium końcowym, zalecana jest maksymalna dawka 250 mg/ dobę. U tych pacjentów dozowanie należy prowadzić ostrożnie. W przypadku podania dawki obciążeniowej, zaleca się podawanie początkowej dawki jednorazowej 100 mg na dobę, a następnie 50 mg 2 razy na dobę w pierwszym tygodniu.

Pacjentom poddawanym hemodializie zaleca się podanie dodatkowo 50% dawki dobowej bezpośrednio po zakończeniu procedury hemodializy. Leczenie pacjentów z nerek w stadium końcowym należy prowadzić ostrożnie, ponieważ doświadczenie kliniczne stosowania leku u tych pacjentów jest ograniczone, a możliwa jest akumulacja metabolitu nieposiadającego znanej aktywności farmakologicznej.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby zalecana jest maksymalna dawka 300 mg/ dobę.

U tych pacjentów dozowanie należy prowadzić ostrożnie, biorąc pod uwagę możliwość współistniejących zaburzeń funkcji nerek. Możliwe jest zastosowanie dawki obciążeniowej (200 mg), jednak dalsze dozowanie (> 200 mg na dobę) należy prowadzić ostrożnie. Farmakokinetyka lakosamidu nie była badana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Lakosamid należy przepisywać pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko.

Może zaistnieć konieczność korekty dawki na podstawie dokładnej obserwacji aktywności choroby oraz potencjalnych działań niepożądanych u pacjenta.

Stosowanie u dzieci

Leku nie zaleca się przepisywać dzieciom w wieku poniżej 16 lat, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały zbadane w tych grupach wiekowych.

Sposób stosowania

Lakosamid, tabletki powlekane powłoką filmową, przeznaczone są do doustnego stosowania. Lakosamid można przyjmować niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom w wieku poniżej 16 lat, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały zbadane w tych grupach wiekowych.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy po przypadkowym lub celowym przedawkowaniu lakosamidu są przede wszystkim związane z OUN i przewodem pokarmowym.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic między typami działań niepożądanych występujących u pacjentów przyjmujących dawki powyżej 400 mg aż do 800 mg a działaniami niepożądanymi u pacjentów przyjmujących dawki terapeutyczne lakosamidu.
Reakcje zgłaszane po przyjęciu dawek powyżej 800 mg to zawroty głowy, nudności, wymioty, drgawki (drgawki toniczno-kloniczne ogólnoustrojowe, stan padaczkowy). Obserwowano również zaburzenia przewodnictwa sercowego, wstrząs oraz śpiączkę. Zgłoszono przypadki śmiertelne u pacjentów po ostrym, jednorazowym przedawkowaniu (przyjęcie kilku gramów lakosamidu).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania lakosamidu. Leczenie przedawkowania obejmuje ogólne środki wspomagające oraz, w razie potrzeby, hemodializę.

Działania niepożądane.

Na podstawie uogólnionych wyników randomizowanych badań klinicznych z udziałem 1308 pacjentów z napadami częściowymi, w których lek lakosamid był stosowany jako terapia uzupełniająca, stwierdzono, że co najmniej jedno działanie niepożądane wystąpiło u 61,9 % pacjentów losowanych do grupy lakosamidu oraz u 35,2 % pacjentów losowanych do grupy placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥ 10 %) obserwowane podczas stosowania lakosamidu to zawroty głowy, ból głowy, nudności i podwójne widzenie. Zazwyczaj były one łagodne lub umiarkowane. Niektóre z nich występowały w sposób zależny od dawki, a ich nasilenie zmniejszało się po zmniejszeniu dawki leku. Częstość i nasilenie działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego ogólnie zmniejszały się z czasem.

W tych kontrolowanych badaniach klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu działań niepożądanych u 12,2 % pacjentów w grupie lakosamidu w porównaniu do 1,6 % pacjentów w grupie placebo. Najczęstszą przyczyną przerwania leczenia lakosamidem były zawroty głowy.

Częstość działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (takich jak zawroty głowy) może wzrastać po podaniu dawki załadunkowej.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane zaobserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji. Częstość działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej kategorii działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ich ciężkości.

Ze strony krwi i układu chłonnego: nieznana częstość – agranulocytoza¹.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – nadwrażliwość na lek¹; nieznana częstość – reakcja lekowa z eozynofilią i objawami zaangażowania różnych narządów (DRESS)¹,².

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, ból głowy; często – zaburzenia równowagi, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, senność, drżenie, niezwyrodnienie, hipoestezja, dysartria, zaburzenia uwagi, parestezje; rzadko – omdlenie², zaburzenia koordynacji, dyskineza; nieznana częstość – drgawki.

Ze strony psychiki: często – depresja, stan dezorientacji, bezsenność¹; rzadko – agresja, niepokój¹, euforyczny nastrój¹, zaburzenia psychiczne¹, próba samobójstwa¹, myśli samobójcze, halucynacje¹.

Ze strony narządu wzroku: bardzo często – podwójne widzenie; często – zamazanie widzenia.

Ze strony narządu słuchu i układu przedsionkowego: często – zawroty głowy, szumy w uszach.

Ze strony serca: rzadko – blok przedsionkowo-komorowy¹,², bradykardia¹,², migotanie przedsionków¹,², trzepotanie przedsionków¹,²; nieznana częstość – tachyarytmia komorowa¹.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – wymioty, zaparcia, wzdęcia, dyspepsja, suchość w ustach, biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – odchylenia od normy wskaźników czynności wątroby¹, podwyższenie enzymów wątrobowych (> 2 × GGN)¹.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – świąd, wysypka¹; rzadko – obrzęk naczynioruchowy¹, pokrzywka¹; nieznana częstość – zespół Stevensa-Johnsona¹, toksyczny epidermalny nekrolioza¹.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni.

Zaburzenia ogólne: często – zaburzenia chodu, osłabienie, zwiększona zmęczalność, drażliwość, uczucie upojenia.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur: często – upadki, pęknięcia skóry, siniaki.

Uwagi:

¹ działania niepożądane zgłaszane w okresie po rejestracji;

² patrz: Poszczególne działania niepożądane.

Poszczególne działania niepożądane

Stosowanie lakosamidu wiąże się z zależnym od dawki wydłużeniem odcinka PR. Możliwe są działania niepożądane związane z wydłużeniem tego odcinka (blok przedsionkowo-komorowy, omdlenie, bradykardia).

W dodatkowych badaniach klinicznych u pacjentów z padaczką blok przedsionkowo-komorowy I stopnia występował rzadko – u 0,7 % i 0,5 % odpowiednio przy dawce lakosamidu 200 mg i 600 mg oraz nie występował przy dawce 400 mg i pod placebo. U pacjentów przyjmujących lakosamid w tych badaniach nie zaobserwowano bloku przedsionkowo-komorowego II lub wyższego stopnia. Jednakże przypadki bloku II i III stopnia związanego z leczeniem lakosamidem zgłaszano w okresie po rejestracji.

W połączonych badaniach klinicznych terapii uzupełniającej utrata przytomności występowała rzadko, a jej częstość nie różniła się u pacjentów z padaczką (n = 944) przyjmujących lakosamid (0,1 %) i u pacjentów z padaczką (n = 364) przyjmujących placebo (0,3 %).

W krótkotrwałych badaniach klinicznych nie zgłaszano przypadków migotania lub trzepotania przedsionków; oba zjawiska obserwowano jednak w badaniach otwartych u pacjentów z padaczką oraz w okresie po rejestracji.

Odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych

Odchylenia od normy wskaźników czynności wątroby obserwowano podczas randomizowanych badań z udziałem dorosłych pacjentów z napadami częściowymi, którzy równocześnie przyjmowali od 1 do 3 leków przeciwpadaczkowych. Podwyższenie poziomu ALT do ≥ 3 × GGN (górna granica normy) wystąpiło u 0,7 % (7/935) pacjentów przyjmujących Vimpat®, oraz u 0 % (0/356) pacjentów z grupy placebo.

Reakcje nadwrażliwości wieloorganiczne

Zgłaszano przypadki wieloorganicznych reakcji nadwrażliwości (znane również jako reakcje lekowe z eozynofilią i objawami zaangażowania różnych narządów – DRESS) u pacjentów przyjmujących niektóre leki przeciwpadaczkowe. Objawy tych reakcji różniły się, ale typowe przypadki charakteryzowały się gorączką i wysypką oraz zaangażowaniem różnych układów narządów. W przypadku podejrzenia wieloorganicznej reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie lakosamidu.

Dzieci

Oczekuje się, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci w wieku od 16 lat będą podobne jak u dorosłych. Bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci poniżej 16. roku życia nie zostało zbadane. Brak danych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze. Po 1 lub 4 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Esika Pharmaceuticals GmbH.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Alfred-Nobel-Str. 10, 40789 Monheim am Rhein, Niemcy.