INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALSARTAN (VALSARTAN)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 40 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetanolu celulozy, stearynian magnezu, Oparay żółty 02F52181;

1 tabletka zawiera 80 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetanolu celulozy, stearynian magnezu, Oparay różowy 02F54189;

1 tabletka zawiera 160 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetanolu celulozy, stearynian magnezu, Oparay żółty 02F52182;

1 tabletka zawiera 320 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetanolu celulozy, stearynian magnezu, Oparay purpurowy 02F50107;

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Walsartan 40: dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie żółtej, w kształcie kapsułkowym, z ryflowaniem po jednej stronie, z wygrawerowaniem „18” po jednej stronie i „2” po drugiej stronie ryfy oraz „N” na odwrocie tabletu;

Walsartan 80: dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie różowej, o kształcie okrągłym, z wygrawerowaniem „183” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie;

Walsartan 160: dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie żółtobrązowej, o kształcie owalnym, z wygrawerowaniem „184” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie;

Walsartan 320: dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie ciemnoszaro-fioletowej, w kształcie kapsułkowym, z wygrawerowaniem „185” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09C A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan jest doustnie stosowanym aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w osoczu krwi po blokadzie receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kininaza II, która przekształca angiotensynę I w angiotensynę II oraz niszczy bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu doustnie; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawiennego.

Przy długotrwałym stosowaniu leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie wywiera on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Zastosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także osłabienia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT zademonstrowało skuteczność valsartanu, podobnie jak kapotrylu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawałach mięśnia sercowego. Valsartan okazał się również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych i liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także w zapobieganiu nawrotom zawału mięśnia sercowego. Valsartan pozytywnie wpływał na wskaźnik czasu po przebytym ostrym zawałach mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Efekt antyhipertensyjny valsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i układu moczowego oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Po 2 tygodniach valsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek valsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe odpowiednio o 8, 10 i 12 mm Hg w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania dzieciom do 6 roku życia

Valsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu valsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm obniża ekspozycję (określoną jako AUC) valsartanu o około 40% i maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) – o około 50%, choć stężenia valsartanu w osoczu krwi od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego valsartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu valsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że valsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Valsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biotransformacja

Valsartan nie ulega istotnej metabolizacji, ponieważ tylko około 20% dawki wydala się w postaci metabolitów. W osoczu krwi wykryto niskie stężenia metabolitu hydroksylowego (mniej niż 10% AUC valsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja

Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wielu wykładniczych (T½α < 1 godz. i T½ß około 9 godzin). Valsartan wydala się głównie z żółcią z kałem (około 83% dawki) i z nerek z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej postaci. Po dożylnej podaniu klirens osoczowy valsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania valsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania valsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i Cmax valsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania (od 40 do 160 mg dwa razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Oczekiwany klirens valsartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na oczekiwany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku ogólny wpływ valsartanu był nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a ogólnym wpływem valsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Valsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydala się z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Valsartan nie ulega istotnej biotransformacji i, jak można oczekiwać, ogólny wpływ valsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby niebiliarnej etiologii i bez obturacji przewodów żółciowych nie jest wymagana korekta dawki valsartanu. Wykazano, że u pacjentów z białym marskością wątroby lub obturacją przewodów żółciowych AUC valsartanu wzrasta około dwukrotnie.

Dzieci

W trakcie badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny valsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/h/kg) valsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z analogicznym klirensiem u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego valsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawale mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami IEK, gdy nie można stosować blokerów kanałów wapniowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na valsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEK lub antagonistą receptorów angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I lub II) lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldesteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEK lub aliskirenem

Stosowanie leków z grupy BRA, w tym valsartanu, łącznie z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK, BRA lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym valsartanu, lub IEK z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu I i II.

Inhibitory IEK, w tym valsartan, oraz BRA nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem valsartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeżeli połączenie jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Kalium

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi oraz u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli lek wpływający na poziom potasu jest uznany za konieczny w połączeniu z valsartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Nieprzeciwwskazane leki przeciwzapalne niesteroidowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NSAID może wystąpić osłabienie efektu przeciw nadciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. W związku z tym na początku leczenia zalecana jest kontrola funkcji nerek oraz odpowiednie nawadnianie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że valsartan jest substratem dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydalenia MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub MRP2 (np. rytonawir) może dojść do wzrostu ekspozycji systemowej na valsartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków z valsartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z valsartanem ani z żadną z następujących substancji: cyklosporyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu valsartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldesteron u dzieci z nadciśnieniem tętniczym, które mogą podnieść poziom potasu w osoczu krwi. Konieczna jest ścisła kontrola funkcji nerek oraz poziomu potasu w osoczu krwi.

Особливости stosowania.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych środków, które mogą podnieść poziom potasu (heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy monitorować poziom potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętością krwi krążącej (OBK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia Valsartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem leczenia Valsartanem należy skorygować zawartość sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej. U pacjentów z obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki bezpieczeństwo stosowania Valsartanu nie zostało ustalone. Krótkotrwałe stosowanie Valsartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym, będącym wtórnym skutkiem jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej, nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny osocza ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyniny osocza u pacjentów z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia Valsartanem.

Naruszenia funkcji nerek. Do tej pory nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego Valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Dorośli pacjenci z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie wymagają dostosowania dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Naruszenia funkcji wątroby. Valsartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valsartanu u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować Valsartanu, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Tak jak w przypadku stosowania innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II nie powinni być przepisywani w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwhypertensyjne z ustalonym profilem bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć leczenie alternatywne.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i Valsartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrosło w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja Valsartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena stanu pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valsartanu pacjentom po zawałcie mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej, o ile przestrzega się zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i Valsartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i Valsartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować tylko pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Valsartanu u dzieci nie były prowadzone.

Przebyte naciekanie naczynioruchowe

Podczas stosowania Valsartanu zgłaszano wystąpienie u pacjentów naciekania naczynioruchowego, w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej, prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów rozwój naciekania naczynioruchowego obserwowano wcześniej podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Rozwój naciekania naczynioruchowego wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Valsartanu i nie należy ponownie przepisywać Valsartanu.

Inne warunki przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę było związane z oligurią i/lub postępującą azotemią i w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ Valsartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartanu może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy BRA, w tym Valsartanu, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek i elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valsartan i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Naruszenia funkcji nerek

Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę nie było badane, dlatego Valsartan nie jest zalecany u tych pacjentów. Dzieciom z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu podczas leczenia Valsartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy Valsartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które prawdopodobnie zaburzają funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Naruszenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodowym marskością wątroby i z cholestazą. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu Valsartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg dla tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIIRA) jest przeciwwskazane przez cały okres ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy przepisać alternatywne leki przeciwhypertensyjne z ustalonym profilem bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli w czasie leczenia lekiem stwierdzono ciążę, stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli AIIIRA były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu sprawdzenia funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały AIIIRA, należy dokładnie sprawdzić pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Z uwagi na brak informacji dotyczącej stosowania Valsartanu w czasie karmienia piersią, Valsartan nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Valsartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych skutków na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia przeprowadzono dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Valsartan można stosować niezależnie od posiłków, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych

Zalecana dawka początkowa Valsartanu wynosi 80 mg 1 razy na dobę. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Valsartan można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Leczenie można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po dawce początkowej Valsartanu 20 mg 2 razy na dobę należy stopniowo zwiększać dawkę do 40 mg, 80 mg, a następnie do 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kilku następnych tygodni. Dawkę początkową należy stosować w postaci tabletek 40 mg, które można podzielić na równe połowy.

Maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy na dobę w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg 2 razy na dobę – w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Valsartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, takimi jak leki tromboliczne, kwas acetylosalicylowy, blokery beta, statyny i diuretyki. Połączenia z inhibitorami ACE nie zaleca się.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa Valsartanu wynosi 40 mg 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg i 160 mg 2 razy na dobę należy prowadzić z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, aż do osiągnięcia najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta i Valsartanu.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczne jest monitorowanie czynności nerek.

Stosowanie w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Stosowanie łączone Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Stosowanie łączone Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Valsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą w postaci cyrkozy żółciowej oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym bez cholestazy dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Valsartan stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valsartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci w wieku od 6 lat

Dawkę początkową 40 mg jeden raz na dobę należy stosować u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg, a dawkę 80 mg jeden raz na dobę – u dzieci o masie ciała od 35 kg. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie należy ich zalecać.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valsartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

Stosowanie dzieciom w wieku od 6 lat z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania leku dzieciom z klirem kreatyniny <30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie, dlatego Valsartan nie jest zalecany w przypadku tych pacjentów. Dzieciom z klirem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

Stosowanie dzieciom w wieku od 6 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany dzieciom z ciężką niewydolnością wątroby, z marskością wątroby biliaryną oraz z obturacyjnym zapaleniem wątroby. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem Valsartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca oraz niedawno przebitego zawału mięśnia sercowego u dzieci

Valsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebitego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania Valsartanu może rozwinąć się wyraźna hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zalecane działania terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; najważniejsze jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne jest, że Valsartan może być usunięty z organizmu za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość działań niepożądanych przy stosowaniu placebo była porównywalna do tej obserwowanej przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także wykazano brak związku z płcią, wiekiem czy rasą pacjenta.

Częstość występowania działań niepożądanych ocenia się następująco: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), nieczęsto (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Działania niepożądane, dla których niemożliwe jest określenie częstości, podano z częstością „nieznana”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

częściej zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy zwiększyło się o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, natomiast wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % zaobserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca podwyższenie stężenia azotu mocznika we krwi zaobserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy 2-krotnie zaobserwowano u 4,2 % pacjentów przyjmujących valsartan, u 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptoprilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprilem w okresie poposiłowym.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem niż w grupie przyjmującej kaptopril (5,8 % vs 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwnadciśnieniowy valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepich badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (np. ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących rodzaju, częstości i nasilenia działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu Valsartanem trwającym do

1 roku.

Hipokaliemia częściej występowała u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą podstawową. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 40 mg, 80 mg, 160 mg, 320 mg, po 10 tabletek w blistrze w tekturowym pudełku; po 30 tabletek w pojemniku w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.