Valsartan A 160/10

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Valmisar A 80/5/Valmisar A 80/5 Valmisar A 160/5/Valmisar A 160/5 Valmisar A 160/10/Valmisar A 160/10

Skład:

1 tabletka 80 mg/5 mg zawiera:

substancje czynne: valsartanu 80 mg; amlodypiny bazyłu równoważnej amlodypinie 5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka Instacoat Universal Yellow A05G11327: hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172).

1 tabletka 160 mg/5 mg zawiera:

substancje czynne: valsartanu 160 mg; amlodypiny bazyłu równoważnej amlodypinie 5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka Instacoat Universal Yellow A05G11327: hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172).

1 tabletka 160 mg/10 mg zawiera:

substancje czynne: valsartanu 160 mg; amlodypiny bazyłu równoważnej amlodypinie 10 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka Instacoat Universal Yellow A05G11323: hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać lekarska. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 80 mg/5 mg – tabletki dwuwypukłe, powlekane, o kształcie okrągłym, ciemnożółte z grawerunkiem „T28” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 160 mg/5 mg – tabletki dwuwypukłe, powlekane, o kształcie owalnym, ciemnożółte z grawerunkiem „C94” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 160 mg/10 mg – tabletki dwuwypukłe, powlekane, o kształcie owalnym, jasnożółte z grawerunkiem „C95” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane – inhibitory angiotensyny II.

Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan A 160/10 zawiera dwa składniki przeciwciśnieniowe o dodatkowym mechanizmie kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym esencjalnym: amlodypinę, należącą do klasy antagonistów kanałów wapniowych, oraz walzartan – do klasy antagonistów angiotensyny II. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze bardziej niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie.

Amlodypina

Amlodypina hamuje przenikanie jonów wapnia przez błonę komórkową do mięśni gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne potwierdzają, że amlodypina wiąże się w miejscach wiązania dihydropirydynowych i nie-dihydropirydynowych. Procesy kurczliwości mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń zależą od napływu wapnia pozakomórkowego do tych komórek przez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Obniżenie ciśnienia tętniczego nie towarzyszy istotnej zmianie częstości skurczów serca ani poziomu katecholamin w osoczu krwi podczas długotrwałego stosowania.

Efekt koreluje z stężeniem w osoczu krwi u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amlodypiny prowadzą do zmniejszenia oporu naczyniowego nerek i wzrostu przepływu osocza przez kłębuszki nerkowe, jak również do efektywnego przepływu osocza przez nerki bez zmiany frakcji filtracji ani bez obecności białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych blokerów kanałów wapniowych, badania hemodynamiczne funkcji serca w spoczynku i pod obciążeniem (lub przy chodzeniu) u pacjentów z prawidłową funkcją komory lewej, leczonych amlodypiną, ogólnie wykazały niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt, ciśnienie w końcowej fazie wypełniania komory lewej ani objętość komory lewej. W badaniach hemodynamicznych amlodypina nie wykazywała negatywnego działania inotropowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u zdrowych zwierząt i ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu beta-blokerów.

Amlodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowo-przedsionkowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani u ludzi. W badaniach klinicznych, w których amlodypina była stosowana w połączeniu z beta-blokerami u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową, nie zaobserwowano zmian na elektrokardiogramie.

Zauważono pozytywny efekt kliniczny amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioskurczową i chorobą niedokrwienną serca potwierdzoną angiograficznie.

Zastosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe badanie dotyczące chorób i śmiertelności – Badanie Terapii Przeciwciśnieniowej i Hipolipidemicznej w celu Zapobiegania Zawałowi Serca [Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial] (ALLHAT) – mające na celu porównanie nowych metod terapii: stosowanie amlodypiny w dawce 2,5–10 mg na dobę (bloker kanałów wapniowych) lub lizynoprylu w dawce 10–40 mg na dobę (inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)) jako terapii pierwszego rzutu w porównaniu z zastosowaniem diuretyku tiazydowego chlortalidonu w dawce 12,5–25 mg na dobę w przypadku łagodnego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego.

Zrandomizowano łącznie 33357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku powyżej 55 lat, z dalszą obserwacją przez średni czas 4,9 roku. Każdy pacjent miał co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca, w tym zawał serca lub udar mózgu w wywiadzie (> 6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub potwierdzoną dokumentacyjnie inną chorobę układu sercowo-naczyniowego z objawami miażdżycy (łącznie 51,5 %), cukrzycę typu II (36,1 %), stężenie cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości < 35 mg/dl lub < 0,906 mmol/l (11,6 %), przerost komory lewej zdiagnozowany za pomocą elektrokardiografii lub echokardiografii (20,9 %), palenie tytoniu w momencie włączenia do badania (21,9 %).

Pierwotnym punktem końcowym były zgon z przyczyn choroby niedokrwiennej serca lub niezgonny zawał serca. Nie zaobserwowano istotnych różnic w pierwotnym punkcie końcowym przy porównywaniu terapii amlodypiną i chlortalidone: stosunek ryzyka (SR) wynosił 0,98, 95 % CI (0,90–1,07), p=0,65. Wśród wtórnych punktów końcowych liczba przypadków niewydolności serca (składnik złożonego punktu końcowego oddziaływania na układ sercowo-naczyniowy) była istotnie większa w grupie leczonej amlodypiną w porównaniu z grupą leczoną chlortalidone (10,2 % w porównaniu z 7,7 %, SR=1,38, 95 % CI (1,25–1,52), p < 0,001). Jednak nie zaobserwowano istotnych różnic w śmiertelności z dowolnych przyczyn między grupami leczonymi amlodypiną i chlortalidone, SR=0,96, 95 % CI (0,89–1,02), p=0,20.

Walzartan

Walzartan jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które są rzadko rozmieszczone i odpowiadają za działanie angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walzartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje ACE, znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Ze względu na brak wpływu na ACE i brak wzmacniania aktywności bradykininy lub substancji P, stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II zazwyczaj nie towarzyszy kaszel. W badaniach klinicznych, w których walzartan porównywano z inhibitory ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych walzartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu z 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczono inhibitory ACE, rozwijał się suchy kaszel. Podczas leczenia walzartanem to powikłanie odnotowano w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów leczonych inhibitory ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05). Walzartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu pojedynczej dawki. W przypadku regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie walzartanu nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych niepożądanych zjawisk klinicznych.

Ustalono, że walzartan istotnie zmniejsza liczbę hospitalizacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa NYHA II–IV). Większy efekt obserwowano u pacjentów, którzy nie przyjmowali inhibitorów ACE ani beta-blokerów. Stwierdzono również, że walzartan zmniejsza śmiertelność sercowo-naczyniową u klinicznie stabilnych pacjentów z patologią komory lewej lub dysfunkcją komory lewej po zawale serca.

Inne badania: podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

W dwóch dużych, randomizowanych badaniach kontrolowanych (ONTARGET – Trwające Badanie z ustalonymi punktami końcowymi przy stosowaniu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprylem [ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial]) oraz (VA NEPHRON-D – Badanie Nefropatii przy Cukrzycy, finansowane przez Departament Spraw Weteranów [The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes]) badano stosowanie kombinacji inhibitora ACE i antagonistów receptorów angiotensyny (ARA).

Badanie ONTARGET prowadzono u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową lub cukrzycą typu II z potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych w wywiadzie. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono u pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

W tych badaniach nie stwierdzono istotnych różnic w działaniu na nerki i/lub układ sercowo-naczyniowy oraz śmiertelność w porównaniu z monoterapią, natomiast zaobserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Ze względu na podobieństwo właściwości farmakokinetycznych, te wyniki są również istotne dla innych inhibitorów ACE i ARA.

Z tego powodu nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i ARA pacjentom z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (Badanie z ustalonymi punktami końcowymi chorób sercowo-naczyniowych i chorób nerek przy stosowaniu aliskireny u chorych na cukrzycę typu II [Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints]) – badanie, którego celem było wykrycie korzyści z dodania aliskireny do standardowej terapii inhibitorami ACE lub ARA u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub kombinacją tych stanów. Badanie zostało przerwane na wczesnym etapie z powodu zwiększonego ryzyka powikłań terapii. Śmierć z przyczyn sercowo-naczyniowych i udar mózgu obserwowano częściej w grupie leczonej aliskireną niż w grupie placebo, a także częściej występowały niepożądane reakcje i poważne niepożądane reakcje szczególnej wagi (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) w grupie leczonej aliskireną w porównaniu z grupą placebo.

Walzartan/amlodypina

Kombinacja amlodypiny i walzartanu zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w całym zakresie dawek terapeutycznych. Działanie hipotensyjne po przyjęciu pojedynczej dawki kombinacji utrzymuje się przez 24 godziny.

Ponad 1400 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowało walzartan/amlodypinę 1 raz dziennie w dwóch badaniach kontrolowanych placebo.

Walzartan/amlodypinę badano w dwóch badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym esencjalnym lekkiego lub umiarkowanego stopnia (średnie ciśnienie rozkurczowe w pozycji siedzącej ≥ 95 i < 110 mm Hg).

Wykluczono pacjentów z wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych: niewydolnością serca, cukrzycą typu I i słabo kontrolowaną cukrzycą typu II, z wywiadem zawału serca lub udaru mózgu w ciągu ostatniego roku.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepych, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami ustalono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia rozkurczowego < 90 mm Hg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane przy stosowaniu walzartanu jako monoterapii w dawce 160 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 75 % pacjentów przyjmujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, u 62 % pacjentów przyjmujących 5 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, w porównaniu z 53 % pacjentów przyjmujących 160 mg walzartanu. Dodanie 10 mg i 5 mg amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 6/4,8 mm Hg i 3,9/2,9 mm Hg odpowiednio w porównaniu z samym 160 mg walzartanu.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepych, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami ustalono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia rozkurczowego < 90 mm Hg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane przy monoterapii amlodypiną w dawce 10 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 78 % pacjentów przyjmujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, w porównaniu z 67 % pacjentów kontynuujących przyjmowanie tylko 10 mg amlodypiny. Dodanie 160 mg walzartanu powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 2,9/2,1 mm Hg w porównaniu z samym 10 mg amlodypiny.

Walzartan/amlodypinę badano w badaniu aktywnie kontrolowanym z udziałem 130 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym esencjalnym, ze średnim ciśnieniem rozkurczowym w pozycji siedzącej ≥ 110 mm Hg i < 120 mm Hg. W tym badaniu (początkowe ciśnienie tętnicze 171/113 mm Hg) stosowanie walzartanu/amlodypiny w dawce od 5 mg/160 mg do 10 mg/160 mg obniżało stabilne ciśnienie tętnicze o 36/29 mm Hg w porównaniu z 32/28 mm Hg przy stosowaniu lizynoprylu/hydrochlorotiazydu w dawce 10 mg/12,5 mg do 20 mg/12,5 mg.

W dwóch długotrwałych badaniach udowodniono, że efekt walzartanu/amlodypiny utrzymywał się ponad rok. Nagłe odstawienie leku nie prowadziło do szybkiego wzrostu ciśnienia tętniczego.

U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane amlodypiną, ale występują niepożądane obrzęki, terapia kombinowana może zapewnić podobny poziom kontroli ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym zmniejszeniu obrzęków.

Wiek, płeć, przynależność rasowa oraz wskaźnik masy ciała (≥ 30 kg/m², < 30 kg/m²) pacjenta nie wpływały na kliniczną odpowiedź na leczenie walzartanem/amlodypiną.

Badania walzartanu/amlodypiny u innych populacji niż pacjenci z nadciśnieniem tętniczym nie były prowadzone. Istnieją badania walzartanu u pacjentów z niewydolnością serca i w okresie popołowym. Przeprowadzono badania amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioskurczową i potwierdzoną angiograficznie chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Liniowość

Walzartan i amlodypina wykazują liniowość farmakokinetyki.

Amlodypina

Wchłanianie. Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych amlodypiny oddzielnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64 do 80 %. Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach amlodypiny in vitro wykazano, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym esencjalnym około 97,5 % krążącego leku wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja. Amlodypina jest intensywnie (około 90 %) metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów.

Wydalanie. Wydalanie amlodypiny z osocza krwi odbywa się dwufazowo, z okresem półtrwania wynoszącym około 30–50 godzin. Stan równowagi w osoczu osiągany jest po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. 10 % początkowej amlodypiny i 60 % metabolitów amlodypiny wydalane jest z moczem.

Walzartan

Wchłanianie. Po przyjęciu leku doustnie Cmax walzartanu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23 %. Pożywienie zmniejsza pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) walzartanu o około 40 %, a Cmax o 50 %, mimo że po 8 godzinach od podania stężenie walzartanu w osoczu krwi jest takie samo dla grupy, która przyjmowała lek na czczo, i grupy pacjentów, która przyjmowała lek po posiłku. Zmniejszenie AUC nie towarzyszy klinicznie istotnemu zmniejszeniu efektu terapeutycznego, dlatego walzartan można przyjmować niezależnie od spożycia posiłku.

Rozkład. Objętość rozkładu równowagowego walzartanu po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje na słabe rozprowadzanie się walzartanu w tkankach. Walzartan dobrze wiąże się z białkami osocza krwi (94–97 %), głównie z albuminą surowicy.

Biotransformacja. Walzartan w znacznym stopniu nie ulega transformacji, ponieważ tylko 20 % dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (poniżej 10 % AUC walzartanu) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie. Walzartan charakteryzuje się wieloekspotencjalną kinetyką wydalania (okres półtrwania T1/2α < 1 godzina i T1/2β około 9 godzin). Walzartan jest wydalany głównie w niezmienionej postaci z kałem (około 83 % dawki) i moczem (około 13 % dawki). Po podaniu dożylnej klirens walzartanu w osoczu krwi wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – około 0,62 l/godz. (około 30 % całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

Walzartan/amlodypina

Po doustnym podaniu leku Valsartan A 160/10 Cmax walzartanu i amlodypiny w osoczu krwi osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania leku Valsartan A są równoważne biodostępności walzartanu i amlodypiny przy ich stosowaniu jako leków pojedynczych.

Osobliwe populacje

Dzieci

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia)

Czas osiągnięcia Cmax amlodypiny w osoczu krwi jest przybliżony taki sam u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia okresu półtrwania. Średnie systemowe AUC walzartanu u pacjentów w podeszłym wieku jest o 70 % wyższe niż u młodszych pacjentów, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę amlodypiny. Jak oczekiwano dla związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30 % całkowitego klirensu osocza, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a ekspozycją systemową walzartanu.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens amlodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60 %. U średnio chorych z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja AUC walzartanu jest średnio dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Pacjenci z chorobami wątroby powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zespół żółciowy wątroby lub cholestaza.

• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

• Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

• Ciężka hipotensja.

• Szok (w tym szok kardiogenny).

• Zastój odpływu z lewej komory serca (np. przerostowa kardiomiopatia obturacyjna, ciężki zwężenie aorty).

• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje międzylekowe

Badania interakcji międzylekowych leku Valsartan A 160/10 z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Często stosowane leki przeciwnadciśnieniowe (np. blokery α, diuretyki) oraz inne leki mogące powodować wystąpienie niepożądanych zjawisk hipotensyjnych (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, blokery α stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego) mogą nasilać działanie hipotensyjne kombinacji.

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Grapefruit lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się stosowania amlodypiny z grejfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co spowoduje nasilenie działania hipotensyjnego leku.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silniejszymi lub słabszymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego nasilenia ogólnoustrojowego działania amlodypiny. Objawy kliniczne takich zmian farmakokinetycznych mogą być nasilone u pacjentów starszych. Może być konieczna kontrola kliniczna i korekta dawki.

Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe (np. karbamazepina, fenytoina, fosfeneoyna, primidon), ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum))

Przy jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4 może dochodzić do zmian stężenia amlodypiny we krwi. Należy więc monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, Hypericum perforatum).

Symwatyna

Wielokrotne stosowanie 10 mg amlodypiny z 80 mg symwatyny prowadzi do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem symwastatyny. Zaleca się obniżenie dobowej dawki symwastatyny do 20 mg u pacjentów stosujących amlodypinę.

Dantrolen (infuzje)

U zwierząt obserwowano przypadki śmiertelne migotania komór i kolapsów kardiologicznych związane z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Z uwagi na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do rozwoju złośliwej hipertermii oraz w leczeniu złośliwych hipertermii.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne

W trakcie badań klinicznych amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny lub cyklosporyny.

Interakcje związane z walzartanem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym walzartanem, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność. Jednoczesne stosowanie walzartanu i litu nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy krwi. Ryzyko zwiększenia toksyczności litu może być dalsze przy jednoczesnym stosowaniu leku Valsartan A 160/10 i diuretyków tiazynowych.

Preparaty potasu, diuretyki z zachowaniem potasu, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą podnosić poziom potasu

Jeśli leki wpływające na kanały potasowe są stosowane w połączeniu z walzartanem, należy przewidzieć częste monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów angiotensyny II i NLPZ możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może również zwiększać ryzyko zaburzeń funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu pacjenta.

Inhibitory przenośnika akumulacyjnego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir)

Wyniki badań in vitro z tkanką wątroby człowieka wykazały, że walzartan jest substancją przenośnika akumulacyjnego wątrobowego OATP1B1 oraz przenośnika eflluksowego wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów przenośnika akumulacyjnego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na walzartan.

Podwójna blokada UKRA z ARA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

Wyniki badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada UKRA przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu prowadzi do zwiększenia częstości występowania niepożądanych zjawisk, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z leczeniem jednym lekiem wpływającym na UKRA. Dlatego jednoczesne stosowanie ARA (w tym walzartanu) lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Inne

Przy monoterapii walzartanem nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji lekowych z takimi lekami jak cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w leczeniu stanu nadciśnieniowego nie zostały ustalone.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętością krwi krążącej (OBK)

W ramach placebo-kontrolowanych badań obserwowano nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z niepowikłaną nadciśnieniem tętniczym (0,4%) leczonych valsartanem/amlodypiną. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (z obniżonym stężeniem sodu i/lub OBK oraz u osób przyjmujących wysokie dawki diuretyków), stosujących blokery receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Zaleca się korektę tego stanu przed rozpoczęciem stosowania valsartanu/amlodypiny lub staranne obserwowanie pacjenta na początku terapii.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej podczas stosowania valsartanu/amlodypiny pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i w razie potrzeby podać wlew dożylny roztworu fizjologicznego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego leczenie można kontynuować.

Hipokalastemia

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, diuretyków zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyny), a także należy regularnie kontrolować stężenie potasu.

Zawał tętnicy nerkowej

Valsartan/amlodypinę należy stosować z ostrożnością w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jedno- lub obustronnym zawałem tętnicy nerkowej lub z zawałem tętnicy nerkowej jedynego nerki, ponieważ może dojść do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania valsartanu/amlodypiny u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby

Valsartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania amlodypiny wydłuża się, a AUC wzrasta u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały ustalone. Szczególna ostrożność jest wymagana przy stosowaniu valsartanu/amlodypiny u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby lub chorobami obturacyjnymi pęcherzyka żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy wynosi 80 mg valsartanu.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (GFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym valsartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni przyjmować antagonisty II angiotensyny valsartanu, ponieważ ich układ renina-angiotensyna jest zaburzony w wyniku choroby podstawowej.

Obrzęk naczynioruchowy

Obserwowano obrzęk Quinckego, w tym obrzęk krtani i szpary głosowej, który może prowadzić do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka u pacjentów stosujących valsartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego podczas przyjmowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Stosowanie tego leku należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego; ponowne stosowanie nie jest zalecane.

Niewydolność serca/stan po przebytym zawałach mięśnia sercowego

Ze względu na hamowanie RAAS u wrażliwych pacjentów możliwe są zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS, stosowanie inhibitorów ACE i ARA powodowało rozwój oligurii i/lub progresywną azotemię, a także (rzadko) ostre niewydolności nerek i/lub prowadziło do śmiertelnych skutków. Podobne wyniki odnotowano przy stosowaniu valsartanu. U pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałach mięśnia sercowego należy ocenić funkcję nerek.

W długotrwałym, placebo-kontrolowanym badaniu (PRAISE-2) amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca nieiszemicznego pochodzenia klasy III i IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association) częstotliwość występowania obrzęku płuc była wyższa przy stosowaniu amlodypiny w porównaniu z placebo, jednak nie stwierdzono istotnej różnicy w pojawianiu się lub nasilaniu się niewydolności serca. Pacjentom z niewydolnością serca zastojową blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelnych.

Zawał aorty i zastawki mitralnej

Tak jak przy leczeniu innymi lekami rozszerzającymi naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zawałem zastawki mitralnej lub znacznym zawałem aorty niskiego stopnia.

Podwójna blokada RAAS

Istnieją dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hipokalastemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się prowadzenia podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu.

Jeśli podwójna blokada jest absolutnie konieczna, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty z częstym i starannym monitorowaniem funkcji nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i ARA pacjentom z cukrzycową chorobą nerek.

Nie badano stosowania leku Valsartan A 160/10 u pacjentów z innymi chorobami niż nadciśnienie tętnicze.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas stosowania tego leku, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po ekspozycji na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie były przekonujące, jednak niewielki wzrost ryzyka nie może być wykluczony. Chociaż brakuje danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących antagonistów receptorów angiotensyny II (ARAII), podobne ryzyko może wystąpić przy stosowaniu leków tej klasy.

Wiadomo, że ekspozycja na ARAII w drugim i trzecim trymestrze ciąży ma toksyczny wpływ na płód u ludzi (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokalastemia).

Jeśli ARAII były stosowane od drugiego trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego funkcję nerek i kości czaszki płodu.

Noworodki matek, które przyjmowały ARAII, powinny być poddane starannemu nadzorowi pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amlodypina wydostaje się do mleka matki. Udział dawki matki otrzymywanej przez niemowlę szacuje się na 3–7% z zakresu międzykwartylowego, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany.

Ponieważ brakuje informacji o stosowaniu leku Valsartan A w okresie karmienia piersią, nie zaleca się stosowania tego leku w czasie karmienia; zaleca się stosowanie alternatywnych leków o dobrze poznanej charakterystyce bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodków lub wcześniaków.

Płodność

Badania kliniczne dotyczące wpływu na płodność nie były prowadzone.

Valsartan

Valsartan nie powodował niepożądanych reakcji ze strony układu rozrodczego u samców i samic szczurów po doustnym podaniu w dawkach do 200 mg/kg na dobę. Dawka ta przekracza maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka 6-krotnie, przeliczając na mg/m² (przyjęto dawkę 320 mg na dobę doustnie dla pacjenta o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych obserwowano przypadki odwracalnych zmian biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym z badań na szczurach stwierdzono niepożądane reakcje ze strony płodności samców.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

U pacjentów stosujących Valsartan A może wystąpić zawroty głowy lub uczucie słabości po przyjęciu leku, dlatego powinni oni brać to pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów i pracy z potencjalnie niebezpiecznymi urządzeniami.

Amlodypina może słabo lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami. Jeśli pacjenci odczuwają zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności podczas stosowania amlodypiny, ich reakcje mogą być zaburzone.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem, można przełożyć na terapię skojarzoną lekiem Valsartan A. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Tabletki Valsartan A można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Zaleca się przyjmowanie Valsartan A, popijając niewielką ilością wody.

Pacjentów stosujących walzartan i amlodypinę oddzielnie można przełożyć na lek Valsartan A zawierający te same dawki składników.

Przed przejściem na stałą kombinację dawek zaleca się indywidualne dobranie dawki składników (czyli amlodypiny i walzartanu). W przypadku konieczności klinicznej można rozważyć bezpośrednie zastąpienie monoterapii kombinacją o stałych dawkach.

Maksymalna dawka dzienna to 1 tabletka Valsartan A 5 mg/80 mg lub 1 tabletka Valsartan A 5 mg/160 mg, lub 1 tabletka Valsartan A 10 mg/160 mg (maksymalne dozwolone dawki składników leku – 10 mg zawartości amlodypiny, 320 mg zawartości walzartanu).

Dawkowanie dla określonych grup pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie leku Valsartan A z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Valsartan A z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek Valsartan A jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Valsartan A należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub chorobami obturacyjnymi dróg żółciowych. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez żółtaczki cholestatycznej maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walzartanu.

Nie opracowano zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny dla pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniami funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsartan A należy zastosować najniższą z zalecanych dawek amlodypiny, jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Dla pacjentów w wieku podeszłym zalecane są standardowe schematy dawkowania.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym.

Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniami funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsartan A należy zastosować najniższą z zalecanych dawek amlodypiny, jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej.

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Valsartan A u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Brak danych.

Dzieci.

Badania leczenia tym lekiem u dzieci (do 18 roku życia) nie były prowadzone. Dlatego do czasu uzyskania pełniejszych informacji lek Valsartan A nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy

Do tej pory nie ma doświadczeń dotyczących przedawkowania Valsartan A. Głównym objawem przedawkowania walzartanu jest prawdopodobnie nasilone nadciśnienie tętnicze towarzyszone zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nasilającej się wazodilatacji obwodowej i prawdopodobnie do tachykardii odruchowej. Opisywano znaczną i potencjalnie przedłużoną hipotensję ogólnoustrojową, aż po wstrząs i skutki śmiertelne.

Rzadko zgłaszano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przeciążenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty lub przepłukać żołądek. Wchłanianie amlodypiny znacząco zmniejsza się po zastosowaniu węgla aktywowanego natychmiast lub w ciągu dwóch godzin po przyjęciu amlodypiny.

Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem Valsartan A wymaga aktywnej pomocy w funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddechu, uniesienia kończyn, uwagi do OCZ i wydalania moczu. W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można zastosować lek zwężający naczynia, o ile nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. W przypadku trwającego obniżenia ciśnienia tętniczego będącego skutkiem blokady kanałów wapniowych, wskazane może być dożylne podanie wapnia glukonianu.

Wydalanie walzartanu i amlodypiny za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Niepożądane reakcje.

Bezpieczeństwo stosowania leku Valsartan A 160/10 oceniano w trakcie 5 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 5175 pacjentów, z których 2613 otrzymywało walsartan w połączeniu z amlodypiną. Najczęściej obserwowane lub istotne i ciężkie niepożądane reakcje: zapalenie nosa i gardła, grypa, podwyższona wrażliwość, ból głowy, omdlenie, hipotensja ortostatyczna, obrzęki, obrzęki tkanek miękkich, obrzęki twarzy, obrzęki obwodowe, zwiększona zmęczalność, rumień twarzy, osłabienie i napoty cieplne.

Do oceny częstości występowania niepożądanych reakcji zastosowano następujące kryteria: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezbyt często (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

* Przede wszystkim związane z obturacyjnym zapaleniem wątroby.

Informacje dodatkowe dotyczące kombinacji

Obrzęki obwodowe, które są znanym niepożądaniem działania amlodypiny, występowały u pacjentów przyjmujących kombinację amlodypiny i walzartanu ogólnie rzadziej niż u pacjentów przyjmujących samą amlodypinę. W trakcie podwójnych, ślepych, kontrolowanych badań klinicznych średnia częstość występowania obrzęków obwodowych, równomiernie rozłożona w całym zakresie dawek, wynosiła 5,1% dla kombinacji amlodypiny/walzartanu.

Informacje dodatkowe dotyczące składników leku

Niepożądane reakcje wcześniej obserwowane przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walzartanu) mogą również występować przy stosowaniu leku Valsartan A 160/10, nawet jeśli nie zostały one odnotowane podczas badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Amlodypina

Notowano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Walsartan

Poniżej wymienione dodatkowe działania niepożądane obserwowano w trakcie badań klinicznych podczas monoterapii walsartanem, niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C we wkładzie oryginalnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 1 lub 3, lub 9 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. MACLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Village Theda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.