INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Valsartan 40 Macleods / Valsartan 40 Macleods Valsartan 80 Macleods / Valsartan 80 Macleods Valsartan 160 Macleods / Valsartan 160 Macleods Valsartan 320 Macleods / Valsartan 320 Macleods

Skład:

Substancja czynna: valsartan (valsartan);

1 tabletka zawiera: 40 mg, 80 mg, 160 mg lub 320 mg valsartanu;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, ditlenek krzemu (bezwodny) koloidalny, stearynian magnezu;

skład powłoki: Opadry Yellow 03F82329 wyłącznie dla tabletek 40 mg; Opadry Pink 03F84641 wyłącznie dla tabletek 80 mg; Opadry Yellow 03F520004 wyłącznie dla tabletek 160 mg; Opadry Purple 02F50251 wyłącznie dla tabletek 320 mg.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dozowanie 40 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową żółtego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L12” oddzielonym linią złamania z jednej strony i gładkie z drugiej;

dozowanie 80 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową bladoróżowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L13” z jednej strony i gładkie z drugiej;

dozowanie 160 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową szaro-pomarańczowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L14” z jednej strony i gładkie z drugiej;

dozowanie 320 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową ciemnoszaro-fioletowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L15” z jednej strony i gładkie z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan 160 Macleods to doustny, aktywny, specyficzny antagonist receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II we krwi osocza po blokowaniu receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większy (około 20 000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum działania – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z wystąpieniem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu valsartanu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że lek nie miał istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi.

Stosowanie valsartanu sprzyja zmniejszeniu liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnieniu postępu niewydolności serca, poprawie stanu według klasyfikacji NYHA [New York Heart Association], zwiększeniu frakcji wyrzutowej, a także zmniejszeniu objawów niewydolności serca i poprawie jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność valsartanu, podobnie jak kapotrylu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Valsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz w zmniejszaniu liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca i nawrotowego zawału mięśnia sercowego. Valsartan pozytywnie wpływał na taki parametr jak czas do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej po przebytym ostrym zawał mięśnia sercowego, prowadzących do śmiertelnego skutku.

U dzieci

Efekt antyhipertensyjny valsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 6 lat.

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na koniec 2 tygodnia valsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe w sposób zależny od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek valsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10 i 12 mmHg odpowiednio od wartości wyjściowej.

Doświadczenie kliniczne u dzieci poniżej 6 roku życia.

Valsartan 160 Macleods nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu valsartanu w formie tabletek maksymalne stężenia we krwi osocza (Cmax) osiągane są w ciągu 2–4 godzin, w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%.

Jedzenie obniża ekspozycję na valsartan (określoną jako AUC) o około 40% i maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) – o około 50%, choć stężenia valsartanu we krwi osocza, począwszy od około 8 godzin po podaniu leku, są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego valsartan można przyjmować zarówno podczas jedzenia, jak i na czczo.

Rozkład.

Objętość rozkładu valsartanu w stanie ustalonym po dożylnej aplikacji wynosi około 17 l, co wskazuje, że valsartan nie rozkłada się szeroko w tkankach. Valsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biota transformacja.

Valsartan nie ulega znacznej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydzielane jest w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit wykryto we krwi osocza w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC valsartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie.

Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wielu wykładniczych (T½α < 1 godzina i T½ß ~ 9 godzin). Valsartan wydzielany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz przez nerki z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po dożylnej aplikacji klirens osoczowy valsartanu wynosi około 2 l/godz, a klirens nerkowy – 0,62 l/godz (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania valsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania valsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wielkości AUC i Cmax valsartanu są niemal proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu dawkowania klinicznego (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens valsartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku ogólny wpływ valsartanu był nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano żadnej klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek.

Nie wykazano korelacji między funkcją nerek a ogólnym wpływem valsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Valsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby.

Około 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Valsartan nie ulega znacznej biotransformacji i, jak można oczekiwać, ogólny wpływ valsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku obturacji dróg żółciowych nie jest wymagana korekta dawki valsartanu. Wykazano, że u pacjentów z żółciowym marskością wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC valsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci.

Podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny valsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz/kg) valsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z klirensem u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek.

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego valsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu we krwi osocza.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale mięśnia sercowego.

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałach mięśnia sercowego.

Niewydolność serca.

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEK, gdy nie można stosować blokerów beta.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na walzartan lub którykolwiek ze składników pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony lub wywołany wcześniejszą terapią inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II angioedem.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan Macleods, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min).

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEK lub aliskirenem.

Stosowanie leków z grupy BRA (blokery receptora angiotensyny II), w tym walzartanu, w połączeniu z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, BRA lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeśli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty oraz przy dokładnym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan Macleods, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym Valsartan Macleods, lub IEK z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE, w tym Valsartan Macleods, i BRA pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane.

Lit.

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli połączenie jest uznane za konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Kalium.

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podwyższać poziom potasu (heparyna itp.) mogą powodować wzrost stężenia potasu w surowicy krwi, a u pacjentów z niewydolnością serca – także wzrost stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznane za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność.

Leki przeciwwąpcowe niesteroidowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2 (cyklooksygenazy-2), kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID.

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NSAID może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery.

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substytutem dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub MRP2 (np. rytonawir) może dojść do zwiększenia ekspozycji systemowej na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku oraz na końcu współczesnego stosowania tych leków.

Inne.

W badaniach interakcji nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walzartanu z następującymi substancjami: cyklosporyna, warfaryna, furozepid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może dojść do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Konieczna jest dokładna kontrola funkcji nerek oraz stężenia potasu w surowicy krwi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Hipokaliemia.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych środków, które mogą podnieść stężenie potasu (heparyna itp.). W razie potrzeby należy kontrolować poziom potasu.

Obrzęk naczynioruchowy jelita.

Opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptora angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. W przypadku rozpoznania obrzęku naczynioruchowego jelita należy natychmiast przerwać stosowanie walzartanu i rozpocząć odpowiedni monitoring aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan 160 Macleods, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Valsartan 160 Macleods należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez obturacji.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBKK).

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii Valsartan 160 Macleods może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii Valsartan 160 Macleods należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej.

Bezpieczeństwo stosowania Valsartan 160 Macleods u pacjentów z obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy nerkowej jedynego nerki nie zostało ustalone. U 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym do jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej krótkotrwałe stosowanie Valsartan 160 Macleods nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny osocza ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyniny osocza u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, jako środek ostrożności zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki.

Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valsartan 160 Macleods u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować Valsartan 160 Macleods, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia prężna.

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią prężną.

Ciąża.

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazani w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zmienić walzartan na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Ostatnio przebyty zawał mięśnia sercowego.

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych było większe niż przy monoterapii odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania kombinacji walzartanu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego zawsze powinna obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valsartan 160 Macleods u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, jednak przerwanie terapii z powodu długotrwałej objawowej hipotensji zazwyczaj nie jest konieczne, o ile przestrzega się zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta-adrenergicznego i Valsartan 160 Macleods nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i walzartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Valsartan 160 Macleods u dzieci nie były prowadzone.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie.

Podczas stosowania walzartanu opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego, w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Wystąpienie obrzęku naczynioruchowego wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Valsartan 160 Macleods, a ponowne przepisywanie Valsartan 160 Macleods tym pacjentom nie jest zalecane.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna.

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartan 160 Macleods może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II, w tym Valsartan 160 Macleods, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hipokaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valsartan 160 Macleods i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie badano stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walzartan nie jest zalecany u takich pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan 160 Macleods, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Podobnie jak u dorosłych, Valsartan 160 Macleods jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą cyrkozą żółciową i u pacjentów z cholestazą. Kliniczne doświadczenie w stosowaniu Valsartan 160 Macleods u dzieci z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brakuje kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka działania teratogennego antagonistów receptora angiotensyny II, takie ryzyko również nie może być wykluczone przy stosowaniu tej grupy leków. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA II, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią, Valsartan 160 Macleods nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dobę nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą szczurów. Dawka 200 mg/kg/dobę jest 6 razy wyższa niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka przeliczona na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dobę u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Należy pamiętać, że podczas leczenia lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Valsartan Macleods można stosować niezależnie od posiłków, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie.

Choroba nadciśnieniowa.

Zalecana dawka początkowa Valsartan Macleods wynosi 80 mg 1 raz dziennie. Efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a nawet do maksymalnej dawki – 320 mg.

Valsartan Macleods można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

<Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego.

Leczenie można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po zawałach mięśnia sercowego. Po wstępnym dawkowaniu valsartanu 20 mg 2 razy dziennie należy zwiększyć dawkę do 40 mg, 80 mg, a następnie do 160 mg 2 razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelową maksymalną dawką jest 160 mg 2 razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy dziennie w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg 2 razy dziennie – w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Valsartan można stosować pacjentom, którzy byli leczeni innymi lekami po przebytym zawałach mięśnia sercowego, np. lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, blokerami beta, statynami i diuretykami. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorem ACE.

U pacjentów po przebytym zawałach mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa valsartanu wynosi 40 mg (tabletek nie należy dzielić – należy przyjmować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu) 2 razy dziennie. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg i 160 mg 2 razy dziennie należy prowadzić w odstępach co najmniej 2 tygodniowych, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dzienna dawka stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta i valsartanu.

Pacjenci z niewydolnością serca wymagają monitorowania czynności nerek.

Stosowanie w określonych grupach pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek.

U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednoczesne stosowanie Valsartan Macleods z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (filtracja kłębuszkowa (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

<Cukrzyca.

Jednoczesne stosowanie Valsartan Macleods z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

<Niewydolność wątroby.

Valsartan Macleods jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, marskością wątroby żółciowej oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez obturacji dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Valsartan Macleods stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valsartan Macleods u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popożytkowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

<Nadciśnienie tętnicze u dzieci.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat.

Dawkowanie początkowe wynosi 40 mg (tabletek nie należy dzielić – należy przyjmować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu) jeden raz dziennie u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg oraz 80 mg jeden raz dziennie u dzieci o masie ciała 35 kg lub więcej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki zbadane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawkowanie wyższe niż wskazane nie było badane, dlatego nie jest zalecane.

Tabela 1

• Dzieci w wieku do 6 lat.

Bezpieczeństwo i skuteczność Valsartan 160 Macleods u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

• Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania u dzieci z kliremsem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego Valsartan 160 Macleods nie jest zalecany tym pacjentom. U dzieci z kliremsem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

• Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan 160 Macleods jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, marskością wątroby żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby (cholestazą). Doświadczenie kliniczne w stosowaniu Valsartan 160 Macleods u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

• Niewydolność serca oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Valsartan 160 Macleods nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

*** Przedawkowanie ***

W wyniku przedawkowania Valsartan 160 Macleods może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Postępowanie terapeutyczne zależy od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; najważniejsze jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, aby valsartan można było usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Reakcje niepożądane.

Hipertensja tętnicza / niewydolność serca / zawał mięśnia sercowego.

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania reakcji niepożądanych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania reakcji niepożądanych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Reakcje niepożądane zaobserwowane podczas badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według układów narządów.

Częstość występowania reakcji niepożądanych szacuje się następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości reakcje niepożądane są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Reakcje niepożądane zaobserwowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznana”.

W odniesieniu do reakcji niepożądanych o częstości „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Tabela 2

* Obserwowano u pacjentów w stanie popołowym.

Obserwowano u pacjentów z niewydolnością serca.

** Rzadko obserwowano u pacjentów w stanie popołowym.

Obserwowano częściej u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów otrzymujących Valsartan Macleods zaobserwowano istotne zmniejszenie (> 20 %) odpowiednio liczby hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zmniejszenie zarówno liczby hematokrytu, jak i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu z 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu z 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, którzy otrzymują terapię valsartanem, nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy wzrosło o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o ponad 20 % zaobserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zaobserwowano wzrost stężenia azotu moczninowego we krwi u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

U 4,2 % pacjentów otrzymujących valsartan, 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptoprilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprylem w okresie poposiłowym zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Liczba przypadków przerwania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kaptopryl (5,8 % kontra 7,7 % odpowiednio).

Dzieci.

Nadciśnienie tętnicze.

Efekt przeciwnadciśnieniowy valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących rodzaju, częstości i powagi działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa dla dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu Valsartanem Macleods trwającym do 1 roku.

W podwójnie ślepej, randomizowanej próbie z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, która została kontynuowana jako otwarte badanie trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Przypadki te występowały w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z Valsartanem Macleods. W drugim badaniu, w którym zakwalifikowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobami współistniejącymi. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w tabeli 2.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny Informacyjny System Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Prémier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.