Ultrax

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Ultrax (Ultrex)

Skład:

substancja czynna: clindamycin ;

1 kapsułka zawiera klin damicy nu 150 mg lub 300 mg;

substancje pomocnicze: laktozy monohydrat; skrobię kukurydzianą; talk; stearynian magnezu;

otoczka kapsułki 150 mg: twarde żelatynowe kapsułki Capsugel rozmiar 1 (tlenek tytanu (E 171), żelatyna, barwnik 10A1 czarny);

otoczka kapsułki 300 mg: twarde żelatynowe kapsułki Capsugel rozmiar 0e1 (tlenek tytanu (E 171), żelatyna, barwnik 10A1 czarny);

skład barwnika 10A1 czarnego: lak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy (E 1520), wodorotlenek amonu (E 527).

Postać leku. kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 150 mg: twarde żelatynowe kapsułki białego koloru, rozmiar 1, z napisem „CLIN 150”, napełnione białym proszkiem krystalicznym;

kapsułki 300 mg: twarde żelatynowe kapsułki białego koloru, rozmiar 0e1, z napisem „CLIN 300”, napełnione białym proszkiem krystalicznym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Linkozamidy. Kod ATC J01F F01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Klin damycyna należy do grupy antybiotyków lini kozamidów. Mechanizm działania klin damycyny opiera się na hamowaniu biosyntezy białka poprzez wiązanie się z podjednostką 50S i wpływ na zarówno montaż rybosomów, jak i proces translacji. Choć fosforan klin damycyny jest nieaktywny in vitro, szybki hydroliz in vivo przekształca go w antybakteryjnie aktywną klin damycynę. W zwykłych dawkach klin damycyna wykazuje działanie bakteriostatyczne.

Zależność farmakokinetyczna/farmakodynamiczna. Skuteczność będzie istotnie zależeć od czasu, w którym stężenie substancji przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC) dla patogenu etiologicznego (%C/MIC).

Mechanizm rozwoju oporności. Odporność na klin damycynę powstaje najczęściej w wyniku mutacji w miejscu wiązania antybiotyku na rRNA lub metylacji określonych nukleotydów w 23S-rRNA podjednostki 50S. Te zmiany mogą powodować krzyżową oporność in vitro na makrolidy i streptograminy typu B (fenotyp MLS_B). Odporność czasem wynika ze zmian w białkach rybosomowych. Odporność u stafilokoków i streptokoków jest przede wszystkim wynikiem zwiększonej integracji grup metylowych do 23S-rRNA (tzw. konstytutywna oporność MLS_B), co znacząco obniża powinność wiązania się klin damycyny z rybosomem. Większość szczepów S. aureus opornych na metycylinę (MRSA) ma konstytutywny fenotyp MLS_B i w związku z tym są oporne na klin damycynę. Dlatego infekcje wywołane przez stafilokoki oporne na makrolidy nie powinny być leczone klin damycyną, nawet jeśli in vitro wykazano wrażliwość, ze względu na ryzyko selekcji mutantów o konstytutywnej oporności MLS_B podczas leczenia.

Szczepy o konstytutywnej oporności MLS_B wykazują pełną krzyżową oporność między klin damycyną a lin komy cyną, makrolidami (np. azytromycyną, klar ytromycyną, erytromycyną, roksytromycyną, spiramycyną), a także streptograminą B. Odporność na klin damycynę może być indukowana przez makrolidy u bakterii opornych na makrolidy. Odporność indukowana może być potwierdzona metodą krążków (test dyfuzyjny D) lub metodą rozcieńczeń w bulionie.

Rzadziej występujące mechanizmy oporności obejmują modyfikację antybiotyku oraz aktywny ef luks. Istnieje pełna krzyżowa oporność między klin damycyną a lin komy cyną. Jak w przypadku wielu antybiotyków, częstość występowania oporności zależy od gatunku bakterii i regionu geograficznego. Częstość oporności na klin damycynę jest wyższa wśród szczepów stafilokoków opornych na metycylinę oraz szczepów pneumokoków opornych na penicylinę niż wśród organizmów wrażliwych na te substancje.

Wartości graniczne. Rozprzestrzenienie się nabytej oporności może się różnić w zależności od gatunku i położenia geograficznego oraz czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. Jeśli skuteczność klin damycyny co najmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji jest wątpliwa z powodu lokalnego charakteru oporności, należy skonsultować się z ekspertem. Szczególnie w przypadku ciężkich infekcji lub nieskuteczności terapii należy ustalić diagnostykę mikrobiologiczną z identyfikacją patogenu i określeniem jego wrażliwości na klin damycynę.

Odporność jest zazwyczaj określana według kryteriów interpretacji wrażliwości (wartości granicznych) ustalonych przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Środki Anty mikrobowe (EUCAST) dla antybiotyków doustnych. Testowanie wrażliwości na klin damycynę przeprowadzono metodą kolejnych rozcieńczeń.

Wartości graniczne wg EUCAST (patrz tabela 1). (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Środki Anty mikrobowe.)

Tabela 1.

Kliniczne wartości odniesienia EUCAST w formie tabeli, wersja 8.0

1 Indukowana oporność na klin damycynę może być wykryta poprzez oznaczenie działania antagonizmu między klin damycyną a makrolidami. Jeżeli oporność nie zostanie wykryta, należy zgłosić, że badanie zostało przeprowadzone zgodnie z klinicznymi wartościami odniesienia. Jeżeli oporność zostanie wykryta, należy zgłosić „oporność” i rozważyć dodanie do raportu komentarza: „Klin damycyna może być stosowana w krótkotrwałej terapii mniej poważnych infekcji skóry i tkanek miękkich, ponieważ rozwój oporności konstytutywnej podczas takiej terapii jest mało prawdopodobny”.

2 Kliniczne znaczenie indukowanej oporności na klin damycynę w połączonej terapii ciężkich infekcji S. pyogenes jest nieznane.

3 Indukowana oporność na klin damycynę może być wykryta poprzez oznaczenie działania antagonizmu między klin damycyną a makrolidami. Jeżeli oporność nie zostanie wykryta, należy zgłosić, że przeprowadzono badanie zgodnie z klinicznymi wartościami odniesienia. Jeżeli oporność zostanie wykryta, należy zgłosić „oporność”.

A W celu wykrycia indukowanej oporności na klin damycynę dyski z erytromycyną i klin damycyną umieszcza się w odległości 12–20 mm (od krawędzi do krawędzi) i oznacza antagonizm (fenomen D).

B W celu wykrycia indukowanej oporności na klin damycynę dyski z erytromycyną i klin damycyną umieszcza się w odległości 12–16 mm (od krawędzi do krawędzi) i oznacza antagonizm (fenomen D).

a Zawartość dysku – 2 μg klin damycyny

Zakresy kontroli jakości zgodnie z EUCAST dla oznaczenia MIC i strefy dysku przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

ATCC® jest zarejestrowaną znaką towarową American Type Culture Collection.

Występowanie nabytej oporności. Występowanie nabytej oporności na podstawie danych z ostatnich 5 lat uzyskanych w ramach krajowych projektów nadzoru nad opornością i badań (stan na Luty 2018 r).

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bez tła

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie:

• Actinomyces israelii °
• Gardnerella vaginalis °
• Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)
• Streptococcus pneumoniae
• Streptococcus pyogenes
• Streptokoki grupy „viridans” ○^

Bez tła

Anaerobowe mikroorganizmy:

• Gatunki Bacteroides ° (z wyjątkiem B. fragilis)
• Clostridium perfringens °
• Gatunki Fusobacterium °
• Gatunki Peptoniphilus °
• Gatunki Peptostreptococcus °
• Gatunki Prevotella ○
• Gatunki Propionibacterium °
• Gatunki Veillonella °

Inne mikroorganizmy:

• Chlamydia trachomatis °
• Chlamydophila pneumoniae °
• Mycoplasma hominis °

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus
• Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę) +
• Staphylococcus epidermidis +
• Staphylococcus haemolyticus
• Staphylococcus hominis
• Staphylococcus agalactiae

Aerobowe bakterie Gram-ujemne:

• Moraxella catarrhalis $

Anaerobowe mikroorganizmy:

• Bacteroides fragilis °

Opornie mikroorganizmy.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie:

• Gatunki Enterococcus
• Listeria monocytogenes

Aerobowe bakterie Gram-ujemne:

• Escherichia coli
• Haemophilus influenzae
• Gatunki Klebsiella
• Pseudomonas aeruginosa

Anaerobowe mikroorganizmy:

• Clostridium difficile

Inne mikroorganizmy:

• Mycoplasma pneumoniae
• Ureaplasma urealyticum

° Na czas publikacji nie było aktualizowanych danych. Główna literatura, standardowa literatura oraz zalecenia terapeutyczne zakładają wrażliwość.

$ Naturalna wrażliwość większości szczepów znajduje się w zakresie pośrednim.

• W co najmniej jednym regionie częstość oporności przekracza 50%.

^ Ogólny termin określający heterogeniczną grupę gatunków streptokoków. Częstość oporności może się różnić w zależności od odpowiednich gatunków streptokoków.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie, rozkład i wiązanie z białkami. Różnica między stosowanymi pochodnymi klin damycyny polega wyłącznie na czasie wchłaniania i rozszczepiania estrów. Po tym czasie klin damycyna występuje w organizmie w formie wolnej zasady (forma aktywna). Estry należy traktować jako związki prolekowe.

Po doustnym podaniu klin damycyny hydrochloranu i klin damycyny 2-palmitylanu hydrochloranu są szybko i niemal całkowicie wchłaniane z przewodu pokarmowego. Jednoczesne spożycie pokarmu nieco spowalnia wchłanianie. Po podaniu na czczo maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu około 45–60 minut, a po podaniu po posiłku – w ciągu około 2 godzin. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 150 mg lub 300 mg stężenia wynoszą odpowiednio od 1,9 do 3,9 μg/ml oraz od 2,8 do 3,4 μg/ml (podanie na czczo).

Wiązanie klin damycyny z białkami osocza zależy od jego stężenia i wynosi od 60% do 94% w zakresie terapeutycznym.

Klin damycyna łatwo przenika do tkanek, przechodzi przez barierę łożyskową i wydostaje się do mleka matki. Dyfuzja do przestrzeni podpajęczynówkowej jest niewystarczająca nawet w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. W tkance kostnej osiągane są wysokie stężenia.

Biotransformacja i wydalanie. Rozkład klin damycyny odbywa się głównie w wątrobie. Niektóre metabolity są mikrobiologicznie aktywne. Leki działające jako induktory enzymów wątrobowych skracają średni czas utrzymywania się klin damycyny w organizmie.

Badania in vitro na mikrosomach wątroby i jelit człowieka wykazały, że utlenianie klin damycyny odbywa się głównie za pomocą CYP3A4 z niewielkim udziałem CYP3A5, z powstaniem siarczku klin damycyny i drugorzędnego metabolitu N-desmetylo-klin damycyny.

Wydalanie klin damycyny odbywa się w około 2/3 z kałem i w 1/3 z moczem.

Okres półtrwania klin damycyny w osoczu wynosi około 3 godziny u dorosłych i około 2 godziny u dzieci. W przypadku zaburzeń czynności nerek oraz niewydolności wątroby średniego lub ciężkiego stopnia okres półtrwania wydłuża się.

Klin damycyna nie jest usuwana metodą dializy.

Dostępność biologiczna. Bezpośrednią dostępną biologiczną klin damycyny określono w ramach badania klinicznego (1994). Każdy z 16 zdrowych ochotników męskich otrzymał 600 mg klin damycyny dożylnie (w formie fosforanu klin damycyny) i doustnie (2 kapsułki, z których każda zawierała 300 mg klin damycyny hydrochloranu).

Warunek podania – na czczo.

Średnie wartości arytmetyczne (mA), odchylenie standardowe (s) oraz średnie wartości geometryczne (mG) po podaniu doustnym i dożylnym (w/w).

Tabela 3.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ostre i przewlekłe infekcje bakteryjne wywołane patogenami wrażliwymi na klinynamycynę, w szczególności:

• infekcje kości i stawów;
• infekcje obszarów ucha, nosa i gardła;
• infekcje obszarów zębów i żuchwy;
• infekcje dróg oddechowych dolnych;
• infekcje miednicy i jamy brzusznej;
• infekcje narządów płciowych u kobiet;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• różyczka.

W przypadku ciężkiego stanu klinicznego należy początkowo leczyć lekami zawierającymi klinynamycynę, podawanymi powoli do naczynia krwionośnego (drogą infuzyjną).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na klinynamycynę, lincomycynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Ultrax nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ponieważ stężenie antybiotyku osiągane w płynie mózgowo-rdzeniowym jest zbyt niskie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antagonizm (oporność indukowana) obserwowano in vitro między klinynamycyną a erytromycyną w odniesieniu do podgrupy izolatów bakterii opornych na makrolidy. Obu leków nie należy stosować jednocześnie ze względu na potencjalne znaczenie kliniczne, z wyjątkiem przypadków, gdy przeprowadzono odpowiednie testy wrażliwości.

Patogenne mikroorganizmy wykazują oporność krzyżową na klinynamycynę i lincomycynę.

Ze względu na właściwości Ultrax polegające na blokowaniu przekazywania nerwowo-mięśniowego, może on nasilać działanie leków rozkurczujących mięśnie (np. eter, tubokuraryna, panduronium bromek). Może to prowadzić do powstawania podczas operacji nieoczekiwanych sytuacji zagrażających życiu. Dlatego Ultrax należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących wymienione wyżej leki.

Podczas jednoczesnego stosowania preparatu Ultrax skuteczność antykoncepcyjna doustnych środków antykoncepcyjnych jest wątpliwa. Dlatego w trakcie leczenia preparatem Ultrax należy dodatkowo stosować inne metody antykoncepcji.

Antagoniści witaminy K. U pacjentów stosujących klinynamycynę w połączeniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol i fluindaron) zgłaszano zwiększone wyniki badań koagulacji (czas protrombinowy/stosunek normalizowany międzynarodowy) i/lub krwawienie. Dlatego u takich pacjentów należy często monitorować wyniki badań koagulacji.

Klinynamycyna metabolizowana jest głównie za pomocą CYP3A4, a w mniejszym stopniu – za pomocą CYP3A5, z powstawaniem głównego metabolitu – klinynamycyny sulfoxidu oraz metabolitu wtórnego – N-dzetyloklinynamycyny. W związku z tym inhibitory CYP3A4 i CYP3A5 mogą zmniejszać klirens klinynamycyny, a induktory tych izoenzymów – zwiększać klirens klinynamycyny. Podczas stosowania silnych induktorów CYP3A4, np. ryfampicyny, należy monitorować utratę skuteczności.

Badania in vitro wykazują, że klinynamycyna nie hamuje CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 ani CYP2D6 i jedynie umiarkowanie hamuje CYP3A4. Dlatego mało prawdopodobne są klinicznie istotne interakcje między klinynamycyną a lekami stosowanymi jednocześnie i metabolizowanymi przez te enzymy CYP.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ultrax należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

• z zaburzeniami funkcji wątroby;
• z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia gravis, choroba Parkinsona);
• z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (np. zapalenie jelita grubego);
• z atopią;
• z alergiami i astmą.

Uwaga: Ultrax nie należy stosować pacjentom z ostrymi infekcjami dróg oddechowych, jeśli są one spowodowane wirusami.

Ultrax nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ponieważ stężenia antybiotyku osiągane w płynie mózgowo-rdzeniowym są zbyt niskie.

Zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości u pacjentów leczonych klin damycyną, w tym poważne reakcje skórne, takie jak reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz oraz ostry ogólny pustularny egzantem. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub poważnych reakcji skórnych należy przerwać leczenie klin damycyną i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Efekty uboczne”).

Ostre uszkodzenie nerek.

Rzadkie przypadki ostrego uszkodzenia nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Należy zatem rozważyć monitorowanie funkcji nerek u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię, u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów przyjmujących leki nefrotoksyczne (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Podczas długotrwałego leczenia (dłużej niż 10 dni) należy regularnie kontrolować wyniki badań morfologicznego krwi oraz funkcji wątroby i nerek.

Długotrwałe i powtarzane stosowanie leku Ultrax może prowadzić do rozwoju nadkażenia lub kolonizacji skóry i błon śluzowych przez mikroorganizmy oporne lub grzyby drożdżopodobne.

Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym klin damycyny, zgłaszano występowanie biegunki spowodowanej Clostridium difficile (CDAD), z objawami o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po zapalenie jelita grubego zakończone śmiertelnie. Leczenie antybiotykami zaburza normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernej proliferacji C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD i są przyczyną tzw. kolitu antybiotykozależnego. Szczepy C. difficile wytwarzające hiper-toksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiologiczną i mogą wymagać wykonania kolektomii.

Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano przypadki rozwoju CDAD w okresie do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania antybiotyków. Może dojść do postępującego rozwoju kolitu, w tym kolitu pseudobłoniastego, którego nasilenie może wahać się od łagodnego do śmiertelnego.

W przypadku rozpoznania antybiotykozależnej biegunki lub antybiotykozależnego kolitu, a także przy podejrzeniu tych stanów, należy odstawić antybiotyki, w tym klin damycynę, i rozpocząć odpowiednie postępowanie terapeutyczne. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane.

W przypadkach kolitu pseudobłoniastego o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu należy rozważyć możliwość podania płynów i elektrolitów, dodatkowego przyjmowania białek oraz zastosowania antybiotyków skutecznych klinicznie w leczeniu kolitów spowodowanych Clostridium difficile.

W przypadku przedłużonej terapii należy przeprowadzić badania funkcji wątroby i nerek.

Czasem leczenie klin damycyną może stanowić alternatywę w przypadku alergii na penicylinę (podwyższona wrażliwość na penicylinę). Nie stwierdzono krzyżowej alergii między klin damycyną a penicyliną, a jej rozwój również nie jest oczekiwany ze względu na różnice strukturalne między tymi substancjami. Jednakże pojedyncze przypadki donoszą o reakcjach anafilaktycznych (podwyższonej wrażliwości) na klin damycynę u osób, które wcześniej miały alergię na penicylinę. Należy to uwzględnić przy stosowaniu klin damycyny u pacjentów z alergią na penicylinę.

Ultrax zawiera 214,08 mg lub 283,24 mg laktozy monohydrycznej na 1 kapsułkę o dawce 150 mg lub 300 mg odpowiednio. Przy stosowaniu leku zgodnie z instrukcją dawkowania, z każdą dawką pacjent otrzymuje do 856,32 mg laktozy. Odpowiada to całkowitej ilości laktozy zawartej w 4 kapsułkach leku Ultrax 150 mg. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem zaburzonego wchłaniania glukozy i galaktozy nie należy stosować Ultrax.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie w czasie ciąży.

Wyniki dużego badania z udziałem kobiet w ciąży, które stosowały klin damycynę w I trymestrze ciąży (na około 650 noworodków wywierano wpływ klin damycyny), nie wykazały zwiększonego ryzyka wad rozwojowych u noworodków. Jednakże dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania klin damycyny w czasie ciąży są niewystarczające.

Wyniki badań doświadczalnych na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, przebieg porodu czy rozwój poporodowy.

Klin damycyna przenika przez łożysko. Zakłada się, że w organizmie płodu osiągana jest stężenie terapeutyczne i skuteczne. Przy stosowaniu leku w czasie ciąży należy dokładnie ocenić korzyści i potencjalne ryzyko związane z leczeniem.

Stosowanie w czasie karmienia piersią.

Klin damycyna wydzielana jest do mleka matki. Zgłaszano występowanie klin damycyny w mleku matki w stężeniach od < 0,5 do 3,8 μg/ml przy stosowaniu doustnym. Dlatego u noworodków karmionych piersią nie można wykluczyć wystąpienia takich niepożądanych skutków na mikroflorę przewodu pokarmowego jak: biegunka lub krew w stolcu, sensybilizacja, wysypka oraz kolonizacja błon śluzowych przez grzyby drożdżopodobne. Ze względu na ryzyko rozwoju ciężkich działań niepożądanych u noworodków karmionych piersią, kobiety karmiące piersią nie powinny stosować klin damycyny.

Funkcja rozrodcza.

Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały żadnych objawów zaburzeń funkcji rozrodczej. Brak danych dotyczących wpływu klin damycyny na funkcję rozrodczą człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Klin damycyna wywiera lekki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Niektóre działania niepożądane (w szczególności zawroty głowy, senność, patrz sekcja „Działania niepożądane”) mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkość reakcji; mogą zatem wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Ultrax należy stosować, popijając dostateczną ilość płynu (co najmniej jednym dużym szklankiem wody), aby uniknąć możliwego podrażnienia przełyku.

W przypadku podejrzenia infekcji wywołanej przez paciorkowiec β-hemolizyngenny lub w obecności objawów infekcji spowodowanej paciorkowcem β-hemolizyngennym, leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Kapsułki 150 mg.

Dorośli. W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dorośli oraz dzieci w wieku od 14 lat powinni przyjmować 4–12 kapsułek na dobę (co odpowiada 0,6–1,8 g klin damycyny).

Dawkę dzienną należy podzielić na 4 przyjęcia.

W celu zapewnienia wyższych dawek dostępne są leki zawierające większą ilość substancji czynnej.

Kapsułki 300 mg.

W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dorośli oraz dzieci w wieku od 14 lat powinni przyjmować 0,6–1,8 g klin damycyny na dobę. Dawkę dzienną dzieli się na 2, 3 lub 4 oddzielne dawki.

Należy więc stosować 2–6 kapsułek leku Ultrax 300 mg na dobę (co odpowiada 0,6–1,8 g klin damycyny).

Dla dzieci poniżej 14. roku życia dostępne są leki o niższej zawartości substancji czynnej.

Choroby wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu okres półwydalania klin damycyny jest wydłużony. Zazwyczaj, gdy Ultrax stosuje się co 8 godzin, nie ma potrzeby obniżania dawki. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klin damycyny w osoczu krwi. W zależności od uzyskanych wyników może być konieczne obniżenie dawki lub wydłużenie przedziałów między dawkami.

Choroby nerek. Przy chorobach nerek okres półwydalania klin damycyny jest wydłużony; jednak przy zaburzeniach funkcji nerek o lekkim lub średnim nasileniu nie ma potrzeby obniżania dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub anurią należy jednak monitorować stężenie klin damycyny w osoczu krwi. W zależności od wyników tych pomiarów może być konieczne obniżenie dawki lub, jako alternatywa, wydłużenie przedziałów między dawkami do 8 lub nawet 12 godzin.

Hemodializa. Klin damycyna nie jest usuwana podczas hemodializy. Dlatego nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki przed lub po przeprowadzeniu hemodializy.

Dzieci.

Kapsułki leku Ultrax nie nadają się do stosowania u dzieci, które nie potrafią połknąć ich całych. Kapsułki nie pozwalają na dokładne dozowanie leku w mg/kg, dlatego w niektórych przypadkach może być konieczne zastosowanie leku w innej, bardziej dogodnej formie leku.

W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dzieciom poniżej 14. roku życia należy podawać 8–25 mg klin damycyny na kilogram masy ciała na dobę, patrz tabela 4.

Tabela 4.

Dawkę dzienną dzieli się na 3–4 oddzielne dawki. Zazwyczaj preferuje się stosowanie w postaci 4 dawek.

Nadmierna dawka.

Do chwili obecnej nie zaobserwowano objawów przedawkowania. W razie potrzeby wskazane jest przepłukanie żołądka. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie są skuteczne w usuwaniu klin damycyny z osocza krwi. Antydota specyficzne nie jest znane.

Działania niepożądane.

Poniżej wymienione działania niepożądane zostały stwierdzone podczas badań klinicznych oraz w okresie po wprowadzeniu leku na rynek. W każdej kategorii działania niepożądane są wymienione według częstości występowania oraz istotności klinicznej.

Według częstości występowania działania niepożądane dzielą się na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w każdej kategorii są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie jelita grubej typu pseudobłoniastego*.

Częstość nieznana: zapalenie jelita grubej spowodowane Clostridium difficile*, infekcje pochwy.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego.

Często: agranulocytoza*, neutropenia*, trombocytopenia*, leukopenia*, eozynofilia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: gorączka lekowa.

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna*.

Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny*, reakcja anafilakto-idna*, nadwrażliwość*.

Zaburzenia układu nerwowego.

Rzadko: zaburzenia smaku, blokada przekazywania w impulsu nerwowo-mięśniowym.

Częstość nieznana: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często: podrażnienie przełyku, zapalenie przełyku*, zapalenie jamy ustnej, biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności.

Częstość nieznana: owrzodzenie przełyku*.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Bardzo rzadko: przejściowe zapalenie wątroby z żółtaczką cholestaryczną.

Częstość nieznana: żółtaczka.*

Zaburzenia nerek i zaburzenia układu moczowego.

Częstość nieznana: ostra niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych.

Często: egzantema makulopapularna, egzantema rumieniopodobna*, pokrzywka.

Rzadko: toksyczny epidermalny nekrolioza*, zespół Stevensa-Johnsona*, zespół Lyella, obrzęk Quinckego/obrzęk naczynioruchowy*, zapalenie skóry odłupujące*, zapalenie skóry pęcherzykowe*, erytrema wielopostaciowa, świąd, zapalenie pochwy.

Bardzo rzadko: wysypka i powstawanie pęcherzy, reakcje nadwrażliwości.

Częstość nieznana: reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS)*, ostra ogólnoustrojowa egzantematyko-pęcherzykowa*.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Bardzo rzadko: zapalenie stawów wielokrotne.

Wyniki badań laboratoryjnych.

Często: odchylenia od normy biochemicznych wskaźników funkcji wątroby.

* Działania niepożądane stwierdzone podczas stosowania leku po rejestracji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Działania niepożądane antybiotyków (efekt klasy).

Często podczas stosowania leku Ultrax może rozwinąć się pseudobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i grubego. Natychmiast po rozpoznaniu (zdiagnozowaniu) pseudobłoniastego zapalenia jelita cienkiego i grubego lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania leku Ultrax i rozpocząć odpowiednie leczenie (stosowanie specjalnych antybiotyków/chemioterapeutyków o udokumentowanej skuteczności klinicznej). Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Stosowanie klinidamycyny może prowadzić do nadmiernego wzrostu innych mikroorganizmów przewodu pokarmowego, w szczególności grzybów.

Czasami reakcje alergiczne pojawiają się nawet po pierwszym zastosowaniu. Bardzo rzadko występują ciężkie ostre reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny. W takim przypadku stosowanie leku Ultrax należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie standardowe działania ratunkowe (np. podać leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy, sympatykomimetyki oraz w razie potrzeby sztuczną wentylację).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności.

Ultrax, kapsułki 150 mg – 36 miesięcy.

Ultrax, kapsułki 300 mg – 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nr 16 (8x2): po 8 kapsułek 150 mg lub 300 mg w blisterze; po 2 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Rivopharm SA.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria / Centro Insema, 6928 Manno, Switzerland.