Torendo®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Torendo® (TORENDO®)

Skład:

substancja czynna: rysperydon;

1 tabletka powlekana zawiera 1 mg, 2 mg, 3 mg lub 4 mg rysperydonu;

substancje pomocnicze: celaktóza (zawiera laktozę monohydrat), celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarboksymetlocelulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowy laurylosiarczynian, stearynian magnezu, Opadray 03H28758 biały (zawiera glikol propylenowy);

składniki dodatkowe:

tabletki powlekane 2 mg: tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172);

tabletki powlekane 3 mg: żółć chinolinowa (E 104);

tabletki powlekane 4 mg: żółć chinolinowa (E 104), indygo karmin (E 132).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane 1 mg: białe, owalne, dwuwypukłe, powlekane, z rowkiem po jednej stronie;

tabletki powlekane 2 mg: od pomarańczowego do jasnobrązowego, owalne, dwuwypukłe, powlekane, z rowkiem po jednej stronie;

tabletki powlekane 3 mg: żółte, owalne, dwuwypukłe, powlekane, z rowkiem po jednej stronie;

tabletki powlekane 4 mg: zielone, owalne, dwuwypukłe, powlekane, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające psychotycznym. Rysperydon.

Kod ATC N05A X08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Risperidon jest selektywnym antagonistą monoaminergicznym o charakterystycznych właściwościach. Wykazuje dużą powinowactwo zarówno do receptorów serotonergicznych 5-HT2, jak i do receptorów dopaminergicznych D2. Risperidon wiąże się również z receptorami α1-adrenergicznymi oraz (w mniejszym stopniu) z receptorami histaminergicznymi H1 i receptorami α2-adrenergicznymi. Risperidon nie wykazuje powinowactwa do receptorów cholinergicznych. Choć risperidon jest silnym antagonista receptorów D2, dzięki czemu zmniejsza nasilenie objawów pozytywnych schizofrenii, rzadziej powoduje on supresję aktywności ruchowej i katalepsję niż klasyczne neuroleptyki. Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy może prowadzić do zmniejszenia częstości występowania skutków ubocznych pozapiramidowych oraz poszerzenia aktywności terapeutycznej wobec objawów negatywnych i afektywnych schizofrenii.

Farmakokinetyka.

Risperidon ulega metabolizmowi do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje podobne działanie farmakologiczne jak risperidon.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym risperidon jest całkowicie wchłaniany i osiąga szczytowe stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów starszych – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu risperidonu wynosi 70 % (CV = 25 %). Względna biodostępność po doustnym podaniu risperidonu w postaci tabletek wynosi 94 % (CV = 10 %) w porównaniu z podaniem w postaci roztworu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego risperidon można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Bezpośrednia biodostępność wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozkład.

Risperidon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu risperidon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Risperidon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrisperidon – w 77 %. Stężenie równowagowe risperidonu w organizmie osiągane jest u większości pacjentów w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrisperidonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biotransformacja i wydalanie.

Risperidon ulega metabolizmowi przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrisperidonu, który wykazuje działanie farmakologiczne analogiczne do risperidonu. Risperidon i 9-hydroksyrisperidon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 risperidon szybko przekształca się w 9-hydroksyrisperidon, natomiast u wolnych metabolizatorów przekształcenie to zachodzi znacznie wolniej. Choć u szybkich metabolizatorów stężenia risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu łącznie (czyli aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawce pojedynczej i wielokrotnej u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu risperidonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby człowieka wykazały, że risperidon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje znacząco metabolizmu leków, które są metabolizowane przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 oraz CYP3A5. W ciągu tygodnia po podaniu leku 70 % dawki wydala się z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu w moczu wynosi 35–45 % przyjętej dawki. Pozostałą część stanowią metabolity nieaktywne. Okres półtrwania po doustnym podaniu u chorych na psychozę wynosi około 3 godzin. Okres półtrwania 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi 24 godziny, a u pacjentów starszych – 34 godziny.

Liniowość.

Stężenia risperidonu w osoczu są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci starsi oraz pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

W trakcie badania farmakokinetycznego z jednorazowym podaniem leku u pacjentów starszych wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej było wyższe o 43 %, okres półtrwania był dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej był obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń czynności nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek wartość klirensu wynosiła ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń czynności nerek. Okres półtrwania aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (czyli około 1,5 raza dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (czyli około 1,7 raza dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia risperidonu w osoczu, ale średnia wartość frakcji wolnej risperidonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po doustnym podaniu wartości klirensu i okresu półtrwania risperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci.

Farmakokinetyka risperidonu, 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, przynależność rasowa oraz palenie tytoniu.

Populacyjna analiza farmakokinetyczna nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia na farmakokinetykę risperidonu lub aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego stopnia nasilenia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego stopnia nasilenia, u których istnieje zagrożenie dla siebie lub innych oraz brak odpowiedzi na nielikwi-dacyjne metody leczenia (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• krótkoterminowe leczenie objawowe (do 6 tygodni) nasilonej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5. roku życia i u dorastających o opóźnionym rozwoju umysłowym lub z upośledzeniem umysłowym zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, u których nasilenie agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być integralną częścią kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i działania wychowawcze. Zaleca się, aby Torendo® przepisywał specjalista w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieńczej lub lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parki­nsonowskiej).

Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewego (oprócz objawów demencji co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, halucynacje wzrokowe, niestabilność chodu).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające odcinek QT.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu rysperydonu z lekami wydłużającymi odcinek QT, np. z lekami przeciwarotmicznymi (chinidyna, dysopyryd, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina), czterocyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi (maprotylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalarialnymi (chinina, meflochina) oraz lekami powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi metabolizm wątrobowy rysperydonu. Powyższa lista jest orientacyjna i niepełna.

Substancje działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz alkohol.

Rysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodek, w tym z alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy.

Torendo® może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych antagonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest uznawane za konieczne, szczególnie w końcowym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze.

W okresie pogwarancyjnym obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Psychostymulanty.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych po dostosowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Paliperidon.

Jednoczesne stosowanie doustnego Torendo® z paliperidonom nie jest zalecane, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich połączenie może prowadzić do dodatkowego wpływu aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne.

Jedzenie nie wpływa na wchłanianie Torendo®.

Rysperydon jest metabolizowany głównie za pośrednictwem CYP2D6 i w mniejszym stopniu – CYP3A4. Rysperydon i jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami białka P-glikoproteinowego (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6.

Przy jednoczesnym stosowaniu Torendo® z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 mogą zwiększać stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu (np. paroksetyny, patrz niżej). Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także po odstawieniu paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w wysokich dawkach, lekarz powinien przejrzeć dawkę Torendo®.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Torendo® z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także po odstawieniu itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub glikoproteiny P lekarz powinien przejrzeć dawkę Torendo®.

Induktory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Torendo® z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także po odstawieniu karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-glikoproteiny lekarz powinien przejrzeć dawkę Torendo®. Wpływ stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny efekt może być osiągnięty co najmniej po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Odpowiednio, po zaprzestaniu stosowania indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza.

Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza nie obserwowano klinicznie wyraźnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu takiego leku należy zapoznać się z instrukcją do niego dotyczącą ścieżek metabolizmu i konieczności dostosowania dawki.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki można zastosować u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z Torendo® u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność Torendo®.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampicyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazała wpływ na obniżenie stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4 i glikoproteiny P.
• Topiramate umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Niewielkie jest prawdopodobieństwo, że ta interakcja spowoduje efekt klinicznie istotny.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg na dobę.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: brak danych z badań; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir i inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Blokery beta-adrenergiczne

• Niektóre blokery beta mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokerów kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Antagoniści receptora H2: cyklosporyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg na dobę) mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptylina nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, i fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg na dobę nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg na dobę mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproinianu ani topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub wstrzykiwalne formy leku rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu.

Glikozydy nasierdziowe

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę digoksyny.

Lit

• Rysperydon nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem.

Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” dotycząca zwiększenia śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Pacjenci starsi z demencją.

Zwiększony poziom śmiertelności.

W metaanalizie 17 kontrolowanych badań dotyczących atypowych leków przeciwwstrząsowych, w tym Torendo®, u pacjentów starszych z demencją obserwowano zwiększony poziom śmiertelności w porównaniu z grupą placebo. W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem leku Torendo® częstość zgonów wśród pacjentów z tej grupy wynosiła 4,0% w porównaniu z 3,1% w grupie placebo. Stosunek szans (95% przedział ufności) wyniósł 1,21 (0,7; 2,1). Średnia wieku pacjentów, którzy zmarli, wynosiła 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane uzyskane z dwóch dużych badań obserwacyjnych wskazują, że u osób starszych z demencją leczonych typowymi (klasycznymi) lekami przeciwwstrząsowymi ryzyko śmiertelności było nieco wyższe w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymywali leków przeciwwstrząsowych. Na podstawie dostępnych danych nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna jego zwiększenia jest nieznana.

Stosowanie równoczesne z furozepidem.

W badaniu placebo-kontrolowanym u pacjentów starszych z demencją zwiększone ryzyko śmiertelności obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furozepidu (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lata, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furozepidem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–90 lat). Zwiększenie śmiertelności u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i furozepidem obserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych. U pacjentów stosujących rysperydon jednocześnie z innymi diuretykami nie zaobserwowano zwiększonego poziomu śmiertelności.

Mechanizm patofizjologiczny wyjaśniający ten fakt nie został ustalony. Przyczyna śmierci również nie była jednolita. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści wynikające z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali rysperydon i inne diuretyki, nie zaobserwowano zwiększonego poziomu śmiertelności. Niezależnie od leczenia odwodnienie było powszechnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i należy go dokładnie kontrolować u pacjentów z demencją.

Cerebrowaskularne działania niepożądane.

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych Torendo® obserwowano wyższy poziom (około 3-krotnie) występowania cerebrowaskularnych działań niepożądanych (udarów i przejściowych ataków niedokrwiennych) zakończonych śmiercią w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (średni wiek – 85 lat; zakres – 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów starszych z demencją (w wieku powyżej 65 lat) wykazały występowanie zaburzeń cerebrowaskularnych (poważnych i niepoważnych, łączonych) u 3,3% (33/1009) pacjentów leczonych Torendo® w porównaniu z 1,2% (8/712) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek ryzyka między grupami Torendo® i placebo (stosunek szans; 95% przedział ufności) wyniósł 2,96 (1,34; 7,50). Mechanizm tak zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka rozwoju zaburzeń cerebrowaskularnych dla innych leków przeciwwstrząsowych lub innych grup pacjentów. Torendo® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko wystąpienia cerebrowaskularnych działań niepożądanych jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego leczenie rysperydonem nie powinno być przepisywane pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera.

Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem Torendo® pacjentom starszym z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszać objawy możliwych zaburzeń cerebrowaskularnych, takie jak nagła słabość, mrowienie twarzy, rąk lub nóg, zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii Torendo®.

W przypadku trwałej agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego Torendo® przepisuje się wyłącznie jako krótkotrwałe uzupełnienie do środków nielikarskich, które okazały się nieskuteczne lub mało skuteczne, pod warunkiem braku potencjalnego ryzyka dla siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjenta i przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Ortostatyczna hipotensja.

Z powodu aktywności α1-antagonistycznej rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować ortostatyczna hipotensja. W okresie postmarketingowym klinicznie istotna hipotensja obserwowana była przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków przeciwhypertensyjnych. Torendo® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowe mózgu). W takich przypadkach dawkę należy stopniowo dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia hipotensji należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Podczas stosowania leków przeciwwstrząsowych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. W okresie postmarketingowym agranulocytoza występowała bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów).

Pacjentów z wyraźnym zmniejszeniem liczby leukocytów w wywiadzie lub z lekami wywołaną leukopenią/neutropenią należy dokładnie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i przerwać stosowanie rysperydonu w przypadku pojawienia się objawów istotnego zmniejszenia liczby leukocytów i braku innych przyczyn takiego spadku.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy obserwować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji i leczyć odpowiednio po wykryciu objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×10⁹/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów do momentu ich odzyskania.

Zespół późnej dyskinezy / objawy pozapiramidowe.

Podczas stosowania leków o działaniu antagonistycznym wobec receptorów dopaminergicznych obserwowano występowanie późnej dyskinezy charakteryzującej się nieprzytomnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Występowanie objawów pozapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju późnej dyskinezy. Jeśli wystąpią objawy i objawy późnej dyskinezy, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwwstrząsowych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydatu) i rysperydonu, ponieważ przy dostosowaniu dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy pozapiramidowe. Zalecane jest stopniowe odstawienie psychostymulantów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych rzadko obserwowano występowanie zespołu neuroleptycznego złośliwego charakteryzującegogo się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością funkcji autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższonym poziomem kreatynofosfokinazy. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rhabdomyolizę) i ostre niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu neuroleptycznego złośliwego należy odstawić wszystkie leki przeciwwstrząsowe, w tym Torendo®.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewego.

Lekarze powinni rozważyć ryzyko związane ze stosowaniem leków przeciwwstrząsowych, w tym Torendo®, u pacjentów z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może nasilić przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z wymienionymi chorobami mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwwstrząsowe (np. dezorientację, stępienie bólu, niestabilność postawy i częste upadki w dodatku do objawów pozapiramidowych).

Hyperglikemia i cukrzyca.

Podczas leczenia lekiem Torendo® zgłaszano przypadki rozwoju hyperglikemii, cukrzycy i nasilenia istniejącej już cukrzycy.

W niektórych przypadkach zgłaszano nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wywołującym. W związku z tym bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwwstrząsowych. Pacjenci przyjmujący jakiejkolwiek atypowe leki przeciwwstrząsowe, w tym Torendo®, powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów hyperglikemii (np. polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Przyrost masy ciała.

Podczas stosowania leku Torendo® zgłaszano przypadki istotnego przyrostu masy ciała. Zaleca się kontrolę masy ciała.

Hiperprolaktynemia.

Hiperprolaktynemia jest częstym działaniem niepożądanym podczas leczenia Torendo®. Pacjentom z istniejącymi działaniami niepożadanymi, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. z ginekomastią, zaburzeniami menstruacyjnymi, anowulacją, zaburzeniami płodności, obniżonym libidem, dysfunkcją erekcyjną i galaktoreą) zaleca się kontrolę poziomu prolaktyny.

Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi u ludzi może być stymulowany przez prolaktynę. Chociaż dotychczas nie stwierdzono jednoznacznego związku z zastosowaniem leków przeciwwstrząsowych w badaniach klinicznych i epidemiologicznych, zaleca się ostrożne przepisywanie rysperydonu pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Torendo® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hiperprolaktynemią i guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydluzenie odcinka QT.

W okresie postmarketingowym wydluzenie odcinka QT obserwowano bardzo rzadko. Tak jak w przypadku innych leków przeciwwstrząsowych, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydluzeniem odcinka QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia), ponieważ może to zwiększyć ryzyko działania arytmogennego. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT.

Drżenie.

Torendo® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przepizm.

Istnieje możliwość wystąpienia przepizmu podczas leczenia Torendo® z powodu jego działania blokującego alfa-adrenergiczne.

Regulacja temperatury ciała.

Leki przeciwwstrząsowe mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami otrzymującymi Torendo®, jeśli będą narażeni na warunki mogące powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, działanie wysokich temperatur otoczenia, terapia towarzysząca lekami o działaniu antycholinergicznym lub działanie odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne.

W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja jelit, zespół Reya czy guzy mózgu.

Zaburzenia funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek obniżona jest zdolność do wydalania aktywnej frakcji przeciwwstrząsowej leku w porównaniu z dorosłymi pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia wolnej frakcji rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zatorowość żylna.

Opisano przypadki zatorowości żylnej podczas stosowania leków przeciwwstrząsowych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwwstrząsowymi często mają nabyte czynniki ryzyka zatorowości żylnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju zatorowości należy zidentyfikować przed i podczas leczenia Torendo® oraz podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Zespół atonii tęczówki w trakcie operacji (ZAT).

Podczas operacji usuwania zaćmy zaobserwowano zespół atonii tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym Torendo®.

ZAT może zwiększać ryzyko powikłań operacji oka podczas i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować chirurga okulisty o stosowaniu leków przeciwwstrząsowych w przeszłości lub w czasie operacji. Potencjalne korzyści wynikające z przerwania terapii lekami o działaniu blokującym α1 przed operacją nie są ustalone, należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwwstrząsowymi.

Dzieci.

Przed przepisaniem Torendo® dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniami zachowania należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne agresywnego zachowania, takie jak bodźce bólowe lub nieodpowiednia reakcja na środowisko.

Działanie uspokajające rysperydonu należy dokładnie monitorować u pacjentów pediatrycznych z uwagi na możliwe konsekwencje dla zdolności do nauki. Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ sedyacji na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z nieznacznym przyrostem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pomiar początkowej masy ciała i regularny monitoring masy ciała podczas leczenia. Zmiany wzrostu w długotrwałych, otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm dla wieku. Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco zbadany.

Z uwagi na potencjalny wpływ długotrwałej hiperprolaktynemii na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci i nastolatków, należy rozważyć konieczność regularnej kontroli klinicznej statusu endokrynologicznego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, kontroli dojrzewania płciowego, cyklu menstruacyjnego i innych zjawisk zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8–16 lat przyjmujący rysperydon byli średnio o 3,0–4,8 cm wyżsi niż ci, którzy przyjmowali inne leki przeciwwstrząsowe. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na końcowy wzrost w dorosłości, czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy samo schorzenie wpływa na wzrost kości, czy jest to wynik lepszego kontroli choroby i jako efekt – zarejestrowany większy wzrost.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów pozapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

Wskazówki dotyczące dawkowania dla dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze.

Torendo®, tabletki powlekane, zawierają laktozę, dlatego pacjenci z dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitą niedostatecznością laktozy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Chociaż podczas badań na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwwstrząsowe (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, nietypowo zwiększony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub trudności z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy dokładnie monitorować stan noworodków.

Torendo® nie jest zalecane w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia Torendo® w czasie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią.

W badaniach na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielane były do mleka matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się do mleka matki człowieka. Brak danych dotyczących działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Tak jak inne leki będące antagonistami receptorów dopaminergicznych D2, Torendo® zwiększa poziom prolaktyny.

Hiperprolaktynemia może hamować wytwarzanie hormonu uwalniającego gonadotropiny w podwzgórzu, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn w wyniku zaburzeń sterydogenezy gonadalnej.

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Torendo® może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjentów na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Torendo® można stosować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę wyższą niż 8 mg należy podzielić na dwa przyjęcia (rano i wieczorem).

W celu osiągnięcia dawki 0,25–2,5 mg zaleca się stosowanie rysperydonu w postaci roztworu doustnego.

Dawkowanie

Schizofrenia

Dorośli

Torendo® można przepisać jeden lub dwa razy na dobę.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg Torendo® na dobę, a dnia drugiego dawkę można zwiększyć do 4 mg. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Dla większości pacjentów zalecana dawka wynosi 4–6 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać stopniowego zwiększenia dawki lub obniżonej dawki początkowej i utrzymującej.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z niższymi dawkami, ale mogą powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek powyżej 16 mg na dobę nie zostało zbadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Dorośli

Zalecana dawka początkowa Torendo® to 2 mg jeden raz na dobę. Dawkę można indywidualnie zwiększać o 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie rysperydonu w dawce powyżej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie Torendo® należy okresowo przeglądać i korygować przez cały okres terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1–2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym, zaleca się ostrożność.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę. Roztwór doustny rysperydonu jest zalecaną postacią leku dla dawki 0,25 mg. W razie potrzeby dawkę można zwiększać, zwiększając dawkę o 0,25 mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy na dobę. Jednak dla niektórych pacjentów skuteczną dawką jest 1 mg dwa razy na dobę.

Torendo® nie powinno być stosowane dłużej niż 6 tygodni u pacjentów z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie Torendo® należy okresowo przeglądać i korygować przez cały okres terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i nastolatkowie w wieku od 5 do 18 lat

Pacjenci o masie ciała ≥ 50 kg

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy korygować, dodając 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednak dla niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Pacjenci o masie ciała < 50 kg

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg jeden raz dziennie. Roztwór doustny rysperydonu jest zalecaną postacią leku dla dawki 0,25 mg. W razie potrzeby dawkę można korygować, dodając 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednak dla niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz na dobę do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie Torendo® należy okresowo przeglądać i korygować przez cały okres terapii.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom do 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja antypsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu w osoczu krwi wzrasta.

Niezależnie od wskazania, pacjentom tym przepisuje się połowę dawki początkowej i utrzymującej, a tytrację dawki należy prowadzić powoli.

Torendo® należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Sposób stosowania

Torendo® przeznaczone jest do stosowania doustnego. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie Torendo®.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków przeciwpsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Mogą również wystąpić nawroty objawów psychicznych oraz donoszono o przypadkach wystąpienia nieświadomych ruchów (np. akatyzji, dystonii i dyskinezie).

Przejście z terapii innymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, zaleca się stopniowe zakończenie poprzedniej terapii innymi lekami podczas leczenia Torendo®. W przypadku gdy pacjent przechodzi z terapii lekami przeciwpsychotycznymi w formie „depot”, leczenie Torendo® zaleca się rozpocząć zamiast kolejnej zaplanowanej iniekcji. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuowania aktualnej terapii lekami przeciwparkinsonowymi.

Dzieci.

Rysperydon stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy przedawkowania, które obserwowano, to znane efekty uboczne leku, które występują w nasilonej formie: senność i sedacja, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania donoszono o wydłużeniu interwału QT i drgawkach. Donoszono o migotaniu przedsionków związanym z przedawkowaniem Torendo® w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków.

Leczenie.

Należy zapewnić i utrzymać drożność dróg oddechowych w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i oksygenacji. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż godzinę po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie czynności układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągła rejestracja EKG w celu wykrycia możliwych arytmii. Rysperydon nie ma specyficznego antydotum. Dlatego należy podjąć odpowiednie środki wspierające. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji kilku leków. Hipotensję tętniczą i kolaps naczyniowy należy leczyć środkami takimi jak wlewy dożylne i/lub leki sympatomimetyczne. W przypadku rozwoju ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować stałe obserwowanie medyczne aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania, o których donoszono (częstość ≥ 10 %), to parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są niepożądanymi działaniami zależnymi od dawki.

Niepożądane działania wymienione poniżej obejmują te, o których donoszono podczas badań klinicznych oraz w okresie posprzedażowym. Częstość występowania niepożądanych działań: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), nieczęsto (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznane (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do gruczolaka piersi, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorée, anowulacji, galaktorée, zaburzeń płodności, obniżenia libidum, dysfunkcji erektilnej.

b Podczas badań z udziałem placebo donoszono o cukrzycy u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Ogólna częstość w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano w badaniach klinicznych Torendo®, jednak zaobserwowano podczas obserwacji pogwarancyjnej.

d Zaburzenia pozapiramidowe obejmują: parkinsonizm (nadmierna sekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotoka, zjawisko „koła zębatego”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia odruchu glabellarnego, drżenie parkinsonowskie), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie, dyskinezy (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatechoza, atechoza, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hiperkinię, kręcz karku, mimowolne skurcze mięśni, kontraktury miogenne, blefarospazm, ruch gałki ocznej, porażenie języka, tik (w obszarze twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, spazm gardła i jamy ustnej, plewrotonus, spazm języka, trizm. Wymieniono szerszy zakres objawów, które niekoniecznie mają pochodzenie pozapiramidowe. Bezsenność obejmuje trudności ze zasypianiem, zaburzenia wewnątrzsenne. Drżenie obejmuje wielki napad epileptyczny. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenoreę. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Efekty uboczne paliperidonu

Paliperidon jest czynnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile efektów ubocznych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwane) są podobne. Oprócz wymienionych powyżej efektów ubocznych, podczas stosowania paliperidonu donoszono o zespole ortostatycznej tachykardii posturalnej, który może również występować przy stosowaniu Torendo®.

Ze strony serca: zespół ortostatycznej tachykardii posturalnej.

Efekty uboczne charakterystyczne dla leków przeciwwąchliwych

Wydlęganie odcinka QT

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwwąchliwych, w okresie pogwarancyjnym donoszono o wydłużeniu odcinka QT podczas stosowania rysperydonu. Podczas stosowania leków przeciwwąchliwych donoszono również o innych efektach ubocznych ze strony serca wydłużających odcinek QT, takich jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie krążenia, trzepotanie-kołatanie.

Zakrzepica żylna

W przebiegu stosowania leków przeciwwąchliwych odnotowano przypadki wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i zakrzepicy płucnej.

Zwiększenie masy ciała

Porównanie liczby pacjentów przyjmujących Torendo® oraz pacjentów przyjmujących placebo i mających przyrost masy ciała o 7 % w badaniach kontrolowanych placebo trwających od 6 do 8 tygodni wykazało istotną statystycznie różnicę częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących Torendo® (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W trwających 3 tygodnie badaniach kontrolowanych placebo u dorosłych pacjentów z ostrym maniakalnym napadem częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była porównywalna w grupie przyjmującej Torendo® (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), a była nieco wyższa w grupie kontroli aktywnej (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania podczas długotrwałych badań masa ciała pacjentów wzrastała średnio o 7,3 kg po 12 miesiącach leczenia. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Począwszy od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt pozostaje na poziomie 3–5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy przybierają średnio 5 kg rocznie.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów

Efekty uboczne u osób starszych z demencją lub u dzieci, o których donoszono z częstością wyższą niż u dorosłych, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją

Przejściowy atak niedokrwienny oraz zaburzenia mózgowo-naczyniowe to efekty uboczne, o których donoszono podczas badań klinicznych z częstością odpowiednio 1,4 % i 1,5 % u pacjentów starszych z demencją. Ponadto o następujących efektach ubocznych donoszono z częstością ≥ 5 % u pacjentów starszych z demencją i co najmniej dwukrotnie wyższą częstością niż u innych kategorii dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia oraz kaszel.

Dzieci

Ogólnie oczekiwane efekty uboczne u dzieci są podobne do tych u dorosłych pod względem częstości występowania, rodzaju i nasilenia.

Efekty uboczne obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zmęczenie, ból głowy, zwiększone apetyt, wymioty, infekcje dróg oddechowych górnych, zatkany nos, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka oraz enureza.

Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze, farmaceuci oraz pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 2, 3 lub 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia /
KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia /
Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.