Torasemid Sandoz®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Torasemid Sandoz® (Torasemid Sandoz®)

Skład:

substancja czynna: torasemid bezwodny;

1 tabletka zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg, 50 mg, 100 mg lub 200 mg torasemidu bezwodnego;

substancje pomocnicze:

tabletki 5 mg, 10 mg lub 20 mg – laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, ditlenek krzemu bezwodny koloidalny, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu;

tabletki 50 mg, 100 mg lub 200 mg – ditlenek krzemu bezwodny koloidalny, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, manitol (E 421), kopowidon, kroszpowidon, olej rycynowy wodorowany.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: okrągłe tabletki białe lub prawie białe z rowkiem;

tabletki 10 mg i 20 mg: okrągłe tabletki białe lub prawie białe z krzyżowym rowkiem;

tabletki 50 mg: okrągłe tabletki białe lub prawie białe bez rowka;

tabletki 100 mg: okrągłe tabletki białe lub prawie białe z rowkiem z obu stron;

tabletki 200 mg: okrągłe tabletki białe lub prawie białe z krzyżowym rowkiem z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Moczniki o wysokiej aktywności. Proste leki z grupy sulfonamidów. Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid Sandoz® jest moczopochłonnym lekiem pętlowym; przy niskich dawkach stosowanych w leczeniu przeciwhypertensyjnym wykazuje słabe działanie moczopochłonne i saluretyczne. Przy wyższych dawkach torasemid powoduje nasilony, zależny od dawki diurezę. Maksymalne działanie moczopochłonne torasemidu występuje 2–3 godziny po podaniu doustnym.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany; maksymalny poziom we krwi osocza osiągany jest 1–2 godziny po przyjęciu. Biologiczna dostępność systemowa wynosi 80–90%. Wiązanie torasemidu z białkami osocza przekracza 99%, dla metabolitów M1, M3 i M5 wynosi odpowiednio 86%, 95% i 97%. Objętość rozproszenia wynosi 16 l. Torasemid ulega metabolizmowi poprzez utlenianie i hydroksylację, tworząc trzy metabolity: M1, M3 i M5. Metabolit M5 jest farmakologicznie nieaktywny, natomiast metabolity M1 i M3 odpowiadają za około 10% farmakologicznego działania leku. Ostateczny okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u osób zdrowych wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. Około 80% dawki wydalane jest w postaci niezmienionego torasemidu (24%) oraz jego metabolitów: M1 (12%), M3 (3%), M5 (41%). W niewydolności nerek okres półtrwania torasemidu nie ulega zmianie, natomiast okres półtrwania metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy ani hemofiltracji. U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby lub niewydolnością serca okresy półtrwania torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłużają, jednak kumulacja torasemidu i jego metabolitów jest mało prawdopodobna.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Tabletki 5 mg – nadciśnienie tętnicze.

Tabletki 5 mg lub 10 mg lub 20 mg – obrzęki spowodowane niewydolnością serca.

Tabletki 50 mg lub 100 mg lub 200 mg – obrzęki, nadciśnienie tętnicze przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) przy obecności jakiegokolwiek resztkowego diurezy (powyżej 200 ml na dobę), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na torasemid, pochodne sulfanilamidu lub którykolwiek z substancji pomocniczych. Niewydolność nerek z anurią, śpiączka wątrobową lub stan przedśpiączkowy, hipotensja tętnicza, zaburzenia rytmu serca. Hipowolemia, hiponatremia, hipokaliemia. Znaczne zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego. Podagra. Jednoczesne stosowanie z aminoglikozydami lub cefalosporynami. Niewydolność nerek spowodowana substancjami nefrotoksycznymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania torasemidu z glikozydami nasercowymi może wzrosnąć wrażliwość mięśnia sercowego na te leki z powodu niedoboru potasu lub magnezu. Podczas jednoczesnego stosowania z glikokortykosteroidami, mineralokortykosteroidami lub środkami przeczyszczającymi zwiększa się ryzyko wystąpienia niedoboru potasu.

Torasemid wzmaga działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do ciężkiej hipotensji. Można temu zapobiec, zmniejszając dawkę początkową inhibitora ACE lub zmniejszając dawkę torasemidu 2–3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów ACE.

Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia adrenalinu i noradrenalinu.

Torasemid osłabia działanie leków przeciwdiabetycznych.

Torasemid, szczególnie w dużych dawkach, może nasilać działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny), działanie toksyczne leków platynowych oraz działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Torasemid wzmaga działanie teofiliny i miorelaksantów o działaniu podobnym do kurary.

Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, pochodne kwasu propionowego) osłabiają działanie moczopędne i obniżające ciśnienie tętnicze torasemidu.

Podczas jednoczesnego stosowania torasemidu i leków litowych może wzrastać stężenie litu we krwi i nasilać się jego działanie kardio- i neurotoksyczne.

Podczas terapii salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Podczas jednoczesnego stosowania z cholestryminą wchłanianie torasemidu może być zmniejszone, co prowadzi do osłabienia jego działania.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować istniejące hipokaliemię, hipozjemię lub hipowolamię oraz skorygować zaburzenia wydalania moczu.

W przypadku długotrwałego leczenia torasemidem zaleca się regularne monitorowanie bilansu elektrolitowego, szczególnie stężenia potasu we krwi (szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie glikozydy nasierdziowe, glikokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub środki przeczyszczające), poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi.

Szczególnego nadzoru wymagają pacjenci z tendencją do rozwoju hiperurykemii i podagry.

Pacjentom z cukrzycą jawną lub ukrytą należy kontrolować metabolizm węglowodanów.

Ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego nie zaleca się stosowania torasemidu w zaburzeniach równowagi kwasowo-zasadowej; w przypadku zmian patologicznych w obrazie krwi, np. trombocytopenii lub anemii u pacjentów bez niewydolności nerek; jednoczesnie z lekami litowymi, aminoglikozydami, cefalosporynami; w zaburzeniach czynności nerek spowodowanych substancjami nefrotoksycznymi; u dzieci; u pacjentów w wieku podeszłym (brak rekomendacji dawkowania).

Torasemid należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z chorobami wątroby towarzyszącymi marskości wątroby i wodobrzuszu, ponieważ nagłe zmiany bilansu wodno-elektrolitowego mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (tak jak i innymi lekami moczopędnymi) u pacjentów z tej grupy należy prowadzić w warunkach szpitalnych. W celu zapobiegania hipokaliemii i kwasicy metabolicznej lek należy stosować razem z lekami antagonistycznymi aldosteronu lub lekami sprzyjającymi zatrzymaniu potasu w organizmie.

Po przyjęciu torasemidu obserwowano objawy ototoksyczności (szumy w uszach i utrata słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredni związek z lekiem nie został potwierdzony.

Podczas stosowania leków moczopędnych należy dokładnie monitorować objawy kliniczne zaburzeń bilansu elektrolitowego, hipowolemii, azotemii pozanerkowej i innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotkością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, obniżenia objętości krwi krążącej, powstawania skrzeplin i zatorowości naczyń krwionośnych, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Należy zwracać uwagę na objawy hemokoncentracji i utraty elektrolitów na początku leczenia oraz u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjentom z zaburzeniami bilansu wodno-elektrolitowego należy przerwać stosowanie leku, a po ustąpieniu niepożądanych skutków wznowić terapię, rozpoczynając od niższych dawek.

Podczas stosowania leku należy regularnie prowadzić kontrolę laboratoryjną stężenia potasu i innych elektrolitów w surowicy krwi. Należy również regularnie kontrolować morfologię krwi (ilość erytrocytów, leukocytów, płytek krwi).

Informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby są ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu.

Podczas leczenia torasemidem możliwe są pozytywne wyniki testów antydopingowych.

Tabletki o dawce 5 mg, 10 mg lub 20 mg zawierają laktozę. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Leku nie należy podawać pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Tabletki o dawce 50 mg, 100 mg lub 200 mg zawierają olej rycynowy uwodorniony, który może powodować dolegliwości żołądkowe i biegunkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. Dostępne są informacje dotyczące toksyczności rozrodczej torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Z powyższych względów torasemid Sandoz® można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce.

Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję łożyska i wpływać toksycznie na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt, a także rozwój płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub człowieka. Nie można wykluczyć ryzyka stosowania leku u noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu Sandoz® w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Jeśli konieczne jest stosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Niepłodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na torasemid podczas leczenia należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować rano, nie żuwając, popijając niewielką ilością płynu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby; w przypadku niewydolności serca leczenie powinno trwać aż do ustąpienia obrzęków.

Hipertensja tętnicza. Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 2,5 mg na dobę (tabletki 5 mg mają kresek i można je dzielić na równe dawki po 2,5 mg). Jeżeli po dwumiesięcznej terapii torasemidem w dawce 2,5 mg na dobę nie uzyskano normalizacji ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 5 mg (1 raz na dobę). Maksymalny efekt zazwyczaj obserwuje się po 3 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Stosowanie dawek wyższych niż 5 mg nie prowadzi do wzmocnienia efektu antyhipertensyjnego.

Obrzęki. Terapię rozpoczyna się od dawki 5 mg na dobę. Zazwyczaj dawkę tę uważa się za utrzymującą. Jeżeli dawka 5 mg na dobę jest niewystarczająca, należy zastosować dawkę 10 mg na dobę, którą należy podawać codziennie. W zależności od nasilenia stanu chorego dawkę dobową można stopniowo zwiększyć do 20 mg torasemidu (1 raz na dobę).

Cyrhoza wątroby. Ogólna dawka początkowa wynosi 5–10 mg 1 raz na dobę w połączeniu z lekami – antagonistami aldosteronu lub z diuretykami oszczędzającymi potas. W przypadku braku wymaganego działania moczopędnego dawkę należy podwoić (10–20 mg na dobę) aż do osiągnięcia wymaganego efektu.

Przy przewlekłej niewydolności nerek dawkę ustala się indywidualnie i zależy ona od stopnia zaburzenia czynności nerek. Jeżeli dawka 20 mg na dobę jest niewystarczająca, można ją zwiększyć do 50 mg torasemidu 1 raz na dobę i, w razie potrzeby, stopniowo podnosić aż do dawki maksymalnej – 200 mg 1 raz na dobę. Maksymalną dawkę dobową 200 mg należy stosować wyłącznie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) (w tym podczas hemodializy) przy obecności diurezy nie mniejszej niż 200 ml/24 godz.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Leczenie tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest podwyższenie stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie wymaga specjalnego doboru dawki.

Dzieci.

Nie stosować leku u dzieci ze względu na brak danych.

Przedawkowanie.

Objawy. Typowa objawowość nieznana. W przypadku przedawkowania może wystąpić wymuszone działanie moczopędne z ryzykiem nadmiernych utrat płynu i elektrolitów. Możliwe są senność, dezorientacja, hipotensja tętnicza, niewydolność sercowo-naczyniowa oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Leczenie. Nie ma specyficznego antydotum. W zależności od objawów przedawkowania zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Należy podjąć działania mające na celu przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej. Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy. Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynu. Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu. Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: pozycja siedząca chorego oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia chorego, bólu głowy, potliwości, nudności, sinica należy przeprowadzić kateteryzację żyły; chorego ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby stosuje się podanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynu, hormonów glukokortykosteroidowych.

Efekty niepożądane.

Efekty niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100; rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000; nieznane (częstość nie może być oszacowana z powodu braku danych).

Zaburzenia metaboliczne: często – nasilenie alkalozy metabolicznej; hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, wymiotach, biegunkach, nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających oraz u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia mogą rozwijać się zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia, hipozatriemia. Przy znacznych utratach płynów i elektrolitów w wyniku nasilonego moczowania mogą występować hipotensja tętnicza, ból głowy, osłabienie, senność, szczególnie na początku leczenia i u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – zakrzepica, hipotensja tętnicza, niedokrwienie serca i mózgu z możliwym rozwojem zaburzeń rytmu serca, dławicy, ostrym zawałem mięśnia sercowego, omdleniami.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia); rzadko – parestezje.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – utrata apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia żołądka i biegunka, zaparcia, wzdęcia, głównie na początku leczenia; rzadko – suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu moczowego: rzadko – u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego, możliwe zatrzymanie moczu i nadmierne rozszerzenie pęcherza moczowego; parcie na mocz.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (γ-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – zmniejszenie liczby płytek krwi, erytrocytów i/lub leukocytów.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: bardzo rzadko – reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, egzantem, nadwrażliwość na światło), donoszono o ciężkich reakcjach skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz).

Zaburzenia narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu: bardzo rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych: często – skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Zaburzenia ogólne: często – dezorientacja, zwiększona zmęczliwość, osłabienie ogólne (szczególnie na początku leczenia).

Badania laboratoryjne: często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego, glukozy oraz lipidów (cholesterolu, trójglicerydów) we krwi; rzadko – możliwe podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 2 (10 × 2) lub 10 (10 × 10) blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

1. Solutas Pharma GmbH (produkcja pełnego cyklu).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.

Producent.

1. Lek S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Podlipie 16, Strzyżów, 95-010, Polska (produkcja pełnego cyklu).

ul. Domaniewska 50C, Warszawa, 02-672, Polska (pakowanie pierwotne i wtórne, wprowadzenie serii do obrotu).