Somatulin Autogel 60 mg

ULTRADROBOWA INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SOMATULIN AUTOGEL 120 mg SOMATULIN AUTOGEL 60 mg SOMATULIN AUTOGEL 90 mg

Skład:

substancja czynna: lanreotyd;

1 strzykawka wstępnie napełniona zawiera lanreotyd (w postaci octanu lanreotydu)

120 mg lub 60 mg lub 90 mg;

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu. Do głębokiego podania podskórnie.

Główne właściwości fizykochemiczne: żel podobny roztwór od białego do blado-żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony przysadki i podwzgórza oraz ich analogi; somatostatyna i jej analogi.

Kod ATC H01C B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lanreotyd jest oktapeptydem, analogiem naturalnego somatostatyny. Podobnie jak naturalna somatostatyna, lanreotyd hamuje szereg mechanizmów endokrynnych, neuroendokrynnych, egzokrynnych i parakrynnych. Stwierdzono wyraźne powinowactwo lanreotydów do ludzkich receptorów somatostatynowych SSTR 2 i 5 oraz niskie powinowactwo do SSTR 1, 3 i 4. Uważa się, że aktywacja ludzkich receptorów somatostatynowych SSTR 2 i 5 jest głównym mechanizmem leżącym u podstaw hamowania sekrecji hormonu wzrostu (GH). Lanreotyd jest bardziej aktywny niż naturalna somatostatyna i charakteryzuje się dłuższym czasem działania. Wykazuje również wyraźną selektywność względem hormonu wzrostu w porównaniu do insuliny, co umożliwia stosowanie leku w leczeniu akromegalii.

Lanreotyd, podobnie jak somatostatyna, wykazuje ogólną działanie antysekrecyjne na gruczoły egzokrynne. Hamuje bazalną sekrecję motyliny, inhibitorowych peptydów żołądka oraz polipeptydów trzustki, ale nie wykazuje istotnego wpływu na sekrecję enzymów trawiennych ani sekrecję żołądka. Ponadto zmniejsza poziom chromograniny A w osoczu oraz 5-HIAA (5-hydroksyindolooctowego kwasu) w moczu u pacjentów z GEP-NET i podwyższonym poziomem tych markerów nowotworowych. Lanreotyd znacząco hamuje wywołane przyjmowaniem pokarmu zwiększenie przepływu krwi w tętnicy trzewnej górnej i żył wrotnej.

Lanreotyd znacząco zmniejsza sekrecję w jelicie cienkim (sekrecję wody, sodu, potasu i chlorków) wywołaną przez prostaglandynę E1. Lanreotyd obniża poziom prolaktyny u pacjentów z akromegalią leczonych przez dłuższy czas.

U pacjentów z akromegalią terapia lanreotydem prowadzi do zmniejszenia rozmiaru guza.

W niekontrolowanym, otwartym badaniu lek Somatulin Autogel w dawce 120 mg stosowano co 28 dni przez 48 tygodni u 90 pacjentów z akromegalią z rozpoznaną makroadenomą przysadki, którzy wcześniej nie byli leczeni.

Kryteriami wykluczenia z badania była przewidywana konieczność operacji przysadki (adenomektomii) lub terapii promieniowaniem w trakcie badania.

W 48. tygodniu 63% pacjentów wykazało klinicznie istotne zmniejszenie rozmiaru guza o ≥20% (co było pierwotnym punktem końcowym skuteczności), choć istotność statystyczna nie została osiągnięta (95% CI 52–73%).

Średni procent zmniejszenia rozmiaru guza wynosił 26,8%, poziomy GH były niższe niż 2,5 μg/l u 77,8% pacjentów, a poziom IGF-1 uległ normalizacji u 50%. Normalizacja poziomu IGF-1 w połączeniu z poziomami GH poniżej 2,5 μg/l obserwowana była u 43,5% pacjentów.

Większość pacjentów zgłaszała osłabienie objawów akromegalii, takich jak ból głowy (38,7%), zmęczenie (56,5%), nadmierna potliwość (66,1%), artralgia (59,7%) oraz obrzęk tkanek miękkich (66,1%).

Obserwowano wczesne i trwałe zmniejszenie rozmiaru guza oraz stężenia GH i IGF-1 od 12. tygodnia terapii lanreotydem, a efekty leczenia utrzymywały się przez 48 tygodni.

Lanreotyd wykazuje działanie hamujące na egzokrynną sekrecję jelit, hormony trawienne oraz mechanizm tworzenia się protowłókien komórkowych w trakcie stosowania w terapii objawów nowotworów endokrynnych przewodu pokarmowego, szczególnie guzów rakoidowych.

Przeprowadzono 96-tygodniowe, randomizowane, podwójnie ślepe, wieloośrodkowe badanie III fazy o ustalonej długości trwania z zastosowaniem leku Somatulin Autogel u pacjentów z neuroendokrynnymi nowotworami przewodu pokarmowego lub trzustki w celu oceny działania antyproliferacyjnego lanreotydu.

Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 do otrzymywania leku Somatulin Autogel 120 mg co 28 dni (n=101) lub placebo (n=103). Randomizacja była stratyfikowana według wcześniejszej terapii oraz obecności/braku postępu choroby w punkcie wyjściowym według kryteriów RECIST 1.0 (Kryteria oceny odpowiedzi w nowotworach litych) w trakcie fazy kwalifikacyjnej trwającej 3–6 miesięcy. Pacjenci cierpieli na nieoperacyjne, przerzutowe i/lub miejscowo zaawansowane choroby z histologicznie potwierdzonymi dobrze lub umiarkowanie zróżnicowanymi guzami z pierwotnym ogniskiem w trzustce (44,6% pacjentów), jelitach środkowych (35,8% pacjentów), jelitach końcowych (6,9%) lub z innym/nieokreślonym położeniem pierwotnym (12,7%). 69% pacjentów z GEP-NET miało guzy stopnia różnicowania G1, określone według indeksu proliferacji Ki67 ≤ 2% (50,5% całej populacji pacjentów) lub indeksu mitotycznego <2 mitozy/10 pola widzenia (18,5% całej populacji pacjentów), a 30% pacjentów z GEP-NET miało guzy w dolnym zakresie stopnia G2, określone według indeksu Ki67 >2%-≤10%. U 1% pacjentów informacje o stopniu różnicowania były niedostępne. Z badania wykluczono pacjentów z GEP-NET stopnia G2 z wyższym indeksem proliferacji komórek (Ki 67 >10%-≤20%) oraz z neuroendokrynnymi rakami przewodu pokarmowego lub trzustki stopnia G3 (indeks Ki 67 > 20%).

Ogółem 52,5% pacjentów miało obciążenie wątroby guzem ≤10%, 14,5% miało masę guza wątroby >10 i ≤25%, a 33% miało masę guza wątroby >25%.

Głównym punktem końcowym była przeżycie bez postępu choroby (PFS), mierzone do postępu choroby według RECIST 1.0 lub śmierci w ciągu 96 tygodni od rozpoczęcia leczenia. W analizie PFS stosowano niezależne, scentralizowane oceny radiologiczne postępu choroby.

Korzystny wpływ lanreotydu na zmniejszenie ryzyka postępu choroby lub śmierci był stały, niezależnie od lokalizacji pierwotnego guza, obciążenia wątroby guzem, wcześniejszej chemioterapii, wyjściowego poziomu Ki67, stopnia różnicowania guza lub innych wcześniej określonych cech. Klinicznie istotny pozytywny efekt leczenia lekiem Somatulin Autogel obserwowano u pacjentów z guzami trzustki, jelit środkowych lub innych/nieokreślonych, zarówno w całej populacji badania. Ograniczona liczba pacjentów z guzami jelita końcowego (14 z 204) utrudnia interpretację wyników w tej podgrupie. Na podstawie dostępnych danych można założyć brak działania lanreotydu u tych pacjentów. Do niezasłoniętego leczenia Somatulinem Autogel w badaniu rozszerzonym przeszło 45,6% (47 z 103) pacjentów z grupy placebo.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyczne parametry lanreotydu po wewnątrzżylonym podaniu zdrowym ochotnikom wskazują na ograniczony rozkład pozanaczyniowy z objętością rozkładu w stanie równowagi wynoszącą 16,1 l. Całkowity klirens wynosił 23,7 l/h, okres półtrwania – 1,14 godziny, a średni czas retencji – 0,68 godziny. W badaniach wydalania mniej niż 5% lanreotydu wydzielone zostało z moczem, a mniej niż 0,5% w postaci niezmienionej z kałem, co wskazuje na pewną ekskrecję żółciową.

Po głębokim podaniu podskórnie Somatulinu Autogel w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg zdrowym ochotnikom stężenie lanreotydu wzrastało. Średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosiło odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml. Cmax osiągane było w ciągu pierwszej doby po podaniu, po 8, 12 i 7 godzinach odpowiednio (wartość średnia). Średni okres półtrwania wynosił odpowiednio 23,3, 27,4 i 30,1 dnia. Po 4 tygodniach średnie stężenie lanreotydu w osoczu wynosiło odpowiednio 0,9, 1,11 i 1,69 ng/ml. Absolutna biodostępność wynosiła odpowiednio 73,4, 69,0 i 78,4%.

Po głębokim podaniu podskórnie Somatulinu Autogel w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg pacjentom z akromegalią średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosiło odpowiednio 1,6, 3,5 i 3,1 ng/ml, osiągane w ciągu pierwszej doby po podaniu po 6, 6 i 24 godzinach odpowiednio, z późniejszym spadkiem tej wartości. Po 4 tygodniach od podania leku średnie stężenie lanreotydu w osoczu wynosiło odpowiednio 0,7, 1,0 i 1,4 ng/ml.

Stały poziom lanreotydu osiągany jest średnio po 4 iniekcjach co 4 tygodnie. Po średnio 4 iniekcjach co 4 tygodnie średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio 3,8, 5,7 i 7,7 ng/ml dla dawek 60 mg, 90 mg i 120 mg, a średnie wartości Cmin wynosiły odpowiednio 1,8, 2,5 i 3,8 ng/ml.

Liniowe profile farmakokinetyczne uwalniania obserwowano po głębokim podaniu podskórnym leku Somatulin Autogel w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg pacjentom z akromegalią. Poziom lanreotydu w osoczu po trzech głębokich podskórnych iniekcjach leku Somatulin Autogel w dawkach 60 mg, 90 mg lub 120 mg co 28 dni był podobny do poziomu lanreotydu w osoczu u pacjentów z akromegalią, którzy wcześniej otrzymywali iniekcje domięśniowe Somatulinu 30 mg co 14, 10 i 7 dni odpowiednio.

W populacji analizy farmakokinetycznej 290 pacjentów z GEP-NET, którzy otrzymywali Somatulin Autogel w dawce 120 mg, obserwowano szybkie wstępne uwalnianie ze średnią wartością Cmax wynoszącą 7,49 ± 7,58 ng/ml, osiąganą w ciągu pierwszego dnia po pojedynczym podaniu. Stężenie stacjonarne osiągnięto po 5 iniekcjach leku Somatulin Autogel 120 mg co 28 dni i utrzymywało się do ostatniej oceny (do 96 tygodnia po pierwszej iniekcji). W stanie stacjonarnym średnia wartość Cmax wynosiła 13,9 ± 7,44 ng/ml, a średni poziom w osoczu wynosił 6,56 ± 1,99 ng/ml. Średni okres półtrwania wynosił 49,8 ± 28,0 dni.

Niewydolność nerek/wątroby.

W badaniu u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek obserwowano średnio dwukrotne zmniejszenie całkowitego klirensu osocza, z powolnym wydłużeniem okresu półtrwania i AUC. U pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby obserwowano 30-procentowe zmniejszenie klirensu. Objętość rozkładu i średni czas retencji wzrosły u wszystkich dorosłych uczestników badania z niewydolnością wątroby wszystkich stopni. Nie zaobserwowano wpływu na klirens lanreotydu w populacji analizy farmakokinetycznej u pacjentów z GEP-NET, w tym 165 pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (106 i 59 pacjentów odpowiednio), którzy otrzymywali Somatulin Autogel. Dane u pacjentów z GEP-NET i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek nie były badane. Dane u pacjentów z GEP-NET i zaburzeniami funkcji wątroby (wg skali Child-Pugh) nie były badane. Nie ma potrzeby zmiany dawki początkowej u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, ponieważ zakłada się, że stężenie lanreotydu w osoczu u tej grupy pacjentów będzie zawierać się w granicach stężeń osoczowych, które są dobrze tolerowane przez zdrowych ochotników.

Pacjenci starsi.

U starszych pacjentów wydłuża się okres półtrwania i średni czas retencji w porównaniu do młodych zdrowych ochotników. Nie ma potrzeby zmiany dawki początkowej u starszych pacjentów, ponieważ zakłada się, że stężenie lanreotydu w osoczu u tej grupy pacjentów będzie zawierać się w granicach stężeń osoczowych, które są dobrze tolerowane przez zdrowych ochotników.

W populacji analizy farmakokinetycznej u pacjentów z GEP-NET, w tym 122 pacjentów w wieku od 65 do 85 lat, nie zaobserwowano wpływu wieku na klirens i objętość rozkładu lanreotydu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie akromegalii u pacjentów z podwyższonym stężeniem krążącego hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) po zabiegu chirurgicznym i/lub radioterapii lub w przypadku, gdy zabieg chirurgiczny i/lub radioterapia są przeciwwskazane.

Leczenie objawów klinicznych spowodowanych akromegalią.

Leczenie objawów klinicznych guzów karcynoidowych.

Leczenie objawów klinicznych neuroendokrynnych guzów przewodu pokarmowego lub trzustki (GEP-NET) stopnia zróżnicowania G1 oraz podgrupy guzów stopnia zróżnicowania G2 (indeks Ki67 do 10%) pochodzących ze środkowego odcinka jelita, trzustki lub o nieznanej lokalizacji pierwotnej, z wyłączeniem pochodzenia z tylnej części jelita, u dorosłych pacjentów z nierozsączalnymi, miejscowo zaawansowanymi lub przerzutowymi guzami.

Przeciwwskazania.

Somatulin Autogel nie należy stosować u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, somatostatynę lub pokrewne peptydy, ani na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje wymagające zachowania środków ostrożności podczas stosowania.

Możliwe zmniejszenie wchłaniania przewodu pokarmowego leków stosowanych jednocześnie z lanreotydem, w szczególności cyklosporyny. Lanreotyd może obniżać względną biodostępność cyklosporyny. W przypadku jednoczesnego stosowania lanreotydu i cyklosporyny może być konieczna korekta dawki cyklosporyny w celu utrzymania stężenia terapeutycznego.

Interakcje z lekami charakteryzującymi się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza są mało prawdopodobne ze względu na umiarkowaną zdolność lanreotydu do wiązania z białkami osocza.

Ryzyko hipoglikemii i hiperglikemii: zmniejszenie potrzeby leczenia cukrzycy po obniżeniu lub podniesieniu sekrecji endogennego glukagonu. Należy wzmocnić kontrolę poziomu glikemii u pacjenta, a dawki leków stosowanych w leczeniu cukrzycy należy w razie potrzeby dostosować podczas leczenia lanreotydem.

Stosowanie łącznie leków wywołujących bradykardię (np. beta-blokerów) może powodować efekt addytywny na nieco obniżone tempo rytmu serca spowodowane przez lanreotyd. Może być konieczna korekta takiego łącznego stosowania leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że jednoczesne stosowanie analogów somatostatyny i bromokryptyny może zwiększać dostępność bromokryptyny.

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że analogi somatostatyny mogą obniżać klirens metaboliczny związków, które są znane z metabolizmu przez enzymy cytochromu P450. Może to być spowodowane przez hamowanie hormonu wzrostu. Ponieważ nie można wykluczyć, że lanreotyd może wywoływać podobny efekt, inne leki, które są głównie metabolizowane przez enzym CYP3A4 i które mają niski indeks terapeutyczny (np. chinidyna), należy stosować z ostrożnością.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Kamica żółciowa i powikłania kamicy żółciowej

Lanreotyd może obniżać perystaltykę pęcherza żółciowego i powodować kamice żółciową. W związku z tym może być konieczna okresowa kontrola. W przypadku długotrwałego leczenia zaleca się wykonanie ultrasonografii pęcherza żółciowego przed rozpoczęciem leczenia oraz co 6 miesięcy (zob. punkt «Efekty niepożądane»).

Zarejestrowano doniesienia po marketingu dotyczące kamicy żółciowej, prowadzącej do powikłań, w tym zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych i zapalenia trzustki, wymagających przeprowadzenia cholecystektomii u pacjentów przyjmujących lanreotyd. W przypadku podejrzenia powikłań kamicy żółciowej należy przerwać stosowanie lanreotydu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wysoka i niska glikemia

Lanreotyd, podobnie jak somatostatyna i inne jej analogi, hamuje wydzielanie insuliny i glukagonu. Dlatego u pacjentów leczonych lanreotydem może występować hipoglikemia i hiperlipidemia. Należy monitorować poziom glukozy we krwi na początku terapii lanreotydem lub przy zmianie dawki. Leczenie cukrzycy należy odpowiednio dostosować. U pacjentów z cukrzycą stosujących insuliny, dawkę insuliny należy na początku zmniejszyć o 25%, a następnie dostosować ją zgodnie z poziomem glukozy we krwi, który należy kontrolować od początku leczenia.

Hipotyreozę

Obserwowano nieznaczne obniżenie czynności tarczycy podczas terapii lanreotydem u pacjentów z akromegalią, choć hipotyreozę kliniczną stwierdza się rzadko. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się badanie czynności tarczycy.

Bradykardia

U pacjentów bez współistniejących problemów kardiologicznych lanreotyd może powodować zmniejszenie częstości skurczów serca, choć stan ten niekoniecznie wiąże się z bradykardią. U pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami serca może wystąpić bradykardia zatokowa. Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lanreotydem u pacjentów z bradykardią.

Trzustka i powiązane zjawiska

Niewydolność wydzielniczą zewnętrzną trzustki (EPI) obserwowano u niektórych pacjentów leczonych lanreotydem z powodu neuroendokrynnych nowotworów gastroenteropankreatycznych. Objawy EPI mogą obejmować steatorrję, luźne stolce, wzdęcia brzucha i utratę masy ciała. Należy rozważyć możliwość wystąpienia tych objawów i odpowiednie leczenie zgodnie z zaleceniami klinicznymi.

Istotne i trwałe nasilenie steatorrji sugeruje potrzebę dodatkowego podania ekstraktów trzustkowych.

Kontrola wielkości guza przysadki

U pacjentów z akromegalią leczenie lanreotydem powinno być towarzyszone kontrolą wielkości guza przysadki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lanreotydu u ciężarnych kobiet są ograniczone (mniej niż 300 przypadków ciąży).

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną, ale nie wykazały efektów teratogennych. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Z powodu środków ostrożności należy unikać stosowania lanreotydu w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy ten lek przenika do mleka matki.

Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Somatulin Autogel nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność.

Obniżenie płodności obserwowano u samic szczurów z powodu hamowania wydzielania hormonu wzrostu przy dawkach przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Somatulin Autogel ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednakże zgłaszano przypadki zawrotów głowy podczas stosowania leku (zob. punkt «Efekty niepożądane»). Jeżeli u pacjenta wystąpi taka reakcja, należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Somatulin Autogel 60 mg, roztwór do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, dostępny jest w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg, 120 mg.

Akromegalia

Na początku leczenia zalecana dawka wynosi 60–120 mg co 28 dni.

Następnie dawkę dobiera się indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta (ocenianej na podstawie zmniejszenia się objawów klinicznych i/lub obniżenia stężenia hormonu wzrostu (GH) i/lub insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1)).

W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć.

Dawkę można zwiększyć, jeśli stężenie hormonu wzrostu (GH) przekracza 2,5 ng/ml.

Należy zachować dawkę bez zmian, jeśli stężenie hormonu wzrostu (GH) mieści się w granicach od 2,5 ng/ml do 1 ng/ml.

Dawkę można zmniejszyć po znormalizowaniu stężeń (stężenie hormonu wzrostu (GH) < 1 ng/ml oraz znormalizowanie stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) i/lub ustąpienie objawów klinicznych).

Pacjentom, u których w trakcie leczenia analogami somatostatyny osiągnięto skuteczną kontrolę choroby, można podawać Somatulin Autogel w dawce 120 mg co 42 lub 56 dni.

Na przykład:

• pacjentom, u których chorobę skutecznie kontroluje dawka Somatulin Autogel 60 mg co 28 dni, można podawać Somatulin Autogel w dawce 120 mg co 56 dni;
• pacjentom, u których chorobę skutecznie kontroluje dawka Somatulin Autogel 90 mg co 28 dni, można podawać Somatulin Autogel w dawce 120 mg co 42 dni.

Z klinicznego punktu widzenia zaleca się długotrwałą kontrolę stężeń hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1), a także objawów choroby.

Leczenie objawów klinicznych wywołanych guzami karcynoidowymi

Na początku leczenia zalecana dawka wynosi 60–120 mg co 28 dni.

Następnie dawkę dobiera się indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta (ocenianej na podstawie złagodzenia objawów klinicznych). Maksymalna zalecana dawka leku Somatulin Autogel wynosi 120 mg co 28 dni.

Pacjentom, u których w trakcie leczenia analogami somatostatyny osiągnięto skuteczną kontrolę choroby, można podawać Somatulin Autogel w dawce 120 mg co 42 lub 56 dni.

Na przykład pacjentom, u których w trakcie leczenia lekiem Somatulin Autogel w dawce 60 mg co 28 dni osiągnięto skuteczną kontrolę choroby, można podawać Somatulin Autogel w dawce do 120 mg co 56 dni, a pacjentom, u których w trakcie leczenia lekiem Somatulin Autogel w dawce 90 mg co 28 dni osiągnięto skuteczną kontrolę choroby, można podawać Somatulin Autogel w dawce 120 mg co 42 dni. Przy wydłużeniu odstępu między dawkami należy dokładnie monitorować stan pacjenta pod kątem pojawienia się objawów klinicznych.

Leczenie guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego lub trzustki (GEP-NET) stopnia różnicowania 1 oraz podgrupy guzów stopnia różnicowania 2 (indeks Ki67 do 10%) pochodzących z jelita średniego, trzustki lub o nieznanej lokalizacji pierwotnej, z wyłączeniem pochodzenia z tylnej części jelita, u dorosłych pacjentów z nierezekcyjnymi guzami lokalnie zaawansowanymi lub przerzutowymi

Zalecana dawka to jedna iniekcja leku Somatulin Autogel 120 mg co 28 dni. Leczenie lekiem Somatulin Autogel należy kontynuować tak długo, jak to konieczne do kontroli nad guzem.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby.

Zmiana dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zmiana dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób podania leku

Roztwór do wstrzykiwań należy podawać głęboko podskórnie w górny zewnętrzny kwadrant pośladka lub w górną zewnętrzną część uda. Iniekcje powinien wykonywać personel medyczny. W przypadku gdy pacjenci otrzymują stabilną dawkę Somatulin Autogel, iniekcje może wykonywać sam pacjent lub jego bliscy po odpowiednim szkoleniu przeprowadzonym przez personel medyczny. W przypadku samodzielnego podania iniekcji przez pacjenta lek należy podawać w górną zewnętrzną część uda. Decyzję o podaniu leku przez pacjenta lub osobę upoważnioną podejmuje lekarz. Niezależnie od miejsca wstrzyknięcia, skóry nie należy zaciskać w fałd, a igłę należy szybko wprowadzić na pełną długość pod kątem prostym do powierzchni skóry. Lek należy podawać naprzemiennie w prawą i lewą pośladę lub uda.

Instrukcje dotyczące stosowania leku

Ten lek przeznaczony jest do natychmiastowego i jednorazowego użycia po pierwszym otwarciu opakowania ochronnego. Należy ściśle przestrzegać instrukcji dotyczących stosowania leku. Nie należy stosować leku, jeśli opakowanie wielowarstwowe jest uszkodzone lub otwarte. Nieużywany lek i odpady należy utylizować zgodnie z instrukcjami uzyskanymi od personelu medycznego.

Zasady podania leku

Uwaga: proszę uważnie przeczytać wszystkie instrukcje przed wykonaniem iniekcji. Lek stosuje się głęboko podskórnie, co wymaga określonej techniki wstrzykiwania różniącej się od standardowych iniekcji podskórnych. Poniższe instrukcje wyjaśniają, jak podawać Somatulin Autogel.

Somatulin Autogel dostarczany jest w gotowym do użycia sztylnym strzykawce wstępnie napełnionej, wyposażonej w automatyczny system ochrony. Igła cofa się i automatycznie blokuje po podaniu leku, zapobiegając ukłuciu igłą po użyciu.

Rys. 1.

Przed użyciem

Po zastosowaniu

(igła w systemie ochronnym)

1. Wyjmij Somatulin Autogel z lodówki 30 minut przed wykonaniem zastrzyku. Wstrzyknięcie zimnego leku może powodować ból. Nie otwieraj foliówki przed wykonaniem zastrzyku.

Rys. 2

1. Uwaga! Przed otwarciem folii upewnij się, że jest ona nieuszkodzona i że lek nie przekroczył daty ważności.

Nie należy stosować wstępnie napełnionego strzykawki:

• jeśli upuściłeś lub uszkodziłeś wstępnie napełnioną strzykawkę lub jeśli strzykawka wstępnie napełniona lub folia wydają się uszkodzone;
• jeśli upłynął termin ważności leku; data ważności jest podana na tekturowej puszce i na folii.

W każdym z tych przypadków skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.

1. Umij ręce mydłem.
2. Otwórz folię wzdłuż linii kropkowanej i wyjmij strzykawkę wstępnie napełnioną. Zawartość strzykawki wstępnie napełnionej to żelowe roztwór od białego do blado-żółtego koloru, który charakteryzuje się lepkością. Nasycony roztwór może również zawierać mikropęcherzyki, które mogą zniknąć podczas iniekcji. Te różnice są normalne i nie wpływają na jakość leku.

Po otwarciu opakowania ochronnego wielowarstwowego lek należy zastosować natychmiast.

Rys. 3

1. Wybierz miejsce iniekcji:

5a. Jeśli iniekcję wykonuje pracownik medyczny lub osoba bliska, która przeszła szkolenie, wybierz górny zewnętrzny ćwiartek pośladka.

5b. W przypadku samodzielnego podania iniekcji przez pacjenta należy wybrać górną zewnętrzną część uda (jeśli samodzielnie podajesz lek).

• Stosuj naprzemiennie miejsca wstrzykiwań (prawa i lewa strona) za każdym razem, gdy podajesz Somatulin Autogel. Unikaj miejsc skóry z piegami, bliznami, zaczerwienieniem lub miejsc, w których pojawiły się guzki.
  1. Zdezynfekuj miejsce planowanego wstrzyknięcia.
  2. Przed wstrzyknięciem weź wstępnie wypełniony strzykawkę z tacki. Tackę wyrzuć do kosza.
  3. Zdejmij nakrywki z igły, pociągając za nią, i wyrzuć ją do kosza.
  4. Naciągnij skórę wokół miejsca wstrzyknięcia kciukiem i palcem wskazującym ręki, w której nie trzymasz wstępnie wypełnionej strzykawki, aby rozciągnąć skórę. Nie zbieraj skóry w fałd. Silnym, celowym ruchem, podobnym do rzutu oszczepem, szybko wprowadź igłę na pełną długość do skóry prostopadle do skóry (pod kątem 90 stopni).

Bardzo ważne jest wprowadzenie igły całkowicie. Po wprowadzeniu igły na pełną długość nie powinieneś jej widzieć.

Nie aspiruj (nie ciągnij tłoczka strzykawki do tyłu).

1. Puść miejsce wstrzyknięcia, które rozmasowałeś ręką. Naciskaj na tłok równym ruchem. Lek jest gęsty i trudniejszy w podaniu, niż się oczekuje. Zazwyczaj potrzeba na to około 20 sekund. Wstrzykuj pełną dawk inflammacyjną, aż do całkowitego wcisknięcia tłoka, aż poczujesz, że tłok dalej się nie przesuwa.

Uwaga: Kontynuuj naciskanie tłoczka dużym palcem, aby zapobiec aktywacji automatycznego systemu ochronnego.

1. Nie zwalniając tłoczka, wyjmij igłę z miejsca wstrzyknięcia.
2. Zwolnij tłoczek. Igła automatycznie cofnie się do systemu ochronnego, gdzie zostanie na stałe zablokowana.
3. Przyłóż suchy wacik watowy lub sterylną gazę do miejsca wstrzyknięcia, aby zapobiec krwawieniu. Nie należy wcierać ani masować miejsca wstrzyknięcia po podaniu.
4. Zutylizuj użyty strzykawki zgodnie z instrukcją udzieloną przez lekarza lub personel medyczny. Nie wyrzucaj urządzenia do zwykłych odpadów komunalnych.

Jeśli otrzymałeś większą dawkę tego leku, musisz:

Skonsultować się ze swoim lekarzem.

Jeśli otrzymałeś większą dawkę leku Somatulin Autogel, możesz odczuwać dodatkowe lub bardziej nasilone działania niepożądane (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Somatulin Autogel u dzieci i nastolatków.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania wskazana jest terapia objawowa.

Niepożądane działania.

Podczas przeprowadzania badań klinicznych zaobserwowano niepożądane działania u pacjentów z akromegalią oraz z GEP-NET. Niepożądane działania zostały przedstawione zgodnie z następującą klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); nieznane (dostępne dane nie pozwalają ustalić częstości występowania niepożądanego działania). Najczęstszymi niepożądanymi działaniami po leczeniu lanreotydem są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (najczęściej biegunka, ból brzucha, zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i o charakterze tymczasowym), choroba kamica żółciowa (najczęściej bezobjawowa) oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, guzki, zgrubienia). Profil niepożądanych działań jest podobny dla wszystkich wskazań.

* Dane z badań przeprowadzonych u pacjentów z akromegalią.

** Dane z badań przeprowadzonych u pacjentów z GEP-NET.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (2 °C – 8 °C). Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Po wyjęciu z lodówki lek, który pozostaje w oryginalnym, uszczelnionym worku foliowym, można ponownie umieścić w lodówce (pod warunkiem, że liczba wahnięć temperatury nie przekracza trzech przypadków) w celu dalszego przechowywania i późniejszego użycia, pod warunkiem, że był przechowywany nie dłużej niż łącznie 72 godziny w temperaturze nie przekraczającej 40 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Lek jest dostarczany w szprycie wstępnie napełnionej (polipropylen), wyposażonej w automatyczny system ochrony z urządzeniem zabezpieczającym przed ruchem tłoka (guma bromobutylowa) oraz igłą (stal nierdzewna), zamkniętą plastikowym nakryciem. Każdy gotowy do użycia wstępnie napełniony szpryt jest umieszczony na plastikowym tacce i zapakowany w wielowarstwowy worek foliowy oraz w tekturowe pudełko. Opakowanie zawiera jeden wstępnie napełniony szpryt 0,5 ml oraz jedną igłę (1,2 mm×20 mm).

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

IPSEN PHARMA BIOTECH.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Parc d’activités du Plateau de Signes, chemin départemental nr 402, 83870 SIGNES, Francja / Parc d’activites du Plateau de Signes chemin departemental № 402, 83870 SIGNES, France.

Właściciel zezwolenia.

IPSEN PHARMA.

Lokalizacja właściciela zezwolenia.

65, quai Georges Gorse-92100 Boulogne Billancourt, Francja / 65, quai Georges Gorse-92100 Boulogne Billancourt, France.