INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU SERLIFT (SERLIFT)

Skład:

substancja czynna: sertraline;

1 tabletka zawiera 55,96 mg chlorowodorku sertraliny odpowiadające 50 mg sertraliny lub 111,92 mg chlorowodorku sertraliny odpowiadające 100 mg sertraliny;

substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza-L, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 50 mg: białe tabletki o kształcie owalnym, powlekane, z oznaczeniem „50” z jednej strony i ryflowaniem z drugiej;

tabletki 100 mg: białe tabletki o kształcie owalnym, powlekane, z oznaczeniem „100” z jednej strony i ryflowaniem z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sertalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) in vitro, co u zwierząt prowadzi do potencjacji efektów 5-HT. Sertalina wywiera jedynie bardzo słabe działanie na procesy wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy. W dawkach klinicznych sertalina blokuje wychwyt serotoniny przez płytki krwi u ludzi. Lek nie wykazuje działania stymulującego, uspokajającego, antycholinergicznego ani kardiotoksycznego w badaniach na zwierzętach. W kontrolowanych badaniach z udziałem zdrowych ochotników sertalina nie wykazywała działania uspokajającego i nie wpływała na funkcje psychomotoryczne. Dzięki swojej charakterystycznej selektywnej inhibicji wychwytu zwrotnego 5-HT, sertalina nie stymuluje aktywności katecholaminergicznej. Środek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA ani benzodiazepinowych. Długotrwałe stosowanie sertaliny u zwierząt prowadziło do zmniejszenia aktywności receptorów noradrenergicznych w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych w praktyce klinicznej leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwobsesyjnych.

Sertalina nie sprzyja rozwojowi uzależnienia lekowego. W badaniu porównawczym z randomizacją, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, porównującym potencjał nadużywania sertaliny, alprazolamu i d-ampfetaminy u ludzi, sertalina nie wywołała pozytywnych efektów subiektywnych świadczących o potencjalu nadużywania. Z kolei uczestnicy badania, którzy przyjmowali zarówno alprazolam, jak i d-ampfetaminę, mieli istotnie wyższe wyniki skłonności do nadużywania, euforii oraz potencjalnej uzależnialności lekowej w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Sertalina nie wywołuje efektu stymulującego ani uczucia niepokoju charakterystycznego dla d-ampfetaminy, ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych charakterystycznych dla alprazolamu. Sertalina nie działa jako bodziec pozytywny u makaków rezusów wytresowanych do samodzielnego przyjmowania kokainy, ani nie jest substytutem bodźca rozpoznawczego wobec d-ampfetaminy lub fenobarbitalu u makaków rezusów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zespół depresyjny większy

Przeprowadzono badanie z udziałem pacjentów ambulatoryjnych z depresją, którzy odpowiadali na terapię do zakończenia wstępnej 8-tygodniowej otwartej fazy leczenia sertaliną w dawce 50–200 mg/dobę. Pacjentów tych (n=295) losowano do grupy kontynuowania przyjmowania sertaliny w dawce 50–200 mg/dobę lub do grupy przyjmującej placebo w ramach podwójnie ślepego badania trwającego 44 tygodnie. Częstość nawrotów u pacjentów przyjmujących sertalinę była istotnie niższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Średnia dawka u uczestników, którzy ukończyli badanie, wynosiła 70 mg/dobę. Odsetek pacjentów odpowiadających na terapię (określanych jako pacjenci bez nawrotu) w grupach przyjmujących sertalinę i placebo wynosił odpowiednio 83,4 % i 60,8 %.

Zespół stresu pourazowego (PTSD)

Połączone dane ogólnej liczby pacjentów z PTSD uczestniczących w 3 badaniach wskazują na niższy odsetek odpowiedzi na terapię u mężczyzn w porównaniu z kobietami. W dwóch badaniach klinicznych z pozytywnymi wynikami w ogólnej populacji odsetek pacjentów odpowiadających na terapię u kobiet i mężczyzn w grupach przyjmujących sertalinę był podobny w porównaniu z placebo (kobiety: 57,2 % w porównaniu z 34,5 %; mężczyźni: 53,9 % w porównaniu z 38,2 %). Liczba mężczyzn i kobiet wśród pacjentów w połączonej populacji badawczej wynosiła odpowiednio 184 i 430; wyniki u kobiet były bardziej spójne, natomiast u mężczyzn na poziomie wyjściowym obserwowano inne zmienne parametry (większe nadużywanie substancji, dłuższy czas trwania choroby, przyczyna urazu), które korelowały z niższą skutecznością leku.

OCD u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność sertaliny (50–200 mg/dobę) badano w leczeniu dzieci (6–12 lat) i nastolatków (13–17 lat), którzy nie mieli depresji i byli leczeni ambulatoryjnie z powodu zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego (OCD). Po jednotygodniowym okresie wprowadzającym z jednostronną ślepą dawką placebo pacjentów losowano do grup przyjmujących sertalinę lub placebo na 12 tygodni z elastycznym dozowaniem leku. Dzieci (6–12 lat) rozpoczynały stosowanie leku od dawki 25 mg. U pacjentów losowanych do grupy przyjmującej sertalinę zaobserwowano istotną poprawę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, według skali Yale-Brown dla dzieci (CY-BOCS) (p=0,005), Ogólnej Skali Obsesyjno-Kompulsyjnej Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH) (p=0,019) oraz Skali Ogólnej Oceny Klinicznej – Poprawa (p=0,002). Ponadto, u pacjentów w grupie przyjmującej sertalinę zaobserwowano tendencję do większej poprawy według Skali Ogólnej Oceny Klinicznej – Ciężkość choroby (p=0,089) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo. Średnia liczba punktów według skali CY-BOCS na poziomie wyjściowym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym w grupie pacjentów przyjmujących placebo wynosiły odpowiednio 22,25±6,15 i -3,4±0,82, podczas gdy w grupie pacjentów przyjmujących sertalinę średnia liczba punktów na poziomie wyjściowym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym wynosiły odpowiednio 23,36±4,56 i -6,8±0,87. W analizie post-hoc odsetek pacjentów odpowiadających na terapię, określonych jako pacjenci z obniżeniem o 25 % (lub więcej) liczby punktów według skali CY-BOCS (pierwotny parametr skuteczności) od wartości wyjściowych do punktu końcowego, wyniósł 53 % w grupie przyjmującej sertalinę w porównaniu z 37 % w grupie placebo (p=0,03).

Brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej populacji dziecięcej. Brak danych dotyczących stosowania sertaliny u dzieci poniżej 6 roku życia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki. Po 14-dniowym przyjmowaniu sertaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie, raz dziennie) u ludzi stężenie szczytowe sertaliny w osoczu osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjęciu leku. Pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność sertaliny w tabletach.

Rozkład

Około 98 % krążącej sertaliny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja

Sertalina ulega intensywnemu presystemowemu metabolizmowi („efekt pierwszego przejścia”) w wątrobie.

Na podstawie danych z badań klinicznych i badań in vitro można stwierdzić, że sertalina metabolizowana jest wieloma drogami, w tym za pomocą enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Sertalina i jej główny metabolit, desmetylosertalina, są również substratami białka P-glikoproteinowego w warunkach in vitro.

Eliminacja

Średni okres półtrwania sertaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie od 22 do 36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego stężenia) przy osiągnięciu stężenia równowagowego, które występuje po stosowaniu leku raz dziennie przez 1 tydzień. Okres półtrwania dla N-desmetylosertaliny wynosi 62–104 godziny. Sertalina i N-desmetylosertalina są intensywnie metabolizowane w organizmie człowieka, a ich końcowe metabolity są wydalane z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (< 0,2 %) sertaliny jest wydalana z moczem w niezmienionej postaci.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Dzieci z OCD

Farmakokinetykę sertaliny badano u 29 dzieci w wieku 6–12 lat i u 32 nastolatków w wieku 13–17 lat. U tych pacjentów dawkę stopniowo zwiększano przez tytrację do dawki dobowej 200 mg w ciągu 32 dni, rozpoczynając od dawki 25 mg lub 50 mg z kolejnymi zwiększeniami. Przy dawkach 25 mg i 50 mg tolerancja była podobna. W stanie równowagowym przy dawce 200 mg stężenia sertaliny w osoczu krwi u grupy dzieci w wieku 6–12 lat były o około 35 % wyższe niż u grupy pacjentów w wieku 13–17 lat i o 21 % wyższe niż u referencyjnej grupy dorosłych. Nie zaobserwowano istotnych różnic w wartościach klirensu między chłopcami a dziewczętami. W związku z tym u dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową i jej zwiększanie w trakcie tytracji dawki krokami po 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.

Nastolatki i osoby starsze

Profil farmakokinetyczny sertaliny u nastolatków i osób starszych nie różni się istotnie od takiego u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Uszkodzenie wątroby

U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertaliny jest wydłużony, a pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zwiększone trzykrotnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Uszkodzenie nerek

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertaliny.

Farmakogenomika

U osób o powolnym metabolizmie CYP2C19 stężenia sertaliny w osoczu były o około 50 % wyższe niż u osób o szybkim metabolizmie CYP2C19. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest ustalone, dlatego tytracja dawki powinna być dostosowana w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sertralina wskazana jest w leczeniu następujących zaburzeń:

Epizody depresyjne duże. Zapobieganie nawrotom epizodów depresyjnych dużych.
Zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii.
Zaburzenie obsessyjno-kompulsywne (OCD) u dorosłych oraz dzieci w wieku 6–17 lat.
Zaburzenie lękowe społeczne.
Zespół stresu pourazowego (PTSD).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Przeciwwskazane jest stosowanie sertraliny razem z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Terapię sertraliną nie można rozpocząć najwcześniej przez 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertraliny należy przerwać najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny i pimozydu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy oddziaływania”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy oddziaływania.

Przeciwwskazane

Inhibitory monoaminooksydazy

Nieodwracalne inhibitory MAO (np. selegolina)

Przeciwwskazane jest stosowanie sertraliny razem z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak selegolina. Sertraliny nie można przepisywać najwcześniej przez 14 dni po przerwaniu leczenia inhibitorem MAO nieodwracalnym. Stosowanie sertraliny należy przerwać najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny inhibitor odwracalny MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego nie należy stosować sertraliny w połączeniu z selektywnymi inhibitorami odwracalnymi MAO, takimi jak moklobemid. Po odstawieniu inhibitorów MAO odwracalnych okres do rozpoczęcia terapii sertraliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertraliny najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorem MAO odwracalnym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieselektywne inhibitory odwracalne MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym nieselektywnym inhibitorem odwracalnym MAO, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertralinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zarejestrowano poważne reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitora MAO (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertraliny, lub którzy przerwali terapię sertraliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.

Pimozyd

W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35%. Ten wzrost stężenia nie był towarzyszone żadnymi zmianami parametrów EKG. Chociaż mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertraliny i pimozydu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertraliną

Środki depresyjne ośrodkowego układu nerwowego i alkohol

Jednoczesne stosowanie sertraliny w dawce 200 mg na dobę nie wzmacniało efektów alkoholu, karbamazepiny, haloperydolu lub fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertraliny z alkoholem nie jest zalecane.

Inne leki serotonergiczne

(patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Wymaga ostrożności jednoczesne przepisywanie sertraliny z fentanylem (stosowanym głównie podczas znieczulenia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego), innymi lekami serotonergicznymi (w tym innymi lekami serotonergicznymi antydepresyjnymi, triptanami) oraz innymi opioidami.

Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”) może wzrosnąć w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Lit

W badaniu kontrolowanym placebo uczestnictwa zdrowych ochotników jednoczesne przyjmowanie sertraliny i litu nie istotnie zmieniało farmakokinetyki litu, ale prowadziło do nasilenia drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. Przy jednoczesnym stosowaniu sertraliny i litu należy zapewnić odpowiedni nadzór.

Fenytoina

Wyniki badania kontrolowanego placebo z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertraliny w dawce 200 mg/dobę nie prowadzi do klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Jednak dane z raportów przypadków wskazują na wysokie stężenia fenytoiny u pacjentów przyjmujących sertralinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi na wstępnym etapie terapii sertraliną z odpowiednimi korektami dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie leku z fenytoiną może prowadzić do obniżenia stężenia sertraliny w osoczu krwi. Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężeń sertraliny w osoczu pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, w szczególności fenobarbitalu, karbamazepiny, preparatów z wrotycza pospolitego oraz ryfampicyny.

Triptany

W okresie nadzoru po rejestracji pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadreaktywności odruchów, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, niepokoju i pobudzenia przy jednoczesnym stosowaniu sertraliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergowego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (tryptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertraliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, należy zapewnić odpowiedni nadzór nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Warfaryna

Jednoczesne stosowanie sertraliny w dawce 200 mg/dobę i warfaryny prowadziło do nieistotnego, ale statystycznie istotnego wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Dlatego należy starannie monitorować wskaźnik czasu protrombinowego na początku leczenia sertraliną oraz przy jej odstawianiu.

Współdziałanie z innymi lekami, digoksyną, atenololem, cytydyną

Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertraliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertralina nie wpływa na właściwości beta-adrenolityczne atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertraliny w dawce 200 mg/dobę i digoksyny nie stwierdzono żadnej interakcji.

Leki wpływające na funkcję płytek krwi

Może wzrosnąć ryzyko wystąpienia krwawień przy jednoczesnym stosowaniu SSRI, w tym sertraliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. NSAID, kwasem acetylosalicylowym i tyklopidyną) lub innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez miwakurium lub inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Sertralina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertraliny w dawce 50 mg/dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37%) stężeń równowagowych dezypiraminy (wskaźnika aktywności izoenzymu CYP2D6) w osoczu krwi. Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójpierścieniowe antydepresanty i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie na tle stosowania sertraliny w wyższych dawkach.

Sertralina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji leków in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) oraz substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertralina ma bardzo mały potencjał hamowania CYP1A2 lub w ogóle go nie ma.

Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do podwojenia stężeń sertraliny w osoczu krwi w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych osób japońskiego pochodzenia. Współdziałanie z innymi inhibitorami CYP3A4 nie zostało zbadane. Dlatego należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania sertraliny (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Na podstawie wyników badania interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertralinę przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, w szczególności inhibitorami proteaz, ketokonazolem, itrakonazolem, pozakonazolem, worykonazolem, klaritromycyną, telitromycyną i nefazodonem. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 — aprepitantu, erytromycyny, fluokonazolu, werapamilu i diltiazemu. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertraliną.

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertraliny w osoczu krwi są o 50% wyższe w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z takimi silnymi inhibitorami CYP2C19 jak omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprozol, fluoksetyna, fluwoksamina.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Obserwowano takie objawy jak niepokój, pobudzenie, napady paniki, bezsenność, drażliwość, wrogość, agresywność, impulsywność, niepokój psychomotoryczny, hipomania i mania u dorosłych i dzieci leczonych lekami przeciwdepresyjnymi. Objawy te mogą poprzedzać wystąpienie myśli samobójczych. Należy rozważyć możliwość zmiany trybu terapii lub odstawienie leku, jeśli objawy depresji stale się nasilają, pojawiają się myśli samobójcze lub objawy pogarszania się tendencji samobójczych. W przypadku decyzji o przerwaniu leczenia, lek należy odstawiać stopniowo tak szybko, jak to możliwe, pamiętając jednak, że nagłe odstawienie leku może prowadzić do zespołu odstawienia. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu oceny ryzyka wystąpienia zaburzeń dwubiegunowych. W tym celu należy dokładnie zebrać wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, zaburzeń dwubiegunowych i depresji. Serlift nie jest wskazany do leczenia depresji dwubiegunowej.

Zespół serotonergowy (ZS) lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNZ)

Podczas stosowania SSRI, w tym terapii sertaliny, zgłaszano rozwój stanów potencjalnie zagrażających życiu, takich jak ZS lub ZNZ. Ryzyko wystąpienia ZS lub ZNZ podczas stosowania SSRI wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym innych leków serotonergicznych przeciwdepresyjnych, triptanów i fentanilu) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO, np. metylenową niebiesć) oraz z lekami przeciwwąchowymi i innymi antagonistami dopaminy oraz opioidami. Zespół serotonergowy może obejmować zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), zaburzenia ze strony układu autonomicznego (tachykardia, zmiany ciśnienia tętniczego, nadgorączka), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (nadreaktywność, zaburzenia koordynacji) i/lub zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Niektóre objawy zespołu serotonergowego, w tym nadgorączka, sztywność mięśni, zaburzenia ze strony układu autonomicznego i zaburzenia psychiczne, są podobne do objawów zespołu neuroleptycznego złośliwego. U pacjentów należy prowadzić monitorowanie pod kątem objawów i oznak ZS lub ZNZ (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przejście z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwwymuszalnych

Dane z kontrolowanych badań dotyczące optymalnego czasu przejścia z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwwymuszalnych na sertalinę są ograniczone. Należy zapewnić odpowiednią opiekę medyczną podczas takich zmian terapii, szczególnie przy przejściu z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.

Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT

Jednoczesne stosowanie sertaliny i innych leków nasilających przekazywanie nerwowe serotonergiczne, w tym tryptofanu, fenfluraminy, fentanilu, agonistów 5-HT lub ziół zawierających dziurawiec (Hypericum perforatum), należy prowadzić ostrożnie, a takiej terapii skojarzonej należy (jeśli to możliwe) unikać (ze względu na możliwą interakcję farmakodynamiczną).

Wydłużenie interwału QTc/tachykardia komorowa typu torsade de pointes

W okresie po rejestracji stosowania sertaliny zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Większość przypadków dotyczyła pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc/tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Dlatego należy ostrożnie stosować sertalinę u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc.

Wzmożenie objawów hipomanii lub manii

Zgłoszono wystąpienie objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów otrzymujących zarejestrowane leki przeciwdepresyjne i przeciwwymuszalne, w tym sertalinę. Dlatego należy ostrożnie stosować sertalinę u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Wymagana jest staranna opieka lekarska. W przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej należy przerwać stosowanie sertaliny.

Schizofrenia

W trakcie przyjmowania leku u pacjentów ze schizofrenią mogą nasilać się objawy psychotyczne.

Drugi

Podczas terapii sertaliną mogą wystąpić drgawki: sertaliny nie należy przepisywać chorym z niestabilną epilepsją; u chorych z kontrolowaną epilepsją stosowanie sertaliny wymaga starannego monitorowania. Pacjentom, u których wystąpią drgawki, należy odstawić lek.

Samobójstwa/mysli samobójcze/próby samobójcze lub objawy pogorszenia stanu klinicznego

Pacjenci z depresją są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójczych (zachowań i objawów samobójczych). Ryzyko to istnieje aż do momentu osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może następować w ciągu pierwszych kilku tygodni lub dłuższego okresu terapii, pacjenci powinni być poddawani starannemu monitorowaniu do czasu tej poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnych etapach wyleczenia ryzyko samobójstwa może wzrastać.

Inne zaburzenia psychiczne, w leczeniu których stosuje się sertalinę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te choroby mogą współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego analogiczne środki ostrożności stosowane w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym są również wymagane w leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zachowań i objawów samobójczych lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem terapii występują wyraźne myśli samobójcze, są narażeni na większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych podczas leczenia, dlatego powinni być poddawani starannemu monitorowaniu w trakcie przyjmowania leku. Metaanaliza danych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia badań klinicznych z kontrolą placebo dotyczących leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych podczas stosowania leków przeciwdepresyjnych u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z ich stosowaniem placebo.

W trakcie stosowania tego leku należy prowadzić staranne monitorowanie pacjentów, w szczególności pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia tendencji samobójczych, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się zachowań lub myśli samobójczych, jak również wszelkich nietypowych zmian zachowania i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną w przypadku pojawienia się tych objawów.

Stosowanie u dzieci

Sertaliny nie należy stosować do leczenia dzieci i młodzieży, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6-17 lat. W trakcie badań klinicznych u dzieci otrzymujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) i wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli z konieczności klinicznej decyzja o przepisaniu tego leku zostanie jednak podjęta, konieczne jest staranne monitorowanie pod kątem wykrywania objawów samobójczych. Ponadto dostępne są tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku u dzieci i młodzieży, w tym dotyczące wpływu na ich wzrost, dojrzewanie płciowe oraz rozwój poznawczy i behawioralny. W okresie pogabinetowym odnotowano kilka przypadków opóźnienia wzrostu i dojrzewania płciowego. Kliniczna istotność i związek przyczynowy nie zostały jeszcze ustalone. Przy długotrwałym leczeniu pacjentów w wieku dziecięcym lekarze powinni monitorować odchylenia od normy w procesie wzrostu i rozwoju organizmu.

Zaburzenia krwawienia/krwotoki

Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki patologicznych zjawisk krwotocznych, w tym zjawisk krwotocznych skórnych (siniaki i purpura), oraz innych zjawisk krwotocznych, takich jak krwotoki przewodu pokarmowego lub krwotoki ginekologiczne, w tym krwotoki zakończone śmiercią. Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI u pacjentów, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które znane są z wpływu na funkcję płytek krwi (np. z lekami przeciwkrzepliwymi, atypowymi lekami przeciwwąchowymi i fenotiazynami, większością trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID)), jak również u pacjentów z wywiadem zaburzeń krwotocznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień połogowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży i laktacji”, „Działania niepożądane”).

Hiponatremia

W wyniku terapii SSRI lub SNRI, w tym sertaliną, może dojść do rozwoju hiponatremii. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłoszono stężenia sodu w osoczu poniżej 110 mmol/l. U pacjentów w podeszłym wieku może istnieć większe ryzyko rozwoju hiponatremii podczas stosowania SSRI i SNRI. Ryzyko tego powikłania może być również zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki lub u pacjentów z hipowolemia pochodzącą z innych przyczyn (patrz sekcja „Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku”). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć przerwanie terapii sertaliną i zastosować odpowiednie interwencje medyczne. Do objawów i objawów hiponatremii należą ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientacja, osłabienie i utrata równowagi fizycznej, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy związane z cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i skutki śmiertelne.

Objawy odstawienia obserwowane po przerwaniu terapii sertaliną

Objawy odstawienia są powszechnym zjawiskiem po przerwaniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego przerwania terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Według danych z badań klinicznych częstość reakcji odstawienia u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertaliny, wynosiła 23% w porównaniu do 12% u pacjentów, którzy kontynuowali terapię sertaliną.

Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości trwania terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i żywe sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były łagodne lub umiarkowane stopnia nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu terapii, w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy obserwowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę leku. W większości przypadków objawy te ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertaliny przy przerwaniu terapii lekiem w ciągu kilku tygodni lub miesięcy zgodnie z potrzebami pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akathyzja/niepokój psychomotoryczny

Stosowanie sertaliny wiąże się z rozwojem akathyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą ruchu, często towarzyszącą niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w pierwszych tygodniach terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Stosowanie w niewydolności wątroby

Sertalina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Według wyników badań farmakokinetycznych z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości wątroby obserwowano wydłużenie czasu półtrwania oraz zwiększenie AUC i Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi parametrami u osób z prawidłową funkcją wątroby. Istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badań nie stwierdzono. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertaliny u pacjentów z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertaliny pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertaliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w niewydolności nerek

Sertalina jest intensywnie metabolizowana; wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drugorzędną drogą eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny 10-29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych wzięło udział ponad 700 pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia). Charakter i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.

Jednak stosowanie SSRI i SNRI, w tym sertaliny, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą stosowanie SSRI może wpływać na parametry kontroli glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych może wymagać korekty.

Terapia elektrowstrząsowa

Nie przeprowadzono badań klinicznych mających na celu zbadanie ryzyka lub korzyści stosowania skojarzonego ECT i sertaliny.

Sok grejpfrutowy

Jednoczesne stosowanie sertaliny z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z testami przesiewowymi moczu

Otrzymano zgłoszenia dotyczące fałszywie dodatnich wyników immunologicznych testów przesiewowych moczu w celu wykrycia zawartości benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertalinę. Fałszywie dodatnie wyniki są spowodowane niską specyficznością testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po przerwaniu leczenia sertaliną. Różnicowanie sertaliny od benzodiazepin w moczu jest możliwe poprzez przeprowadzenie testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.

Zamkniętoprzedsionkowa jaskra

Leki klasy SSRI, w tym sertalina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy z rozwojem midriazy. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka z dalszym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętoprzedsionkowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Sertalinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zamkniętoprzedsionkową jaskrą i wywiadem jaskry.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Ciąża

Nie istnieją dobrze kontrolowane badania leku z udziałem ciężarnych kobiet. Jednak znaczna ilość danych nie wykazuje dowodów na wystąpienie wad wrodzonych płodu w wyniku stosowania sertaliny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie z powodu toksycznego działania leku na organizm matki, spowodowanego działaniem farmakodynamicznym leku i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.

Zgłaszano, że stosowanie sertaliny w czasie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matki przyjmujące sertalinę) objawy podobne do objawów odstawienia. Zjawisko to obserwowano również przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych klasy SSRI.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień połogowych po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „działania niepożądane”).

Sertaliny nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące sertalinę powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Należy monitorować noworodki, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertaliny w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertaliny w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: zespół zaburzeń oddechowych, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, nadreaktywność, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie/apatia, ciągły płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą być spowodowane innymi efektami serotonergicznymi lub objawami odstawienia. W większości przypadków te powikłania rozwijają się natychmiast po porodzie lub w najbliższym czasie (w ciągu mniej niż 24 godziny).

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych oczekuje się, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko rozwoju zespołu trwałej nadciśnienia płucnego noworodków. Ryzyko podczas przyjmowania leku występuje z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1-2 przypadki zespołu trwałej nadciśnienia płucnego noworodków na 1000 ciąż.

Laktacja

Opublikowane dane dotyczące stężeń sertaliny w mleku matki wskazują, że sertalina i jej metabolit N-dезetylosertalina są wydzielane do mleka matki w niewielkich ilościach. Ogólnie w osoczu krwi niemowląt stwierdzano nieznaczne stężenia leku lub stężenia leku niemożliwe do oznaczenia, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w osoczu krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w osoczu krwi matki (ale bez jakiegokolwiek zauważalnego wpływu na zdrowie tego niemowlęcia). Do tej pory nie zgłoszono działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertalinę, ale takie ryzyko nie może być wykluczone. Stosowanie leku w czasie laktacji nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Niepłodność

Na dzień dzisiejszy nie stwierdzono wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertaliny na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjenci powinni zachować ostrożność, ponieważ lek może zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Sertalina należy przyjmować 1 raz dziennie (rano lub wieczorem).

Tabletki sertaliny można przyjmować niezależnie od spożycia posiłków.

Rozpoczęcie leczenia

Depresja i OCD

Leczenie sertaliną należy rozpocząć w dawce 50 mg/dobę.

Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lękowe społeczne

Leczenie należy rozpocząć w dawce 25 mg/dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg 1 raz dziennie. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania skutków ubocznych charakterystycznych dla zaburzeń paniki na wczesnym etapie leczenia.

Tytrowanie dawki

Depresja, OCD, zaburzenia paniki, zaburzenia lękowe społeczne i PTSD

U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty poprzez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 1 tygodniu leczenia, zwiększając ją stopniowo o 50 mg z odstępem co najmniej jeden tydzień. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 200 mg/dobę. Korekty dawki należy dokonywać nie częściej niż raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertaliny, który wynosi 24 godziny.

Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednak do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzebny jest dłuższy czas, szczególnie u pacjentów z OCD.

Dawka utrzymująca

Dawkowanie w trakcie długotrwałej terapii należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z możliwością dalszej korekty w zależności od odpowiedzi terapeutycznej.

Depresja

Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom dużych epizodów depresyjnych (GED). W większości przypadków zalecana dawka profilaktyczna nawrotów GED jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia danego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni otrzymywać leczenie przez wystarczająco długi czas, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnym braku objawów.

Zaburzenia paniki i OCD

W trakcie długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy regularnie oceniać terapię, ponieważ dla tych zaburzeń nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom.

Stosowanie u dzieci

Dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym

Dzieci w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz dziennie.

Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg 1 raz dziennie. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz dziennie.

W razie potrzeby, w przypadku braku pożądanego efektu przy dawce 50 mg/dobę, możliwe jest dalsze zwiększenie dawki poprzez zwiększenie dawki o 50 mg/dobę jednorazowo w ciągu kilku tygodni. Maksymalna dawka wynosi do 200 mg/dobę.

Należy jednak pamiętać, że przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg w pediatrii należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Dawki nie należy zmieniać częściej niż raz w tygodniu.

Nie wykazano skuteczności leku u dzieci z zaburzeniem depresyjnym większym.

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia (patrz „Szczególne wskazania”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ ci pacjenci mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności wątroby

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertaliny u pacjentów z chorobą wątroby. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku. Sertaliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u takich chorych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek nie jest konieczna korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia sertaliną

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertaliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub jego odstawieniu pojawiają się nieznośne objawy, może być rozważone wznowienie stosowania leku w dawce stosowanej wcześniej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Sertaliny nie należy stosować w leczeniu dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym od 6 roku życia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Toksykologia

Sertalina ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów i/lub współistniejącego stosowania innych leków. Opisywano śmiertelne przypadki przedawkowania sertaliny zarówno przy samodzielnym stosowaniu (bez innych leków), jak i w połączeniu z innymi środkami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.

Objawy

Objawy przedawkowania obejmują efekty pośredniczone przez serotoniny, takie jak senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (np. nudności i wymioty), tachykardię, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy. Opisywano przypadki śpiączki, ale rzadziej.

Po przedawkowaniu sertaliny opisywano wydłużenie odstępu QTc/tachykardię komorową typu „pistolet”, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania sertaliny zaleca się monitorowanie EKG.

Terapia

Nie istnieją specyficzne antydoty na sertalinę. Zaleca się zapewnienie i utrzymanie przepływu dróg oddechowych oraz odpowiedniego poziomu utlenowania i wentylacji, jeśli to konieczne. Podanie węgla aktywnego, które może być stosowane razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne jak przemywanie żołądka. Wymuszanie wymiotów nie jest zalecane. Zaleca się monitorowanie czynności serca (np. EKG), a także podstawowych parametrów życiowych wraz z ogólną terapią objawową i wspierającą. Ze względu na znaczny objętościowy rozkład sertaliny, takie działania jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą skuteczne.

Efekty uboczne.

Najczęściej występującym efektem ubocznym jest nudności. W leczeniu zaburzenia lękowego społecznego sertraliną zaburzenia seksualne (zaburzenia ejakulacji) stwierdzono u 14 % mężczyzn w porównaniu z 0 % pacjentów otrzymujących placebo. Te efekty uboczne są zależne od dawki i często ustępują samorzutnie po kontynuowaniu terapii.

Profil często obserwowanych efektów ubocznych w podwójnych, ślepych badaniach z kontrolą placebo z udziałem pacjentów z OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi był podobny do profilu u pacjentów z depresją uczestniczących w badaniach klinicznych.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych w okresie nadzoru po rejestracji (częstość występowania nieznana) oraz w trakcie prowadzonych badań klinicznych z kontrolą placebo (w których w sumie uczestniczyło 2542 pacjentów otrzymujących sertralinę i 2145 pacjentów otrzymujących placebo) z udziałem chorych na depresję, OCD, zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lękowe społeczne.

Niektóre z poniższych efektów ubocznych mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości w trakcie długotrwałego leczenia i nie prowadzą do przerwania terapii.

Poniżej przedstawiono częstość występowania efektów ubocznych obserwowanych w trakcie prowadzonych badań klinicznych z kontrolą placebo u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi. Przedstawiono połączone dane badań klinicznych i nadzoru po rejestracji (częstość nieznana).

Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Często: zapalenie gardła; nieczęsto: infekcje dróg oddechowych górnych, katar; rzadko: zespół divertikularny, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie ucha środkowego.

Nowotwory łagodne i złe (w tym torbie i polipy). Rzadko: nowotwory (zgłoszono jeden przypadek nowotworu u jednego pacjenta przyjmującego sertralinę w porównaniu z brakiem takich przypadków w grupie pacjentów przyjmujących placebo).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego. Rzadko: limfadenopatia; nieznana: leukopenia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego. Niekęsto: podwyższona wrażliwość; rzadko: reakcja anafilakto-idna; nieznana: alergia.

Zaburzenia układu endokrynnego. Niekęsto: niedoczynność tarczycy; nieznana: hiperprolaktynemia, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania. Często: zmniejszony apetyt, zwiększony apetyt*; rzadko: cukrzyca, hipercholesterolemia, hipoglikemia; nieznana: hiponatremia, hiperglikemia.

Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: bezsenność (19 %); często: depresja*, derealizacja, koszmary nocne, uczucie niepokoju*, pobudzenie*, niepokój, obniżone libido*, bruxizm; nieczęsto: halucynacje*, agresja*, stan euforyczny*, apatia, myślenie patologiczne; rzadko: zaburzenie konwersyjne, uzależnienie od leków, zaburzenie psychiczne*, paranoja, myśli samobójcze/ zachowania samobójcze (tylko u pacjentów z OCD, przy krótkotrwałym stosowaniu leku, w badaniach trwających 1-12 tygodni: odnotowano przypadki występowania myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii sertraliną lub niedługo po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)); somnambulizm, przedwczesna ejakulacja; nieznana: paroniria.

Zaburzenia układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy (11 %), senność (13 %), ból głowy (21 %)*; często: parestezje*, drżenie, hipertonus, dysgezja, zaburzenia uwagi; nieczęsto: drgawki*, mimowolne skurcze mięśni*, zaburzenia koordynacji ruchowej, hiperkineza, amnezja, hipozestezja*, zaburzenia mowy, zawroty głowy ortostatyczne, omdlenia, migrena*; rzadko: śpiączka*, choreoatetoza, dyskinezja, hiperestezja, zaburzenia czuciowe; nieznana: zaburzenia ruchowe (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkineza, hipertonus, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu). Zarejestrowano również objawy i znaki zespołu serotonergicznego lub zespołu neuroleptycznego złego prognostyku, w niektórych przypadkach związanych z jednoczesnym przyjmowaniem środków serotonergicznych, w tym pobudzenie, dezorientację, nasilone poty, biegunkę, podwyższenie temperatury ciała, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardię. Akatyzja i pobudzenie psychomotoryczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Spazm naczyń mózgowych (w tym zespół migawiczej wazokonstrikcji mózgu i zespół Cola-Fleminga).

Zaburzenia narządu wzroku. Często: zaburzenia wzroku; nieczęsto: midriaza*; rzadko: jaskra, zaburzenia łzawienia, skotoma, podwójne widzenie, fotofobia, hyfema; nieznana: zaburzenia wzroku, źrenice różnej wielkości, makulopatie.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi. Często: szumy w uszach*; nieczęsto: ból w uchu.

Zaburzenia serca. Często: uczucie przyspieszonego serca*; nieczęsto: tachykardia; rzadko: zawał mięśnia sercowego, bradykardia, zaburzenia czynności serca; nieznana: wydłużenie interwału QTc, tachykardia komorowa typu torsade de pointes.

Zaburzenia naczyniowe. Często: zaczerwienienie*; nieczęsto: nadciśnienie tętnicze*, zaczerwienienie; rzadko: niedokrwienie obwodowe, hematuria; nieznana: patologiczne objawy krwawienia (takie jak krwawienie przewodu pokarmowego).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Często: ziewanie*; nieczęsto: skurcz oskrzeli*, duszność, krwawienie z nosa; rzadko: skurcz krtani, nadmierne oddychanie, niedoddychanie, strydor, dysfonia, dudnienie; nieznana: choroba śródmiąższowa płuc.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Bardzo często: biegunka (18 %), nudności (24 %), suchość w ustach (14 %); często: ból brzucha*, wymioty*, zaparcia*, dyspepsja, wzdęcia; nieczęsto: zapalenie przełyku, dysfagia, hemoroidy, nadmierne ślinienie, zmiany języka, odbijanie; rzadko: melena, hematohezja, zapalenie jamy ustnej, owrzodzenia języka, patologie zębów, zapalenie języka, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej; nieznana: zapalenie trzustki, mikroskopowy zapalenie okrężnicy.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego. Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby; nieznana: zaburzenia funkcji wątroby ciężkiego stopnia (w tym zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Często: wysypka*, nadmierna potliwość; nieczęsto: obrzęk okolicy oczu*, obrzęk twarzy, purpura*, łysienie*, zimny pot, suchość skóry, pokrzywka*, swędzenie; rzadko: zapalenie skóry, dermatyt pęcherzowy, wysypka pęcherzykowa, nietypowe zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry; nieznana: zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich efektów ubocznych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza, obrzęk naczynioruchowy, reakcje fotouczulenia, reakcje skórne.

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej. Często: ból stawów, ból mięśni; nieczęsto: zapalenie stawów, osłabienie mięśni, ból pleców, mimowolne skurcze mięśni; rzadko: uszkodzenia kości; nieznana: skurcze mięśni, stan przypominający niedobór wielu acyl-CoA dehydrogenaz (MAADD)*.

Zaburzenia nerek i układu moczowego. Niekęsto: nocne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu*, poliuria, polakiuria, zaburzenia oddawania moczu, nietrzymanie moczu*; rzadko: oliguria, trudności z rozpoczęciem oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych**. Bardzo często: zaburzenia ejakulacji (14 %); często: zaburzenia erekcji; nieczęsto: krwawienie pochwy, zaburzenia seksualne, zaburzenia seksualne u kobiet, nieregularny cykl menstruacyjny; rzadko: menorrhagia, zanikowe zapalenie pochwowo-wargowe, zapalenie jąder i napletka, wydzielina z narządów płciowych, priapizm*, galaktoforia*; nieznana: ginekomastia, krwawienia poporodowe***.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania. Bardzo często: zwiększone zmęczenie (10 %)*; często: ból w klatce piersiowej*, ogólne niedobytowanie*; nieczęsto: obrzęk obwodowy, dreszcze, gorączka*, osłabienie*, pragnienie; rzadko: przepuklina, obniżona tolerancja leku, zaburzenia chodu.

Badania. Niekęsto: podwyższenie poziomu alaninotransferazy*, podwyższenie poziomu aspартaminotransferazy*, spadek masy ciała*, wzrost masy ciała*; rzadko: zaburzenia jakości nasienia; podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi; nieznana: odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zmiana funkcji płytek krwi.

Urazy i zatrucia. Rzadko: uraz.

Zabiegi chirurgiczne i procedury medyczne. Rzadko: rozszerzenie naczyń.

Jeśli efekt uboczny obserwowano u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniem paniki, PTSD i zaburzeniem lękowym społecznym, stosowane terminy opisujące efekty uboczne zostały przeanalizowane ponownie według terminów stosowanych dla pacjentów z depresją.

* efekt uboczny wykryty w okresie po rejestracji.

** częstość tych efektów ubocznych określono dla liczby pacjentów w konkretnej grupie pod względem płci: sertralina (1118 mężczyzn, 1424 kobiety), placebo (926 mężczyzn, 1219 kobiet).

*** ten objaw został zarejestrowany dla klasy terapeutycznej SSRI/SNRI (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”).

Zespół odstawienia pojawiający się po zakończeniu leczenia sertraliną

Przerywanie leczenia sertraliną (szczególnie nagłe przerywanie) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i żywe sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj te objawy uboczne są łagodne lub umiarkowane i ustępują samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać długo. W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby kontynuowania leczenia sertraliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertraliny, wiązano z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u dzieci

U ponad 600 dzieci przyjmujących sertralinę ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. W trakcie kontrolowanych badań klinicznych odnotowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertralinę wynosiła 281):

Bardzo często (≥1/10): ból głowy (22 %), bezsenność (21 %), biegunka (11 %) i nudności (15 %). Często: (od ≥1/100 do <1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, niepokój, zawroty głowy, hiperkineza, migrena, senność, drżenie, zaburzenia wzroku, suchość w ustach, dyspepsja, koszmary nocne, zwiększone zmęczenie, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia. Niekęsto: (od ≥1/1000 do <1/100): wydłużenie interwału QT w EKG, próby samobójcze, drgawki, zaburzenia ekstrapiramidowe, parestezje, depresja, halucynacje, purpura, nadmierne oddychanie, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, opryszczka zwykła, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból oka, midriaza, ogólne niedobytowanie, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból gruczołów piersiowych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, zmiany skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruxizm, zaczerwienienie. Częstość nieznana: enureza.

Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków

W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przede wszystkim z udziałem pacjentów w wieku 50 lat i starszych, stwierdzono zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Mechanizm prowadzący do zwiększenia tego ryzyka jest nieznany.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych w okresie po rejestracji jest ważnym działaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek w opakowaniu blisterowym; 2 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited / Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Industrial Area 3, Dewas - 455001, Indie / Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.