Septipim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku SEPTIPIM (SEPTIPIM)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 500 mg lub 1000 mg.

*sterylna mieszanina cefepim chlorowodoroku i L-argininy.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATX J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niskie powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalne stężenie hamujące od 0,1 do 1 μg/ml); inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim);

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomeratus, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące beta-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

anaeroby: Bacteroides spp., B. melaninogenicus należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp. (Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi w różnym czasie po jednorazowym dożylnej i domięśniowym podaniu przedstawiono w tabeli.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnej (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g w sposób dożylny w odstępach 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim jest wydzielany niemal wyłącznie poprzez mechanizmy nerkowe – głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydzielane jest około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopiperydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszy pacjentami.

Badania przeprowadzone u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalenia z organizmu. Średni okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia metodą dializy wynosi 13 godzin przy dializie hemodynamicznej i 19 godzin przy dializie opłucnowej.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich pacjentów nie jest wymagana.

W przypadku podawania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie stwierdzono kumulacji leku, natomiast maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą stężenie-czas oraz okres półwydalenia zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy schemacie podawania 50 mg/kg co 8 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u chorych z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym nefryt;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u chorych z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin lub innych antybiotyków β-laktamowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów równocześnie z lekiem Septipim należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Roztwór Septipim o stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylonymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory leku Septipim (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, tobramycyny siarczanu i netilmycyny siarczanu. W przypadku jednoczesnego przepisania leku Septipim z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wynik badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów do oznaczania glukozy opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością na tle choroby hemolitycznej z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwdrobnoustrojowej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich chorych z jakimikolwiek postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w szczególności w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia lekiem Septipim brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranaceus o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadkach kolitu o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białka oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować w celu kompensacji wolniejszej szybkości wydalania nerek. Ponieważ przy stosowaniu standardowych dawek cefepimu u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogarszać czynność nerek, może dojść do zwiększenia ekspozycji na antybiotyk, dawkę utrzymującą cefepimu u tych pacjentów należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki cefepimu należy uwzględnić stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmów na antybiotyk. W ramach nadzoru po wprowadzeniu na rynek leków zawierających cefepim odnotowano ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne działania niepożądane: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy stosowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Czasami ciężkie reakcje występowały u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po przeprowadzeniu hemodializy.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne (poza zapobieganiem powikłaniom pooperacyjnym) będzie korzystne, a takie postępowanie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane oceny stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy przebywali długotrwałą terapię przeciwdrobnoustrojową. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę i w razie potrzeby podać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub transfuzji krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy, lub w trakcie testu Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy brać pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem zastosowania leku.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Przy stosowaniu lidokainy jako rozpuszczalnika należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego lek Septipim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w bardzo małych ilościach przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia lekiem Septipim należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas stosowania leku mogą występować działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podaje się dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i droga podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz stanu czynności nerek chorego. Rekomendacje dotyczące dawkowania leku Septipim dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie przez 30 minut. Po zakończeniu podaje się dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztworów metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z lekiem Septipim. System do infuzji należy przemyć przed podaniem metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) zabiegów chirurgicznych, 12 godzin po podaniu pierwszej dawki, zaleca się ponowne podanie równoważnej dawki leku Septipim, po której następuje podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) dawkę leku Septipim należy skorygować.

* W dni dializy wstrzykiwanie należy wykonać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy krwi, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

• kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych zwykłych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, w odstępach 48 godzin.

• Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Septipim należy stosować tylko w przypadkach wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg leczonych Septipimem należy stale kontrolować.

• Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg przy infekcjach powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym gruźlicy nerek), niepowikłanych infekcjach skóry, zapaleniu płuc, a także przy leczeniu empirycznym gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin).

Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej Septipim należy przepisać tak jak dorosłym.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

lub

Wprowadzanie leku. Septipim można podawać dożylnie (w ciągu od 3–5 minut do 30 minut) lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia (np. do dużej masy mięśniowej – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylne jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podania dożylnego Septipim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, jak podano w poniższej tabeli. Wprowadzić powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podanie domięśniowe. Septipim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze wodorochlorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbkę skórną na tolerancję oraz należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania lidokainy.

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych dożylnie, przygotowane roztwory leku przed podaniem należy sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu etiologicznego (mikroorganizmów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy wykonać odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak Septipim może być stosowany w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu etiologicznego, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowego/beztlenowego (w tym Bacteroides fragilis) leczenie lekiem Septipim może być rozpoczynane w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce, jeszcze przed ustaleniem etiologii infekcji.

Dzieci.

Stosować u dzieci od wieku 1 miesiąca.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Objawy przedawkowania obejmują: encefalopatię towarzyszącą halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie, napady o charakterze epileptycznym, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form leczenia intensywnego.

Reakcje niepożądane.

Zakażenia i inwazje: zapalenie pochwy, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy;

z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, parestezje, niepokój, drgawki, mioklonie, napady padaczkowe, zmiana świadomości, encefalopatie (utrata świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka);

z układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja, ból w klatce piersiowej, tachykardia, krwawienie;

z układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, zapalenie okrężnicy (w tym pseudobłoniaste);

z układu oddechowego: kaszel, zaburzenia oddychania, duszność, ból gardła;

z układu moczowo-płciowego: swędzenie narządów płciowych, niewydolność nerek, toksyczna nefropatia, dysfunkcja nerek;

z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

z skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, wysypka, pokrzywka, rumień, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowy rumień, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka;

z układu krwiotwórczego: neutropenia, agranulocytoza, przejściowa leukopenia, trombocytopenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, krwawienia;

z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, żółtaczka cholestatyczna;

reakcje w miejscu podania leku: zmiany w miejscu podania, w tym przy dożylnym podaniu – zapalenie żyły i stan zapalny; przy wstrzyknięciu domięśniowym – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia;

inne: obwodowe obrzęki skóry, zmiana wrażenia smaku, osłabienie, gorączka, nadmierne pocenie się, ból pleców;

zmiany wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny; wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, obniżone stężenie fosforu, hipokalcemia (częściej występuje u pacjentów w podeszłym wieku). Nie ma doniesień dotyczących skutków klinicznych zmian stężenia wapnia lub fosforu. Przejściowe zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny osocza; anemia, eozynofilia, agranulocytoza, przejściowa trombocytopenia, podwyższone stężenie wapnia. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię, obniżenie hematokrytu.

Okres ważności.

2 lata.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych nadają się do stosowania przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w przypadku przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

500 mg lub 1000 mg leku w fiolce szklanej zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową nakrętką zabezpieczoną pokrywką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Astral steritek Prywatne Ograniczone
astral steritech Private Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, g.i.d.c., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie
911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wniosek składający.

M. Biotek Ltd
M. Biotech ltd

Adres wniosku składającego.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania
Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom