Runia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU RUNIA (RUNIA)

Skład:

substancja czynna: etorykoksib;

1 tabletka zawiera 60 mg, 90 mg lub 120 mg etorykoksibu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, wapnia wodorofosforan bezwodny, sodowa sól kroskarboksyellowej celulozy, stearynian magnezu;

otoczka tabletki 60 mg: Opadry II Green 39K11529 (skład: laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E 171); triacetyna; indygokarmin (E 132); tlenek żelaza żółty (E 172));

otoczka tabletki 90 mg: Opadry II White 39K18305 (skład: laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E 171); triacetyna);

otoczka tabletki 120 mg: Opadry II Green 39K11529 (skład: laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E 171); triacetyna; indygokarmin (E 132); tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Tabletki 60 mg: owalne tabletki zielone, powlekane.

Tabletki 90 mg: okrągłe tabletki białe, powlekane.

Tabletki 120 mg: okrągłe tabletki zielone, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Koksiby. Kod ATC M01A H05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania

Etorikoksib jest doustnym, selektywnym inhibitorem cyklooksygenazy-2 (COX-2) w zakresie klinicznych dawek.

W trakcie badań klinicznych farmakologicznych lek Runia w sposób dawkozależny hamował COX-2 bez hamowania cyklooksygenazy-1 (COX-1) przy stosowaniu dawek do 150 mg na dobę. Etorikoksib nie hamuje syntezy prostaglandyn w żołądku i nie wpływa na funkcję płytek krwi.

Cyklooksygenaza odpowiada za powstawanie prostaglandyn. Zidentyfikowano dwie izoformy – COX-1 i COX-2. COX-2 jest izoformą enzymu indukowaną przez bodziec zapalny i uznaje się ją za główny czynnik odpowiedzialny za syntezę mediatorów prostanoidowych bólu, stanu zapalnego i gorączki. COX-2 jest również zaangażowana w procesy owulacji, implantacji i zamknięcia przewodu tętniczego, regulację funkcji nerek i ośrodkowego układu nerwowego (indukcja gorączki, odczuwanie bólu, funkcja poznawcza). Może również uczestniczyć w procesie gojenia się owrzodzeń. COX-2 została zidentyfikowana w tkance otaczającej owrzodzenie żołądka u człowieka, jednak jej znaczenie dla gojenia owrzodzeń nie zostało ustalone.

Skuteczność

U pacjentów z osteoartretyzmem etorikoksib w dawce 60 mg raz na dobę znacząco poprawia stan bólowy oraz ocenę pacjenta dotyczącą przebiegu choroby. Te pozytywne efekty obserwowano już od drugiego dnia leczenia i utrzymywały się przez okres do 52 tygodni. W badaniach z zastosowaniem etorikoksibu w dawce 30 mg raz na dobę skuteczność tego leku była wyższa niż placebo przez 12 tygodni leczenia (wykorzystywano takie same oceny, jak w innych badaniach). W trakcie badania doboru dawek etorikoksib w dawce 60 mg wykazywał istotnie wyższą poprawę niż w dawce 30 mg we wszystkich trzech głównych punktach końcowych po 6 tygodniach leczenia. Stosowanie dawki 30 mg w osteoartretyzmie ręki nie było badane.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów etorikoksib w dawce 60 mg i 90 mg raz na dobę znacząco poprawiał nasilenie bólu, stan zapalny oraz ruchomość. W trakcie badań oceny dawek 60 mg i 90 mg pozytywne efekty utrzymywały się przez 12-tygodniowy okres leczenia. W badaniu oceny dawki 60 mg w porównaniu z dawką 90 mg oba dawkowania etorikoksibu – 60 mg raz na dobę i 90 mg raz na dobę – były bardziej skuteczne niż placebo. Dawka 90 mg była skuteczniejsza niż dawka 60 mg według metody Ogólnej Oceny Bólu przez Pacjentów (0–100 mm wizualna analogowa skala), ze średnią poprawą –2,71 mm (95 % CI: -4,98 mm, -0,45 mm).

U pacjentów z napadami ostrym podagrycznym zapaleniem stawów etorikoksib w dawce 120 mg raz na dobę przez 8 dni łagodził ból stawów średniego i ciężkiego nasilenia oraz stan zapalny w porównaniu z indometacyną w dawce 50 mg trzy razy na dobę. Zmniejszenie nasilenia bólu obserwowano już po 4 godzinach od rozpoczęcia leczenia.

U pacjentów z ankylozującym spondylitis etorikoksib w dawce 90 mg raz na dobę zapewnia istotną poprawę bólu kręgosłupa, stanu zapalnego, ograniczenia ruchomości oraz poprawia sprawność funkcjonalną. Kliniczne korzyści etorikoksibu obserwowano od drugiego dnia po rozpoczęciu terapii i utrzymywały się przez 52-tygodniowy okres leczenia. W trakcie drugiego badania oceny dawki 60 mg w porównaniu z dawką 90 mg etorikoksib w dawce 60 mg raz na dobę i 90 mg raz na dobę wykazał podobną skuteczność w porównaniu z naproksenem 1000 mg dziennie. U pacjentów, którzy nie wykazali adekwatnej odpowiedzi podczas stosowania dawki 60 mg dziennie przez 6 tygodni, zwiększenie dawki do 90 mg dziennie poprawiło ocenę nasilenia bólu w plecach (0–100 mm wizualna analogowa skala) w porównaniu z kontynuacją przyjmowania 60 mg dziennie, ze średnią poprawą -2,70 mm (95 % CI: -4,88 mm, -0,52 mm).

W trakcie badania klinicznego bólu pooperacyjnego po wyciągnięciu zęba etorikoksib w dawce 90 mg stosowano raz na dobę przez trzy dni. W podgrupie pacjentów z umiarkowanym bólem w stanie wyjściowym etorikoksib w dawce 90 mg wykazał działanie przeciwbólowe podobne do ibuprofenu 600 mg (16,11 vs 16,39; P = 0,722) i wyższe niż paracetamol/kodeina 600 mg/60 mg (11,00; P < 0,001) i placebo (6,84; P < 0,001), określone według wskaźnika całkowitego złagodzenia bólu po 6 godzinach (TOPAR6). Liczba pacjentów, którzy zgłosili stosowanie leków ratunkowych na ból w ciągu 24 godzin, wyniosła 40,8 % w grupie etorikoksibu 90 mg, 25,5 % w grupie ibuprofenu 600 mg co 6 godzin i 46,7 % w grupie paracetamolu/kodeiny 600 mg/60 mg co 6 godzin w porównaniu z 76,2 % pacjentów przyjmujących placebo. W tym badaniu początek działania przeciwbólowego (wyczuwalne złagodzenie bólu) po przyjęciu 90 mg etorikoksibu obserwowano już po 28 minutach.

Bezpieczeństwo

Międzynarodowy program badawczy dotyczący długotrwałego stosowania etorikoksibu i diklofenaku w leczeniu artretyzmu (MEDAL)

Program MEDAL był prospektywnie opracowanym programem dotyczącym bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego, opartym na połączonych danych trzech randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych aktywnym lekiem porównawczym (badania MEDAL, EDGE II i EDGE).

W badaniu MEDAL, którego celem było określenie wpływu na układ sercowo-naczyniowy, wzięło udział 17804 pacjentów z osteoartretyzmem (OA) i 5700 z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy przyjmowali etorikoksib w dawce 60 mg lub 90 mg (osteartretyzm i reumatoidalne zapalenie stawów) lub diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez średni czas 20,3 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 21,3 miesiąca). W tym badaniu rejestrowano wyłącznie poważne reakcje niepożądane oraz przerwanie przyjmowania leku z powodu wystąpienia jakichkolwiek reakcji niepożądanych.

W badaniach EDGE i EDGE II porównywano tolerancję przewodu pokarmowego etorikoksibu i diklofenaku. W badaniu EDGE wzięło udział 7111 pacjentów z osteoartretyzmem, którzy otrzymywali etorikoksib w dawce 90 mg na dobę (1,5 razy wyższa niż zalecana dawka w leczeniu osteoartretyzmu) lub diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez średni czas 9,1 miesiąca (maksymalnie 16,6 miesiąca, mediana 11,4 miesiąca). W badaniu EDGE II wzięło udział 4086 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali leczenie etorikoksybem w dawce 90 mg na dobę lub diklofenakiem w dawce 150 mg na dobę przez średni czas 19,2 miesiąca (maksymalnie 33,1 miesiąca, mediana 24 miesiące).

W połączonym programie MEDAL wzięło udział 34701 pacjentów z osteoartretyzmem i reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy otrzymywali leczenie przez średni czas 17,9 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 16,3 miesiąca); około 12800 pacjentów otrzymywało leczenie ponad 24 miesiące. Pacjenci zarejestrowani w tym programie mieli różne czynniki ryzyka początkowego dotyczące układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego (GI). Pacjenci z niedawnym zawałem mięśnia sercowego, aortokoronarnym by-passem lub przezskórna angioplastyką wieńcową w ciągu 6 miesięcy przed zapisaniem do badania zostali wykluczeni z badań. W badaniach dozwolono stosowanie leków gastroprotekcyjnych i kwasu acetylosalicylowego w niskich dawkach.

Ogólne bezpieczeństwo

Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych przy stosowaniu etorikoksibu i diklofenaku. Reakcje niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerek występowały częściej przy stosowaniu etorikoksibu niż diklofenaku; ten efekt był dawkozależny (szczegóły wyników poniżej). Reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i wątroby występowały istotnie częściej przy stosowaniu diklofenaku niż etorikoksibu. Częstość występowania reakcji niepożądanych w badaniach EDGE i EDGE II, a także reakcji niepożądanych uznanych za poważne lub prowadzące do odstawienia leku w badaniu MEDAL, była wyższa przy stosowaniu etorikoksibu niż diklofenaku.

Bezpieczeństwo układu sercowo-naczyniowego

Częstość potwierdzonych zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych (w tym reakcje ze strony serca, reakcje mózgowe i reakcje z obwodowych naczyń) była porównywalna przy stosowaniu etorikoksibu i diklofenaku (dane podsumowane w tabeli 1). Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania zakrzepowych powikłań przy stosowaniu etorikoksibu i diklofenaku we wszystkich analizowanych podgrupach, w tym u pacjentów z ryzykiem kardiowaskularnym. Przy osobnym rozważeniu względne ryzyko wystąpienia potwierdzonych poważnych zakrzepowych reakcji niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu etorikoksibu w dawce 60 mg lub 90 mg i diklofenaku w dawce 150 mg było takie samo.

Tabela 1

Wskaźniki potwierdzonych zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych (połączony program MEDAL)

Wskaźnik śmiertelności sercowo-naczyniowej, podobnie jak ogólna śmiertelność, był podobny w grupach leczonych etorikoksybem i diklofenakiem.

Komplikacje kardiorenalne

Około 50 % pacjentów włączonych do badania MEDAL miało w wywiadzie nadciśnienie tętnicze na początku badania. W tym badaniu częstość przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych z nadciśnieniem tętniczym była istotnie statystycznie wyższa w grupie etorikoksybu niż w grupie diklofenaku. Częstość wystąpienia takiego działania niepożądanego, jak niewydolność serca (przerwanie przyjmowania leku i poważne reakcje), była podobna zarówno przy stosowaniu etorikoksybu 60 mg, jak i diklofenaku 150 mg, jednak częstość wystąpienia tych reakcji była wyższa przy stosowaniu etorikoksybu 90 mg w porównaniu z diklofenakiem 150 mg (istotna statystycznie różnica przy stosowaniu etorikoksybu 90 mg w porównaniu z diklofenakiem 150 mg w grupie osteoartrozy badania MEDAL). Częstość potwierdzonych działań niepożądanych związanych z niewydolnością serca (zjawiska poważne i wymagające hospitalizacji lub pomocy doraźnej) była nieznacznie wyższa przy stosowaniu etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki. Częstość przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych z obrzękami była istotnie wyższa przy stosowaniu etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki (istotna statystycznie różnica przy stosowaniu etorikoksybu 90 mg, ale nie etorikoksybu 60 mg).

Wyniki kardiorenalne uzyskane w badaniach EDGE i EDGE II odpowiadały danym zgłoszonym w badaniu MEDAL.

W oddzielnych badaniach programu MEDAL bezwzględna częstość przerwania leczenia w dowolnej grupie leczonej etorikoksybem (60 mg lub 90 mg) wynosiła do 2,6 % w przypadku nadciśnienia tętniczego, do 1,9 % w przypadku obrzęków i do 1,1 % w przypadku niewydolności serca, przy czym obserwowano wyższą częstość odstępowania od leku przy stosowaniu etorikoksybu 90 mg niż 60 mg.

Wyniki dotyczące tolerancji przewodu pokarmowego w programie MEDAL

Znacznie niższy wskaźnik odstępowania od leku z powodu wystąpienia jakichkolwiek klinicznych powikłań ze strony przewodu pokarmowego (np. dyspepsji, bólu brzucha, owrzodzenia) obserwowano przy stosowaniu etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem w każdym z trzech badań programu MEDAL. Wskaźniki odstępowania od leku z powodu reakcji klinicznych ze strony przewodu pokarmowego na 100 pacjentów-roku przez cały okres badania były następujące: 3,23 dla etorikoksybu i 4,96 dla diklofenaku w badaniu MEDAL; 9,12 dla etorikoksybu i 12,28 dla diklofenaku w badaniu EDGE; 3,71 dla etorikoksybu i 4,81 dla diklofenaku w badaniu EDGE II.

Wyniki programu MEDAL dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego

Ogólne reakcje ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego definiowano jako perforacje, owrzodzenia i krwawienia. Podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za powikłane obejmowała perforacje, obturacje i powikłane krwawienia; podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za niepowikłane obejmowała niepowikłane krwawienia i niepowikłane owrzodzenia. Znacznie niższy wskaźnik częstości ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego obserwowano przy stosowaniu etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem. Nie stwierdzono istotnej różnicy między etorikoksybem a diklofenakiem pod względem wskaźnika częstości reakcji powikłanych. Dla podgrupy reakcji takich jak krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (łącznie powikłane i niepowikłane) nie stwierdzono istotnej różnicy między etorikoksybem a diklofenakiem. Korzyść etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem pod względem wpływu na górny odcinek przewodu pokarmowego nie była istotna statystycznie u pacjentów stosujących jednocześnie kwas acetylosalicylowy w niskich dawkach (około 33 % pacjentów).

Wskaźnik częstości na 100 pacjentów-roku potwierdzonych powikłanych i niepowikłanych reakcji klinicznych ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenia i krwawienia) wynosił 0,67 (95 % CI 0,57; 0,77) przy stosowaniu etorikoksybu i 0,97 (95 % CI 0,85; 1,10) przy stosowaniu diklofenaku, przy czym względne ryzyko wynosiło 0,69 (95 % CI 0,57; 0,83).

Oceniano wskaźnik częstości potwierdzonych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów starszych; największe zmniejszenie obserwowano u pacjentów w wieku ≥ 75 lat (1,35 [95 % CI 0,94; 1,87] reakcji na 100 pacjentów-roku przy stosowaniu etorikoksybu w porównaniu z 2,78 [95 % CI 2,14; 3,56] przy stosowaniu diklofenaku).

Wskaźniki częstości potwierdzonych reakcji klinicznych ze strony dolnego odcinka przewodu pokarmowego (perforacja jelita cienkiego lub grubego, obturacja lub krwawienie) nie różniły się istotnie statystycznie przy stosowaniu etorikoksybu i diklofenaku.

Wyniki programu MEDAL dotyczące bezpieczeństwa dla wątroby

Etorikoksyb był skojarzony z istotnie niższą częstością odstępowania od leku z powodu wystąpienia działań niepożądanych ze strony wątroby w porównaniu z diklofenakiem. W połączonym programie MEDAL 0,3 % pacjentów stosujących etorikoksyb i 2,7 % pacjentów stosujących diklofenak przerwało stosowanie leku z powodu wystąpienia działań niepożądanych ze strony wątroby. Wskaźnik na 100 pacjentów-roku wynosił 0,22 przy stosowaniu etorikoksybu i 1,84 przy stosowaniu diklofenaku (wartość p była < 0,001 dla etorikoksybu w porównaniu z diklofenakiem). Jednak w programie MEDAL większość działań niepożądanych ze strony wątroby była nieznaczna.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego w odniesieniu do powikłań zakrzepowych

W trakcie badań klinicznych, z wyjątkiem badań programu MEDAL, około 3100 pacjentów otrzymywało etorikoksyb w dawkach ≥ 60 mg na dobę przez 12 tygodni lub dłużej. Nie stwierdzono istotnej różnicy wskaźników potwierdzonych poważnych zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących etorikoksyb w dawce ≥ 60 mg, placebo lub inne NSAID (z wyjątkiem naproksenu). Jednak częstość takich reakcji była wyższa u pacjentów otrzymujących etorikoksyb w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali naproksen w dawce 500 mg 2 razy na dobę. Różnica w aktywności przeciwzakrzepowej między niektórymi NSAID hamującymi COX-1 a selektywnymi inhibitorami COX-2 może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z grupy ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-embolicznych. Selektywne inhibitory COX-2 zmniejszają powstawanie ogólnoustrojowego (a tym samym, być może, śródbłonkowego) prostacyklinu bez wpływu na tromboksan płytkowy. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego

W trakcie dwóch 12-tygodniowych podwójnie ślepych badań endoskopowych skumulowana częstość wystąpienia owrzodzeń żołądka i dwunastnicy była istotnie niższa u pacjentów stosujących etorikoksyb w dawce 120 mg raz na dobę w porównaniu z pacjentami stosującymi naproksen w dawce 500 mg 2 razy na dobę lub ibuprofen w dawce 800 mg 3 razy na dobę. Częstość wystąpienia owrzodzeń była wyższa przy stosowaniu etorikoksybu niż placebo.

Badanie funkcji nerek u pacjentów starszych

W trakcie randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego badania z równoległymi grupami oceniano wpływ 15-dniowego leczenia etorikoksybem (90 mg), celekoksibem (200 mg 2 razy na dobę), naproksenem (500 mg 2 razy na dobę) i placebo na wydalanie sodu z moczem, ciśnienie tętnicze oraz inne wskaźniki funkcji nerek u pacjentów w wieku od 60 do 85 lat przestrzegających diety zawierającej 200 mEq/ dobę soli. Etorikoksyb, celekoksib i naproksen wykazywały podobny wpływ na wydalanie sodu z moczem po 2-tygodniowym leczeniu. Wszystkie aktywne leki porównania wykazywały wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego w porównaniu z placebo; jednak etorikoksyb był skojarzony z istotnym statystycznie wzrostem na 14. dzień w porównaniu z celekoksibem i naproksenem (średnia zmiana ciśnienia skurczowego w porównaniu z poziomem wyjściowym: etorikoksyb 7,7 mm Hg, celekoksib 2,4 mm Hg, naproksen 3,6 mm Hg).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Etorikoksyb jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność wynosi około 100 %. Po przyjęciu 120 mg raz na dobę do osiągnięcia stanu równowagi maksymalne stężenie w osoczu krwi (średnia geometryczna wartość Cmax=3,6 μg/ml) obserwuje się około 1 godzinę (Tmax) po przyjęciu przez dorosłych na czczo. Średnia geometryczna wartość AUC0-24h wynosi 37,8 μg×h/ml. W zakresie klinicznego dozowania farmakokinetyka etorikoksybu jest liniowa.

Po przyjęciu leku w dawce 120 mg podczas jedzenia (żywność o wysokiej zawartości tłuszczu) nie zaobserwowano wpływu na stopień wchłaniania etorikoksybu. Szybkość wchłaniania ulegała zmianie, co charakteryzowało się zmniejszeniem Cmax o 36 % i wydłużeniem Tmax o 2 godziny. Takie dane nie są uważane za klinicznie istotne. W trakcie badań klinicznych etorikoksyb stosowano niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Rozkład

Etorikoksyb wiąże się z białkami osocza krwi człowieka w około 92 % w zakresie stężenia od 0,05 do 5 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vdss) wynosi około 120 l u człowieka.

Etorikoksyb przenika przez barierę łożyskową u szczurów i królików, a także przez barierę krew-mózg u szczurów.

Metabolizm

Etorikoksyb jest aktywnie metabolizowany, mniej niż 1 % dawki wydaje się z moczem w niezmienionej formie. Główną drogą metabolizmu jest tworzenie pochodnej 6'-hydroksymetylowej poprzez katalizę enzymów cytochromu. CYP3A4 wspomaga metabolizm etorikoksybu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 oraz CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu, ale ich charakterystyki ilościowe nie zostały przebadane in vivo.

U człowieka zidentyfikowano 5 metabolitów. Głównym metabolitem jest pochodna kwasu 6'-karboksylowego etorikoksybu, powstająca w wyniku dalszej oksydacji pochodnej 6'-hydroksymetylowej. Te główne metabolity są albo nieaktywne, albo słabo aktywnymi inhibitorami COX-2. Żaden z tych metabolitów nie hamuje COX-1.

Wydalanie

Po pojedynczym dożylnym podaniu zdrowym ochotnikom 25 mg etorikoksybu znakowanego izotopem radioaktywnym, 70 % radioaktywnego leku wydalało się z moczem, a 20 % – z kałem, głównie w formie metabolitów. Mniej niż 2 % wydalało się w niezmienionej formie.

Wydalanie etorikoksybu odbywa się niemal całkowicie poprzez metabolizm z późniejszym wydaleniem przez nerki. Stężenia równowagowe etorikoksybu osiągane są po 7 dniach przy stosowaniu w dawce 120 mg raz na dobę z wskaźnikiem akumulacji około 2, co odpowiada okresowi półtrwania około 22 godzin. Klirens osocza po dożylnej podaniu 25 mg leku wynosi około 50 ml/min.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci starsi. Farmakokinetyka u pacjentów starszych (w wieku od 65 lat) jest podobna do farmakokinetyki u młodszych pacjentów.

<Płeć. Farmakokinetyka etorikoksybu jest podobna u mężczyzn i kobiet.

<Poruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorikoksybu w dawce 60 mg raz na dobę średni wskaźnik AUC jest o około 16 % wyższy niż u zdrowych ochotników przy tej samej dawce leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorikoksybu w dawce 60 mg co drugi dzień średni wskaźnik AUC był podobny do wskaźnika u zdrowych ochotników przyjmujących lek w dawce 60 mg raz na dobę codziennie; stosowanie etorikoksybu w dawce 30 mg raz na dobę nie było badane w tej grupie pacjentów. Nie ma danych klinicznych ani farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥10 punktów według skali Childa-Pugha).

<Poruszenie funkcji nerek. Farmakokinetyka pojedynczej dawki etorikoksybu 120 mg u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, a także u pacjentów z chorobą nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie, nie różni się istotnie od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Podczas hemodializy lek prawie nie wydala się (klirens dializy – około 50 ml/min).

*Dzieci. Farmakokinetyka etorikoksybu u dzieci (do 12 roku życia) nie była badana.

W trakcie badań farmakokinetyki (n = 16) z udziałem młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat), farmakokinetyka u pacjentów o masie ciała 40–60 kg, którym przepisano etorikoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, oraz u pacjentów o masie ciała powyżej 60 kg, którym przepisano lek w dawce 90 mg raz na dobę, była podobna do farmakokinetyki u dorosłych przyjmujących etorikoksyb w dawce 90 mg raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania etorikoksybu u dzieci nie są ustalone.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Terapia objawowa w przypadku osteoarthrytu, reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów kręgosłupa, a także bólu i objawów zapalenia związanych z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych.

Krótkotrwała terapia umiarkowanego bólu pooperacyjnego związanego z zabiegami stomatologicznymi.

Decyzja o przepisaniu selektywnego inhibitorem COX-2 powinna opierać się na ocenie wszystkich indywidualnych ryzyk u pacjenta.

Przeciwwskazania.

Lek Runia jest przeciwwskazany:

• w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku;
• przy aktywnym wrzodzie jelitowym lub aktywnym krwawieniu z przewodu pokarmowego;
• u pacjentów, u których po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), w tym inhibitorów COX-2, wystąpił oskrzelospazm, ostry nieżyt nosa, polipy nosowe, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub inne reakcje alergiczne;
• w okresie ciąży i karmienia piersią;
• przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥10 punktów według skali Childa-Pugha);
• gdy wyliczona klirens kreatyniny nerek jest < 30 ml/min;
• u dzieci poniżej 16. roku życia;
• przy chorobach zapalnych jelit;
• przy niewydolności serca (NYHA II–IV);
• u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których wartości ciśnienia tętniczego są stale powyżej 140/90 mm Hg i nie są wystarczająco kontrolowane;
• przy rozpoznanej chorobie niedokrwiennego serca, chorobach tętnic obwodowych i/lub chorobach mózgowonaczyniowych.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Leki przeciwpakrzaczowe doustne. U pacjentów, których stan był stabilizowany przez stałe stosowanie warfaryny, przyjmowanie etorikoksibu w dawce 120 mg na dobę wiązało się ze wzrostem o około 13% czasu protrombinowego wyrażonego jako międzynarodowe znormalizowane stosunku (INR). Dlatego u pacjentów stosujących doustne leki przeciwpakrzaczowe należy często kontrolować wartości czasu protrombinowego INR, szczególnie w pierwszych dniach przyjmowania etorikoksibu lub przy zmianie jego dawkowania.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i antagoniści receptora angiotensyny II. NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Należy pamiętać o możliwości takich interakcji u pacjentów stosujących etorikoksyb jednocześnie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II. Takie kombinacje należy przepisywać ostrożnie, szczególnie pacjentom starszym. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz rozważyć monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a także okresowo w dalszym jego przebiegu.

Kwas acetylosalicylowy. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników w warunkach stanu równowagi przyjmowanie etorikoksibu w dawce 120 mg raz na dobę nie wpływało na działanie przeciwzakrzepowe kwasu acetylosalicylowego (81 mg raz na dobę). Etorikoksyb można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach stosowanych w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego (stosowanie kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach). Jednak jednoczesne stosowanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego i etorikoksibu może zwiększać częstość występowania wrzodów przewodu pokarmowego i innych powikłań w porównaniu z monoterapią etorikoksybem. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania etorikoksibu z kwasem acetylosalicylowym w dawkach wyższych niż dawki profilaktyczne, a także z innymi NLPZ.

Cyklosporyna i tacrolius. Choć interakcji etorikoksibu z tymi lekami nie badano, jednoczesne stosowanie jakiegokolwiek NLPZ z cyklosporyną lub tacroliusem może nasilać nefrotoksyczne działanie tych ostatnich. Należy kontrolować funkcję nerek przy jednoczesnym stosowaniu etorikoksibu z którymkolwiek z tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ etorikoksibu na farmakokinetykę innych leków

Lit. NLPZ osłabiają wydalanie litu przez nerki, co prowadzi do podwyższenia stężenia litu we krwi. W razie potrzeby należy dokładnie monitorować poziom litu we krwi i dostosować dawkę litu podczas jednoczesnego stosowania tych leków, a także po zakończeniu stosowania NLPZ.

Metotreksat. W dwóch badaniach oceniano działanie etorikoksibu przyjmowanego w dawkach 60 mg, 90 mg lub 120 mg raz na dobę przez 7 dni u pacjentów przyjmujących raz w tygodniu metotreksat w dawce od 7,5 do 20 mg w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Etorikoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg nie wpływał na stężenie metotreksatu we krwi ani na jego klirens nerkowy. W jednym badaniu przyjmowanie etorikoksibu w dawce 120 mg nie wpływało na stężenie metotreksatu we krwi ani na jego klirens nerkowy, natomiast w innym badaniu przyjmowanie etorikoksibu w dawce 120 mg prowadziło do wzrostu stężenia metotreksatu we krwi o 28% i zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu o 13%. Przy jednoczesnym przepisywaniu etorikoksibu i metotreksatu należy odpowiednio monitorować występowanie toksycznego działania metotreksatu.

Antykoncepcja doustna. Etorikoksyb w dawce 60 mg przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi 35 µg etyniloestradiolu i 0,5–1 mg noretynodronu przez 21 dni prowadził do wzrostu wskaźnika AUC0-24h w stanie równowagi dla etyniloestradiolu o 37%. Etorikoksyb w dawce 120 mg przy jednoczesnym lub 12-godzinnym opóźnieniu stosowania z powyższymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zwiększał w stanie równowagi wartość AUC0-24h etyniloestradiolu o 50–60%. Należy wziąć pod uwagę taki wzrost stężenia etyniloestradiolu przy wyborze doustnego środka antykoncepcyjnego o różnej zawartości etyniloestradiolu, który będzie stosowany jednocześnie z etorikoksybem. Zwiększenie ekspozycji na etyniloestradiol może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych (np. zakrzepica żył u kobiet z grupy ryzyka).

Terapia hormonalna zastępcza (THZ). Przyjmowanie 120 mg etorikoksibu razem z lekami hormonalnymi zastępczymi zawierającymi estrogeny skoniugowane (0,625 mg „Premarynu™”) przez 28 dni zwiększa średni wskaźnik AUC0-24h w stanie równowagi niekonjuguowanego estronu (o 41%), ekwilinu (o 76%) i 17-β-estradiolu (o 22%). Wpływ dawek etorikoksibu zalecanych do długotrwałego stosowania (30 mg, 60 mg i 90 mg) nie był badany. W porównaniu ze zwiększeniem dawki z 0,625 do 1,25 mg przy monoterapii lekiem „Premaryn™” wpływ etorikoksibu w dawce 120 mg na ekspozycję (AUC0-24h) estrogenowych składników leku „Premaryn™” był mniejszy niż o połowę. Kliniczne znaczenie takiego wzrostu jest nieznane, a jednoczesne stosowanie wysokich dawek leku „Premaryn™” z etorikoksybem nie było badane. Należy wziąć pod uwagę taki wzrost stężenia estrogenów przy wyborze hormonalnego leku do stosowania w okresie postmenopauzalnym przy jednoczesnym stosowaniu z etorikoksybem, ponieważ wzrost ekspozycji na estrogen zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych przy zastępczej terapii hormonalnej.

Prednizona/prednizolon. W badaniach interakcji etorikoksyb nie wykazywał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę prednizony/prednizolonu.

Dygoxyna. Przyjmowanie etorikoksibu w dawce 120 mg raz na dobę przez 10 dni przez zdrowych ochotników nie wykazywało wpływu na wskaźnik AUC0-24h w stanie równowagi ani na wydalanie dygoxyny przez nerki. Obserwowano wzrost wartości Cmax dygoxyny (około 33%). Takie zwiększenie zazwyczaj nie jest istotne u większości pacjentów. Należy jednak obserwować pacjentów z wysokim ryzykiem toksycznego działania dygoxyny przy jednoczesnym przepisywaniu etorikoksibu i dygoxyny.

Wpływ etorikoksibu na leki metabolizowane przez sulfotransferazy

Etorikoksyb jest inhibitorem aktywności ludzkich sulfotransferaz, w szczególności SULT1E1, a także może zwiększać stężenie etyniloestradiolu w surowicy. Ponieważ obecnie dane dotyczące wpływu licznych sulfotransferaz są ograniczone, a kliniczne efekty wielu leków są nadal badane, należy ostrożnie przepisywać etorikoksyb jednocześnie z innymi lekami, które są metabolizowane głównie przez ludzkie sulfotransferazy (np. doustny salbutamol i minoksydyna).

Wpływ etorikoksibu na leki metabolizowane przez izoenzymy CYP

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się hamowania cytochromów P450 (CYP) 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników codzienne stosowanie etorikoksibu w dawce 120 mg nie wpływało na aktywność wątrobowego CYP3A4, ustaloną na podstawie testu oddechowego z erytromycyną.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę etorikoksibu

Główna droga metabolizmu etorikoksibu zależy od enzymów CYP. CYP3A4 wspomaga metabolizm etorikoksibu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu etorikoksibu, ale ich udział ilościowy nie był badany in vivo.

Ketokonazol. Ketokonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4. Przyjmowanie ketokonazolu przez zdrowych ochotników w dawce 400 mg raz na dobę przez 11 dni nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorikoksibu w dawce pojedynczej 60 mg (wzrost AUC o 43%).

Worykonazol i mikonazol. Jednoczesne stosowanie doustnego worykonazolu lub mikonazolu w postaci żelu doustnego do miejscowego zastosowania (silne inhibitory CYP3A4) z etorikoksybem powodowało niewielki wzrost ekspozycji na etorikoksyb, który jednak nie był uważany za klinicznie istotny zgodnie z opublikowanymi danymi.

Ryfampycyna. Jednoczesne stosowanie etorikoksibu i ryfampycyny (silnego induktora enzymów CYP) prowadziło do zmniejszenia stężenia etorikoksibu we krwi o 65%. Może to wiązać się z nawrotem objawów przy jednoczesnym stosowaniu z etorikoksybem. Choć takie dane mogą sugerować potrzebę zwiększenia dawki, nie zaleca się stosowania etorikoksibu w dawkach przekraczających te wskazane dla każdego wskazania, ponieważ nie badano jednoczesnego stosowania ryfampycyny i etorikoksibu w takich dawkach.

Antacida. Preparaty antykwasowe nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorikoksibu.

Szczególne wskazania.

Wpływ na przewód pokarmowy

Zgłaszano powikłania ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego (przebicia, owrzodzenia lub krwawienia), czasem zakończone śmiertelnie, u pacjentów przyjmujących etorikoksib.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID) należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z podwyższonym ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego; osobom starszym, pacjentom przyjmującym jednocześnie inny NSAID lub kwas acetylosalicylowy, a także pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (owrzodzenia i krwawienia przewodu pokarmowego w wywiadzie).

Istnieje dodatkowe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (owrzodzenie przewodu pokarmowego lub inne powikłania ze strony przewodu pokarmowego) przy jednoczesnym stosowaniu etorikoksibu i kwasu acetylosalicylowego (nawet w małych dawkach). W trakcie długotrwałych badań klinicznych nie zaobserwowano wyraźnej różnicy w bezpieczeństwie ze strony przewodu pokarmowego przy stosowaniu selektywnego inhibitora COX-2 + kwas acetylosalicylowy oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych + kwas acetylosalicylowy.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Badania kliniczne wskazują, że stosowanie leków z grupy selektywnych inhibitorów COX-2 może wiązać się z ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowych (zwłaszcza zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu) w porównaniu z placebo i niektórymi NSAID. Ponieważ ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i przedłużaniem czasu stosowania etorikoksibu, lek należy przepisywać przez możliwie najkrótszy okres czasu i w najniższej skutecznej dawce dobowej. Należy regularnie oceniać potrzebę łagodzenia bólu i odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartrozą.

Etorikoksib należy przepisywać pacjentom z wyraźnymi czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka wystąpienia powikłań.

Selektywne inhibitory COX-2 nie zastępują stosowania kwasu acetylosalicylowego w celu zapobiegania zatorowo-zakrzepowym chorobom układu sercowo-naczyniowego, ponieważ nie wykazują działania przeciwagregacyjnego. W związku z tym nie należy odstawiać leków przeciwagregacyjnych.

Wpływ na nerki

Prostaglandyny nerkowe mogą odgrywać rolę kompensacyjną w utrzymaniu perfuzji nerek. W związku z tym w stanach towarzyszących pogorszeniu perfuzji nerek stosowanie etorikoksibu może prowadzić do osłabienia syntezy prostaglandyn i, jako konsekwencja, do zmniejszenia przepływu krwi przez nerki, co pogarsza funkcję nerek. Wysokie ryzyko wystąpienia takiej reakcji istnieje u pacjentów z już istniejącym wyraźnym zaburzeniem funkcji nerek, nieskompensowaną niewydolnością serca lub marskością wątroby. U takich pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze

Tak jak przy stosowaniu innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze obserwowano u pacjentów leczonych etorikoksibem. Wszystkie NSAID, w tym etorikoksib, mogą prowadzić do rozwoju lub nawrotu niewydolności serca zastoinowej. Informacje dotyczące reakcji zależnej od dawki znajdują się w sekcji „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji lewej komory lub nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, a także pacjentom z obrzękami powstałymi z innych przyczyn. W przypadku klinicznych objawów pogorszenia stanu takich pacjentów należy podjąć odpowiednie działania, w tym odstawienie etorikoksibu.

Etorikoksib, szczególnie w wysokich dawkach, może powodować częstsze i cięższe nadciśnienie tętnicze w porównaniu z niektórymi innymi NSAID i selektywnymi inhibitorami COX-2. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia etorikoksibem należy kontrolować nadciśnienie tętnicze, a szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę ciśnienia tętniczego podczas leczenia etorikoksibem. Ciśnienie tętnicze należy kontrolować przez 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia, a następnie okresowo. Jeśli ciśnienie tętnicze istotnie wzrasta, należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Wpływ na wątrobę

Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i/lub asparginotransaminazy (AST) (około 3 lub więcej razy w porównaniu z górną granicą normy) obserwowano u około 1% pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych i stosujących etorikoksib w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg na dobę przez okres do 1 roku.

Należy obserwować wszystkich pacjentów z objawami zaburzeń funkcji wątroby, a także pacjentów z patologicznymi wynikami badań funkcji wątroby. W przypadku objawów zaburzeń funkcji wątroby i trwałych zmian patologicznych wyników badań funkcji wątroby (3 razy wyższe niż górna granica normy) należy odstawić etorikoksib.

Ogólne wskazówki

Jeśli podczas leczenia u pacjenta wystąpi pogorszenie funkcji któregokolwiek z wymienionych wyżej układów narządów, należy podjąć odpowiednie działania i rozważyć odstawienie etorikoksibu. Należy zapewnić odpowiednią opiekę medyczną podczas stosowania etorikoksibu u pacjentów starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca.

Z ostrożnością należy rozpoczynać leczenie etorikoksibem u pacjentów z odwodnieniem. Zaleca się przeprowadzenie rehydratacji przed rozpoczęciem stosowania etorikoksibu.

Podczas postmarketingowych obserwacji bardzo rzadko zgłaszano rozwój ciężkich reakcji skórnych, w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią, w tym dermatozy egzfoliatywne, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji występuje u pacjentów na początku terapii, a początek objawów w większości przypadków ma miejsce w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. U pacjentów przyjmujących etorikoksib obserwowano ciężkie reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy). Niektóre selektywne inhibitory COX-2 zwiększają ryzyko wystąpienia reakcji skórnych u pacjentów z alergiczną reakcją na dowolny lek w wywiadzie. Etorikoksib należy odstawić przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzeń błony śluzowej lub innych objawach nadwrażliwości.

Stosowanie etorikoksibu może maskować objawy gorączki i inne oznaki procesu zapalnego.

Z ostrożnością należy jednoczesne przepisywać etorikoksib i warfarynę lub inne doustne leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie etorikoksibu, tak jak innych leków hamujących cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Lek Runia, tabletki powlekane oponą filmową, zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania etorikoksibu w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla ciężarnych jest nieznane. Stosowanie etorikoksibu w trzecim trymestrze ciąży, tak jak innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, może prowadzić do braku skurczów macicy i przedwczesnego zamknięcia przewodu Botalla. U ciężarnych kobiet przyjmujących NSAID od dwudziestego tygodnia ciąży lub później zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji nerek płodu, prowadzące do zmniejszenia objętości płynu owodniowego (oligohydramnios). W niektórych przypadkach może to prowadzić do zaburzeń funkcji nerek u noworodków. Wymienione efekty mogą wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia NSAID; oligohydramnios jest zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leczenia. Stosowanie etorikoksibu jest przeciwwskazane w okresie ciąży. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia, etorikoksib należy odstawić.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy etorikoksib przenika do mleka matki. U szczurów etorikoksib wydzielany jest z mlekiem. Kobiety stosujące etorikoksib nie powinny karmić piersią.

Plodność

Stosowanie etorikoksibu, tak jak innych leków hamujących COX-2, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Pacjenci, u których podczas stosowania etorikoksibu występuje zawroty głowy, uczucie wiru lub senność, nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Runia stosuje się doustnie. Preparat można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Wczesniejszy początek działania leku występuje przy podawaniu przed posiłkiem. Należy to uwzględnić w przypadku potrzeby szybkiego złagodzenia objawów.

Ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia zaburzeń układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu etorykoksybu wraz ze wzrostem dawki i czasem ekspozycji, należy stosować najkrótsze cykle leczenia przy zastosowaniu najniższych skutecznych dawek dobowych. Należy okresowo ponownie oceniać potrzebę łagodzenia objawów i odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoarthrytem.

Osteoarthryt

Zalecana dawka wynosi 30 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie może zwiększyć skuteczność. W przypadku braku poprawy należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 raz dziennie może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zalecane jest zmniejszenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie. W przypadku braku poprawy należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 raz dziennie może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zalecane jest zmniejszenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie. W przypadku braku poprawy należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Ból ostry

W przypadku wystąpienia bólu ostrego etorykoksyb stosuje się wyłącznie w okresie objawowym.

Ostre zapalenie stawów podagrycznych

Zalecana dawka wynosi 120 mg 1 raz dziennie. W trakcie badań klinicznych ostrego zapalenia stawów podagrycznych etorykoksyb stosowano przez 8 dni.

Ból pourazowy po zabiegach stomatologicznych

Zalecana dawka to 90 mg 1 raz dziennie przez maksymalnie 3 dni. U niektórych pacjentów może być konieczne dodatkowe leczenie przeciwbólowe po zabiegu.

Dawki przekraczające zalecane dla każdego wskazania nie wykazują dodatkowej skuteczności lub nie zostały przebadane. Dlatego:

• dawka przy osteoarthrycie nie powinna przekraczać 60 mg dziennie;
• dawka przy reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa nie powinna przekraczać 90 mg dziennie;
• dawka przy ostrym zapaleniu stawów podagrycznych nie powinna przekraczać 120 mg dziennie przez maksymalny okres leczenia 8 dni;
• dawka przy ostrym bólu po zabiegach stomatologicznych nie powinna przekraczać 90 mg dziennie przez maksymalny 3-dniowy okres.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Tak jak w przypadku stosowania innych leków, preparat należy przepisywać z ostrożnością pacjentom w podeszłym wieku.

Zaburzenia funkcji wątroby

Niezależnie od wskazania, u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa–Pugha) dawka nie powinna przekraczać 60 mg 1 raz dziennie. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa–Pugha) niezależnie od wskazania dawka nie powinna przekraczać 30 mg 1 raz dziennie.

Doświadczenie kliniczne stosowania jest ograniczone, szczególnie w odniesieniu do pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego preparat należy przepisywać z ostrożnością. Brak doświadczenia klinicznego stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥ 10 punktów według skali Childa–Pugha), dlatego lek jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek

Korekty dawki nie wymaga się u pacjentów z klirem kreatyniny ≥ 30 ml/min. Stosowanie etorykoksybu u pacjentów z klirem kreatyniny < 30 ml/min jest przeciwwskazane.

Dzieci

Etorykoksyb jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych jednorazowe podanie etorykoksybu w dawce do 500 mg lub wielokrotne podanie w dawce do 150 mg dziennie przez 21 dni nie powodowało istotnych efektów toksycznych. Opisywano przypadki ostrego przedawkowania etorykoksybu, choć w większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa etorykoksybu (działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, serca i nerek).

W przypadku przedawkowania zalecane są standardowe działania wspomagające, takie jak usunięcie nieabsorbowanego leku z przewodu pokarmowego, prowadzenie obserwacji klinicznej, a w razie potrzeby – leczenie wspierające.

Etorykoksyb nie jest usuwany podczas hemodializy; nie wiadomo, czy lek jest usuwany podczas dializy otnawej.

Niepożądane działania.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania etorykoksibu oceniano w trakcie badań klinicznych z udziałem 9295 pacjentów, w tym 6757 pacjentów z osteoartrozą, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem w dolnej części pleców lub zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa (około 600 pacjentów z osteoartrozą lub reumatoidalnym zapaleniem stawów otrzymywało leczenie przez okres jednego roku lub dłużej).

W trakcie badań klinicznych profil niepożądanych zdarzeń był taki sam u pacjentów z osteoartrozą lub reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali etorykoksib przez okres jednego roku lub dłużej.

W trakcie badania klinicznego z udziałem pacjentów z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych etorykoksib podawano w dawce 120 mg raz dziennie przez 8 dni. Profil niepożądanych zdarzeń w tym badaniu był ogólnie zbliżony do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem pacjentów z osteoartrozą, reumatoidalnym zapaleniem stawów i przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

W programie oceny bezpieczeństwa dotyczącym układu sercowo-naczyniowego, na podstawie danych z trzech kontrolowanych badań z aktywnym lekiem porównawczym, 17412 pacjentów z osteoartrozą lub reumatoidalnym zapaleniem stawów otrzymywało etorykoksib (w dawkach 60 mg lub 90 mg) średnio przez okres około 18 miesięcy. Dane dotyczące bezpieczeństwa oraz bardziej szczegółowe informacje na temat tego programu przedstawiono w sekcji „Właściwości farmakologiczne”.

W trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów z ostrym bólem pourazowym po zabiegach chirurgicznych stomatologicznych, w tym 614 pacjentów stosujących etorykoksib (w dawkach 90 mg lub 120 mg), profil niepożądanych działań był ogólnie taki sam jak w badaniach z udziałem pacjentów z osteoartrozą, reumatoidalnym zapaleniem stawów i przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

Ogólna tabela niepożądanych działań

O poniżej wymienionych niepożądanych działaniach zgłaszano częściej przy stosowaniu leku niż przy stosowaniu placebo w trakcie badań klinicznych z udziałem pacjentów z osteoartrozą, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem w dolnej części pleców lub zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, którzy stosowali etorykoksib w dawce 30 mg, 60 mg lub 90 mg przez 12 tygodni (badania w ramach programu MEDAL trwające do trzech i pół roku, krótkoterminowe badania dotyczące ostrego bólu trwające do 7 dni oraz doświadczenia z okresu po wyemitowaniu na rynek).

Tabela 2

* Kategoria częstości jest określana dla każdego terminu działania niepożądanego według częstości w bazie danych badań klinicznych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); nieczęsto (≥ 1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Częstość działań niepożądanych zgłaszanych podczas użytkowania po wprowadzeniu na rynek nie może być określona, ponieważ pochodzą one z doniesień spontanicznych.

‡ Działanie niepożądane zidentyfikowane w trakcie obserwacji po wprowadzeniu na rynek. Częstość określono na podstawie maksymalnej częstości w badaniach klinicznych (dane zebrane dla zatwierdzonych wskazań i dawek).

† Kategoria częstości „rzadko” określona zgodnie z Wytycznymi dotyczącymi streszczenia charakterystyki produktu (SmPC) (2. przeglądarka, wrzesień 2009) na podstawie obliczonego górnego limitu 95% przedziału ufności dla 0 zdarzeń z uwzględnieniem liczby uczestników przyjmujących lek Runia, w analizie danych z badań fazy III połączonych według dawki i wskazania (n = 15470).

ß Nadwrażliwość obejmuje pojęcia: alergia, uczulenie na lek, nadwrażliwość na lek, nadwrażliwość, nadwrażliwość nieokreślona, reakcja nadwrażliwości oraz alergia nieokreślona.

¶ Krwotoką wewnątrzczaszkową obserwowano u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak nadciśnienie tętnicze, małopłytkowość oraz przyjmowanie warfaryny.

§ Na podstawie analizy długotrwałych, kontrolowanych badań klinicznych z udziałem placebo i aktywnego leku porównawczego, selektywne inhibitory COX-2 były związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych chorób tętniczych zakrzawowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Na podstawie dostępnych danych mało prawdopodobne jest, aby zwiększenie absolutnego ryzyka wystąpienia takich zdarzeń przekraczało 1% rocznie (rzadko).

Podczas stosowania leków przeciwbólowych niesterydowych (NLPZ) zgłaszano następujące poważne działania niepożądane: nefrotoxiczność, w tym zapalenie nerek typu międzyczynowego i zespół nerczycowy, dlatego nie można wykluczyć ich wystąpienia podczas stosowania etorykoxybu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla tabletek 60 mg i 90 mg.

Po 7 tabletek w blistrze; po 1 lub 2 blisterach w tekturowej paczce.

Dla tabletek 120 mg.

Po 7 tabletek w blistrze; po 1 blistrze w tekturowej paczce.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Atlantic Pharma Producoes Farmaceuticas S.A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Rua De Tapada Grande 2, Abrunheira, Sintra, 2710-228, Portugalia.

Wnioskodawca.

TOV „FORC-FARMA DYSTRYBUJSHN”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

miasto Kijów, проспект Голосіївський, 132, 03127, Ukraina.