Revomoksikam®

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku Revomoksikam® (REUMOXICAM®)

SkÅ ad:

substancja czynna: meloksikam;

1 tabletka zawiera meloksikamu – 7,5 mg lub 15 mg (w przeliczeniu na 100 % substancjÄ bezwodnÄ );

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; celuloza mikrokryształyczna; powidon; cytrynian sodu; krosypowidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletka.

Główne wÅ‚aściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrÄ gÅ‚ym, z powierzchniÄ pÅ‚askÄ , fasetÄ i ryflowane, żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwżdzalne niesterydowe i środki przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Revomoksikam® to niesteroidowy lek przeciww zapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Jak w przypadku innych leków przeciww zapalnych, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie jest znany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, absolutna biodostępność leku wynosi 90%. Po jednorazowym podaniu meloksikamu maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla doustnych form stałych.

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dni. Dawkowanie jednorazowe w ciągu doby prowadzi do średnich stężeń w osoczu krwi z niewielkimi wahaniami szczytów: w granicach 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg (odpowiednio minimalne stężenie (Cmin) i Cmax w stanie stacjonarnym). Średnie stężenia meloksikamu w osoczu krwi w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 5–6 godzin. Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieorganicznych środków przeciww kwasowych nie wpływa na absorpcję leku.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio wynosi 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podaniu wielokrotnych doustnych dawek meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach 11% do 32%.

Biotransformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który również jest wydzielany, ale w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 są mniej istotne. Prawdopodobnie peroksydaza u pacjentów odpowiada za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest w niezmienionej postaci z moczem. Okres półtrwania wydalania waha się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, wewnątrzmięśniowym i dożylnej. Klirens osocza wynosi około 7–12 ml/min po podaniu jednorazowej dawki doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekka do umiarkowanej niewydolność wątroby i nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U pacjentów w wieku podeszłym płci żeńskiej wartość pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) jest wyższa, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osocza krwi w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku, albo na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID wystąpiły objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• dzieci poniżej 16. roku życia;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NSAID w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopierze zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, NSAID, heparyny o niskiej masie cząsteczkowej lub heparyny niefrakcjonowane, cyklosporyna, tachrolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NSAID (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na jedną dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR).

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopierze, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NSAID mogą zmniejszać skuteczność moczopierzy i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjentów odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego tę kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łączonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. beta-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego beta-blokerów (na skutek hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, tachrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NSAID na skutek modulacji efektów prostaglandyn nerkowych. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola czynności nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirok.

Równoczesne stosowanie meloksikam i deferasiroku może zwiększyć ryzyko powikłań przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NSAID, które zwiększają stężenie litu w osoczu (na skutek zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NSAID nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Jeśli terapia łączona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NSAID mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NSAID u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Ryzyko interakcji NSAID i metotreksatu należy również wziąć pod uwagę u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku konieczności leczenia łączonego należy kontrolować parametry badań krwi i czynność nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NSAID i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić możliwość nasilenia się toksyczności hematologicznej metotreksatu podczas leczenia NSAID (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam i pemetreksed u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikam powinno być wstrzymane 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam i pemetreksed jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikam i pemetreksed nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania efektów niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam na skutek zaburzenia krążenia wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikam i innych leków na farmakokinetykę.

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z którego około dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) i jedna trzecia – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonamidu mocznikowego lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z lekami przeciwwskazowymi, cyklosporyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Skutki uboczne można minimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, bez dowodów na korzyści terapeutyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie jest stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym momencie leczenia, niezależnie od obecności lub braku wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów, jak również dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawień przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancje takie jak warfaryna, lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, leczenie należy przerwać.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby.

Do 15% pacjentów przyjmujących NSAID (w tym Revomoksikam®) może doświadczyć podwyższenia jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Revomoksikam®. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie leku Revomoksikam® należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

U pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne dane pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia serca lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Terapię meloksikamem należy przeprowadzać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową tylko po starannym rozważeniu. Podobne rozważanie jest wymagane przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

NSAID mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań zakrzepowych, zawału mięśnia serca i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Reakcje skórne.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamu. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamu, stosowanie leku nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikamu.

Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na lek Revomoksikam®. Ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z triadą aspirynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano rinit z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć działania ratunkowe w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznikowego we krwi oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NSAID poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek końcową, poddawanych dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny – powyżej 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą być wywoływane lub nasilane obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek stosujących pemetreks, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Efekty uboczne są często gorzej tolerowane przez pacjentów starszych, osłabionych lub chorujących, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z NSAID, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Skład tabletek Revomoksikam® 7,5 mg i 15 mg zawiera laktozę. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne leku Revomoksikam® polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Terapia kortykosteroidami.

Lek Revomoksikam® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Revomoksikam®. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, ukrytym lub masowym krwawieniem przewodu pokarmowego lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom przy długotrwałym stosowaniu leku Revomoksikam® należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących lek Revomoksikam® i u których mogą wystąpić działania niepożądane związane ze zmianami w funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, lek Revomoksikam® nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie Revomoksikam® może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Monitorowanie prenatalne oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie Revomoksikam® przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Revomoksikam® należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnię lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcji nerek (patrz wyżej).

Możliwe ryzyko w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

• możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących Revomoksikam®, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można przypuszczać, że meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie.

Całą dobową dawkę leku należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem, podczas posiłku.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy okresowo oceniać potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie.

Zaostrzenie osteoarthrozy

7,5 mg/doba (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/doba (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, sztywniejące zapalenie stawów kręgosłupa:

15 mg/doba (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/doba (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 MG/DOBĘ.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Zalecana dawka w długotrwałym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz sztywniejącego zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność nerek.

Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z nerek w końcowym stadium niewydolności poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Dzieci.

Revomoksikam®, tabletki 7,5 mg i 15 mg, są przeciwwskazane dzieciom poniżej 16. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie .

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) zwykle ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, osłabienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NLPZ, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NLPZ zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń tromboembolicznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego:

nieczęsto – anemia;

rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy (patrz „Poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego:

nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego:

nieczęsto – zawroty głowy;

rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem NLPZ.

Zaburzenia naczyniowe:

nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

nieczęsto – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka;

bardzo rzadko – dermatyt pęcherzowy, czerwieniela wielopostaciowa;

nieznane – reakcje fotouczulenia, dermatyt egzfoliatywny, stały wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wyników badań czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

nieczęsto – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznane – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są ogólnie uznawane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczynkowego oraz martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w folii. Po 1 lub 2 folie w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.