Rekalmin

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Rekalmin (Rekalmin)

SkÅ ad:

substancja czynna: toprizynu chlorowodorek;

1 tabletka zawiera toprizynu chlorowodorku 50 mg lub 150 mg;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; dwutlenek krzemu, koloidalny bezwodny; kwas stearynowy; talk; celuloza mikrokryształowa; skrobia kukurydziana; laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; makrogol 6000; dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki pokryte powÅ‚okÄ .

GÅ‚ówne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, pokryte powÅ‚okÄ , biaÅ‚e lub prawie biaÅ‚e, z górnÄ i dolnÄ powierzchniÄ wypukÅ‚Ä . W przekroju pod lupÄ widać jÄ drze otoczone jednÄ warstwÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki dziaÅ‚ajÄ ce na ukÅ‚ad mięśniowo-szkieletowy. Relaksanty mięśni. Relaksanty mięśni o dziaÅ‚aniu Å›rodkowym. Inne relaksanty mięśni Å›rodkowego dziaÅ‚ania. Toprizyna. Kod ATC M03B X04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tolperyzon jest lekiem miorelaksacyjnym o działaniu ośrodkowym. Mechanizm działania tolperyzonu nie został w pełni poznany.

Lek charakteryzuje się wysokim powinowactwem do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pieńku mózgu, rdzeniu kręgowym oraz obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperyzonu jest hamowanie odruchowej drogi rdzeniowej. Prawdopodobnie ten efekt, łącznie z działaniem hamującym na wstępujące drogi przewodzące, determinuje korzyść terapeutyczną tolperyzonu.

Struktura chemiczna tolperyzonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz obniża pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych i włókien aferentnych pierwszorzędowych. Tolperyzon w sposób zależny od dawki hamuje aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W konsekwencji zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnego.

Wykazano działanie hamujące na potencjałozależne kanały wapniowe. Ponadto przypuszcza się, że oprócz działania membranostabilizującego tolperyzon może również hamować uwalnianie mediatora.

Dodatkowo tolperyzon wykazuje słabe właściwości antagonistów α-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Wykazano skuteczność tolperyzonu w leczeniu skurczu mięśniowego po przebytym udarze mózgu.

W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze mózgu, leczenie tolperyzonem wiązało się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem sztywności mięśniowej według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym badania. Według ogólnej oceny skuteczności przez lekarzy i badaczy, tolperyzon był lepszy od placebo (p < 0,001). Średnie poprawienie według skali Ashwortha wyniosło 32% w ogólnej populacji pacjentów objętych leczeniem (intention-to-treat, ITT) oraz 42% w podgrupie pacjentów leczonych dawką tolperyzonu 300–450 mg na dobę. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperyzonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice te nie były statystycznie istotne.

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu porównawczym z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperyzonu według indeksu Bartela była porównywalna z efektywnością baklofenu. Jednocześnie tolperyzon przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperyzonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu, innymi niż skurcz mięśniowy po udarze mózgu, są sprzeczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w niektórych testach, natomiast w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperyzonu w tych stanach chorobowych.

Profil bezpieczeństwa tolperyzonu opiera się na danych z badań klinicznych u pacjentów z podwyższonym napięciem mięśniowym różnej etiologii oraz na danych z doniesień spontanicznych o niepożądanych reakcjach.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym tolperyzon jest dobrze wchłaniany w jelicie cienkim. Maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest w ciągu 0,5–1,5 godziny po przyjęciu. Z powodu wyraźnego metabolizmu pierwszego przejścia, dostępność biologiczna tolperyzonu wynosi około 20%. Tłuste posiłki zwiększają dostępność biologiczną leku po podaniu doustnym o około 100%, a maksymalne stężenie w osoczu krwi – o około 45% w porównaniu z podaniem na czczo. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się wówczas o około 30 minut.

Tolperyzon jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i nerkach.

Lek jest prawie całkowicie wydalany przez nerki (ponad 99%) w postaci metabolitów.

Aktywność farmakologiczna metabolitów jest nieznana.

Okres półtrwania tolperyzonu po podaniu dożylnej wynosi około 1,5 godziny, po podaniu doustnym – około 2,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie danych z badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności przy długotrwałym stosowaniu, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą, nie stwierdzono specyficznego ryzyka dla człowieka.

Efekty obserwowane w badaniach przedklinicznych pojawiały się wyłącznie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na małą istotność kliniczną tych obserwacji.

U szczurów i królików obserwowano zmiany embryotoksyczne po doustnym podaniu leku w dawkach 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała odpowiednio. Jednak dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe kurczu mięśniowego u dorosłych po przebytym udarze mózgu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub podobną do niej pod względem składu chemicznego eperyzonu,
  lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Miażdżyca (miastenia gravis).
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne interakcji lekowych z dekstrometorfanem, substancją CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperyzonu zwiększa stężenia w osoczu leków metabolizowanych głównie przez cytochrom CYP2D6, w szczególności stężenia tiorydazy, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypiraminy, dekstrometorfanu, metoprololu, nebiwololu, perfenazyny.

W badaniach in vitro w mikrosomach wątroby i hepatocytach ludzkich nie stwierdzono istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z innymi substancjami CYP2D6 i/lub innymi lekami nie spowoduje wzrostu ekspozycji na tolperyzon, co wynika z różnorodności szlaków metabolizmu tolperyzonu.

Podczas przyjmowania tolperyzonu na czczo jego biodostępność jest obniżona, dlatego przy przepisywaniu leku należy uwzględnić związek z posiłkiem.

Chociaż tolperyzon jest lekiem o działaniu centralnym, prawdopodobieństwo wystąpienia efektu sedyacyjnego podczas jego stosowania jest niewielkie. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi miorelaksantami o działaniu centralnym należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki tolperyzonu.

Tolperyzon wzmacnia działanie kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z tolperyzonem dawkę kwasu niflumowego, tak jak i innych NSAID, należy zmniejszyć.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

W okresie postmarketingowym przy stosowaniu tolperyzonu najczęściej obserwowano działania niepożądane będące reakcjami nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być erytema, wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z alergicznymi stanami w wywiadzie ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas przyjmowania tolperyzonu jest wyższe.

Struktura chemiczna tolperyzonu jest podobna do struktury lidokainy, dlatego przy alergii na lidokainę w wywiadzie istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznej na tolperyzon. Przed rozpoczęciem leczenia tolperyzonem pacjenci powinni poinformować o istniejącej nadwrażliwości na lidokainę.

Należy zalecać pacjentom, aby byli czujni na objawy możliwej alergii. Pacjentów należy poinformować, że w przypadku wystąpienia objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperyzonu i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Po epizodzie nadwrażliwości na tolperyzon ponowne stosowanie tego leku jest niedopuszczalne.

Preparat zawiera laktozę jednowodną. W przypadku nietolerancji laktozy, niedoboru laktazy u Saamów (Lapp lactase deficiency) lub zaburzeń wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego preparatu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały, że tolperyzon nie wykazuje działania teratogennego.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku, tolperyzonu nie należy stosować w czasie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperyzon przenika do mleka matki, stosowanie tego leku w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, senność, zaburzenia koncentracji uwagi, napady padaczki, nieostre widzenie, należy zachować ostrożność przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować po posiłku, popijając jednym szklankiem wody. Niewystarczające spożycie pokarmu może zmniejszyć biodostępność tolperyzydu.

Dorośli: w zależności od indywidualnych potrzeb i tolerancji, 150–450 mg na dobę w 3 dawkach.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone, u tych chorych obserwowano częstsze występowanie działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dopasowanie dawki z dokładnym nadzorem nad stanem pacjenta oraz kontrolą funkcji nerek. Przy ciężkim uszkodzeniu nerek podawanie tolperyzydu nie jest zalecane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone, u tych chorych obserwowano częstsze występowanie działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dopasowanie dawki z dokładnym nadzorem nad stanem pacjenta oraz kontrolą funkcji wątroby. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby podawanie tolperyzydu nie jest zalecane.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność tolperyzydu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperyzydu są niewystarczające.

Objawy przedawkowania mogą obejmować senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezę oraz zawroty głowy. W ciężkich przypadkach zgłaszano drgawki, niewydolność oddechową, apneę oraz śpiączkę.

Nie istnieje specyficzny antydotum na tolperyzyd. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Profil bezpieczeństwa tabletek zawierających tolperyzon oparto na danych dotyczących ponad 12 000 pacjentów. Na podstawie tych danych najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia układu nerwowego i przewodu pokarmowego oraz zaburzenia ogólne.

Dane z obserwacji pogwarancyjnej wskazują, że około 50–60 % przypadków niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem tolperyzonu stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość tych reakcji była nieseriozna i ustępowała samoistnie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie życia pojawiały się w pojedynczych przypadkach.

Niepożądane działania podano według klas układów narządów zgodnie z Medycznym Słownikiem działalności regulacyjnej MedDRA, przy użyciu definicji częstości MedDRA: rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w opiece zdrowotnej i farmacji, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze. Po 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ulica Stara Prorizna 8.