Ramises®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku RAMiZES® (RAMiZES)

Skład:

substancja czynna: ramipril;

1 tabletka zawiera 2,5 mg lub 5 mg lub 10 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze:

tabletki 2,5 mg: sodu wodorowęglan, laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarbokselulozy, skrobię prażelowaną 1500, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 5 mg: sodu wodorowęglan, laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarbokselulozy, skrobię prażelowaną 1500, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172);

tabletki 10 mg: sodu wodorowęglan, laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarbokselulozy, skrobię prażelowaną 1500, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2,5 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym, jasnożółte, z fasetą i bruzdą, o słabym charakterystycznym zapachu lub bez zapachu. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są nieznaczne wtrącenia i marmurowość;

tabletki 5 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym, jasnoróżowe, z fasetą i bruzdą, o słabym charakterystycznym zapachu lub bez zapachu. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są nieznaczne wtrącenia i marmurowość;

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym, białe lub prawie białe, z fasetą i bruzdą, o słabym charakterystycznym zapachu lub bez zapachu. Na powierzchni tabletek dopuszczalna jest nieznaczna marmurowość.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), składniki pojedyncze. Ramipril. Kod ATC C09A A05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ramiprylat, metabolit aktywny prolek – ramiprylu, jest inhibitorem enzymu dipeptydylokarboksypeptydazy I (synonimy: enzym konwertujący angiotensynę; kinaza II). W osoczu krwi i tkankach enzym ten katalizuje przemianę angiotensyny I w angiotensynę II (aktywną substancję zwężającą naczynia) oraz rozszczepienie aktywnego wazodylatacyjnego bradykininy. Zmniejszenie powstawania angiotensyny II i hamowanie rozszczepienia bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń. Ponieważ angiotensyna II stymuluje również uwalnianie aldosteronu, ramiprylat powoduje zmniejszenie sekrecji aldosteronu. Reakcja na monoterapię inhibitorami ACE była średnio mniej wyraźna u pacjentów nieafrykańskiego pochodzenia (afro-karaibskiego pochodzenia) z nadciśnieniem tętniczym (populacja charakteryzująca się niskim poziomem reniny przy nadciśnieniu tętniczym) niż u pacjentów innych ras.

Właściwości przeciwciśnieniowe. Stosowanie ramiprylu prowadzi do istotnego zmniejszenia obwodowego oporu tętniczego. Zazwyczaj nie występują znaczące zmiany przepływu osoczowego przez nerki ani szybkości filtracji kłębuszkowej. Przepisanie ramiprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez towarzyszącego kompensacyjnego wzrostu częstości skurczów serca.

U większości pacjentów efekt przeciwciśnieniowy pojawia się 1–2 godziny po przyjęciu doustnej pojedynczej dawki leku. Maksymalny efekt po przyjęciu doustnej pojedynczej dawki występuje zazwyczaj po 3–6 godzinach. Efekt przeciwciśnieniowy po przyjęciu pojedynczej dawki utrzymuje się zazwyczaj przez 24 godziny.

Podczas długotrwałego leczenia ramiprylem maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się po 3–4 tygodniach. Wykazano, że podczas długotrwałej terapii efekt przeciwciśnieniowy utrzymuje się przez 2 lata.

Nagłe przerwanie przyjmowania ramiprylu nie powoduje szybkiego i nadmiernego wzrostu ciśnienia tętniczego (efekt odbicia).

Niewydolność serca. Wykazano, że ramipryl stosowany jako terapia wspomagająca tradycyjne leczenie diuretykami oraz, jeśli konieczne, glikozydami naparstnicy, jest skuteczny u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych II–IV wg NYHA. Lek wywiera korzystny wpływ na hemodynamikę serca (zmniejszenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca, ogólnego obwodowego oporu naczyniowego, zwiększenie rzutu serca i poprawa indeksu sercowego). Ponadto zmniejsza aktywację neuroendokrynną.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego/nefroprotekcja.

Przeprowadzono zapobiegawcze, placebo-kontrolowane badanie (badanie HOPE) z udziałem ponad 9200 pacjentów, którzy oprócz standardowej terapii otrzymywali ramipryl. W badaniu wzięli udział pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby układu sercowo-naczyniowego po przebytym aterotrombotycznym zespole sercowo-naczyniowym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych) lub pacjenci z cukrzycą, którzy mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka (udokumentowana mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu ogólnego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości lub palenie papierosów).

Badanie to wykazało, że ramipryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania zawału mięśnia sercowego, śmiertelności sercowo-naczyniowej oraz udaru mózgu zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu (pierwotny punkt końcowy kombinowany).

W ramach zaplanowanego wcześniej badania MICRO-HOPE, przeprowadzonego w ramach badania HOPE, badano efekt dodania ramiprylu w dawce 10 mg do istniejącej terapii w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku od 55 lat (bez górnego ograniczenia wieku), z normalnym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym, z których większość chorowała na cukrzycę typu II (i miała co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego).

Wyniki analizy pierwotnej wykazały, że u 6,5 % uczestników badania otrzymujących ramipryl oraz u 8,4 % uczestników otrzymujących placebo rozwinęła się zaawansowana nefropatia, co odpowiada względnemu zmniejszeniu ryzyka o 24 %; 95 % CI [3–40], p = 0,027.

Badanie REIN, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie w grupach równoległych, przeprowadzono w celu oceny wpływu leczenia ramiprylem na tempo spadku szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) u pacjentów z normalnym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym (w wieku 18–70 lat), u których występowała łagodna (średnia ilość wydalanego białka z moczem > 1 i < 3 g/dobę) lub ciężka proteinuria (≥ 3 g/dobę) spowodowana przewlekłą, niecukrzycową nefropatią. Obie podgrupy były prospektywnie zrandomizowane.

Wyniki analizy podstawowej u pacjentów z najcięższą proteinurią (podgrupa, której udział w badaniu został wcześniej przerwany, ponieważ wykazano korzyści z leczenia w grupie ramiprylu) wykazały, że średnie tempo spadku eGFR na miesiąc było niższe przy stosowaniu ramiprylu niż przy stosowaniu placebo. Różnica międzygrupowa wynosiła 0,34 [0,03–0,65] ml/min/miesiąc, co odpowiada około 4 ml/min/rok; 23,1 % pacjentów z grupy ramiprylu osiągnęło kombinowany wtórny punkt końcowy – podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu krwi i/lub zaawansowaną niewydolność nerek (konieczność dializy lub przeszczepienia nerki) w porównaniu z 45,5 % w grupie placebo.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). W dwóch dużych randomizowanych badaniach kontrolowanych [ONTARGET (badanie wpływu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprylem na ogólny punkt końcowy) i VA NEPHRON-D (badanie nefropatii cukrzycowej u weteranów)] badano stosowanie kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptorów angiotensyny II.

Badanie ONTARGET przeprowadzono z udziałem pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub mózgowo-naczyniowymi w wywiadzie lub z cukrzycą typu II i współistniejącymi objawami uszkodzenia narządów docelowych. W badaniu VA NEPHRON-D wzięli udział pacjenci z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnych korzyści terapii kombinowanej w odniesieniu do skutków nerkowych i/lub sercowo-naczyniowych oraz śmiertelności, natomiast zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, wyniki te mają zastosowanie również do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II.

Zatem inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Badanie ALTITUDE (badanie wpływu aliskirenu na stan pacjentów z cukrzycą typu II z wykorzystaniem sercowo-naczyniowych i nerkowych punktów końcowych) oceniało korzyści wynikające z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema patologiami. Badanie to zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków klinicznych. W grupie przyjmującej aliskiren zaobserwowano większą częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów mózgu oraz zwiększoną częstość poważnych niepożądanych zdarzeń, które stanowiły szczególny problem (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia funkcji nerek).

Wtórna profilaktyka po przebytym ostrym zawałach mięśnia sercowego. W badaniu AIRE wzięli udział pacjenci z przejściowymi/stałymi objawami niewydolności serca po przebytym zawałach mięśnia sercowego. Leczenie ramiprylem rozpoczynano 3–10 dni po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego. Badanie to wykazało, że po zakończeniu okresu dalszej obserwacji, który wynosił średnio 15 miesięcy, śmiertelność w grupie otrzymującej ramipryl wynosiła 16,9 %, a w grupie placebo – 22,6 %. Oznacza to bezwzględne zmniejszenie śmiertelności o 5,7 % oraz względne zmniejszenie ryzyka o 27 %.

Populacja pediatryczna. W ramach randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego badania klinicznego z udziałem pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (u 73 % z nich pierwotne nadciśnienie tętnicze) w wieku 6–16 lat uczestnicy otrzymywali niskie, średnie lub wysokie dawki ramiprylu w celu osiągnięcia u nich stężenia ramiprylatu w osoczu odpowiadającego zakresowi dawek dla dorosłych 1,25 mg; 5 mg oraz 20 mg obliczonych według masy ciała. Po zakończeniu 4-tygodniowego okresu wykazano, że ramipryl był nieskuteczny w odniesieniu do punktu końcowego – obniżenia ciśnienia tętniczego skurczowego, jednak zmniejszał ciśnienie rozkurczowe przy stosowaniu najwyższej dawki z badanego zakresu. Wykazano, że zarówno średnie, jak i wysokie dawki ramiprylu zmniejszają ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe o istotną statystycznie wartość u dzieci z potwierdzonym nadciśnieniem tętniczym.

Takiego efektu nie zaobserwowano w 4-tygodniowym, randomizowanym, podwójnie ślepych badaniu z nasilaniem dawki, w którym oceniano efekt odstawienia leku i w którym wzięli udział pacjenci pediatryczni w wieku 6–16 lat (u 75 % z nich pierwotne nadciśnienie tętnicze). W trakcie tego badania po odstawieniu leku zaobserwowano umiarkowane odbicie wzrostu zarówno ciśnienia rozkurczowego, jak i skurczowego, jednak nie było ono istotne statystycznie dla powrotu ciśnienia do początkowego poziomu we wszystkich grupach dawkowania z badanego zakresu ramiprylu [niskie dawki (0,625–2,5 mg), średnie dawki (2,5–10 mg) lub wysokie dawki (5–20 mg)] obliczonych według masy ciała. W badanej populacji pediatrycznej ramipryl nie wykazywał liniowego zależnego od dawki efektu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu ramipryl jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Ze względu na ilość substancji wykrytej w moczu, stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56 % i nie jest istotnie wpływany przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Bioavailability aktywnego metabolitu ramiprylatu po doustnym stosowaniu ramiprylu w dawkach 2,5 mg i 5 mg wynosi 45 %.

Maksymalne stężenie ramiprylatu, jedynego aktywnego metabolitu ramiprylu, we krwi osiąga się 2–4 godziny po przyjęciu ramiprylu. Po stosowaniu zwykłych dawek ramiprylu raz na dobę stężenie równowagowe ramiprylatu we krwi osiąga się około 4. dnia leczenia.

Rozkład. Wiązanie ramiprylu z białkami osocza krwi wynosi około 73 %, a ramiprylatu – 56 %.

Metabolizm. Ramipryl jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprylatu, estru diketopiperazynowego, kwasu diketopiperazynowego i glukuronidów ramiprylu i ramiprylatu.

Wydalanie. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Zmniejszanie stężenia ramiprylatu we krwi jest wielofazowe. Ze względu na silne nasycalne wiązanie z ACE i powolną dysocjację z enzymem ramiprylat ma przedłużoną terminalną fazę wydalania przy bardzo niskich stężeniach we krwi.

Po przyjmowaniu powtarzanych dawek ramiprylu raz na dobę efektywny okres półtrwania wynosi 13–17 godzin dla dawek 5–10 mg i więcej dla niższych dawek (1,25–2,5 mg). Różnica wynika z tego, że zdolność enzymu do wiązania się z ramiprylatem jest nasycalna.

Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku ani ramipryl, ani jego metabolit nie były wykrywane w mleku matki. Jednak nie wiadomo, jaki jest efekt przyjmowania powtarzanych dawek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wydalanie ramiprylatu przez nerki jest zmniejszone, a klirens nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Powoduje to zwiększenie stężenia ramiprylatu we krwi, które zmniejsza się wolniej niż u osób z normalną funkcją nerek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby metabolizm ramiprylu z tworzeniem ramiprylatu był opóźniony z powodu zmniejszonej aktywności esteraz wątrobowych, a poziom ramiprylu we krwi u tych pacjentów był podwyższony. Jednak maksymalne stężenia ramiprylatu u tych pacjentów nie różniły się od tych u osób z normalną funkcją wątroby.

Karmienie piersią. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki ramiprylu jego poziom w mleku matki był poniżej granicy wykrywalności. Jednak efekt przy wielokrotnym stosowaniu jest nieznany.

Populacja pediatryczna. Profil farmakokinetyczny ramiprylu badano u 30 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 2–16 lat z masą ciała > 10 kg. Po przyjęciu dawek od 0,05 do 0,2 mg/kg ramipryl był szybko i w znacznym stopniu metabolizowany do ramiprylatu. Maksymalne stężenie ramiprylatu we krwi osiągano po 2–3 godzinach. Klirens ramiprylatu istotnie korelował z logarytmem masy ciała (p < 0,01), a także z dawką leku (p < 0,001). Klirens i objętość rozkładu zwiększały się wprost proporcjonalnie do wieku dzieci w każdej grupie dawkowania. Po zastosowaniu dawki 0,05 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji porównywalne z ekspozycją u dorosłych po zastosowaniu dawki 5 mg ramiprylu. Po zastosowaniu dawki 0,2 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji wyższe niż po zastosowaniu maksymalnej zalecanej dawki 10 mg na dobę u dorosłych.

Dane bezpieczeństwa przedkliniczne. Po doustnym podaniu drobnym ssakom i psom stwierdzono, że ramipryl nie powoduje ostrych objawów toksycznych. Badania z długotrwałym doustnym podawaniem leku przeprowadzono na szczurach, psach i małpach. U wszystkich trzech gatunków zwierząt obserwowano zmiany równowagi elektrolitowej i obrazu krwi. U psów i małp, które otrzymywały lek w dawce 250 mg/kg masy ciała na dobę, zaobserwowano istotne zwiększenie aparatu juxtaglomerularnego, co jest przejawem farmakodynamicznej aktywności ramiprylu. Szczury, psy i małpy tolerowały dobowe dawki leku wynoszące odpowiednio 2; 2,5 i 8 mg/kg masy ciała na dobę. Nie wystąpiły u nich żadne niepożądane efekty.

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone na szczurach, królikach i małpach nie wykazały żadnych właściwości teratogennych leku. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność zarówno u samców, jak i u samic szczurów.

Podanie ramiprylu samicom szczurów w okresie ciąży i laktacji prowadziło do nieodwracalnych uszkodzeń nerek (rozstrzenie miedniczki nerkowej) u potomstwa przy zastosowaniu dawek 50 mg/kg masy ciała na dobę i wyższych.

Liczne badania mutagenności z wykorzystaniem różnych systemów testowych nie wykazały mutagennych ani genotoksycznych właściwości ramiprylu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego: zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności sercowo-naczynowej u pacjentów z:

• zaawansowanym chorobą sercowo-naczyniową o podłożu aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych);
• cukrzycą, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie choroby nerek:

• wczesna cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie mikroalbuminurii;
• zaawansowana cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie makroproteinurii, u pacjentów, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• zaawansowana niecukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie makroproteinurii ≥ 3 g/24 h (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie niewydolności serca towarzyszącej objawom klinicznym.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego: zmniejszenie śmiertelności w ostrym okresie zawału mięśnia sercowego u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia Ramises® więcej niż 48 godzin po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, lub na inne inhibitory ACE (patrz sekcja „Skład”).

W wywiadzie występowanie angioedemu (dziedzicznego, idiopatycznego lub wcześniej wystąpiłego na tle stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptorów angiotensyny II).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/walsartanem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Znaczne dwustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerki przy obecności jednej funkcjonującej nerki.

Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży i laktacji”).

Ramises® nie należy stosować pacjentom z hipotensją tętniczą lub hemodynamicznie niestabilnym stanem.

Jednoczesne stosowanie ramiprilu z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i metod leczenia zewnętrznych, prowadzących do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia niepożądanych zjawisk takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu ze stosowaniem jedynie jednego środka wpływającego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju angioedemu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”). Leczenie Ramises® należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu. Leczenie sakubitrilem/walsartanem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od ostatniej dawki ramiprilu.

Metody terapii zewnętrznej, w wyniku których dochodzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych błon o wysokiej intensywności przepływu (np. błony z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z użyciem dekstranu siarczanu, ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej błony dializacyjnej lub zastosowanie innego leku przeciwnadciśnieniowego.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Sole potasu, heparyna, diuretyki zatrzymujące potas i inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprym i jego stałe kombinacje z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna). Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu.

Leki przeciwnadciśnieniowe (np. diuretyki) i inne substancje mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitraty, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające, alkohol, baklofen, alfuzozyna, doksazozyna, prazozyna, tamsulozyna, terazozyna). Należy oczekiwać zwiększonego ryzyka hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” dotyczące diuretyków).

Wazopresyjne sympatykomimetyki i inne substancje (np. izoprenol, dobutamina, dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe Ramises®. Zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, immunosupresanty, kortykosteroidy, prokainamid, cytotoksyczne i inne substancje mogące powodować zmiany w obrazie krwi. Zwiększona możliwość wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sole litu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności litu. Należy dokładnie monitorować stężenie litu.

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina. Mogą wystąpić reakcje hipoglikemiczne. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Oczekiwane jest osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego Ramises®. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może wiązać się z zwiększonego ryzykiem pogorszenia czynności nerek i wzrostu stężenia potasu we krwi.

Sól. Przy nadmiernym spożyciu soli możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego leku.

Specyficzna hiposensybilizacja. Z powodu hamowania ACE zwiększa się prawdopodobieństwo i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilaktykoidowych na jad owadów. Uważa się, że taki efekt może również dotyczyć innych alergenów.

Inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) lub wildaagliptyna. Możliwe jest zwiększone ryzyko rozwoju angioedemu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki takie jak inhibitory mTOR (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus) lub wildaagliptyna. Rozpoczęcie takiej terapii należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Racekadotryl. Zgłaszano potencjalne zwiększenie ryzyka rozwoju angioedemu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i inhibitora NEP (neutralej endopeptydazy), np. racekadotrylu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Grupy specjalne pacjentów

Ciąża. Leczenia inhibitorami ACE ani antagonistami receptora angiotensyny II nie należy rozpoczynać w okresie ciąży. O ile kontynuowanie leczenia inhibitorem ACE/antagonistami receptora angiotensyny II nie jest absolutnie konieczne, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przestawione na inne leki przeciwhypertensyjne, których stosowanie w okresie ciąży uznaje się za bezpieczne. Gdy tylko zostanie zdiagnozowana ciąża, leczenie inhibitorami ACE/antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć leczenie innym lekiem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu RAA. Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren może zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady układu RAA przez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Jeśli terapia w formie takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym oraz starannym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie można jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II pacjentom z nerkową cukrzycą.

Pacjenci, u których istnieje szczególne ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Pacjenci z wyraźnie podwyższoną aktywnością układu RAA. U pacjentów z wyraźnie podwyższoną aktywnością układu RAA istnieje ryzyko nagłego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek w wyniku hamowania ACE, szczególnie gdy inhibitor ACE lub towarzyszący mu środek moczopędny jest stosowany po raz pierwszy lub gdy po raz pierwszy zwiększono dawkę. Istotnego podwyższenia aktywności układu RAA, wymagającego nadzoru medycznego, w tym stałego monitorowania ciśnienia tętniczego, można spodziewać się np. u pacjentów:

• z ciężką nadciśnieniem tętniczym;
• z dekompenzowaną niewydolnością serca;
• z hemodynamicznie istotnym przeszkodzeniem przepływu krwi do lub z lewej komory serca (np. z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej);
• z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy obecności drugiej działającej nerki;
• u których występuje lub może się rozwinąć niedobór płynów lub elektrolitów (w tym u osób przyjmujących środki moczopędne);
• z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem;
• którzy poddawani są dużym zabiegom chirurgicznym lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą.

Ogólnie zaleca się skorygowanie odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące należy starannie rozważyć pod kątem ryzyka przeciążenia objętością).

Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego.

Pacjenci, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotensji tętniczej. W początkowej fazie leczenia wymagany jest szczególny nadzór medyczny.

Pacjenci w podeszłym wieku. Patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Zabiegi chirurgiczne. Jeśli to możliwe, leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, takimi jak ramipryl, należy przerwać jeden dzień przed zabiegiem chirurgicznym.

Kontrola funkcji nerek. Funkcję nerek należy ocenić przed rozpoczęciem i podczas leczenia oraz dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii. Szczególnie staranne monitorowanie wymagane jest u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, po przeszczepieniu nerki, a także w przypadku uszkodzenia naczyń nerkowych, w tym u pacjentów z hemodynamicznie istotnym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Obrzęk naczynioruchowy. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem, obserwowano występowanie obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko to zwiększa się u pacjentów przyjmujących jednocześnie takie leki jak inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, everolimus, sirolimus) lub wilda gliptynę, albo raczekadotril.

Kombinacja ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku rozwoju obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Ramises®. Należy niezwłocznie rozpocząć terapię ratunkową. Pacjent powinien pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 12–24 godziny i może zostać wypisany dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.

U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym Ramises® , obserwowano przypadki obrzęku jelitowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ci pacjenci skarżyli się na ból brzucha (z nudnościami/wymiotami lub bez nich).

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji. Stosowanie inhibitorów ACE zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenie reakcji anafilaktycznych i anafilakto-idowych na jad owadów i inne alergeny. Przed przeprowadzeniem desensytyzacji należy tymczasowo przerwać przyjmowanie leku Ramises®.

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lek Ramises® , obserwowano wystąpienie hiperkaliemii. Do grupy ryzyka hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą, pacjenci przyjmujący sole potasu, środki moczopędne zatrzymujące potas, a także inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu we krwi, lub pacjenci z takimi stanami jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków uznaje się za wskazane, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiponatremia. U niektórych pacjentów przyjmujących ramipryl obserwowano zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego z późniejszym rozwojem hiponatremii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u osób w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów z ryzykiem rozwoju hiponatremii.

Neutropenia/agranulocytoza. Rzadko obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, a także trombocytopenii i anemii. Zgłaszano również hamowanie funkcji szpiku kostnego. W celu wykrycia możliwej leukopenii zaleca się kontrolę liczby białych krwinek. Częstsze badania zaleca się na początku leczenia oraz u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, współistniejącym kolagenozą (np. toczeniem układowym lub twardziną układową) lub u tych, którzy przyjmują inne leki mogące powodować zmiany w obrazie krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Działania niepożądane”).

Różnice etniczne. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, działanie hipotensyjne ramiprylu może być mniej wyrażone u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z przedstawicielami innych ras. Może to wynikać z częstszego występowania nadciśnienia tętniczego o niskiej aktywności reniny u pacjentów rasy czarnej.

Kaszel. Przy stosowaniu inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Typowy jest to kaszel nieproduktywny, trwały i ustępujący po przerwaniu terapii. W diagnostyce różnicowej kaszlu należy pamiętać o możliwości jego wystąpienia w wyniku stosowania inhibitorów ACE.

Lek zawiera laktozę, dlatego pacjentom z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona w trakcie terapii, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania ramiprylu w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) nie zaleca się przepisywania tego leku kobietom karmiącym piersią; należy preferować inne leki, których stosowanie w okresie laktacji jest bezpieczniejsze, szczególnie przy karmieniu noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. objawy obniżenia ciśnienia tętniczego, takie jak zawroty głowy) mogą zaburzać zdolność koncentracji pacjenta i obniżać szybkość jego reakcji, co stanowi ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Zjawisko to zazwyczaj występuje na początku leczenia lub po przejściu z terapii innymi lekami na leczenie lekiem Ramises®. W ciągu kilku godzin po przyjęciu pierwszej dawki lub po kolejnym zwiększeniu dawki nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do doustnego stosowania.

Lek Ramises® zaleca się przyjmować codziennie o tej samej porze. Lek można przyjmować przed, podczas lub po posiłku, ponieważ przyjmowanie pokarmu nie wpływa na jego biodostępność. Tabletki Ramises® należy połykać całkowicie, popijając wodą. Nie wolno ich żuć ani kruszyć.

W przypadku niemożności stosowania zaleconej dawki należy stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu.

Dorośli.

Pacjenci stosujący diuretyki. Na początku leczenia ramiprylem może wystąpić hipotensja tętnicza, której rozwój jest bardziej prawdopodobny u pacjentów jednocześnie przyjmujących diuretyki. W takich przypadkach zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ u tych pacjentów możliwe jest obniżenie OBJ i/lub stężenia elektrolitów.

Jeśli to możliwe, zaleca się przerwanie stosowania diuretyków 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem Ramises® (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić diuretyku, leczenie ramiprylem należy rozpocząć od dawki 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu). Należy dokładnie kontrolować funkcję nerek oraz stężenie potasu we krwi. Dalsze dawkowanie ramiprylu należy dostosować w zależności od docelowego poziomu ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od cech stanu pacjenta (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”) oraz wyników kontrolnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Ramises® można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi klasami leków przeciwnadciśnieniowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Dawka początkowa. Leczenie lekiem Ramises® należy rozpoczynać stopniowo, od zaleconej dawki początkowej 2,5 mg na dobę.

U pacjentów z istotnym aktywowaniem RAAS po przyjęciu dawki początkowej może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. U takich pacjentów zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu), a leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem medycznym (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę można podwajać co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia docelowego poziomu ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka leku Ramises® wynosi 10 mg na dobę. Ogólnie lek należy przyjmować 1 raz na dobę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Dawka początkowa. Zalecaną dawką początkową ramiprylu jest 2,5 mg 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Zaleca się podwojenie dawki po 1–2 tygodniach leczenia, a następnie – po kolejnych 2–3 tygodniach – zwiększenie jej do docelowej dawki utrzymującej 10 mg 1 raz na dobę.

Leczenie choroby nerek.

Pacjenci z cukrzycą i mikroalbuminurią.

Dawka początkowa. Zalecaną dawką początkową ramiprylu jest 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę należy zwiększać. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg, a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia – do 5 mg.

Pacjenci z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.

Dawka początkowa. Zalecaną dawką początkową ramiprylu jest 2,5 mg 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę należy zwiększać. Po 1–2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 5 mg, a następnie po kolejnych 2–3 tygodniach leczenia – do 10 mg. Docelowa dawka dzienna wynosi 10 mg.

Pacjenci z niecukrzycową nefropatią, o czym świadczy obecność makroproteinurii ≥ 3 g/dobę.

Dawka początkowa. Zalecaną dawką początkową ramiprylu jest 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta lek w dalszym leczeniu dawkę należy zwiększać. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg, a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia – do 5 mg.

Niewydolność serca z objawami klinicznymi.

Dawka początkowa. U pacjentów, których stan ustabilizował się po leczeniu diuretykami, zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu) na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę ramiprylu należy dobrać poprzez jej podwajanie co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki dobowej 10 mg. Zaleca się podzielenie dawki na 2 dawki.

Wtórna profilaktyka po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Dawka początkowa. Pacjentom, których stan jest klinicznie i hemodynamicznie stabilny, 48 godzin po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego, należy przepisać dawkę początkową 2,5 mg 2 razy na dobę przez 3 dni. Jeśli dawka początkowa 2,5 mg jest źle tolerowana, należy stosować dawkę 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę przez 2 dni, a następnie zwiększyć do 2,5 mg i 5 mg 2 razy na dobę. Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Następnie dawkę dobową należy zwiększać poprzez jej podwajanie w odstępach 1–3 dni aż do osiągnięcia docelowej dawki utrzymującej 5 mg 2 razy na dobę.

Jeśli to możliwe, dawkę utrzymującą na dobę należy podzielić na 2 dawki.

Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężką (klasa czynnościowa IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) niewydolnością serca bezpośrednio po zawałcie mięśnia sercowego nadal jest niewystarczające. Jeśli jednak podjęto decyzję o leczeniu takich pacjentów, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę, a każdą jej zwiększenie należy prowadzić z nadzwyczajną ostrożnością.

Kategorie specjalne pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Dawkę dzienną u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”):

• jeśli klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min, nie ma potrzeby dostosowywania dawki początkowej (2,5 mg/dobę), a maksymalna dawka dzienna wynosi 10 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 30–60 ml/min, nie ma potrzeby dostosowywania dawki początkowej (2,5 mg/dobę), a maksymalna dawka dzienna wynosi 5 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–30 ml/min, dawkę początkową dzienną stanowi 1,25 mg/dobę (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dzienna – 5 mg;
• pacjenci z nadciśnieniem tętniczym poddawani hemodializie: podczas hemodializy ramipryl jest niewielko usuwany; dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dzienna – 5 mg; lek należy przyjmować kilka godzin po przeprowadzeniu sesji hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Leczenie ramiprylem u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, a maksymalna dawka dzienna w takich przypadkach powinna wynosić 2,5 mg.

Pacjenci w wieku starszym. Dawka początkowa powinna być niższa, a dalsze dozowanie należy prowadzić bardziej stopniowo ze względu na wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych efektów, szczególnie u bardzo starych i osłabionych pacjentów. W takich przypadkach należy przepisać niższą dawkę początkową – 1,25 mg ramiprylu (stosować ramipryl w odpowiednim dawkowaniu).

(patrz również powyższa informacja dotycząca dawkowania leku u pacjentów przyjmujących diuretyki).

Dzieci.

Leku Ramises® nie zaleca się stosować dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa tego leku u takich pacjentów są niewystarczające.

Przedawkowanie.

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych (z nasiloną hipotensją tętniczą, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz niewydolność nerek. Za stanem pacjenta należy dokładnie obserwować i stosować terapię objawową i wspierającą. Do proponowanych działań terapeutycznych należą wczesna detoksykacja (przemywanie żołądka, podawanie sorbentów) oraz działania skierowane na przywrócenie stabilności hemodynamicznej, w tym podawanie agonistów alfa-1 adrenoreceptorów lub angiotensyny II (angiotensynamidu). Ramiprat, aktywny metabolit ramiprylu, słabo usuwany jest z krwiobiegu ogólnego przez hemodializę.

Niepożądane działania.

Profil bezpieczeństwa ramiprilu obejmuje dane dotyczące trwałego kaszlu oraz działań związanych z hipotensją tętniczą. Do poważnych niepożądanych działań należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia funkcji wątroby lub nerek, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza.

Częstość występowania niepożądanych działań sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się stopnia ich powagi.

Populacja pediatryczna. Bezpieczeństwo stosowania ramiprilu oceniano u 325 dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 16 lat w ramach dwóch badań klinicznych. Według wyników charakter i nasilenie działań niepożądanych u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, jednak częstość występowania niektórych reakcji u dzieci była wyższa niż u dorosłych, a mianowicie:

Tachykardia, uczucie zatkania nosa i katar: często (od ≥ 1/100 do < 1/10) u populacji pediatrycznej oraz rzadziej: nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100) u pacjentów dorosłych.

Zapalenie spojówek: często (od ≥ 1/100 do < 1/10) u populacji pediatrycznej oraz rzadziej: rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Dreszcze i pokrzywka: nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100) u populacji pediatrycznej oraz rzadziej: rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Ogólny profil bezpieczeństwa ramiprilu u dzieci i dorosłych nie różni się istotnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym działaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku.

Personel medyczny powinien zgłaszać przypadki wszelkich działań niepożądanych za pomocą systemu farmakonadzoru Ukrainy.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. Po 1 lub 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Adres siedziby producenta i miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.