Ramipryl Astrа

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ramipryl Astrа

Skład:

substancja czynna: ramipryl;

1 tabletka 5 mg zawiera ramiprylu 5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), skrobię prażelatynizowaną, sól sodową kwasu stearylofumarowego, tlenek żelaza czerwony (E 172);

1 tabletka 10 mg zawiera 10 mg ramiprylu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), skrobię prażelatynizowaną, sól sodową kwasu stearylofumarowego.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym z zaokrąglonymi krawędziami i podziałką, od bladoróżowego do różowego; na powierzchni tabletek dopuszczalne są wtrącenia;

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym z zaokrąglonymi krawędziami i podziałką, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

Inhibitory ACE jednoskładnikowe. Ramipryl. Kod ATC C09A A05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ramiprylat, aktywny metabolit prolek – ramiprylu, jest inhibitorem enzymu dipeptydylowęglanowęglanazę I (synonimy: ACE, kinaza II). W osoczu i tkankach enzym ten katalizuje przemianę angiotensyny I w angiotensynę II (aktywną substancję zwężającą naczynia) oraz rozkład aktywnego wazodylatacyjnego bradykininy. Ograniczenie powstawania angiotensyny II i hamowanie rozkładu bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń. Ponieważ angiotensyna II stymuluje również uwalnianie aldosteronu, ramiprylat powoduje zmniejszenie sekrecji aldosteronu. Odpowiedź na monoterapię inhibitorami ACE była średnio mniej wyrażona u pacjentów rasy negroidalnej (pochodzenia afro-karaibskiego) z nadciśnieniem tętniczym (populacja charakteryzująca się niskim poziomem reniny przy nadciśnieniu tętniczym) niż u pacjentów należących do innych ras.

Właściwości przeciw nadciśnieniowe. Stosowanie ramiprylu prowadzi do istotnego obniżenia obwodowego ciśnienia tętniczego. Zazwyczaj nie występuje istotna zmiana przepływu osoczowego przez nerki ani szybkości filtracji kłębuszkowej. Stosowanie ramiprylu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji poziomej, jak i pionowej, bez towarzyszącego kompensacyjnego wzrostu częstości akcji serca.

U większości pacjentów efekt przeciw nadciśnieniowy pojawia się w ciągu 1–2 godzin po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku. Maksymalny efekt po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki występuje zazwyczaj po 3–6 godzinach. Efekt przeciw nadciśnieniowy po przyjęciu pojedynczej dawki utrzymuje się zazwyczaj przez 24 godziny.

Przy długotrwałym leczeniu z zastosowaniem ramiprylu maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy rozwija się po 3–4 tygodniach. Udowodniono, że przy długotrwałej terapii efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się przez 2 lata.

Nagłe przerwanie przyjmowania ramiprylu nie powoduje szybkiego i nadmiernego wzrostu ciśnienia tętniczego (zjawisko odbicia).

Niewydolność serca. Udowodniono, że ramipryl stosowany jako uzupełnienie tradycyjnej terapii diuretykami oraz, jeśli konieczne, glikozydami nasercowymi, jest skuteczny u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych II–IV wg NYHA. Lek korzystnie wpływa na hemodynamikę serca (obniżenie ciśnienia wstępnej napełnienia lewej i prawej komory, całkowitego obwodowego oporu naczyniowego, zwiększenie frakcji wyrzutowej serca i poprawa wskaźnika sercowego). Lek zmniejsza również aktywację układu neuroendokrynnego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego/ochrona nerek

Przeprowadzono badanie zapobiegawcze z kontrolą placebo (badanie HOPE) z udziałem ponad 9200 pacjentów, którzy oprócz standardowej terapii otrzymywali ramipryl. W badaniu uczestniczyli pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby układu sercowo-naczyniowego po przebytym chorobie sercowo-naczyniowym aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych) lub pacjenci z cukrzycą, którzy mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka (udokumentowana mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu ogólnego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości lub palenie tytoniu).

Badanie to wykazało, że ramipryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania zawału mięśnia sercowego, śmierci sercowo-naczyniowej oraz udaru mózgu zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu (pierwotny złożony punkt końcowy).

Tabela 1

Badanie HOPE: główne wyniki

W trakcie badania MICRO-HOPE, zaplanowanego wcześniej jako część badania HOPE, oceniano wpływ dodania ramiprilu w dawce 10 mg do istniejącej terapii w porównaniu z placebo u 3577 pacjentów w wieku od 55 lat (bez górnego ograniczenia wieku) z prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym, z których większość cierpiała na cukrzycę typu 2 (i miała co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego).

Wyniki analizy pierwotnej wykazały, że u 117 (6,5 %) uczestników badania przyjmujących ramipril oraz u 149 (8,4 %) uczestników przyjmujących placebo rozwinęła się wyraźna niefropatia, co odpowiada względnemu zmniejszeniu ryzyka o 24 %; 95 % CI [3–40], p = 0,027.

Badanie REIN, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z grupami równoległymi, przeprowadzono w celu oceny wpływu leczenia ramiprilem na tempo spadku szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) u 352 pacjentów z prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym (w wieku 18–70 lat), u których stwierdzono łagodną (średnia wydzielona z moczem ilość białka > 1 i < 3 g na dobę) lub ciężką (≥ 3 g na dobę) proteinurię w przebiegu przewlekłej niefropatii niecukrzycowej. Obie podgrupy zostały prospektywnie zstratfikowane.

Wyniki analizy głównych pacjentów z najcięższą proteinurią (podgrupa, której udział w badaniu został przedwcześnie zakończony, ponieważ wykazano korzyść z leczenia w grupie ramiprilu) wykazały, że średnie tempo spadku eGFR na miesiąc było niższe przy stosowaniu ramiprilu niż przy stosowaniu placebo: −0,54 (0,66) w porównaniu z −0,88 (1,03) ml/min/miesiąc, p = 0,038. Różnica międzygrupowa wyniosła zatem 0,34 [0,03–0,65] ml/min/miesiąc, co odpowiada około 4 ml/min/rok; 23,1 % pacjentów z grupy ramiprilu osiągnęło złożoną wtórną punkcję końcową – podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu i/lub zaawansowaną niewydolność nerek (potrzeba dializy lub przeszczepienia nerki) – w porównaniu z 45,5 % w grupie placebo (p = 0,02).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). W dwóch dużych randomizowanych badaniach kontrolowanych [ONTARGET (badanie wpływu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprilem na ogólną punkcję końcową) i VA NEPHRON-D (badanie niefropatii cukrzycowej u weteranów)] oceniano stosowanie kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET przeprowadzono u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową w wywiadzie lub z cukrzycą typu 2 i współistniejącymi objawami uszkodzenia narządów docelowych. W badaniu VA NEPHRON-D wzięli udział pacjenci z cukrzycą typu 2 i niefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnych korzyści z terapii skojarzonej w odniesieniu do skutków nerek i/lub sercowo-naczyniowych oraz śmiertelności, natomiast zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, wyniki te dotyczą również innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Z tego względu nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Badanie ALTITUDE (badanie wpływu aliskirenu na stan pacjentów z cukrzycą typu 2 z wykorzystaniem sercowo-naczyniowych i nerkowych punktów końcowych) oceniało korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema chorobami. Badanie to zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków klinicznych. W grupie przyjmującej aliskiren zaobserwowano większą częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów mózgu oraz zwiększoną częstość poważnych działań niepożądanych stanowiących szczególną troskę (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia czynności nerek).

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego. W badaniu AIRE wzięło udział ponad 2000 pacjentów z objawami przemijającej/stałej niewydolności serca po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Leczenie ramiprilem rozpoczynano 3–10 dni po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego. Badanie to wykazało, że po zakończeniu okresu dalszej obserwacji, który wynosił średnio 15 miesięcy, śmiertelność w grupie przyjmującej ramipril wyniosła 16,9 %, a w grupie placebo – 22,6 %. Oznacza to bezwzględne zmniejszenie śmiertelności o 5,7 % oraz względne zmniejszenie ryzyka o 27 % (95 % CI [11–40 %]).

Populacja pediatryczna. W trakcie randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo klinicznego badania z udziałem 244 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (u 73 % z nich z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym) w wieku 6–16 lat uczestnicy otrzymywali niskie, średnie lub wysokie dawki ramiprilu w celu osiągnięcia stężenia ramiprilatu w osoczu odpowiadającego zakresowi dawek dla dorosłych 1,25 mg, 5 mg i 20 mg, obliczonych na masę ciała. Po zakończeniu okresu 4 tygodni stwierdzono, że ramipril był nieskuteczny w odniesieniu do punktu końcowego – obniżenia ciśnienia tętniczego skurczowego, jednak obniżał ciśnienie rozkurczowe przy stosowaniu najwyższej dawki z badanego zakresu. Wykazano, że zarówno średnie, jak i wysokie dawki ramiprilu obniżają ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe o istotną statystycznie wartość u dzieci z potwierdzonym nadciśnieniem tętniczym.

Takiego efektu nie zaobserwowano w trakcie 4-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego badania z zwiększaniem dawki, w którym oceniano efekt odstawienia leku i w którym wzięło udział 218 pacjentów pediatrycznych w wieku 6–16 lat (u 75 % z nich z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym). W trakcie tego badania po odstawieniu leku zaobserwowano umiarkowane odbicie wzrostu zarówno ciśnienia rozkurczowego, jak i skurczowego, jednak nie było ono statystycznie istotne dla powrotu ciśnienia do poziomu wyjściowego we wszystkich grupach dawkowania z badanego zakresu ramiprilu [niskie dawki (0,625–2,5 mg), średnie dawki (2,5–10 mg) lub wysokie dawki (5–20 mg)] obliczonych na masę ciała. W badanej populacji pediatrycznej ramipril nie wykazywał liniowego zależnego od dawki efektu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu ramipril jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1 godziny. Ze względu na ilość substancji wykrytej w moczu, stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56 % i nie jest istotnie wpływowany przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprilatu po doustnym podaniu ramiprilu w dawce 2,5 mg i 5 mg wynosi 45 %.

Cmax ramiprilatu, jedynego aktywnego metabolitu ramiprilu, osiągane jest 2–4 godziny po przyjęciu ramiprilu. Po stosowaniu zwykłych dawek ramiprilu raz dziennie stężenie równowagowe ramiprilatu w osoczu osiągane jest około 4. dnia leczenia.

Rozkład. Wiązanie ramiprilu z białkami osocza wynosi około 73 %, a ramiprilatu – 56 %.

Metabolizm. Ramipril jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprilatu, diketopiperazynowego esteru, diketopiperazynowego kwasu oraz glukuronidów ramiprilu i ramiprilatu.

Eliminacja. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Spadek stężenia ramiprilatu w osoczu ma charakter wielofazowy. Ze względu na silne nasycalne wiązanie z ACE i powolną dysocjację z enzymem, ramiprilat ma przedłużoną fazę eliminacji końcowej przy bardzo niskich stężeniach w osoczu.

Po podawaniu powtarzanych dawek ramiprilu raz dziennie efektywny okres półtrwania wynosi 13–17 godzin dla dawek 5–10 mg i więcej dla niższych dawek (1,25–2,5 mg). Różnica wynika z faktu, że zdolność enzymu do wiązania się z ramiprilatem jest nasycalna.

Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku ani ramipril, ani jego metabolit nie były wykrywane w mleku matki. Jednak nie wiadomo, jaki efekt ma wielokrotne przyjmowanie.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wydalanie ramiprilatu przez nerki jest zmniejszone, a klirens nerkowy ramiprilatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Powoduje to wzrost stężenia ramiprilatu w osoczu, który spada wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprilu prowadzący do powstania ramiprilatu był opóźniony z powodu zmniejszonej aktywności esteraz wątrobowych, a stężenie ramiprilu w osoczu u tych pacjentów było podwyższone. Jednak maksymalne stężenie ramiprilatu u tych pacjentów nie różniło się od stężenia u osób z prawidłową czynnością wątroby.

Karmienie piersią. Po podaniu jednorazowej dawki ramiprilu jego stężenie w mleku matki było poniżej granicy wykrywalności. Jednak efekt przy wielokrotnym stosowaniu jest nieznany.

Populacja pediatryczna. Profil farmakokinetyczny ramiprilu badano u 30 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 2–16 lat z masą ciała >10 kg. Po podaniu dawek od 0,05 do 0,2 mg/kg ramipril był szybko i w znacznym stopniu metabolizowany do ramiprilatu. Cmax ramiprilatu osiągane było po 2–3 godzinach. Klirens ramiprilatu istotnie korelował z logarytmem masy ciała (p < 0,01) oraz z dawką leku (p < 0,001). Klirens i objętość rozkładu zwiększały się wprost proporcjonalnie do wieku dzieci w każdej grupie dawkowania. Po zastosowaniu dawki 0,05 mg/kg u dzieci osiągnięto poziom ekspozycji porównywalny z ekspozycją u dorosłych po zastosowaniu dawki 5 mg ramiprilu. W wyniku zastosowania dawki 0,2 mg/kg u dzieci osiągano poziom ekspozycji wyższy niż po zastosowaniu maksymalnej zalecanej dawki 10 mg na dobę u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Po doustnym podaniu u gryzoni i psów stwierdzono, że ramipril nie powoduje ostrych zjawisk toksycznych. Badania z długotrwałym doustnym podawaniem leku prowadzono na szczurach, psach i małpach. U wszystkich trzech gatunków zwierząt obserwowano zmiany równowagi elektrolitowej i obrazu krwi. U psów i małp, które otrzymywały lek w dawce 250 mg/kg masy ciała na dobę, zaobserwowano istotne zwiększenie aparatu juxtaglomerularnego, co jest przejawem farmakodynamicznej aktywności ramiprilu. Szczury, psy i małpy tolerowały dobowe dawki leku wynoszące odpowiednio 2; 2,5 i 8 mg/kg masy ciała na dobę. W tym przypadku nie wystąpiły żadne działania niepożądane.

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone na szczurach, królikach i małpach nie wykazały żadnych właściwości teratogennych leku. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność zarówno u samców, jak i u samic szczurów.

Podawanie ramiprilu samicom szczurów w czasie ciąży i laktacji prowadziło do nieodwracalnego uszkodzenia nerek (rozширzenie miedniczki nerkowej) u potomstwa przy zastosowaniu dawek 50 mg/kg masy ciała na dobę i wyższych.

Liczne badania mutagenności z wykorzystaniem różnych systemów testowych nie wykazały mutagennych ani genotoksycznych właściwości ramiprilu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych: zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności sercowo-naczyniowej u pacjentów z:

• znacznym chorobą sercowo-naczyniową o podłożu aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych);
• cukrzycą, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie choroby nerek:

• wczesna cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, potwierdzona występowaniem mikroalbuminurii;
• zaawansowana cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, potwierdzona występowaniem makroproteinurii, u pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• zaawansowana niecukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, potwierdzona występowaniem makroproteinurii ≥ 3 g na dobę (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie niewydolności serca towarzyszącej objawom klinicznym.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca: zmniejszenie śmiertelności w ostrym okresie zawału mięśnia serca u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia ponad 48 godzin po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia serca.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, lub na inne inhibitory ACE (patrz sekcja „Skład”).

W wywiadzie występowanie obrzęku naczynioruchowego (dziedzicznego, idiopatycznego lub wcześniej wystąpiłego pod wpływem stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptorów angiotensyny II).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/valsartanem (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Znaczny dwuboczny zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej przy obecności jednej funkcjonującej nerki.

Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”).

Ramipryl Astrа nie powinien być stosowany u pacjentów z hipotensją tętniczą lub niestabilnym stanem hemodynamicznym.

Jednoczesne stosowanie leku Ramipryl Astrа z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i metod leczenia ekstrakorpowego prowadzących do kontaktu krwi z powierzchniami naładowanymi ujemnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu RAA (renina-angiotensyna-aldosteron) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jedynie jednego leku oddziałującego na układ RAA (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazane kombinacje

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Leczenie ramiprylem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu. Leczenie sakubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki ramiprylu.

Metody terapii ekstrakorpowej, w wyniku których dochodzi do kontaktu krwi z powierzchniami naładowanymi ujemnie, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych membran o wysokiej intensywności przepływu (np. membrany z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu, ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej membrany dializacyjnej lub zastosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej klasy.

Kombinacje wymagające środków ostrożności

Sole potasu, heparyna, moczopędne zatrzymujące potas oraz inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprymina i jej stałe kombinacje z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna). Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu.

Leki przeciwnadciśnieniowe (np. diuretyki) oraz inne substancje mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitraty, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, środki znieczulające, alkohol, baklofen, alfuzozyna, doksazozyna, prazozyna, tamsulozyna, terazozyna). Należy się spodziewać zwiększonego ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” w odniesieniu do diuretyków).

Wazopresyjne sympatykomimetyki oraz inne substancje (np. izoproterenol, dobutamina, dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać efekt przeciwnadciśnieniowy leku. Zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki oraz inne substancje mogące powodować zmiany w obrazie krwi. Zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sole litu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności litu. Należy dokładnie monitorować stężenie litu.

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina. Mogą wystąpić reakcje hipoglikemiczne. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID) oraz kwas acetylosalicylowy. Oczekiwane jest osłabienie efektu przeciwnadciśnieniowego leku Ramipryl Astrа. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może również wiązać się z zwiększone ryzyko zaburzeń funkcji nerek i wzrostem stężenia potasu we krwi.

Sól. Przy nadmiernym spożyciu soli możliwe jest osłabienie efektu hipotensyjnego leku.

Specyficzna hiposensybilizacja. W wyniku hamowania ACE zwiększa się prawdopodobieństwo i nasilenie reakcji anafilaktycznych i anafilaktycznych na jad owadów. Uważa się, że ten efekt może również dotyczyć innych alergenów.

Inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) lub wildaagliptyna. Możliwe jest zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki takie jak inhibitory mTOR (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus) lub wildaagliptyna. Rozpoczynanie takiej terapii należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inhibitory neprylizyny. Donoszono o potencjalnym wzroście ryzyka obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i inhibitora neutralnej endopeptydazy, np. raczekadotrilu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sakubitryl/valsartan. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego.

Szczególne kwestie stosowania.

Grupy pacjentów szczególne

Ciąża. Leczenie inhibitorem ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II nie powinno być rozpoczynane w okresie ciąży. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja leczenia inhibitorem ACE/antagonistami receptorów angiotensyny II jest absolutnie konieczna, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na inny lek przeciwhypertensyjny, którego stosowanie w okresie ciąży uznaje się za bezpieczne. Jak tylko zostanie zdiagnozowana ciąża, leczenie inhibitorem ACE/antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć leczenie innym lekiem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek). W związku z tym podwójna blokada RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli terapia w formie takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie konieczną, powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym oraz dokładnym monitorowaniu czynności nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego.

Nie można stosować jednocześnie inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentów z nerczką cukrzycową.

Pacjenci, u których istnieje szczególne ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej

Pacjenci z istotnie podniesioną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). U pacjentów z istotnie podniesioną aktywnością RAAS istnieje ryzyko nagłego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zaburzeń czynności nerek w wyniku hamowania ACE, szczególnie gdy inhibitor ACE lub lek towarzyszący (diuretyk) jest stosowany po raz pierwszy lub gdy po raz pierwszy zwiększono dawkę. Istotnego podniesienia aktywności RAAS, które wymaga nadzoru medycznego, w tym stałego monitorowania ciśnienia tętniczego, można się spodziewać u pacjentów:

• z ciężką nadciśnieniem tętniczym;
• z niewyrównaną niewydolnością serca;
• z hemodynamicznie istotną przeszkodą przepływu krwi do lub z lewej komory serca (np. z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej);
• z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy obecności drugiej funkcjonującej nerki;
• u których występuje lub może się rozwinąć niedobór płynów lub elektrolitów (w tym u osób przyjmujących diuretyki);
• z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem;
• u których przeprowadza się duże zabiegi chirurgiczne lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą.

Zazwyczaj zaleca się skorygowanie odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące należy starannie ocenić pod kątem ryzyka przeciążenia objętością).

Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego

Pacjenci, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotensji tętniczej. W wstępnej fazie leczenia wymagany jest szczególny nadzór medyczny.

Pacjenci w wieku podeszłym. Patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Zabiegi chirurgiczne. Jeśli to możliwe, leczenie inhibitorami ACE, takimi jak ramipryl, należy przerwać jeden dzień przed przeprowadzeniem zabiegu chirurgicznego.

Kontrola czynności nerek. Czynność nerek należy ocenić przed i podczas leczenia oraz dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii. Szczególnie staranne monitorowanie jest konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje ryzyko zaburzeń czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, po przeszczepieniu nerki, a także w przypadku uszkodzenia naczyń nerkowych, w tym u pacjentów z hemodynamicznie istotnym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Obrzęk naczynioruchowy. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym ramipryl, obserwowano występowanie obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego zwiększa się u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki mogące wywołać obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, everolimus, sirolimus) lub wildaagliptynę lub inhibitory neprylizyny, takie jak raczekadotryl.

Kombinacja ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku rozwoju obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Ramipryl Astrа. Należy niezwłocznie rozpocząć leczenie nagłe. Pacjent powinien pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 12–24 godziny i może zostać wypisany dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lek Ramipryl Astrа, obserwowano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ci pacjenci skarżyli się na ból brzucha (z nudnościami/wymiotami lub bez nich).

Reakcje anafilaktyczne podczas dezynsensybilizacji. Stosowanie inhibitorów ACE zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenie reakcji anafilaktycznych i anafilakto-idowych na jad owadów i inne alergeny. Przed przeprowadzeniem dezynsensybilizacji należy tymczasowo przerwać przyjmowanie leku Ramipryl Astrа.

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lek Ramipryl Astrа, obserwowano wystąpienie hiperkaliemii. Do grupy ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą, pacjenci przyjmujący sole potasu, diuretyki z zachowaniem potasu, a także inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu we krwi, lub pacjenci w stanach takich jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna. Jeśli skojarzone stosowanie powyższych leków jest uznawane za stosowne, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiponatriemia. U niektórych pacjentów przyjmujących ramipryl obserwowano zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego z późniejszym rozwojem hiponatriemii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u osób w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów z ryzykiem rozwoju hiponatriemii.

Neutropenia/agranulocytoza. Rzadko obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, a także trombocytopenii i anemii. Zgłaszano również hamowanie funkcji szpiku kostnego. W celu wykrycia możliwej leukopenii zaleca się kontrolowanie liczby leukocytów we krwi. Częstsze badania są wskazane na początku leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, współistniejącym kolagenozą (np. z toczeniem układowym lub twardziną) lub u tych, którzy przyjmują inne leki mogące powodować zmiany w obrazie krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Różnice etniczne. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, działanie hipotensyjne ramiprylu może być mniej wyrażone u pacjentów rasy czarnej w porównaniu do przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z częstszego występowania nadciśnienia tętniczego z niską aktywnością reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel. Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Typowe jest to, że kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po przerwaniu terapii. W różnicowaniu diagnostycznym kaszlu należy pamiętać o możliwości jego pojawienia się w wyniku stosowania inhibitorów ACE.

Zawartość sodu. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas terapii, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania ramiprylu w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) nie zaleca się przepisywania tego leku kobietom karmiącym piersią; należy preferować inne leki, których stosowanie w okresie laktacji jest bezpieczniejsze, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. objawy obniżenia ciśnienia tętniczego, takie jak zawroty głowy) mogą zaburzać zdolność koncentracji pacjenta i obniżać szybkość jego reakcji, co stanowi ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Zjawisko to zwykle występuje na początku leczenia lub podczas przejścia z terapii innymi lekami na leczenie lekiem Ramipryl Astrа. Po przyjęciu pierwszej dawki lub kolejnego zwiększenia dawki nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami przez kilka godzin.

Sposób stosowania i dawki.

Lek do stosowania doustnego.

Lek Ramipryl Astrа zaleca się przyjmować codziennie o tej samej porze. Lek Ramipryl Astrа można przyjmować przed, podczas i po posiłku, ponieważ przyjmowanie leku z jedzeniem nie wpływa na jego biodostępność. Tabletki Ramipryl Astrа należy połykać całe, popijając wodą. Nie wolno ich żuć ani miać.

W przypadku niemożności stosowania zaleconej dawki należy stosować ramipryl w odpowiedniej dawce.

Odmiana

Pacjenci stosujący leki moczopędne. Na początku leczenia lekiem Ramipryl Astrа może wystąpić hipotensja tętnicza, której rozwój jest bardziej prawdopodobny u pacjentów równocześnie stosujących leki moczopędne. W takich przypadkach zaleca się zachować ostrożność, ponieważ u tych pacjentów może wystąpić zmniejszenie objętości krwi krążącej i/lub stężenia elektrolitów.

Jeśli to możliwe, zaleca się przerwanie stosowania leku moczopędnego 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem Ramipryl Astrа (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić leku moczopędnego, leczenie lekiem Ramipryl Astrа należy rozpocząć od dawki 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce). Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz stężenie potasu we krwi. Dalsze dawkowanie leku Ramipryl Astrа należy dostosować w zależności od docelowego poziomu ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od cech stanu pacjenta (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”) oraz wyników kontrolnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Lek Ramipryl Astrа można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi innych klas (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Dawka początkowa. Leczenie lekiem Ramipryl Astrа należy rozpoczynać stopniowo, począwszy od zalecanej dawki początkowej 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) na dobę.

U pacjentów z wyraźnie aktywowanym układem RAA po przyjęciu dawki początkowej może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. U takich pacjentów zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce), a leczenie należy rozpocząć pod nadzorem medycznym (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. Dawkę można podwajać co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia docelowego poziomu ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka leku Ramipryl Astrа wynosi 10 mg na dobę. Zwykle lek przyjmuje się raz na dobę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl Astrа wynosi 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Zaleca się podwojenie dawki po 1–2 tygodniach leczenia, a następnie po 2–3 kolejnych tygodniach zwiększenie jej do docelowej dawki utrzymania 10 mg raz na dobę.

Leczenie choroby nerek

Pacjenci z cukrzycą i mikroalbuminurią

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl Astrа wynosi 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce), a następnie po kolejnych 2 tygodniach do 5 mg.

Pacjenci z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl Astrа wynosi 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 1–2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 5 mg, a następnie po 2–3 kolejnych tygodniach do 10 mg. Docelowa dawka dzienna wynosi 10 mg.

Pacjenci z niecukrzycową nefropatią, o czym świadczy makroproteinuria ≥ 3 g na dobę

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl Astrа wynosi 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. W zależności od indywidualnej tolerancji leku u pacjenta w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce), a następnie po kolejnych 2 tygodniach do 5 mg.

Ostra niewydolność serca z objawami klinicznymi

Dawka początkowa. U pacjentów, których stan ustabilizował się po leczeniu lekami moczopędnymi, zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. Dawkę leku Ramipryl Astrа dozuje się poprzez jej podwajanie co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki dobowej 10 mg. Dawkę zaleca się podzielić na dwa przyjęcia.

Wtórna profilaktyka po przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca u pacjentów z niewydolnością serca

Dawka początkowa. Pacjentom, których stan jest klinicznie i hemodynamicznie stabilny, 48 godzin po wystąpieniu zawału mięśnia serca, przepisuje się dawkę początkową 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) dwa razy na dobę przez 3 dni. Jeśli dawka początkowa 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) jest źle tolerowana, należy stosować dawkę 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) dwa razy na dobę przez 2 dni, a następnie zwiększyć do 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) i 5 mg dwa razy na dobę. Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) dwa razy na dobę, leczenie należy przerwać.

Dozowanie dawki i dawka utrzymania. Następnie dawkę dobową zwiększa się poprzez jej podwajanie co 1–3 dni aż do osiągnięcia docelowej dawki utrzymania 5 mg dwa razy na dobę.

Jeśli to możliwe, dawkę utrzymania dzienną należy podzielić na dwa przyjęcia.

Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) dwa razy na dobę, leczenie należy przerwać. Doświadczenie leczenia pacjentów z ciężką (klasa czwarta według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)) niewydolnością serca bezpośrednio po zawałcie mięśnia serca jest nadal niewystarczające. Jeśli jednak podjęto decyzję o leczeniu takich pacjentów tym lekiem, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce) raz na dobę, a każdą jej zwiększenie należy prowadzić z nadzwyczajną ostrożnością.

Osobne kategorie pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Dawkę dzienną u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”):

• jeśli klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min, nie ma potrzeby korygowania dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce)), a maksymalna dawka dzienna wynosi 10 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 30–60 ml/min, nie ma potrzeby korygowania dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce)), a maksymalna dawka dzienna wynosi 5 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–30 ml/min, dawka początkowa dzienna wynosi 1,25 mg/dobę (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce), a maksymalna dawka dzienna wynosi 5 mg;
• pacjenci z nadciśnieniem tętniczym poddawani hemodializie: podczas hemodializy ramipryl jest usuwany w niewielkim stopniu; dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce), a maksymalna dawka dzienna – 5 mg; lek należy przyjmować kilka godzin po zakończeniu sesji hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekiem Ramipryl Astrа należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, a maksymalna dawka dzienna w takich przypadkach powinna wynosić 2,5 mg (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce).

Pacjenci w wieku podeszłym. Dawka początkowa powinna być niższa, a dalsze dozowanie dawki należy prowadzić bardziej stopniowo ze względu na większą możliwość wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie u bardzo starych i osłabionych pacjentów. W takich przypadkach należy przepisać niższą dawkę początkową – 1,25 mg ramiprylu (stosować ramipryl w odpowiedniej dawce).

Zobacz również powyższe informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów stosujących leki moczopędne.

Dzieci.

Lek Ramipryl Astrа nie jest zalecany dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ brakuje wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tego leku u takich pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być nadmierna wazodilatacja obwodowa (z wyraźną hipotensją tętniczą, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz niewydolność nerek. Należy dokładnie obserwować stan pacjenta i stosować leczenie objawowe i wspierające. Do proponowanych działań terapeutycznych należą detoksykacja pierwotna (przemywanie żołądka, podanie sorbentów) oraz działania skierowane na przywrócenie stabilnej hemodynamiki, w tym podanie agonistów receptora α-1-adrenergicznego lub angiotensyny II (angiotensynamidu). Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, słabo usuwa się z krwiobiegu ogólnoustrojowego w trakcie hemodializy.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa leku Ramipryl Astrа obejmuje dane dotyczące trwałego kaszlu oraz reakcji spowodowanych hipotensją tętniczą. Do poważnych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności wątroby lub nerek, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowana jest następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); niezbyt często (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są uporządkowane według malejącego stopnia ich powagi.

Tabela 2

Populacja pediatryczna.
Bezpieczeństwo stosowania ramiprylu oceniano u 325 dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 16 lat w ramach dwóch badań klinicznych. Wyniki wykazały, że charakter i nasilenie działań niepożądanych u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, jednak częstość występowania niektórych działań niepożądanych była u dzieci wyższa niż u dorosłych, a mianowicie:

Tachykardia, zatkanie nosa i katar: często (tj. od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz rzadko (tj. od ≥ 1/1000 do < 1/100) u pacjentów dorosłych.

Zapalenie spojówek: często (tj. od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz bardzo rzadko (tj. od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Drgawki i pokrzywka: rzadko (tj. od ≥ 1/1000 do < 1/100) w populacji pediatrycznej oraz bardzo rzadko (tj. od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Ogólny profil bezpieczeństwa ramiprylu u dzieci i dorosłych nie różni się istotnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze; po 3 blistry w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, woj. kijowskie, rejon butski, miasto Wiśniewe, ul. Kijowska 6.