Prezel 75

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Prezel 75 (PREZEL 75) Prezel 150 (PREZEL 150) Prezel 300 (PREZEL 300)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobią prażonytą, talk;

otoczka kapsułki: żelatyna, woda oczyszczona, sodu laurylosulfan, ditlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla kapsułek 75 mg i 300 mg).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• Kapsułki 75 mg: twarde żelatynowe kapsułki o rozmiarze 4, z czerwonobrunatnym kapturem i częścią korpusu kremowego koloru.
• Kapsułki 150 mg: twarde żelatynowe kapsułki o rozmiarze 2, z kapturem i częścią korpusu kremowego koloru.
• Kapsułki 300 mg: twarde żelatynowe kapsułki o rozmiarze 0, z czerwonobrunatnym kapturem i częścią korpusu kremowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny

W badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neurytalgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawę taką zaobserwowano u 33% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

• Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16. roku życia (n=65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16. roku życia, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów drgawkowych częściowych, oraz otwartego badania oceny bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16. roku życia z epilepsją, wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieci otrzymywały pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/24 h), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/24 h (maksymalnie 600 mg/24 h) lub placebo. Zmniejszenie napadów drgawkowych częściowych o co najmniej 50% w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg/24 h (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/24 h (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów przyjmujących placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny nie osiągnięto mniejszej skuteczności w porównaniu z lamotryginą, zgodnie z oceną końcowego punktu po 6 miesiącach – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceny zapobiegania nawrotom z podwójną fazą ślepego zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym ocena ostrości wzroku, formalna ocena pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) przeprowadzono w ramach kontrolowanych badań klinicznych u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia

Skuteczność leku Prezel ustalono w jednym 14-tygodniowym, podwójnym ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu z randomizowanym odstawieniem (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (powszechny ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również w ocenie ogólnej pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały lek Prezel w dawce 75–450 mg/24 h. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do 15. tygodnia, obliczona za pomocą 11-stopniowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i zmęczenie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu doustnym na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu pojedynczej lub wielokrotnej dawki. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. W stanie stacjonarnym po wielokrotnym podaniu osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia (Cmax) o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak podanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono również, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98% radioaktywności wydalano z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9% podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie obserwowano racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami czynności nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia czynności wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/24 h, 5 mg/kg/24 h, 10 mg/kg/24 h oraz 15 mg/kg/24 h w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynika z 43% wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6. roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci od 7. roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3. miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci starsi

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami czynności nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobową 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężeń w osoczu matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/24 h) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/24 h lub w maksymalnej dawce 600 mg/24 h, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/24 h. Obliczone dawki stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Lek Prezel wskazany jest w leczeniu bólu neuropatycznego pochodzenia obwodowego lub centralnego u dorosłych.

• Epilepsja

Lek Prezel wskazany jest u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Lek Prezel wskazany jest w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza populacyjna farmakokinetyki

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrygyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretysteron oraz (lub) etyniloestradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretysteronem i/lub etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może potęgować działanie etanolu i lorazepamu.

W okresie nadzoru pozarejestrowego zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i zgonów u pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz opioidy i/lub inne leki hamujące funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie ustalą, jakie efekty może wywoływać ten lek.

Zaburzenia wzroku

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuacji terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (zob. sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zarejestrowano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współlekujących leków przeciwpadaczkowych

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współlekujących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli napadów w wyniku dodania pregabaliny, w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, hiperhidroza i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współlekujących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe wskutek różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie obserwować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć stosowność przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Zgłaszano zjawiska związane z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zatorowość jelit, zatorowość jelit paralityczna, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. W przypadku stosowania łączonego pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (zob. sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących pregabalinę jednocześnie z opioidem zaobserwowano zwiększone ryzyko śmierci związanej z opioidami w porównaniu ze stosowaniem opioidów samodzielnie (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19 - 2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04 - 2,22]), a także obserwowano tendencję do większego ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (>300 mg, aOR 2,55 [95 % CI, 1,24 - 5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjentów pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zarejestrowano przypadki uzależnienia, przekraczania przepisanej dawki; zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Nietolerancja laktozy

Lek Prezel zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji.

Ciąża

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania pregabaliny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Lek Prezel nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią

W niewielkiej ilości pregabalina została wykryta w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceniającego wpływ pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg dziennie. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu rozrodczości u samic szczurów zaobserwowano niekorzystny wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu rozrodczości u samców szczurów zaobserwowano niekorzystny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Pregabalina może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Pregabalina może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie ustalą, czy ten lek wpływa na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Prezel przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową dzieli się na 2–3 dawki.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromyalgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkowe korzyści; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabaliny

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabaliny należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz punkty «Szczególne środki ostrożności» i «Działania niepożądane»).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), dawkę należy dostosować indywidualnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową rozumie się jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na zaburzenia funkcji nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Prezel u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia nie zostały ustalone. Dotychczas dostępne informacje przedstawiono w działach „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie nie można podać żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o napadach drgawkowych.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspierających, a w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badającym pregabaliny uczestniczyło ponad 8900 pacjentów, z których 5600 to uczestnicy podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. W wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalin i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do przerwania leczenia w grupie pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta; efekty te są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości efekty uboczne są uporządkowane według malejącego nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości efektów ubocznych ogólnie, szczególnie efektów ubocznych ze strony OUN, w szczególności senności (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie gardła i nosa.

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Często: stan euforyczny, dezorientacja, pobudzenie, bezsenność, obniżenie libidu.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidu, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letargia.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonie, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskinezja, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, ustrój, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedobory, apatia, parestezje w okolicy ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, deliryj, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, zwiększone łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwotok do oka, światłocienie, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość oka, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie tunic oka.

Ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperakuzja.

Ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe zwolnienie rytmu, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: przedłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia ze strony naczyń

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, ciepłota, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, zapalenie nosa, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, kichanie.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zęby.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadpotliwość, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczające zapalenie skóry, zapalenie skóry typu likenoidalnego, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, dolegliwości przy oddawaniu moczu, albuminuria, krwiomocz, kamica nerek, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólna słabość, niedobory, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, fibroza przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabalinem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie reakcje jak: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypowe, drgawki, nerwowość, depresja, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie trzech badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z napadami częściowymi, n=295; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie gardła i nosa (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzeń efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze. Po 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Ind-Swift Limited, Indie.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Of. NH-21, Village Jawaharpur, Tehsil Dera Bassi, district S.A.S. Nagar (Mohali), IN-140507, Indie.