Pregamma

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregamma

Skład:

substancja czynna: pregabalina (pregabalin);

1 kapsułka zawiera 25 mg, 50 mg, 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobię prażelowaną, stearynian magnezu, twarde kapsułki żelatynowe (żelatyna, woda oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki twarde 25 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiar nr 4, o białym korpuszku i białej pokrywce, zawierające proszek od białego do niemal białego;

kapsułki twarde 50 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiar nr 4, o białym korpuszku i białej pokrywce, zawierające proszek od białego do niemal białego;

kapsułki twarde 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiar nr 4, o białym korpuszku i białej pokrywce, zawierające proszek od białego do niemal białego;

kapsułki twarde 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiar nr 2, o nieprzezroczystej białej pokrywce i korpuszku, zawierające proszek od białego do niemal białego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Pregabalina. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina – jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowego kwasu].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

Pregabalina jest skuteczna u pacjentów z neuropatią cukrzycową, neuralgią pogostrzową oraz uszkodzeniami rdzenia kręgowego. Skuteczność leku przy innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Ustalono, że profile bezpieczeństwa i skuteczności leczenia pregabaliną przy długości terapii do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę są podobne.

Podczas stosowania pregabaliny w leczeniu bólu neuropatycznego przez okres do 12 tygodni, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

• Epilepsja *

Leczenie wspomagające

Profile bezpieczeństwa i skuteczności pregabaliny były podobne przy stosowaniu przez 12 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę lub 3 razy na dobę. Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u młodzieży nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z napadami częściowymi były podobne do tych występujących u dorosłych. Stwierdzono, że gorączka oraz infekcje dróg oddechowych górnych u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą)

Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu stosowania pregabaliny.

• Fibromialgia *

Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawa dodatkowo została wykazana w ocenie ogólnej pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromialgii.

Dzieci

Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u młodzieży był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu doustnym na czczo i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) we krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Przy wielokrotnym stosowaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Prędkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30 % i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak jednoczesne przyjmowanie pregabaliny z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

Pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i przenika do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % substancji radioaktywnej wydalało się z moczem w niezmienionej formie. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % od podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej formie, głównie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”, „Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny we krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny we krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny we krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydawany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny we krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny badano u dzieci z epilepsją. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43 % u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres końcowy półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6. roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci w wieku od 7 lat.

Stwierdzono, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3. miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Dzieci” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny przy doustnym podawaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią

Karmienie piersią nie wpływało lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny przy dawkowaniu 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna wynosi 300 mg). Pregabalina przenika do mleka matki, przy czym jej średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 76 % stężenia we krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 mg/kg/dobę lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dawki dobowej matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Lek Pregamma jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja

Lek Pregamma jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z drugaryczną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Lek Pregamma jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabin i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwdziałające, noretynodron i/lub etynylowy estradiol

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami przeciwdziałającymi, noretynodronem i/lub etynylem estradiolu nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z tych leków.

Leki oddziałujące na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. Zgłaszano występowanie niewydolności oddechowej, śpiączki i skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalinę wraz z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane stosowaniem oksykodonu.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała w trakcie terapii pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Opisywano występowanie reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego, jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko opisywano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Pacjentom przepisującym lek Pregamma należy poinformować o objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Opisywano również przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstość występowania zmian na dnie oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Opisywano również reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Opisywano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Przerywanie stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Do tej pory brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Niewydolność serca

Zarejestrowano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po odstawieniu pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

W trakcie leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość reakcji niepożądanych, a także reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspasmodycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddechowa

Opisywano ciężką depresję oddechową w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub chorobami neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem leków działających depresyjnie na OUN, oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzyko samobójcze

Opisywano przypadki myśli/powagania samobójczego u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka samobójczego. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. W okresie postmarketingowym u pacjentów przyjmujących pregabalinę obserwowano przypadki myśli/powagania samobójczego (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu badania z własnym kontrolowaniem (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowego wystąpienia zachowania samobójczego i śmierci w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli/powagania samobójczego oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się takich objawów pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się o pomoc medyczną. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliną w przypadku wystąpienia myśli/powagania samobójczego.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek opisywano zjawiska związane z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zatorowość jelit, zatorowość paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu retrospektywnym wykazano, że pacjenci przyjmujący pregabalinę jednoczesnie z opioidami mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z samodzielnym stosowaniem opioidów (skorygowane współczynniki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko zaobserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04–2,22]), obserwowano tendencję do wyższego ryzyka przy stosowaniu wysokich dawek pregabaliny (> 300 mg, aOR 2,51 [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych. Opisywano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z historią nadużywania różnych substancji mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia podczas stosowania pregabaliny, dlatego należy stosować ten lek z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjenci otrzymujący leczenie pregabaliną powinni być monitorowani pod kątem wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i pojawienie się zachowań skierowanych na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Opisywano takie objawy jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane***”*** ). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Jeśli konieczne jest odstawienie pregabaliny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja**«** Sposób stosowania i dawki»).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia

Opisywano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone rozwoju (WWR) u przyszłego dziecka. Lek Pregamma nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia pregabaliną (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”).

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę leku, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalinę przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalinę może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone rozwoju (WWR)

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet, które stosowały pregabalinę w pierwszym trymestrze, wykazały większą częstość występowania poważnych WWR wśród dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), które były narażone na działanie pregabaliny w życiu płodowym w porównaniu z populacją dzieci, które nie były na nią narażone (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko rozwoju poważnych WWR wśród dzieci, które były narażone na działanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci, które nie były na nią narażone (skorygowany wskaźnik częstości i 95 % CI: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z populacją, która była narażona na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza specyfiki WWR wykazała wyższe ryzyko rozszczepień orofacjalnych i wad oczu, układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, ale wskaźniki były niskie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Lek Pregamma nie powinien być stosowany w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (stosować tylko wtedy, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres laktacji

Pregabalinę przenika do mleka kobiecego. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg dziennie. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu płodności u samców szczurów również zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pregabalin może nieznacznie lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Pregamma należy przyjmować niezależnie od przyjmowania posiłków.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300–450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których stosowanie dawki 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkowe korzyści; ponadto taka dawka miała gorszą tolerancję. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabalinem

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, co najmniej przez jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszać indywidualnie, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który należy wyznaczyć według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1).

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zaleceniami dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

+ Dawką uzupełniającą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny z powodu zaburzeń funkcji nerek (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Dostępne do tej pory informacje przedstawiono w punkcie „Reakcje niepożądane”, a także w punktach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak biorąc pod uwagę te informacje, niemożliwe jest podanie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Również napływały doniesienia o napadach drgawkowych.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty niepożądane

W badaniach najczęściej występującymi efektami niepożądanymi były zawroty głowy i senność. Efekty niepożądane były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty niepożądane, które występowały częściej niż po podaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta. Efekty niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania, efekty niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszania się nasilenia objawów.

Wskazane efekty niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość występowania efektów niepożądanych oraz częstość efektów niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Układ krwi i układ limfatyczny

Rzadko: neutropenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Przemiana materii i zaburzenia metaboliczne

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Układ nerwowy

Często: nastrój euforyczny, dezorientacja, pobudzenie, drażliwość, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie psychoruchowe, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie hamowania, myśli/samobójcze zachowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Nieznana częstość: uzależnienie lekowe.

Układ nerwowy

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, działanie sedytywne, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonie, utrata przytomności, nadmierna aktywność psychoruchowa, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefluksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, niedobór samopoczucia, apatia, parestezje w okolicy ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Oczy

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia w polu widzenia, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, fotofobia, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zmiana percepcji głębi, midryaza, szkojenie, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, ekzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie tunic ocznych.

Układ słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Serce

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Naczynia

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Układ oddechowy, płuca i klatka piersiowa

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Nieznana częstość: osłabienie oddychania.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy przyzębowej.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne pocenie się, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, odłuszczeniowy zapalenie skóry, zapalenie skóry typu likenoidalne, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka posocznicza, purpura, wysypka pustulopodobna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Nerki i drogi moczowe

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, dysmenorea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie jąder.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliniem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawka” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony podczas badań przeprowadzonych u dzieci z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęściej występującymi efektami niepożądanymi były senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Dzieci”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych

Zgłaszanie efektów niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 kapsułek w blistrze. 2 lub 4 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd/

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India/
SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.