Pregalika

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregalika (PREGALICA)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia żelatynowana, manitol (E 421), talk.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• kapsułki 75 mg: biały proszek w twardej kapsułce żelatynowej z białym korpuszem i czerwono-pomarańczową czapką, z oznaczeniem „75” na korpusie;
• kapsułki 150 mg: biały proszek w twardej kapsułce żelatynowej z białym korpuszem i białą czapką, z oznaczeniem „150” na korpusie;
• kapsułki 300 mg: biały proszek w twardej kapsułce żelatynowej z białym korpuszem i czerwono-pomarańczową czapką, z oznaczeniem „300” na korpusie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

• Ból neuropatyczny.

W badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność środka leczniczego w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania środka leczniczego dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których środek leczniczy stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % w skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, taką poprawę obserwowano u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % w skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne. Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów drgawkowych częściowych, oraz otwartego badania bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakokinetyka”). W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów drgawkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginą, zgodnie z oceną po 6 miesiącach w punkcie końcowym – brak napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepią fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona do oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu. W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % w całkowitej liczbie punktów według skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków to zjawisko ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia.

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepiem placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu z randomizowanym odstawieniem (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę wykazano również w ogólnej ocenie pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwdrgawkowe oraz u pacjentów z bólem przewlekłym.

Wchłanianie.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjęciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny jednocześnie z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład.

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów oraz do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znakowanej radioaktywną znacznikową około 98 % radioaktywnej substancji wydalało się z moczem w niezmienionej formie pregabaliny. Frakcja N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu środka leczniczego, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9 % podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki środka leczniczego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20 %). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężeń pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ środek leczniczy wydala się głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę środka leczniczego, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynikało ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥30 kg. Ostateczny okres półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku do 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku starszym.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek związaną z wiekiem może być potrzebne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią.

Farmakokinetykę pregabaliny po jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobowe 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Te obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny.

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych. Epilepsja.

Jako leczenie wspomagające napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Leczenie uogólnionego zaburzenia lżeńskiego u dorosłych.

Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiej biotransformacji w organizmie człowieka (≤2 % dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W związku z tym w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwhormonalne doustne, noretysteron oraz (i/lub) etyniloestradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami przeciwhormonalnymi, noretysteronem oraz (i/lub) etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W kontrolowanych badaniach klinicznych jednoczesne wielokrotne doustne stosowanie pregabaliny z oksykodonem, lorazepadem lub etanolem nie prowadziło do klinicznie istotnego wpływu na funkcję oddechową. Istnieją dane o przypadkach niewydolności oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i innymi lekami depresyjnymi działania na OUN, szczególnie u pacjentów nadużywających tych substancji. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku.

Specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku nie przeprowadzono. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliniem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Istnieją doniesienia o występowaniu reakcji nadwrażliwości, w tym o obrzęku naczynioruchowym, podczas stosowania pregabaliniu. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolice ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliniu należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne.

Rzadko opisywano ciężkie skórne działania niepożądane związane z leczeniem pregabaliniem, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, które mogą zagrozić życiu lub mieć śmiertelny przebieg.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach reakcji skórnych i należy dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliniu i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliniu wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów starszych. Istnieją doniesienia o przypadkach utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych podczas stosowania pregabaliniu. Z tego względu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe działania tego leku.

Zaburzenia wzroku.

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalini niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuacji terapii. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalini niż u pacjentów z grupy placebo; częstość występowania zmian na dnie oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Istnieją doniesienia o działaniach niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas stosowania pregabaliniu, w tym o utracie wzroku, nieostrości widzenia lub innych zmianach ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliniu objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek.

Donoszono o przypadkach rozwoju niewydolności nerek, które czasem były odwracalne po przerwaniu stosowania pregabaliniu.

Przerywanie stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości przerywania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami poprzez dodanie pregabaliniu w celu przejścia na monoterapię pregabaliniem.

Objawy odstawienia.

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliniem obserwowano objawy odstawienia leku. Donoszono o takich zjawiskach jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, nadmierna potliwość, zawroty głowy, myśli samobójcze, wskazujących na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliniem lub krótko po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliniu po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca.

Istnieją doniesienia o niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalini. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliniem bólu neuropatycznego u starszych pacjentów z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabalini z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliniu objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości działań niepożądanych ogólnie, a także działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspolczynnych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliniu w takim stanie.

Depresja oddychania.

Donoszono o przypadkach ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliniu. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, zaburzeniami funkcji nerek, współistniejącym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby starsze mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Tym pacjentom może być konieczne dostosowanie dawki.

Mysli i zachowania samobójcze.

Donoszono o przypadkach myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi wskazanymi do różnych stanów. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w przebiegu randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka podczas stosowania pregabaliniu. Donoszono o przypadkach myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących pregabalini (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie wykorzystujące projekt samokontrolny (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych wystąpień zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów otrzymujących pregabalini.

Z tego względu pacjentów należy dokładnie monitorować w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz należy rozważyć stosowność przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem. W przypadku myśli lub zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliniem.

Pogorszenie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Istnieją doniesienia o zjawiskach związanych z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takich jak niedrożność jelita, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliniu w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Podczas jednoczesnego stosowania pregabaliniu i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliniu jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN. W badaniu kontrolnym u użytkowników opioidów, a konkretnie u pacjentów przyjmujących pregabalini jednoczesnie z opioidem, zaobserwowano zwiększone ryzyko śmierci związanej z opioidami w porównaniu z monoterapią opioidami. Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliniu (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04 - 2,22]) i obserwowano tendencję do większego ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliniu (> 300 mg, aOR 2,51 [95 % CI 1,24 - 5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużywanie lub uzależnienie.

Donoszono o przypadkach nieprawidłowego stosowania, nadużywania i uzależnienia. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia od pregabaliniu (donoszono o przypadkach uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia.

Donoszono o przypadkach encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Substancje pomocnicze.

Lek Pregalika zawiera manitol, który może wywoływać łagodne działanie przeczyszczające.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/ środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Brakuje odpowiednich danych dotyczących stosowania pregabaliniu u ciężarnych kobiet.

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Pregabalini wydzielany jest z mlekiem matki. Wpływ pregabaliniu na noworodki/niemowlęta jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii pregabaliniem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Brakuje danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliniu na płodność kobiet. W badaniu klinicznym wpływu pregabaliniu na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalini w dawce 600 mg/dobę. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek Pregalika może nieznacznie lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Pregalika może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Z tego względu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożonym sprzętem i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy lek ten wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Pregalika należy przyjmować niezależnie od posiłków. Lek jest przeznaczony wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromialgia.

Zalecana dawka w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie zapewnia wystarczającego efektu, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ Pregalika jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy dostosować u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerywanie terapii pregabalinem.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Pregabalin jest wydalany z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny zgodnie z funkcją nerek.

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/dobę) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową stanowi dodatkowa dawka pojedyncza.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne obecnie informacje przedstawiono w sekcji „Efekty niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie niemożliwe jest sformułowanie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy. Dotychczas najczęstszymi efektami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Istnieją również doniesienia o napadach drgawkowych. Przypadki śpiączki raportowano rzadko.

Leczenie. Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspierających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Działania niepożądane.

W programie badań klinicznych pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej odnotowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu działań niepożądanych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie przyjmującej pregabalinę to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według częstości występowania w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Wymienione działania niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, częstość działań niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane w okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie nosa i gardła.

Strona krwi i układu chłonnego.

Rzadko: neutropenia.

Strona układu odpornościowego.

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany materii.

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Strona psychiki.

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libido, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: dezynhibicja, parkinsonizm, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze.

Strona układu nerwowego.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, działanie uspokajające, zaburzenia równowagi, letargia.
Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, kierunkowe drżenie gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólna słabość, apatia, parestezje okołoustne, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Strona narządów wzroku.

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zmiana percepcji głębi, midryaza, szlajm, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, egzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie tunic oka.

Strona narządów słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Strona serca.

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Strona naczyń.

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Strona układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej.

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, bezdech, atelektazja, zapalenie oskrzelików, hikanie, włóknienie płuc, ziewanie.

Strona przewodu pokarmowego.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, gastroenteritis.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okostnowy.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe.

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Strona skóry i tkanki podskórnej.

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierna potliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zapalenie skóry typu likenoidalne, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyczny epidermalny nekroliz.

Strona układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: zespół rabdomiolizy.

Strona nerek i dróg moczowych.

Rzadko: nietrzymanie moczu, dolegliwości przy oddawaniu moczu, albuminuria, krwiomocz, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerek, zapalenie nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z gruczołów mlekowych, powiększenie gruczołów mlekowych, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie członka, zapalenie przydatków.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólna słabość, niedomagania, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotosensytywne.
Bardzo rzadko: granuloma, usiłowanie samozranienia, włóknienie przewodu brzusznego, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransferazy (ALT) i asparaginianotransferazy (AST).

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, ból, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki. Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie trzech badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z napadami padaczkowymi częściowymi, n=295; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte jednoroczne badanie bezpieczeństwa, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 kapsuł w blistrze; 2 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

FARMATEN INTERNATIONAL SA

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Industrial Park Sapes Prefecture Rodopi, blok nr 5, Rodopi, 69300, Grecja.