Pregadol

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce leczenia lekiem PREGADOL (PREGADOL)

SkÅ ad:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsuła zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobiĂ kukurydzianĂ, talk;

skład osłonki kapsuły 75 mg: Żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172);

skład osłonki kapsuły 150 mg: Żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171);

skład osłonki kapsuły 300 mg: Żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Kapsuły.

GÅ‚Ăłwne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci:

• kapsuÅ‚y 75 mg: twarde, nieprzeÅ›wietne Å»elatynowe kapsuÅ‚y z czerwono-brÄ…zowym kapturkiem i biaÅ‚ym korpusem. Zawartość kapsuÅ‚ek – proszek biaÅ‚y lub prawie biaÅ‚y;
• kapsuÅ‚y 150 mg: twarde, nieprzeÅ›wietne Å»elatynowe kapsuÅ‚y z biaÅ‚ym kapturkiem i biaÅ‚ym korpusem. Zawartość kapsuÅ‚ek – proszek biaÅ‚y lub prawie biaÅ‚y;
• kapsuÅ‚y 300 mg: twarde, nieprzeÅ›wietne Å»elatynowe kapsuÅ‚y z czerwono-brÄ…zowym kapturkiem i biaÅ‚ym korpusem. Zawartość kapsuÅ‚ek – proszek biaÅ‚y lub prawie biaÅ‚y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki. Inne Å›rodki przeciwbĂłlowe i przeciwżarowe. Gabapentynoidy. Kod ATC: N02BF02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna pregabalin jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas)].

Mechanizm działania

Pregabalin wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

• Ból neuropatyczny.

Badania wykazały, że lek jest skuteczny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz urazów rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem stosowania leku dwa razy dziennie oraz w badaniach trwających 8 tygodni z trybem stosowania leku trzy razy dziennie. Ogólnie profil bezpieczeństwa i skuteczność obu trybów przyjmowania były podobne.

W badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, stosowanie pregabaliny w leczeniu bólu neuropatycznego spowodowanego uszkodzeniem obwodowego i centralnego układu nerwowego prowadziło do zmniejszenia bólu już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35 % pacjentów przyjmujących leczenie pregabalinem oraz u 18 % pacjentów w grupie placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę zaobserwowano u 33 % pacjentów z grupy pregabalinu i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, liczba pacjentów odpowiadających na leczenie wynosiła 48 % w grupie pregabalinu i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących leczenie pregabalinem oraz u 7 % pacjentów w grupie placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające.

Pregabalina badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem stosowania dwa lub trzy razy dziennie. Ogólnie profil bezpieczeństwa i skuteczność dla trybów przyjmowania dwa i trzy razy dziennie były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów drgawkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięto udział pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dzienna częstotliwość napadów na poziomie wyjściowym i w wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 przy stosowaniu placebo. Pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała zlogarytmizowaną częstotliwość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu z udziałem pacjentów z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę), 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50 % zmniejszenie częstotliwości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę oraz placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z niedawno zdiagnozowaną chorobą).

Pregabalina była badana w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem stosowania dwa razy dziennie. Pregabalinę nie osiągnęła większej skuteczności w porównaniu z lamotryginą w ocenie punktu końcowego po 6 miesiącach – braku napadów drgawkowych. Pregabalinę i lamotryginę były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalina była badana w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4-6 tygodni, w jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz w jednym długotrwałym badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom z 6-miesięcznym podwójnie ślepym okresem.

Umiarkowanie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4-8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę co najmniej o 50 % ogólnego wyniku HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach częściej zgłaszano nieostrość widzenia przez pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonej źrenicy) przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów podczas kontrolowanych badań klinicznych. U tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów przyjmujących leczenie pregabaliną oraz u 4,8 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów przyjmujących leczenie pregabaliną oraz u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 2,1 % pacjentów z grupy placebo.

• Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12-17 lat z fibromialgią, które przyjmowały lek pregabalinę w dawce 75-450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-stopniowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalinę szybko wchłania się po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia we krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi 90 % i więcej i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Prędkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25-30 % i wydłużenia tmax o około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

Badania przedkliniczne wykazały, że pregabalinę przenika przez barierę krew-mózg u zwierząt. Pregabalinę przenika również przez łożysko u zwierząt i do mleka u zwierząt w okresie laktacji. U człowieka pozorną objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu szacuje się na około 0,56 l/kg. Pregabalinę nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalinę ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znakowanej radioaktywnie około 98 % radioaktywnych substancji wydala się z moczem w niezmienionej postaci. N-metylowany pochodny pregabaliny – główny metabolit leku, wykrywany w moczu, stanowił 0,9 % od podanej dawki. Podczas badań przedklinicznych nie zaobserwowano racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie.

Pregabalinę wydala się z obiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie poprzez wydalenie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens plazmatyczny i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (poniżej 20 %). Farmakokinetyka dawek wielokrotnych jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężeń pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalinę skutecznie usuwa się z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetyki z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalinę nie ulega znaczącemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że zaburzenia funkcji wątroby mogą istotnie wpływać na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia Cmax we krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze wzrostu o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny t1/2 pregabaliny wynosił średnio około 3-4 godziny u dzieci poniżej 6 roku życia i 4-6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie analizy populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornej objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci starsi (w wieku od 65 lat)

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek związaną z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobowe 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalinę przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na miligramy na kilogram.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ból neuropatyczny.

Lek Pregadol jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja.

Lek Pregadol jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Lek Pregadol jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2 % dawki wydzielane jest z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotryginą, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem i etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabin oraz topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel i/lub etynilostradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem i/lub etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W kontrolowanych badaniach klinicznych jednoczesne podawanie wielokrotnych doustnych dawek pregabaliny z oksykodonem, lorazepamem lub etanolem nie powodowało klinicznie istotnego wpływu na funkcję oddechową. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej i śpiączki u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z innymi lekami hamującymi funkcję ośrodkowego układu nerwowego. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane stosowaniem oksykodonu.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których stwierdzono przyrost masy ciała podczas terapii pregabaliniem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnego odcinka, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliniu.

Ciężkie odczyny skórne (COO)

Podczas leczenia pregabaliniem rzadko opisywano ciężkie odczyny skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), które mogą zagrażać życiu lub być śmiertelne. Przy przepisywaniu pregabaliniu należy poinformować pacjentów o możliwych objawach i dokładnie monitorować ich stan pod kątem wystąpienia reakcji skórnych. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać przyjmowanie pregabaliniu i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliniu wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku.

Zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji, pogorszenia funkcji poznawczych i zaburzeń poznawczych. Dlatego pacjentów należy ostrzec, aby zachowali ostrożność, dopóki nie dowiedzą się, jak lek wpływa na ich funkcje.

Zaburzenia wzroku

W badaniach kontrolowanych nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabaliniu niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków objaw ten ustępował po kontynuacji terapii. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstotliwość przypadków obniżenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabaliniu w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość zmian w badaniu dna oka była wyższa u pacjentów otrzymujących placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszano odczyny skórne ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Przerwanie stosowania pregabaliniu może prowadzić do ustąpienia lub zmniejszenia się tych objawów ze strony narządów wzroku.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki wystąpienia niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu przyjmowania pregabaliniu.

Wycofanie współlekujących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych dotyczących możliwości wycofania współlekujących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliniu do aktualnie stosowanego leczenia, w celu przejścia na monoterapię pregabaliniem.

Niewydolność serca

Zarejestrowano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabaliniu. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabaliniu z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliniu objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego częstotliwość występowania odczynów niepożądanych ogólnie, odczynów niepożądanych ze strony układu nerwowego środkowego oraz szczególnie senności była zwiększone. Może to być związane z działaniem addytywnym współlekujących leków (np. leków przeciwwspężnych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć pod uwagę te dane przy przepisywaniu pregabaliniu takim pacjentom.

Depresja oddychania

Zgłaszano ciężkie depresje funkcji oddechowej związane z leczeniem pregabaliniem. Pacjenci z zaburzeniami oddychania, chorobami układu oddechowego lub centralnego układu nerwowego, nerek, pacjenci przyjmujący inne leki depresyjne działające na OUN lub pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U pacjentów z tej grupy może być konieczna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze.

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych wykazała niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają jego istnienia w przypadku stosowania pregabaliniu.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabaliniu (patrz sekcja „Odczyny niepożądane”). Badanie epidemiologiczne z zastosowaniem projektu z kontrolą wewnętrzną (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmiertelności z powodu samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabaliniu.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się pacjentami) należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Pacjentów należy monitorować pod kątem pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych; należy rozważyć możliwość odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia myśli i zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliniem.

Utrudnienia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelita cienkiego, niedrożność jelita, zaparcia) po przyjmowaniu pregabaliniu w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. analgetykami opioidowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliniu i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożność przy przepisywaniu pregabaliniu jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko wystąpienia depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontrola osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów przyjmujących terapię pregabaliniem jednocześnie z opioidem w porównaniu z samym opioidem (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliniu (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliniu (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Pregabaliniu może powodować uzależnienie lekowe, nawet przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliniu, nadużyć i uzależnienia, dlatego u takich pacjentów należy stosować pregabaliniu z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliniu należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjentów przyjmujących pregabaliniu należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie dawki lub zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliniem obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie lekowe. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliniu może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Odczyny niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliniu, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliniem lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliniu po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia.

Encefalopatia występowała głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja

Stosowanie pregabaliniu w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabaliniu nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyści dla kobiety ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wskazywały na toksyczność reprodukcyjną.

Wykazano, że pregabaliniu przenika przez łożysko szczurów.

Pregabaliniu może przenikać przez łożysko człowieka.

Podstawowe wady wrodzone

Dane obserwacyjnego badania skandynawskiego obejmującego ponad 2700 ciąż, w których płód był narażony na działanie pregabaliniu w I trymestrze, wykazały większą częstość występowania podstawowych wad wrodzonych u populacji pediatrycznej (żywo urodzonych lub martwych noworodków) w porównaniu z populacją nie narażoną (5,9 % vs 4,1 %). Ryzyko wystąpienia podstawowych wad wrodzonych u populacji pediatrycznej narażonej na działanie pregabaliniu w I trymestrze było nieco wyższe w porównaniu z populacją nie narażoną (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)) oraz w porównaniu z populacją narażoną na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksetyny (1,39 (1,07–1,82)). Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, wad rozszczepowych twarzy i jamy ustnej, wad rozwojowych narządów moczowo-płciowych, ale liczby były niskie, a oszacowania niepewne. Pregabaliniu nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje wyraźna konieczność (jeśli korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Pregabaliniu przenika do mleka matki. Wpływ pregabaliniu na noworodki/dzieci niemowlęta jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii pregabaliniem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliniu na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym dotyczącym wpływu pregabaliniu na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabaliniu w dawce 600 mg dziennie. Po trzech miesiącach stosowania leku nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

Badania dotyczące płodności wykazały negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Pregabaliniu może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługę maszyn. Pregabaliniu może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub obsługę maszyn. Pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od kierowania pojazdami, pracy z złożonym sprzętem lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą pewni, czy lek wpływa na ich zdolność do wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki

Lek Pregadol należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek wynosi od 150 do 600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki. W celu ułatwienia stosowania dawek mniejszych niż 300 mg na dawkę zaleca się stosowanie Pregadol, kapsułek 75 mg, lub Pregadol, kapsułek 150 mg, lub środków leczniczych zawierających substancję czynną pregabalina w odpowiednim dawkowaniu.

Ból neuropatyczny.

Leczenie pregabalina należy rozpoczynać od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Padaczka.

Leczenie pregabalina można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Dawkę, podzieloną na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w zakresie od 150 do 600 mg na dobę. Należy okresowo ponownie ocenić potrzebę kontynuowania leczenia.

Leczenie pregabalina można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu przyjmowania. Po kolejnym tygodniu przyjmowania pregabalina dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromyalgia.

Zalecana dawka leczenia fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. Pacjentom, u których stosowanie dawki 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczne, można zwiększyć dawkę do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkowe korzyści; ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek przekraczających 450 mg na dobę. Ponieważ Pregadol jest wydalany głównie przez nerki, należy dostosować dawkę leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabalina.

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, leczenie pregabalina należy przerywać stopniowo, co najmniej przez jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie poprzez wydzielanie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), zmniejszenie dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek należy przeprowadzać indywidualnie, zgodnie z klirens kreatyniny (CLcr), który wyznacza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dobowa dawkę pregabaliny należy dobrać zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy przyjąć dodatkową dawkę leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić przez liczbę dawkowań zgodnie z zaleceniami dotyczącymi trybu dawkowania, aby uzyskać wymaganą dawkę (mg).

** Należy stosować pregabaline w odpowiedniej postaci leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

U pacjentów w wieku podeszłym ze względu na pogorszenie funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne obecnie informacje przedstawiono w działach „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Działania niepożądane”, jednak na podstawie tych informacji niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Istnieją również doniesienia o napadach drgawkowych. Czasami zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badania pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęstsze efekty uboczne to zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

W całych kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabaliny i 5% wśród pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do wykluczenia z grupy przyjmującej pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; efekty uboczne te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione w kolejności malejącej ich nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o centralnym pochodzeniu spowodowanego urazem rdzenia kręgowego ogólna częstość występowania efektów ubocznych, efektów ubocznych ze strony układu nerwowego oraz szczególnie senności była zwiększona (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek są oznaczone kursywą w kolumnie „Częstość nieznana”.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Krew i układ limfatyczny

Rzadko: neutropenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidu.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, zwiększenie libidu, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie, myśli i zachowania samobójcze.

Częstość nieznana: uzależnienie lekowe.

Układ nerwowy

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, zaburzenia pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychoruchowa, dyskinezja, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, drgawki gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefluksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, niedowagę, parestezje okolice ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysgrafia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Oczy

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, fotofobia, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zmiana percepcji głębi, midriaza, zez, jasność wzrokowa, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, ślepotę nocną, oftalmoplegię, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek opadających, zapalenie tunic oka.

Ucho i układ przedsionkowy

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperakuzja.

Układ sercowo-naczyniowy

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Pojedyncze przypadki: tachykardia zatokowa, bradykardia zatokowa, arytmia zatokowa, uczucie zimna w kończynach.

Częstość nieznana: niewydolność serca, wydłużenie odcinka QT.

Układ oddechowy

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, zapalenie nosa, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, kichanie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: obrzęk płuc.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, wzdęty brzuch, suchość w ustach, gastroenteritis.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, zębiak okostnowy.

Układ wątrobowo-żółciowy

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka plamnicza, pokrzywka, nadpotliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, zapalenie skóry odspajające, zespół likenoidalny, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pustulopodobna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Układ kostno-mięśniowy i tkanka łączna

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Nerki i układ moczowy

Rzadko: nietrzymanie moczu, dyzuria, albuminuria, krwiomocz, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie mleka z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, osłabienie, uczucie niedobytu, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie ciała, włóknienie opłonka, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliny obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie czterech badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliny to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliny to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://аіsf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Kapsułki 75 mg, 150 mg. 2 lata.

Kapsułki 300 mg. 3 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Kapsułki 75 mg, 150 mg. Po 10 kapsułek w blisterze, po 3 lub 6 blisterów w opakowaniu.

Kapsułki 300 mg. Po 10 kapsułek w blisterze, po 3 blistery w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Otwarte Akcyjne Towarzystwo „Naukowo-Produkcyjny Ośrodek „Borszczywski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.