Pregabio®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregabio® (Pregabio®)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg, 225 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobię prażelatynizowaną, talk;

otoczka: żelatynę, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czarny1 (E 172), tlenek żelaza żółty2 (E 172), tlenek żelaza czerwony3 (E 172); farba drukarska czarna4: lak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy; farba drukarska biała5: lak, glikol propylenowy, wodorotlenek potasu, dwutlenek tytanu (E 171).

1 dla kapsułek o zawartości 200 mg, 225 mg, 300 mg;

2 dla kapsułek o zawartości 50 mg, 75 mg, 150 mg, 200 mg, 225 mg, 300 mg;

3 dla kapsułek o zawartości 100 mg, 150 mg, 200 mg, 225 mg, 300 mg;

4 dla kapsułek o zawartości 25 mg, 50 mg, 75 mg, 150 mg, 200 mg, 225 mg;

5 dla kapsułek o zawartości 100 mg, 300 mg.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

• kapsułki 25 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki białe, pokrywka kapsułki biała. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R25. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 4;
• kapsułki 50 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki białe, pokrywka kapsułki jasnożółta. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R50. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 3;
• kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki brązowozłota, pokrywka kapsułki brązowozłota. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R75. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 4;
• kapsułki 100 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki czerwonobrązowe, pokrywka kapsułki czerwonobrązowa. Na pokrywce kapsułki nadrukowano białą farbą R100. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 3;
• kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki białe, pokrywka kapsułki żółtobrązowa. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R150. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 2;
• kapsułki 200 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki brązowe, pokrywka kapsułki brązowa. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R200. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 1;
• kapsułki 225 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki białe, pokrywka kapsułki brązowa. Na pokrywce kapsułki nadrukowano czarną farbą R225. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 1;
• kapsułki 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe. Ciało kapsułki białe, pokrywka kapsułki ciemnobrązowa. Na pokrywce kapsułki nadrukowano białą farbą R300. Kapsułka zawiera proszek od białego do prawie białego. Wielkość kapsułki nr 0.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Analgetyki. Inne analgetyki i leki przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Gabapentyna. Pregabalina. Kod ATC N02BF02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

Ostry ból neuropatyczny.

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę zaobserwowano u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

Epilepsja.

Leczenie wspomagające.

Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów padaczkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania z randomizacją i kontrolą placebo z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 roku życia oraz 14-dniowego badania z randomizacją i kontrolą placebo z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym badaniu z randomizacją i kontrolą placebo dzieciom (w wieku od 4 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu z randomizacją i kontrolą placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana częstotliwości napadów na dobę na poziomie wyjściowym i wizycie końcowym wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała logarytmicznie przekształconą częstotliwość napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu z randomizacją i kontrolą placebo u pacjentów z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 roku życia (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksimum 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50 % zmniejszenie częstotliwości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę oraz placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą).

Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginą, według oceny po 6 miesiącach z punktem końcowym – brakiem napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Zespół lękowy ogólny.

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z dwukrotnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów zespołu lękowego ogólnego według skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o nie mniej niż 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

Fibromialgia.

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu z randomizacją i odstawieniem (F2). Do tych badań włączano pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawę potwierdzono dodatkowo według ogólnej oceny pacjenta i ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu podstawowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona dostępność biologiczna pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. W przypadku wielokrotnego podania stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednakże przyjmowanie pregabaliny jednocześnie z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład.

W trakcie badań przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest z mlekiem u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znaczką około 98 % substancji radioaktywnej wydalonej z moczem stanowiła niezmieniona pregabalina. Część N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9 % podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie doszło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półtrwania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowej dawce. W związku z tym nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężeń pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43 % u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci powyżej 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci starsi.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią.

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężenia w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ból neuropatyczny.

Leczenie bólu neuropatycznego u dorosłych z powodu uszkodzenia obwodowego i centralnego układu nerwowego.

Epilepsja.

Terapia uzupełniająca napadów dżwigaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Zaburzenie lękowe uogólnione.

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Leczenie fibromyalgii u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie w niezmienionej postaci z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalin mógł powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W związku z tym w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabalinem a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenylobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynysteron i/lub etynylowa estradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny ze środkami antykoncepcyjnymi doustnymi, noretynysterolem i/lub etynylestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalin może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalin w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalin prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których stwierdzono przyrost masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolice ust lub obrzęk dróg oddechowych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Ciężkie objawy skórne (COS)

W związku z leczeniem pregabalinem rzadko zgłaszano ciężkie objawy skórne (COS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne. Przy przepisywaniu leczenia pacjent powinien zostać poinformowany o objawach i oznakach takich reakcji oraz należy dokładnie monitorować stan chorego pod kątem ich wystąpienia. W przypadku pojawienia się objawów i oznak wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać przyjmowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u osób starszych. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu ustalenia, jakie efekty może wywoływać ten lek.

Zaburzenia wzroku

W przebiegu kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków objaw ten ustępował po kontynuacji terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian w dnie oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów starszych z istniejącymi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie centralnie pochodzącego bólu neuropatycznego spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia centralnie pochodzącego bólu neuropatycznego spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspakowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresyjnych leków na ośrodkowy układ nerwowy oraz osoby starsze mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w przebiegu randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. U pacjentów przyjmujących pregabalinę w okresie postmarketingowym obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie wykorzystujące model badania samokontrolowanego (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmierci w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

W przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem. Należy monitorować stan pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia myśli i zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliną.

Utrudnienia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami mogący powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji działania układu nerwowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadków-kontroli osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związane z opioidami stwierdzono u pacjentów otrzymujących terapię pregabaliną jednoczesnie z opioidem w porównaniu z takim przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowane współczynniki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie psychiczne, które może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania i nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania różnych substancji mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Objawy odstawienia

Po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie od leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / Metody antykoncepcji

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabalinę nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / Metody antykoncepcji

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą.

Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Podstawowe wady wrodzone

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego obejmującego ponad 2700 ciąż, podczas których pregabalinę stosowano w pierwszym trymestrze, wykazały wyższe występowanie podstawowych wad wrodzonych (PWV) u dzieci (żywo urodzonych lub martwych), których matki otrzymywały pregabalinę, w porównaniu z populacją, która jej nie otrzymywała (5,9 % kontra 4,1 %).

Ryzyko PWV u dzieci, których matki otrzymywały pregabalinę w pierwszym trymestrze, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, których matki jej nie otrzymywały (skorygowany współczynnik występowania i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), a także w porównaniu z dziećmi, których matki otrzymywały lamotryginę (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksetynę (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wad rozwoju układu nerwowego, oczu, szczelin twarzowych, wad układu moczowego i narządów płciowych, ale liczby były niewielkie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności (jeśli korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią

Niewielka ilość pregabaliny została wykryta w mleku kobiet karmiących piersią. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego dotyczącego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym rozrodczości u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym rozrodczości u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Pregabio® może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Pregabio® może powodować zawroty głowy i senność, a tym samym wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do ustalenia, czy ten lek wpływa na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Lek Pregabio® przyjmuje się niezależnie od posiłków.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do stosowania doustnego.

Dawki.

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową podziela się na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zespół lękowy ogólny.

Dawkę, którą podziela się na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania leczenia.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromialgia.

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 75 mg dwa razy dziennie (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy dziennie (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których zastosowanie dawki 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy dziennie (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka miała gorszą tolerancję. Ze względu na reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ Pregabio® wydalany jest głównie z moczem, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabalinem.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Pregabalin jest wydalany z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi podczas hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/dawkę).

• Dawkę dodatkową należy rozumieć jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym ze względu na pogorszenie funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Pregabio® u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w sekcjach „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie umożliwiają one sformułowania żadnych zaleceń dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi objawami przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o napadach padaczkowych.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty uboczne

W ramach programu klinicznego badania pregabaliny lek ten otrzymało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolnych z użyciem placebo. Najczęstsze zgłaszane reakcje niepożądane to zawroty głowy i senność. Reakcje niepożądane były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek pacjentów, u których leczenie zostało przerwane z powodu reakcji niepożądanych, wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze reakcje niepożądane prowadzące do przerwania leczenia w grupie przyjmującej pregabalinę to zawroty głowy i senność.

W Tabeli 2 przedstawiono wszystkie reakcje niepożądane występujące częściej niż w grupie placebo i u więcej niż jednego pacjenta; reakcje te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania reakcje niepożądane są uporządkowane według malejącego stopnia nasilenia.

Wymienione reakcje niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub jednoczesnym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości reakcji niepożądanych ogólnie oraz częstości reakcji niepożądanych ze strony OUN, w szczególności senności (patrz: „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dodatkowe reakcje niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek podano poniżej i oznaczono kursywą.

Tabela 2

* Podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliniem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierna potliwość i zawroty głowy. Objawy te mogą wskazywać na uzależnienie od leku. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające po 1 roku, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstszymi niepożądane działaniami obserwowanymi w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinią były senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstszymi niepożądanymi zdarzeniami obserwowanymi w 14-dniowym badaniu terapii pregabalinią były senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 kapsułek w blisterze; po 1, 2 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место /KRKA, d.d., Novo mesto.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.