Pramipexol Asino

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Pramipexol Asino (Pramipexole Acino)

Sk³ad:

substancja czynna: pramipexol;

1 tabletka zawiera 0,25 mg lub 1,0 mg pramipexolu dwuchlorku monohydratu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobiê kukurydzian¹, dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, powidon, stearynian magnezu.

Postaæ farmaceutyczna. Tabletki.

G³ówne cechy fizykochemiczne:

tabletki 0,25 mg – bia³e lub prawie bia³e, o powierzchni p³askiej, o kszta³cie okr¹g³ym z fask¹, z krzy¿em z jednej strony;

tabletki 1,0 mg – bia³e lub prawie bia³e, o powierzchni p³askiej, o kszta³cie okr¹g³ym z fask¹, z kre¹ z jednej strony oraz oznaczeniem „1” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Œrodki dopaminergiczne. Agonistyczne dzia³anie na receptory dopaminy.

Kod ATC N04B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pramipexol Asino jest agonistą receptorów dopaminowych o wysokiej selektywności i specyficzności wobec podtypu receptorów dopaminowych D2 oraz wykazuje preferencyjne powinowactwo do receptorów D3, charakteryzuje się pełną aktywnością wewnętrzną.

Pramipexol Asino złagadza parkinsonowskie zaburzenia ruchowe poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że pramipexol hamuje synteza, uwalnianie oraz obieg dopaminy.

Dokładny mechanizm działania leku w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie jest znany. Chociaż patofizjologia zespołu niespokojnych nóg ogólnie nie jest znana, dane neurofarmakologiczne wskazują na zaangażowanie centralnego układu dopaminergicznego.

Farmakokinetyka.

Pramipexol Asino jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna przekracza 90%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest między 1. a 3. godziną po podaniu. Szybkość wchłaniania nie zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, ale zmniejsza się całkowity poziom wchłaniania. Pramipexol Asino charakteryzuje się kinetyką liniową oraz stosunkowo niewielkimi wahaniami stężenia w osoczu u różnych pacjentów, niezależnie od postaci leku. U ludzi wiązanie pramipexolu z białkami osocza jest bardzo niskie (< 20%), a objętość rozdziału duża (400 l).

Pramipexol Asino metabolizowany jest u ludzi jedynie w niewielkim stopniu.

Wydalenie niewiadomianego pramipexolu z moczem jest najważniejszą drogą eliminacji. Około 90% dawki znakowanej 14C wydala się z moczem, podczas gdy mniej niż 2% wykrywa się w kale. Całkowity klirens pramipexolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy około 400 ml/min. Okres półwyladowania (t ½) wynosi od 8 godzin u młodych osób do 12 godzin u osób starszych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów i objawów idiopatycznego zespołu Parkinsona u dorosłych jako monoterapię (bez lewodopy) lub w połączeniu z lewodopą w przebiegu choroby aż do późnych stadiów, gdy efekt lewodopy zmniejsza się lub staje się niestabilny, a występuje wahanie efektu terapeutycznego (zjawisko „włącz-wyłącz”).

Leczenie objawowe idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia u dorosłych w dawkach nie przekraczających 0,75 mg.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na pramipexol lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Wiązanie z białkami osocza krwi

Pramipexol wiąże się z białkami osocza krwi w bardzo niewielkim stopniu (< 20%) i charakteryzuje się niską biotransformacją. Dlatego interakcje z innym lekiem wpływającym na wiązanie białek osocza lub eliminację drogą biotransformacji są mało prawdopodobne. Ponieważ leki przeciwbólowe są głównie eliminowane drogą metabolizmu w wątrobie, interakcje są mało prawdopodobne. Interakcji z lekami przeciwbólowymi nie badano. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej z selegiliną i lewodopą.

Inhibitory/konkurencyjne substancje aktywnego transportu nerkowego

Cymetydyna zmniejsza klirens nerkowy pramipexolu o około 34%, prawdopodobnie poprzez hamowanie systemu transportu kanalikowego kationów nerkowych. Leki hamujące aktywne wydzielanie kanalikowe nerek lub same eliminowane tą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, meksyleton, zydowudyna, cisplatyna, chinina i prokainamid, mogą oddziaływać z pramipexolem i prowadzić do zmniejszenia klirensu pramipexolu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z pramipexolem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pramipexolu.

Połączenie z lewodopą

Podczas zwiększania dawki pramipexolu u pacjentów z chorobą Parkinsona zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawki innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwy efekt addytywny należy zachować ostrożność, jeśli pacjent stosuje inne leki uspokajające w połączeniu z pramipexolem lub spożywa alkohol (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Efekty niepożądane”).

Leki przeciwpsychotyczne

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), ponieważ możliwe są efekty antagonistyczne.

Szczególne środki ostrożności.

Leki zawierające pramipeksol u pacjentów z chorobą Parkinsona i zaburzeniami funkcji nerek należy stosować w zmniejszonych dawkach zgodnie z informacjami zawartymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Halucynacje. Halucynacje są znanymi niepożądanymi reakcjami terapii agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia halucynacji (najczęściej wzrokowych) podczas stosowania leku.

Diskinezja. W przypadku leczenia skojarzonego z lewodopą, w miarę postępu choroby Parkinsona, dyskinezja może się pojawić na początku dobowania dawki pramipeksolu. W takiej sytuacji należy rozważyć zmniejszenie dawki lewodopy.

Dystonia. Dystonia osiowa, w tym antekolis, kamptokormia i pleurotonus (zespoł Pizy), czasem występowała u pacjentów z chorobą Parkinsona po włączeniu początkowej dawki lub stopniowym zwiększaniu dawki pramipeksolu. Choć dystonia może być objawem choroby Parkinsona, objawy dystonii u pacjentów z chorobą Parkinsona ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu pramipeksolu.

W przypadku wystąpienia dystonii należy rozważyć przeanalizowanie schematu leczenia lekami dopaminergicznymi oraz dostosowanie dawki pramipeksolu.

Nagłe zasypianie i senność. Stosowanie pramipeksolu wiąże się z sennością i epizodami nagłego zasypiania, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Zgłaszano rzadkie przypadki nagłego zasypiania podczas codziennej aktywności, czasem bez świadomości lub objawów ostrzegawczych. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami w czasie leczenia pramipeksolem. Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłego zasypiania powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu i pracy z inną techniką. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub skrócenia czasu leczenia. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu uspokajającym w połączeniu z pramipeksolem lub spożycia alkoholu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym pramipeksolem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczna gra w kasynie, zwiększony popęd seksualny, hiperseksualność, kompulsywne wydawanie pieniędzy lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie.

W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Mania i delirium. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju manii i delirium. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że mania i delirium mogą występować u pacjentów leczonych pramipeksolem. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego. W przypadku ciężkich chorób układu sercowo-naczyniowego lek należy stosować z dużą ostrożnością. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, ze względu na ogólny ryzyko hipotensji ortostatycznej związanego z terapią dopaminergiczną.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi. Agonisty dopaminy u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia przewyższa ryzyko. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipeksolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zespół złośliwy neuroleptyczny. Obserwowano objawy przypominające zespół złośliwy neuroleptyczny po nagłym odstawieniu leczenia dopaminergicznego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Badanie okulistyczne. Zaleca się regularne badanie okulistyczne w przypadku zaburzeń wzroku.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy (DAWS). Zespół odstawienia agonistów dopaminy obserwowano podczas stosowania agonistów dopaminy, w tym pramipeksolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zakończyć leczenie, dawkę pramipeksolu u pacjentów z chorobą Parkinsona należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ograniczone dane wskazują, że pacjenci z zaburzeniami kontroli impulsów oraz pacjenci przyjmujący wysokie dawki dobowe i/lub wysokie dawki kumulacyjne agonistów dopaminy mogą mieć większe ryzyko rozwoju zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Zespół odstawienia może obejmować apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, nadmierny pot, ból i brak odpowiedzi na lewodopę. Przed zmniejszeniem dawki i odstawieniem pramipeksolu pacjentów należy poinformować o możliwych objawach odstawienia. Pacjentów należy dokładnie monitorować podczas zmniejszania dawki i odstawiania pramipeksolu. W przypadku nasilonych i/lub trwających objawów zespołu odstawienia agonistów dopaminy może zostać rozważone tymczasowe ponowne włączenie pramipeksolu w najniższej skutecznej dawce.

Augmentacja (nasilenie objawów) w zespole niespokojnych nóg. Doniesienia wskazują, że leczenie zespołu niespokojnych nóg lekami dopaminergicznymi może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym pojawieniem się objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów oraz rozprzestrzenieniem się objawów na kończyny górne. Augmentację badano specjalnie w trakcie kontrolowanego badania klinicznego trwającego 26 tygodni. Augmentacja wystąpiła u 11,8% pacjentów w grupie pramipeksolu (N = 152) i placebo (N = 149). Analiza czasu do augmentacji metodą Kaplana-Meiera nie wykazała istotnej różnicy między grupami pramipeksolu i placebo.

Ryzyko augmentacji może wzrastać wraz ze wzrostem dawki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci powinni zostać poinformowani o możliwym wystąpieniu augmentacji, a także zalecane jest, aby skontaktowali się z lekarzem, jeśli zaobserwują objawy augmentacji. W przypadku podejrzenia augmentacji należy rozważyć korektę dawki do najniższej skutecznej dawki lub odstawienie pramipeksolu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Niewydolność nerek. Pramipeksol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ pramipeksol jest wydalany przez nerki.

Rhabdomyoliza. Znany jest przypadek rabdomiolizy u pacjenta z postępującą chorobą Parkinsona leczonego pramipeksolem. U pacjenta zaobserwowano podwyższony poziom kreatynofosfokinazy (CK – 10 631 U/l). Objawy ustąpiły po odstawieniu leczenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Wpływ na ciążę u ludzi nie został zbadany. Pramipeksol można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ponieważ leczenie pramipeksolem hamuje wydzielanie prolaktyny, możliwe jest zmniejszenie produkcji mleka. Wydzielanie pramipeksolu do mleka matki nie zostało zbadane u kobiet, dlatego leku nie zaleca się stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli nie można uniknąć stosowania pramipeksolu, należy przerwać karmienie piersią.

Niepłodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Pramipeksol może znacząco wpływać na zdolność do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Możliwe jest wystąpienie halucynacji lub senności. Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłego zasypiania powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu i wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności, w których pogorszenie uwagi zwiększa ryzyko poważnych urazów lub skutku śmiertelnego podczas stosowania pramipeksolu.

Sposób stosowania i dawki.

Cała informacja dotycząca dawkowania odnosi się do pramipexolu w postaci pramipexolu dihydrochloroku.

Choroba Parkinsona

Dawkę dobową należy podzielić na 3 dawki, podawane w równych odstępach.

Początkowe leczenie

Jak podano poniżej, dawkę leku należy zwiększać stopniowo, począwszy od 0,375 mg na dobę, co 5–7 dni. W przypadkach, gdy pacjenci nie mają nietolerancji działań niepożądanych, dawkę należy modyfikować (tytrować) aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego.

Tabela 1

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki, dawkę dobową należy zwiększać o 0,75 mg co tydzień, aż do maksymalnej dawki wynoszącej 4,5 mg na dobę. Należy jednak zauważyć, że częstość występowania senności wzrasta przy dawkach wyższych niż 1,5 mg na dobę.

Terapia utrzymaniowa

Indywidualna dawka waha się od 0,375 mg na dobę do maksymalnej – 4,5 mg na dobę. Efekt leczenia obserwowano już przy dawce dobowej 1,5 mg. Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać, biorąc pod uwagę odpowiedź kliniczną oraz występowanie działań niepożądanych. Wiadomo, że w trakcie badań klinicznych około 5% pacjentów przyjmowało dawkę niższą niż 1,5 mg. W przypadku postępującej choroby Parkinsona, przepisanie dawki wyższej niż 1,5 mg na dobę może być uzasadnione u pacjentów, u których planuje się zmniejszenie dawki lewodopy w ramach terapii skojarzonej z lewodopą. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy w miarę zwiększania dawki leku Pramipexol Asino oraz w trakcie terapii utrzymaniowej, w zależności od reakcji pacjenta (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przerywanie leczenia

Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju zespółu neuroleptycznego złego prognostycznego lub zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Dawkę pramipexolu należy zmniejszać według schematu mg/na dobę do dawki dobowej 0,75 mg na dobę. Następnie dawkę należy obniżyć do 0,375 mg na dobę (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Zespół odstawienia agonistów dopaminy może wystąpić podczas zmniejszania dawki, dlatego może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki do momentu wznowienia zmniejszania dawki (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Wykrzepianie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Poniższy schemat dawkowania proponuje się dla terapii wstępnej.

Pacjenci z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie wymagają zmniejszenia dawki dobowej ani częstotliwości dawkowania.

Pacjentom z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dobową leku Pramipexol Asino przepisuje się w dwóch dawkach, rozpoczynając od 0,125 mg 2 razy na dobę (0,25 mg na dobę). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej pramipexolu 2,25 mg.

Pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dobową leku Pramipexol Asino przepisuje się w jednej dawce, rozpoczynając od 0,125 mg na dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej pramipexolu 1,5 mg.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek w trakcie terapii utrzymaniowej dawkę dobową leku Pramipexol Asino zmniejsza się o tyle procent, o ile zmniejszył się poziom kliru kreatyniny. Na przykład, przy zmniejszeniu kliru kreatyniny o 30%, dawkę dobową leku Pramipexol Asino zmniejsza się o 30%. Dawkę dobową można podzielić na dwie dawki, jeśli klir kreatyniny mieści się w przedziale 20–50 ml/min, lub podać w jednej dawce, jeśli klir kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie uważa się za konieczne zmniejszanie dawki, ponieważ niemal 90% zaabsorbowanego leku wydala się z moczem. Potencjalny wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę pramipexolu nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg

Zalecana początkowa dawka leku Pramipexol Asino wynosi 0,125 mg 1 raz na dobę, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów, którzy wymagają dodatkowego złagodzenia objawów, dawkę można zwiększać co 4–7 dni do maksymalnej dawki – 0,75 mg na dobę (jak podano poniżej w tabeli 2). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tabela 2

Należy ocenić reakcję pacjenta na leczenie po 3 miesiącach i przejrzeć konieczność kontynuowania terapii. Jeśli leczenie zostaje przerwane na więcej niż kilka dni, należy ponownie rozpocząć od dawki wymienionej powyżej.

Przestanie leczenia

Ponieważ dawka dobową stosowana w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg, stosowanie leku Pramipexol Asino można przestać bez stopniowego zmniejszania dawki. U 10 % pacjentów może wystąpić nawrót objawów zespołu niespokojnych nóg (nasilenie objawów w porównaniu do poziomu początkowego) po nagłym zaprzestaniu stosowania pramipexolu. Taki efekt możliwy jest przy wszystkich dawkach.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Wydalanie leku Pramipexol Asino z organizmu zależy od funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie ma potrzeby zmniejszania dawki dobowej.

Stosowanie pramipexolu nie było badane u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby zmniejszenie dawki nie jest konieczne, ponieważ niemal 90 % zaabsorbowanego leku jest wydalane przez nerki.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dzieci.

Choroba Parkinsona. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Pramipexol Asino u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Brak podstaw do stosowania leku Pramipexol Asino u dzieci w przypadku choroby Parkinsona.

Zespół niespokojnych nóg. Stosowanie leku Pramipexol Asino nie jest zalecane u dzieci (do 18 roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Zespół Tourette’a. Leku Pramipexol Asino nie należy stosować u dzieci (do 18 roku życia) z zespołem Tourette’a ze względu na niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka w przypadku tej choroby.

Przedawkowanie.

Brak klinicznego doświadczenia związanego z dużym przedawkowaniem. Oczekiwane działania niepożądane związane z profilem farmakodynamicznym agonisty dopaminy obejmują nudności, wymioty, hiperkinezę, halucynacje, pobudzenie i hipotensję tętniczą. Nie ustalono antydoty w przypadku przedawkowania agonistą dopaminy. W przypadku wystąpienia objawów pobudzenia układu nerwowego środkowego można podać neuroleptyki. Leczenie pacjentów z przedawkowaniem może wymagać ogólnych środków wspomagających, w tym przemywania żołądka, dożylnej infuzji płynów, stosowania węgla aktywowanego oraz kontroli elektrokardiogramu.

Efekty uboczne.

Na podstawie analizy połączonych badań kontrolowanych placebo, w których wzięło udział łącznie 1923 pacjentów przyjmujących pramipexol oraz 1354 pacjentów przyjmujących placebo, często zgłaszano efekty uboczne w obu grupach. Efekty uboczne zgłosiło 63 % pacjentów przyjmujących pramipexol oraz 52 % pacjentów przyjmujących placebo.

Większość efektów ubocznych pojawia się zwykle na wczesnych etapach leczenia i ma tendencję do ustępowania nawet przy kontynuowaniu terapii.

Efekty uboczne podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10 000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Choroba Parkinsona

U pacjentów z chorobą Parkinsona najczęściej występującymi efektami ubocznymi w porównaniu z placebo (≥5 %) podczas leczenia pramipexolem były nudności, dyskinezie, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i zmęczenie. Częstość występowania senności zwiększa się przy dawkach powyżej 1,5 mg na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Najczęstszym efektem ubocznym przy stosowaniu w połączeniu z lewodopą były dyskinezie. Hipotensja tętnicza może wystąpić na początku leczenia, szczególnie gdy dawkowanie pramipexolu jest zbyt szybkie.

Zakażenia i inwazje: rzadko – zapalenie płuc.

Zaburzenia układu endokrynnego: rzadko – zaburzenia wydzielania hormonu przeciwmoczowego1.

Zaburzenia psychiczne: często – zaburzenia snu, objawy zaburzeń kontroli impulsów i zachowania kompulsywne, dezorientacja, halucynacje, zaburzenia snu; rzadko – objadanie się1, patologiczne pragnienie zakupów, hiperfagia1, hiperseksualność, zaburzenia libidum, paranoja, patologiczne pragnienie gier hazardowych, niepokój, majaczenia, deliryjność; niezwykle rzadko – mania.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, dyskinezie, senność; często – ból głowy; rzadko – amnezja, hiperkineza, nagły napad senności, omdlenia.

Zaburzenia oka: często – zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie, nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia serca: rzadko – niewydolność serca1.

Zaburzenia układu naczyniowego: często – hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego: rzadko – duszność, odruchowe dźwięki.

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: niezwykle rzadko – samorzutna erekcja.

Zaburzenia ogólne: często – zwiększona zmęczalność, obrzęki obwodowe; częstość nieznana – zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, zwiększona potliwość i ból).

Badania: często – zmniejszenie masy ciała, w tym zmniejszenie apetytu; rzadko – zwiększenie masy ciała.

1 Zgłoszono, że ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym. U 95 % pacjentów częstość była nie wyższa niż rzadko, ale może być niższa. Nie można dokładnie określić częstości, ponieważ efekty uboczne nie były obserwowane podczas badań klinicznych wśród 2762 pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem.

Zespół niespokojnych nóg

U pacjentów z zespołem niespokojnych nóg najczęściej występującymi efektami ubocznymi podczas leczenia pramipexolem (≥5 %) były nudności, ból głowy, zawroty głowy i zwiększona zmęczalność. Nudności i zwiększona zmęczalność występowały częściej u kobiet (20,8 % i 10,5 % odpowiednio) niż u mężczyzn (6,7 % i 7,3 % odpowiednio) podczas leczenia pramipexolem.

Zakażenia i inwazje: rzadko – zapalenie płuc2.

Zaburzenia układu endokrynnego: rzadko – zaburzenia wydzielania hormonu przeciwmoczowego2.

Zaburzenia psychiczne: często – zaburzenia snu, bezsenność; rzadko – objawy zaburzeń kontroli impulsów i zachowania kompulsywne2, takie jak objadanie się, patologiczne pragnienie zakupów, hiperseksualność i patologiczne pragnienie gier hazardowych; dezorientacja, mania2, halucynacje, hiperfagia2, zaburzenia libidum, paranoja2, niepokój, majaczenia2, deliryjność2.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – nasilenie zespołu niespokojnych nóg; często – zawroty głowy, ból głowy, senność; rzadko – amnezja2, dyskinezie, hiperkineza2, nagły napad senności, omdlenia.

Zaburzenia oka: często – zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie, nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia serca: rzadko – niewydolność serca2.

Zaburzenia układu naczyniowego: rzadko – hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego: rzadko – duszność, odruchowe dźwięki.

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: niezwykle rzadko – samorzutna erekcja.

Zaburzenia ogólne: często – zwiększona zmęczalność; rzadko – obrzęki obwodowe; częstość nieznana – zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, zwiększona potliwość i ból).

Badania: rzadko – zmniejszenie masy ciała, w tym zmniejszenie apetytu, zwiększenie masy ciała.

2 Zgłoszono, że ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym. U 95 % pacjentów częstość była nie wyższa niż rzadko, ale może być niższa. Nie można dokładnie określić częstości, ponieważ efekt uboczny nie był obserwowany podczas badań klinicznych wśród 1395 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem.

Opis wybranych efektów ubocznych

Senność. Stosowanie pramipexolu często wiąże się ze sennością i rzadko – z nadmierną sennością w ciągu dnia oraz epizodami nagłego napadu senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia libidum. Stosowanie pramipexolu rzadko może wiązać się z zaburzeniami libidum (zwiększenie lub zmniejszenie).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym pramipexolem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczne pragnienie gier hazardowych, nasilenie libidum, hiperseksualność, kompulsywne wydatki lub zakupy, objadanie się i kompulsywne jedzenie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W retrospektywnym badaniu krzyżowym obejmującym 3090 pacjentów z chorobą Parkinsona, 13,6 % wszystkich pacjentów przyjmujących leczenie dopaminergiczne lub niedopaminergiczne miało objawy zaburzeń kontroli impulsów w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Obserwowane objawy obejmowały patologiczną uzależnienie od gier hazardowych, kompulsywne zakupy, objadanie się i kompulsywne zachowanie seksualne (hiperseksualność). Możliwe niezależne czynniki ryzyka zaburzeń kontroli impulsów obejmują leczenie dopaminergiczne i wyższe dawki leków dopaminergicznych, młodszy wiek (≤65 lat), stan wolny i historię gier hazardowych w rodzinie, o których zgłosili sami pacjenci.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. W przypadku zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotorowe efekty uboczne. Objawy obejmują apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, zwiększona potliwość i ból (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Niewydolność serca

Wiadomo, że w badaniach i w okresie postmarketingowym niewydolność serca obserwowano u pacjentów stosujących pramipexol. Dane wskazują, że w badaniu farmakoepidemiologicznym stosowanie pramipexolu wiązało się ze zwiększeniem ryzyka niewydolności serca w porównaniu z brakiem stosowania (stosunek ryzyka 1,86; 95 % CI, 1,21–2,85).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w kartonowej paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farma Start”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „ASINO UKRAINA”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia efektów ubocznych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego Sp. z o.o. „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.