Pirytan

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PIRITAN (PIRITAN®)

Skład:

substancja czynna: pramipexolu dihydrochlorid monohydrat;

1 tabletka zawiera pramipexolu dihydrochlorid monohydrat 0,25 mg, co odpowiada 0,18 mg pramipexolu, lub pramipexolu dihydrochlorid monohydrat 1,0 mg, co odpowiada 0,7 mg pramipexolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, powidon (PVPK30), powidon K90 (PVPK90), stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,25 mg: owalne, podwójnie wypukłe tabletki od białego do niemal białego koloru, z zaokrąglonymi brzegami, z głęboką linią podziału po jednej stronie i zwykłym rowkiem po drugiej stronie;

tabletki 1,0 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki od białego do niemal białego koloru, z zaokrąglonymi brzegami, z głęboką linią podziału po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Środki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy.

Kod ATX N04BC05

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Pramipexol jest agonistą receptorów dopaminowych o wysokiej selektywności i specyficzności wobec podtypu receptorów dopaminowych D2, wykazując preferencyjne powinowactwo do receptorów D3 oraz pełną wewnętrzną aktywność wobec nich.

Pramipexol złagczia parkinsonowskie zaburzenia ruchowe poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania na zwierzętach wykazały, że pramipexol hamuje synteze, uwalnianie oraz zwrotny zbiór dopaminy.

Dokładny mechanizm działania pramipexolu w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie jest znany. Dane neurofarmakologiczne wskazują na zaangażowanie układu dopaminergicznego.

Skutki farmakodynamiczne

U ochotników zaobserwowano zależne od dawki obniżenie stężenia prolaktyny. W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników, przy szybszym niż zalecane tempo dobowej dawkowania pramipexolu (co 3 dni) do dawki 4,5 mg w postaci soli (3,15 mg pramipexolu) zaobserwowano wzrost ciśnienia tętniczego oraz częstości akcji serca. Efekt ten nie był obserwowany w badaniach u pacjentów.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Pramipexol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność absolutna przekracza 90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest między 1. a 3. godziną po podaniu. Szybkość wchłaniania nie zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, ale zmniejsza się ogólny poziom wchłaniania. Prawipexol wykazuje kinetykę liniową oraz niewielką zmienność stężeń w osoczu u różnych pacjentów.

Rozdział

U człowieka wiązanie pramipexolu z białkami osocza jest bardzo niskie (< 20%), a objętość rozdziału duża (400 l). U szczurów obserwowano wysokie stężenia w tkance mózgowej (około 8 razy wyższe niż w osoczu).

Biota transformacja

Pramipexol jest u człowieka jedynie w niewielkim stopniu metabolizowany.

Wydalanie

Wydalanie nerekami w postaci niezmienionej jest główną drogą eliminacji pramipexolu. Około 90% dawki znaczonej radioaktywnym izotopem 14C wydala się z moczem, podczas gdy mniej niż 2% wykrywa się w kale.

Całkowity klirens pramipexolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy około 400 ml/min. Okres półwydalenia (t ½) waha się od 8 godzin u młodych osób do 12 godzin u osób starszych.

Dane kliniczne

Wskazania

Pirytan jest wskazany u dorosłych do leczenia objawów idiopatycznego choroby Parkinsona jako monoterapii (bez lewodopy) lub w połączeniu z lewodopą, czyli przez cały przebieg choroby aż do późnych stadiów, kiedy efekt lewodopy osłabuje się lub staje się niestabilny i występują wahania działania terapeutycznego (efekt typu „włączone – wyłączone”).

Pirytan jest wskazany u dorosłych do leczenia objawowego idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w dawkach nie przekraczających 0,75 mg dihydrochlorowku monohydrycznego pirytanu (0,54 mg pirytanu) (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z innych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wiązanie z białkami osocza krwi

Pirytan wiąże się z białkami osocza krwi w bardzo niewielkim stopniu (< 20 %) i u mężczyzn obserwuje się niewielką biotransformację. Dlatego interakcje z innymi lekami wpływającymi na wiązanie leku z białkami osocza lub jego wydalanie poprzez biotransformację są mało prawdopodobne. Ponieważ leki antycholinergiczne są wydalane głównie poprzez biotransformację, potencjalna interakcja jest mało prawdopodobna, choć interakcje z lekami antycholinergicznymi nie były badane. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między selegiliną a lewodopą.

Inhibitory/konkurencyjne substancje aktywnej drogi wydalania nerkowego

Cymetydyna zmniejszała klirens nerkowy pirytanu o około 34 %, prawdopodobnie poprzez hamowanie kationowego układu transportowego wydzielania kanalikowego w nerkach. Dlatego leki będące inhibitorami tej aktywnej drogi wydalania nerkowego lub wydalane tą samą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, meksyletyna, zydowudyna, cisplatyna, chinina i prokainamid, mogą oddziaływać na pirytan, powodując zmniejszenie jego klirensu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z pirytanem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pirytanu.

Połączenie z lewodopą

Podczas zwiększania dawki pirytanu w terapii skojarzonej z lewodopą zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawki innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwe efekty addytywne należy zalecać ostrożność pacjentom przyjmującym inne leki uspokajające lub alkohol w połączeniu z pirytanem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Leki przeciwpsychotyczne

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pirytanem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), na przykład w przypadkach, gdy można oczekiwać efektów antagonistycznych.

Szczególne środki ostrożności

Uszkodzenie funkcji nerek

W przypadku przepisywania pramipexolu pacjentom z chorobą Parkinsona i zaburzeniem funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki zgodnie z sekcją „Sposób stosowania i dawki”.

Halucynacje

Halucynacje są znane jako skutek uboczny leczenia agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować, że mogą występować (głównie wzrokowe) halucynacje.

Zespół dyskinezyjny

W trakcie wspólnej terapii z lewodopą u pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona, podczas wstępnego dobowania dawki pramipexolu, może rozwinąć się zespół dyskinezyjny. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lewodopy.

Dystonia

Dystonia osiowa, w tym antekoliz, kamptokormia i plewrototonus (zespół Pizy), czasem występowała u pacjentów z chorobą Parkinsona po wstępnym dawkowaniu lub stopniowym zwiększaniu dawki pramipexolu. Choć dystonia może być objawem choroby Parkinsona, objawy dystonii u pacjentów z chorobą Parkinsona ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu pramipexolu.

W przypadku wystąpienia dystonii należy przeanalizować schemat leczenia lekami dopaminergicznymi i dostosować dawkę pramipexolu.

Nagłe napady snu i senność

Zastosowanie pramipexolu wiąże się z sennością i nagłymi napadami snu, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Rzadko zgłaszano nagłe napady snu w czasie aktywności dziennej, które w niektórych przypadkach pojawiają się bez świadomości tego zjawiska lub bez objawów ostrzegawczych. Pacjentów należy o tym poinformować. Należy im zalecić zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami w trakcie leczenia pramipexolem. Pacjenci, u których występuje senność i/lub nagłe napady snu, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Ponadto należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Z uwagi na możliwe efekty addytywne, należy zachować ostrożność, jeśli pacjenci stosują inne leki o działaniu uspokajającym w połączeniu z pramipexolem lub spożywają alkohol (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować, że podczas leczenia agonistami dopaminy, w szczególności pramipexolem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczna gra w kasynie, zwiększona libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego przerwania przyjmowania leku.

Mania i delirium

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju manii i delirium. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować, że mania i delirium mogą występować u pacjentów otrzymujących terapię pramipexolem. W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego przerwania przyjmowania leku.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi

Pacjentów z zaburzeniami psychicznymi należy leczyć agonistami dopaminy tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przeważa nad ryzykiem. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Obserwacja okulistyczna

Zaleca się przeprowadzanie okulistycznej obserwacji w regularnych odstępach czasu lub w przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku.

Ciężka choroba sercowo-naczyniowa

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką chorobą sercowo-naczyniową. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, z uwagi na ogólny ryzyko ortostatycznej hipotensji tętniczej związanego z terapią dopaminergiczną.

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Objawy mogące wskazywać na obecność złośliwego zespołu neuroleptycznego obserwowano po nagłym odstawieniu leczenia dopaminergicznego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zespół odstawienia agonistów dopaminy

Zgłaszano wystąpienie zespołu odstawienia po przerwaniu terapii agonistami dopaminy, w tym pramipexolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby przerwać leczenie pacjentów z chorobą Parkinsona pramipexolem, dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Według niektórych danych, pacjenci z zaburzeniami kontroli impulsów oraz pacjenci otrzymujący wysokie dawki dobowe i/lub wysokie dawki kumulacyjne agonistów dopaminy mogą mieć większe ryzyko rozwoju zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Zespół odstawienia może obejmować apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość, ból i brak odpowiedzi na stosowanie lewodopy. Przed zmniejszeniem dawki i przerwaniem stosowania pramipexolu pacjentów należy poinformować o możliwych objawach zespołu odstawienia. Pacjentów należy dokładnie monitorować w okresie zmniejszania dawki i odstawiania pramipexolu. W przypadku nasilonych i/lub trwających objawów zespołu odstawienia agonistów dopaminy można rozważyć tymczasowe ponowne przepisanie pramipexolu w najmniejszej skutecznej dawce.

Augmentacja zespołu niespokojnych nóg

Leczenie zespołu niespokojnych nóg pramipexolem może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym wystąpieniem objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów i rozprzestrzenieniem się objawów na inne kończyny.

Ryzyko augmentacji może wzrosnąć wraz ze zwiększaniem dawki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów należy poinformować o ryzyku augmentacji i zalecić zgłoszenie się do lekarza w przypadku wystąpienia objawów augmentacji. W przypadku podejrzenia augmentacji należy rozważyć możliwość skorygowania dawki do najmniejszej skutecznej dawki lub rozważyć możliwość przerwania stosowania pramipexolu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Wpływ na ciążę i laktację u ludzi nie był badany. Pramipexol nie wykazywał działania teratogennego w badaniach na szczurach i królikach, ale wywierał działanie embriotoksyczne na szczury przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. Pramipexolu nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieje bezwzględna potrzeba i gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ponieważ leczenie pramipexolem hamuje wydzielanie prolaktyny u ludzi, oczekuje się hamowania laktacji. Przenikanie pramipexolu do mleka matki u kobiet nie było badane. U szczurów stężenie znakowanej radioaktywnie substancji czynnej w mleku było wyższe niż w osoczu krwi. Z uwagi na brak odpowiednich danych dotyczących ludzi, pramipexolu nie zaleca się stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli nie można uniknąć jego stosowania, karmienie piersią należy przerwać.

Płodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu pramipexolu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach pramipexol wpływał na cykl estrusowy i obniżał płodność samic, co było oczekiwane dla agonisty dopaminy. Jednak te badania nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność mężczyzn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami

Pramipexol może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Mogą występować halucynacje lub senność.

Pacjentów, u których podczas leczenia pramipexolem pojawia się senność i/lub nagłe napady snu, należy poinformować, że powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innej działalności, podczas której osłabiona czujność może narażać ich lub innych osoby na ryzyko poważnych urazów lub skutku śmiertelnego (np. podczas obsługi maszyn), aż do ustąpienia nagłych napadów snu i senności (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Choroba Parkinsona

Dawkę dzienną należy podzielić na 3 dawki, przyjmowane w równych porcjach.

Leczenie wstępowne

Dawkę pramipeksolu należy zwiększać stopniowo: rozpocząć od dawki 0,375 mg pramipeksolu dihydrochloranu monohydratu (0,264 mg pramipeksolu) na dobę, a następnie zwiększać co 5–7 dni. Jeśli u pacjentów nie występują nietolerowane działania niepożądane, dawkę należy dopasowywać aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego (patrz tabela 1).

Tabela 1

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki, dawkę dzienną należy zwiększać o 0,75 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,54 mg pramipexolu) co tydzień, aż do dawki maksymalnej wynoszącej 4,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. Należy jednak zauważyć, że częstość występowania senności wzrasta przy dawkach wyższych niż 1,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,1 mg pramipexolu) na dobę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Terapia utrzymaniowa

Indywidualna dawka waha się od 0,375 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,264 mg pramipexolu) do maksymalnej dawki 4,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. W badaniach wstępnych skuteczność leczenia obserwowano począwszy od dawki dziennego 1,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,1 mg pramipexolu). Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej oraz występowania reakcji niepożądanych. W trakcie badań klinicznych około 5% pacjentów leczono dawkami niższymi niż 1,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,1 mg pramipexolu). U pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona mogą okazać się korzystne dawki pramipexolu przekraczające 1,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,1 mg pramipexolu) na dobę, jeśli planowane jest leczenie z redukcją dawki lewodopy. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy w trakcie zwiększania dawki pramipexolu, a także podczas terapii utrzymaniowej tym lekiem, w zależności od odpowiedzi u poszczególnych pacjentów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przerywanie leczenia

Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego lub zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Dawkę pramipexolu należy zmniejszać stopniowo o 0,75 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,54 mg pramipexolu) na dobę, aż do osiągnięcia dawki dziennego 0,75 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,54 mg pramipexolu). Następnie dawkę należy zmniejszać o 0,375 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,264 mg pramipexolu) na dobę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Zespół odstawienia agonistów dopaminy może wystąpić nawet podczas stopniowego zmniejszania dawki. W związku z tym może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki przed ponownym wznowieniem procesu zmniejszania dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Wydalanie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Proponowany schemat dawkowania dla terapii wstępnej:

• u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie ma potrzeby zmniejszania dawki dziennego ani częstotliwości podawania;
• u pacjentów z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dzienną leku należy podzielić na 2 dawki, rozpoczynając od 0,125 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,088 mg pramipexolu) dwa razy dziennie (0,25 mg/dziennie dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu / 0,176 mg pramipexolu/dziennie). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennego 2,25 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,57 mg pramipexolu);
• u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dzienną leku należy podawać w jednej dawce, rozpoczynając od 0,125 mg/dziennie dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,088 mg pramipexolu/dziennie). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennego 1,5 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (1,1 mg pramipexolu);
• w przypadku pogorszenia funkcji nerek w trakcie terapii utrzymaniowej dawkę dzienną pramipexolu należy zmniejszyć o tyle procent, o ile zmniejszył się klir kreatyniny. Na przykład przy zmniejszeniu kliru kreatyniny o 30% dawkę dzienną pramipexolu należy zmniejszyć o 30%. Dawkę dzienną można podzielić na dwie dawki, jeśli klir kreatyniny mieści się w przedziale 20–50 ml/min, lub podawać w jednej dawce, jeśli klir kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

Prawdopodobnie nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, ponieważ około 90% pochłoniętej substancji czynnej jest wydalanej przez nerki. Jednak potencjalny wpływ zaburzenia funkcji wątroby na farmakokinetykę pramipexolu nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg

Zalecana dawka początkowa pramipexolu wynosi 0,125 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,088 mg pramipexolu) raz dziennie, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów wymagających dodatkowego złagodzenia objawów dawkę można zwiększać co 4–7 dni aż do dawki maksymalnej 0,75 mg dihydrochlorowodru monohydratu pramipexolu (0,54 mg pramipexolu) na dobę (patrz tabela 2). Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (patrz podsekcja „Augmentacja zespołu niespokojnych nóg” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Tabela 2

* W razie potrzeby.

Należy ocenić odpowiedź pacjenta na leczenie po 3 miesiącach i przeanalizować konieczność kontynuowania terapii. Jeśli leczenie zostaje przerwane na więcej niż kilka dni, należy ponownie rozpocząć od dawkowania zaczynającego się od dawki początkowej, zgodnie z wytycznymi podanymi powyżej.

Przestanie leczenia

Ponieważ dawka dobową stosowana w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg pramipexolu dihydrochloroku monohydratu (0,54 mg pramipexolu), leczenie pramipexolem można przerywać bez stopniowego zmniejszania dawki. W trakcie 26-tygodniowego badania klinicznego z randomizacją do placebo zaobserwowano nawrót objawów zespołu niespokojnych nóg (nasilenie objawów w porównaniu do poziomu wyjściowego) u 10 % pacjentów (14 na 135 pacjentów) po nagłym zaprzestaniu stosowania pramipexolu. Efekt ten był podobny przy wszystkich dawkach.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Wydalanie pramipexolu z organizmu zależy od funkcji nerek. Pacjentom z klirensem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie wymaga się zmniejszania dawki dobowej.

Zastosowanie pramipexolu nie było badane u pacjentów poddawanych hemodializie ani u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie uznaje się za konieczne zmniejszanie dawki, ponieważ prawie 90 % wchłoniętej substancji czynnej jest wydalane z moczem.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą, niezależnie od posiłku.

Dzieci

Choroba Parkinsona

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pramipexolu u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Brak podstaw do stosowania pramipexolu u dzieci w leczeniu choroby Parkinsona.

Zespół niespokojnych nóg

Stosowanie pramipexolu nie jest zalecane u dzieci (do 18 roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Zespół Tourette’a

Pramipexolu nie należy stosować u dzieci (do 18 roku życia) z zespołem Tourette’a ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności oraz niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka w tym wskazaniu.

Przedawkowanie

Brak doświadczenia klinicznego związanego z istotnym przedawkowaniem. Oczekuje się wystąpienia reakcji związanych z profilu farmakodynamicznym agonisty dopaminy, w tym nudności, wymioty, hiperkinezy, halucynacje, niepokój oraz hipotensję tętniczą.

Nie istnieje uznany antydotum w przypadku przedawkowania agonisty dopaminy. W przypadku objawów stymulacji układu nerwowego środkowego może być wskazane podanie leku neuroleptycznego. Leczenie przy przedawkowaniu może wymagać podjęcia ogólnych środków wspomagających, w tym przemywania żołądka, podania płynów dożylnie, przyjęcia węgla aktywnego oraz monitorowania EKG.

Efekty uboczne

Analiza połączonych badań kontrolowanych placebo, w których wzięło udział łącznie 1923 pacjentów przyjmujących pramipexol i 1354 pacjentów przyjmujących placebo, wykazała, że efekty uboczne występowały często w obu grupach. U 63 % pacjentów przyjmujących pramipexol i u 52 % pacjentów przyjmujących placebo odnotowano co najmniej jeden efekt uboczny.

Większość efektów ubocznych zwykle pojawia się na początku terapii, a znaczna część z nich ustępuje, nawet jeśli leczenie jest kontynuowane.

Efekty uboczne są przedstawione według układów narządów z podaniem częstości występowania (liczba pacjentów, u których można spodziewać się reakcji) zgodnie z następującymi kategoriami: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), pojedyncze (≥1/10000 – < 1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Choroba Parkinsona

Efekty uboczne u pacjentów z chorobą Parkinsona, o których zgłaszano najczęściej (≥ 5 %) (częściej podczas leczenia pramipexolem niż placebo): nudności, dyskineza, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i zmęczenie. Częstość występowania senności wzrasta przy dawkach przekraczających 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Najczęstszym efektem ubocznym przy stosowaniu w połączeniu z lewodopą była dyskineza. Hipotensja tętnicza może wystąpić na początku leczenia, szczególnie jeśli dozowanie pramipexolu jest zbyt szybkie.

Infekcje i inwazje

Rzadko: zapalenie płuc.

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego¹.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, halucynacje, zaburzenia snu, dezorientacja, objawy zaburzeń kontroli impulsów i zachowania kompulsywnego.

Rzadko: patologiczne skłonności do zakupów, patologiczne skłonności do hazardu, niepokój, hiperseksualność, majaczenia, zaburzenia libido, paranoja, delirium, przejadanie się¹, hiperfagia¹.

Pojedyncze: mania.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: senność, zawroty głowy, dyskineza.

Często: ból głowy.

Rzadko: nagły atak snu, amnezja, hiperkinezja, omdlenia.

Zaburzenia narządu wzroku

Często: zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie, nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia serca

Rzadko: niewydolność serca¹.

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: duszność, kichanie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadkie: samorzutna erekcja penisa.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: zwiększona zmęczalność, obrzęki obwodowe.

Częstość nieznana: zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, potliwość i ból).

Badania

Często: zmniejszenie masy ciała, w tym obniżenie apetytu.

Rzadko: zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie pogwarancyjnym. Z 95 % pewnością kategoria częstości została określona jako rzadka, ale może być niższa. Nie można ustalić dokładnej częstości, ponieważ efekt uboczny nie był obserwowany podczas badań klinicznych wśród 2762 pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem.

Zespół niespokojnych nóg

U pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem najczęściej występującymi efektami ubocznymi (≥ 5 %) były nudności, ból głowy, zawroty głowy i zwiększona zmęczalność. Nudności i zwiększona zmęczalność występowały częściej u kobiet (20,8 % i 10,5 % odpowiednio) niż u mężczyzn (6,7 % i 7,3 % odpowiednio) podczas leczenia pramipexolem.

Infekcje i inwazje

Rzadko: zapalenie płuc¹.

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego¹.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, zaburzenia snu.

Rzadko: niepokój, dezorientacja, halucynacje, zaburzenia libido, majaczenia¹, hiperfagia¹, paranoja¹, mania¹, delirium¹, objawy zaburzeń kontroli impulsów i zachowania kompulsywnego¹ (takie jak patologiczne skłonności do zakupów, patologiczne skłonności do hazardu, hiperseksualność, przejadanie się).

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: nasilenie zespołu niespokojnych nóg.

Często: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Rzadko: nagły atak snu, omdlenia, dyskineza, amnezja¹, hiperkinezja¹.

Zaburzenia narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia widzenia, w tym pogorszenie ostrości wzroku, podwójne widzenie i nieostre widzenie.

Zaburzenia układu sercowego

Rzadko: niewydolność serca¹.

Zaburzenia układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: duszność, kichanie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadkie: samorzutna erekcja penisa.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: zwiększona zmęczalność.

Rzadko: obrzęki obwodowe.

Częstość nieznana: zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, potliwość i ból).

Badania

Rzadko: zmniejszenie masy ciała, w tym obniżenie apetytu, zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie pogwarancyjnym. Z 95 % pewnością kategoria częstości została określona jako rzadka, ale może być niższa. Nie można ustalić dokładnej częstości, ponieważ efekt uboczny nie był obserwowany podczas badań klinicznych wśród 1395 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Senność. Stosowanie pramipexolu często wiąże się ze sennością i rzadziej z nadmierną sennością w ciągu dnia oraz przypadkami nagłego ataku snu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia libido. Stosowanie pramipexolu rzadko może być związane z zaburzeniami libido (wzrost lub spadek).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym pramipexolem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczne skłonności do hazardu, nasilenie libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatki lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne spożywanie jedzenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Podczas krzyżowego retrospektywnego badania przesiewowego i badania typu „przypadek-kontrola” z udziałem 3090 pacjentów z chorobą Parkinsona, 13,6 % wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali terapię dopaminergiczną lub niedopaminergiczną, miało objawy zaburzeń kontroli impulsów w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Obserwowane objawy obejmowały patologiczne skłonności do hazardu, nieodparty impuls do zakupów, nadmierną potrzebę jedzenia oraz kompulsywne zachowanie seksualne (hiperseksualność). Możliwe niezależne czynniki ryzyka występowania zaburzeń kontroli impulsów obejmują terapię dopaminergiczną i wyższe dawki terapii dopaminergiczną, młodszy wiek (≤ 65 lat), brak związku małżeńskiego oraz przypadki patologicznych skłonności do hazardu w rodzinie zgłaszane przez pacjenta.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. W przypadku zmniejszenia dawki lub zaprzestania stosowania agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotorowe efekty uboczne. Objawy obejmują apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość i ból (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność serca. Podczas badań klinicznych i okresu pogwarancyjnego niewydolność serca obserwowano u pacjentów przyjmujących pramipexol. W ramach farmakoepidemiologicznego badania stosowanie pramipexolu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem niewydolności serca w porównaniu z brakiem stosowania (stosunek ryzyka 1,86; 95 % CI [przedział ufności]: 1,21–2,85).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „GLEDFARM LTD”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza, 54.

INSTRUKCJA

do stosowania leku w medycynie

PIRITAN

(PIRITAN®)

Skład:

substancja czynna: pramipexolu dihydrochlorid monohydrat;

1 tabletka zawiera pramipexolu dihydrochlorid monohydrat 0,25 mg, co odpowiada 0,18 mg pramipexolu, lub pramipexolu dihydrochlorid monohydrat 1,0 mg, co odpowiada 0,7 mg pramipexolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, powidon (PVPK30), powidon K90 (PVPK90), stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,25 mg: owalne, podwójnie wypukłe tabletki o barwie od białej do prawie białej, z zaokrąglonymi brzegami, z głęboką linią złamania z jednej strony i zwykłym wgłębieniem z drugiej strony;

tabletki 1,0 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki o barwie od białej do prawie białej, z zaokrąglonymi brzegami, z głęboką linią złamania z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Środki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy.

Kod ATX N04BC05

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Pramipexol jest agonistą receptorów dopaminowych o wysokiej selektywności i specyficzności wobec podtypu receptorów dopaminowych D2, przy czym wykazuje większą powinność do receptorów D3 oraz pełną wewnętrzną aktywność wobec nich.

Pramipexol złagęzdza parkinsonowskie zaburzenia ruchowe poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania na zwierzętach wykazały, że pramipexol hamuje synteze, uwalnianie oraz zwrotny zahwyt dopaminy.

Dokładny mechanizm działania pramipexolu w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie jest znany. Dane neurofarmakologiczne wskazują na zaangażowanie pierwotnego układu dopaminergicznego.

Skutki farmakodynamiczne

U ochotników zaobserwowano zależne od dawki zmniejszenie stężenia prolaktyny. W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników, przy szybszym niż zalecane tempo dobowej dawki pramipexolu (co 3 dni) do 4,5 mg w postaci soli (3,15 mg pramipexolu) zaobserwowano wzrost ciśnienia tętniczego oraz częstości akcji serca. Ten efekt nie był obserwowany w badaniach na pacjentach.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Pramipexol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna przekracza 90%. Maksymalne stężenie we krwi osoczowej osiągane jest między 1. a 3. godziną po podaniu. Szybkość wchłaniania nie zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, ale zmniejsza się ogólny poziom wchłaniania. Prawipexol wykazuje kinetykę liniową oraz niewielką zmienność stężeń w osoczu u różnych pacjentów.

Rozkład

U człowieka wiązanie pramipexolu z białkami osocza krwi jest bardzo niskie (< 20%), a objętość rozkładu duża (400 l). U szczurów obserwowano wysokie stężenia w tkance mózgowej (około 8 razy wyższe niż w osoczu).

Biodegradacja

Pramipexol jest jedynie w niewielkim stopniu metabolizowany u człowieka.

Wydalanie

Wydalanie niewymienionej substancji przez nerki jest główną drogą eliminacji pramipexolu. Około 90% dawki znaczonej radioaktywnym izotopem 14C wydalane jest przez nerki, podczas gdy mniej niż 2% wykrywane jest w kale.

Całkowity klirens pramipexolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy około 400 ml/min. Okres półwydalenia (t ½) waha się od 8 godzin u młodych osób do 12 godzin u osób starszych.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Pirytan jest wskazany u dorosłych do leczenia objawów idiopatycznego choroby Parkinsona jako monoterapia (bez lewodopy) lub w kombinacji z lewodopą, czyli przez cały przebieg choroby aż do późnych stadiów, gdy efekt lewodopy zmniejsza się lub staje się niestabilny i występują wahania efektu terapeutycznego (efekt typu „włączony-wyłączony” lub „na-wyłączenie dawki”).

Pirytan jest wskazany u dorosłych do leczenia objawowego idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w dawkach nie przekraczających 0,75 mg dihydrochlorowodoru pirytanu monohydratu (0,54 mg pirytanu) (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przeciwwskazania.
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wiązanie z białkami osocza krwi

Pirytan wiąże się z białkami osocza krwi w bardzo niewielkim stopniu (< 20 %), a biotransformacja jest nieznaczna u mężczyzn. Dlatego interakcje z innymi lekami wpływającymi na wiązanie leku z białkami osocza lub jego wydalanie poprzez biotransformację są mało prawdopodobne. Ponieważ leki antycholinergiczne są wydalane głównie poprzez biotransformację, potencjalna interakcja jest mało prawdopodobna, choć interakcje z lekami antycholinergicznymi nie były badane. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między selegyliną a lewodopą.

Inhibitory/konkurencyjne substancje w aktywnym wydalaniu nerkowym

Cymetydyna zmniejszała klirens nerkowy pirytanu o około 34 %, najprawdopodobniej poprzez hamowanie kationowej sekretoryjnej systemu transportowego kanalików nerkowych. Dlatego leki, które są inhibitorami tej aktywnej drogi wydalania nerek lub są wydalane tą samą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, moksyloetyna, zydowudyna, cisplatyna, chinina i prokainamid, mogą oddziaływać z pirytanem, co prowadzi do zmniejszenia klirensu pirytanu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z pirytanem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pirytanu.

Kombinacja z lewodopą

Podczas zwiększania dawki pirytanu stosowanego w kombinacji z lewodopą zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawkę innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwe efekty addytywne należy zalecać pacjentom ostrożność przy stosowaniu innych leków uspokajających lub alkoholu w połączeniu z pirytanem (zob. rozdziały „Szczególne środki ostrożności stosowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych” oraz „Działania niepożądane”).

Leki przeciwdziałające psychotycznym

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwdziałających psychotycznym z pirytanem (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności stosowania”), na przykład w przypadkach, gdy można spodziewać się efektów antagonistycznych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z chorobą Parkinsona i zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki pramipexolu zgodnie z informacjami zawartymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Halucynacje

Halucynacje są znanym skutkiem ubocznym leczenia agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować, że mogą występować halucynacje (głównie wzrokowe).

Dyskinezie

W trakcie wspomaganego lewodopą leczenia choroby Parkinsona, podczas wstępnego doboru dawki pramipexolu, może pojawić się dyskinezja. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lewodopy.

Dystonia

Dystonia osiowa, w tym antekoliz, kamptokormia i plewrototonus (zespół Pizy), obserwowano u niektórych pacjentów z chorobą Parkinsona po wstępnym podaniu lub stopniowym zwiększaniu dawki pramipexolu. Choć dystonia może być objawem choroby Parkinsona, objawy dystonii u pacjentów z chorobą Parkinsona ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu pramipexolu.

W przypadku wystąpienia dystonii należy przeanalizować schemat leczenia lekami dopaminergicznymi i dostosować dawkę pramipexolu.

Nagłe napady senności i senność

Zastosowanie pramipexolu wiązało się ze zwiększonym nasileniem senności i nagłymi napadami snu, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Często nie zgłasza się nagłych napadów snu podczas dnia, które w niektórych przypadkach pojawiają się bez świadomości lub bez objawów ostrzegawczych. Pacjentów należy o tym poinformować. Należy im zalecić zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń w czasie leczenia pramipexolem. Pacjenci, u których występuje senność i/lub nagłe napady snu, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Ze względu na możliwe efekty addytywne należy zachować ostrożność, jeśli pacjenci stosują inne leki uspokajające w połączeniu z pramipexolem lub spożywają alkohol (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że w trakcie leczenia agonistami dopaminy, w szczególności pramipexolem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczna skłonność do hazardu, zwiększony libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie.

W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku.

Mania i delirium

Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju manii i delirium. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że mania i delirium mogą występować u pacjentów otrzymujących terapię pramipexolem. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi

Pacjentów z zaburzeniami psychicznymi należy leczyć agonistami dopaminy tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Obserwacja okulistyczna

Zaleca się regularne badania okulistyczne w stałych odstępach czasu lub w przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku.

Ciężka choroba sercowo-naczyniowa

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką chorobą sercowo-naczyniową. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, ze względu na ogólny ryzyko ortostatycznej hipotensji tętniczej związanego z terapią dopaminergiczną.

Zespół neuroleptyczny złośliwy

Objawy mogące wskazywać na obecność zespołu neuroleptycznego złośliwego obserwowano po nagłym odstawieniu leczenia dopaminergicznego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zespół odstawienia agonistów dopaminy

Zgłaszano występowanie zespołu odstawienia po przerwaniu terapii agonistami dopaminy, w tym pramipexolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby przerwać leczenie pacjentów z chorobą Parkinsona pramipexolem, dawkę należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Według niektórych danych, pacjenci z zaburzeniami kontroli impulsów oraz pacjenci otrzymujący wysokie dawki dobowe i/lub wysokie dawki kumulacyjne agonistów dopaminy mogą mieć większe ryzyko rozwoju zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Zespół odstawienia może obejmować apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość, ból i brak odpowiedzi na lewodopę. Przed zmniejszeniem dawki i odstawieniem pramipexolu pacjentów należy poinformować o możliwych objawach zespołu odstawienia. Pacjentów należy dokładnie monitorować w okresie zmniejszania dawki i odstawiania pramipexolu. W przypadku nasilonych i/lub trwających objawów zespołu odstawienia agonistów dopaminy można rozważyć tymczasowe ponowne wprowadzenie pramipexolu w najniższej skutecznej dawce.

Augmentacja zespołu niespokojnych nóg

Leczenie zespołu niespokojnych nóg pramipexolem może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym pojawieniem się objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów i rozprzestrzenianiem się objawów na inne kończyny.

Ryzyko augmentacji może wzrosnąć wraz ze zwiększaniem dawki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów należy poinformować o ryzyku augmentacji i zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów augmentacji. W przypadku podejrzenia augmentacji należy rozważyć możliwość skorygowania dawki do najniższej skutecznej dawki lub rozważyć możliwość przerwania stosowania pramipexolu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Wpływ na ciążę i laktację u ludzi nie był badany. Pramipexol nie wykazywał działania teratogennego w badaniach na szczurach i królikach, ale wywierał działanie embriotoksyczne u szczurów przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. Pramipexol nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieje bezwzględna potrzeba i gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Ponieważ leczenie pramipexolem hamuje wydzielanie prolaktyny u ludzi, oczekuje się hamowania laktacji. Przenikanie pramipexolu do mleka matki u kobiet nie było badane. U szczurów stężenie znacznika radioaktywnego substancji czynnej w mleku było wyższe niż w osoczu krwi. Ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących człowieka, pramipexol nie jest zalecany w czasie karmienia piersią. Jeśli nie można uniknąć jego stosowania, należy przerwać karmienie piersią.

Fertylność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu pramipexolu na płodność człowieka. W badaniach na zwierzętach pramipexol wpływał na cykl estrusowy i obniżał płodność samic, co było przewidywalne dla agonisty dopaminy. Jednak te badania nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich szkodliwych wpływow na płodność mężczyzn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych

Pramipexol może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Mogą wystąpić halucynacje lub senność.

Pacjentów, u których w trakcie leczenia pramipexolem pojawia się senność i/lub nagłe napady snu, należy poinformować, że powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innej działalności, podczas której osłabiona czujność może narażać ich lub innych osoby na ryzyko poważnych urazów lub śmierci (np. podczas obsługi maszyn), aż do ustąpienia nagłych napadów snu i senności (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Choroba Parkinsona

Dawkę dzienną należy podzielić na 3 równe dawki.

Leczenie wstępnego stadium

Dawkę pramipexolu należy zwiększać stopniowo: rozpocząć od dawki 0,375 mg pramipexolum dihydrochloridum monohydratum (0,264 mg pramipexolu) na dobę, a następnie zwiększać co 5–7 dni. Jeśli u pacjentów nie wystąpią nietolerowane działania niepożądane, dawkę należy dopasowywać aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego (patrz tabela 1).

Tabela 1

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki dzienną należy zwiększać o 0,75 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu) co tydzień, aż do dawki maksymalnej wynoszącej 4,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. Należy jednak zauważyć, że częstość występowania senności zwiększa się przy dawkach wyższych niż 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,1 mg pramipexolu) na dobę (patrz punkt «Działania niepożądane»).

Terapia utrzymaniowa

Indywidualna dawka waha się od 0,375 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,264 mg pramipexolu) do maksymalnej dawki 4,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. W badaniach wstępnych skuteczność leczenia obserwowano począwszy od dawki dzienną 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,1 mg pramipexolu). Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej oraz występowania działań niepożądanych. W trakcie badań klinicznych około 5 % pacjentów leczono dawkami niższymi niż 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,1 mg pramipexolu). U pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona mogą okazać się korzystne dawki pramipexolu przekraczające 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,1 mg pramipexolu) na dobę, jeśli planowane jest leczenie z redukcją dawki lewodopy. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy w trakcie zwiększania dawki pramipexolu, jak również w trakcie terapii utrzymaniowej tym lekiem, w zależności od odpowiedzi u poszczególnych pacjentów (patrz punkt «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Przerywanie leczenia

Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego lub zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Dawkę pramipexolu należy stopniowo zmniejszać o 0,75 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu) na dobę, aż do osiągnięcia dawki dzienną 0,75 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu). Następnie dawkę należy zmniejszać o 0,375 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,264 mg pramipexolu) na dobę (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»). Zespół odstawienia agonistów dopaminy może pojawiać się w trakcie stopniowego zmniejszania dawki. W związku z tym może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki przed wznowieniem procesu zmniejszania dawki (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Wydalanie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Proponowany schemat dawkowania dla leczenia wstępnego:

• pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie trzeba zmniejszać dawki dzienną ani częstotliwości podawania;
• pacjentom z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dzienną należy podzielić na 2 osobne dawki, rozpoczynając od 0,125 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,088 mg pramipexolu) dwa razy na dobę (0,25 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu / 0,176 mg pramipexolu na dobę). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennej 2,25 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,57 mg pramipexolu);
• pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dzienną należy podawać w jednym dawce, rozpoczynając od 0,125 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,088 mg pramipexolu) na dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennej 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (1,1 mg pramipexolu);
• w przypadku pogorszenia funkcji nerek w trakcie terapii utrzymaniowej dawkę dzienną pramipexolu należy zmniejszyć o tyle procent, o ile zmniejszył się klir kreatyniny. Na przykład przy zmniejszeniu kliru kreatyniny o 30 % dawkę dzienną pramipexolu należy zmniejszyć o 30 %. Dawkę dzienną można podzielić na dwa dawki, jeśli klir kreatyniny mieści się w przedziale 20–50 ml/min, lub podawać w jednym dawce, jeśli klir kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

Prawdopodobnie nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, ponieważ około 90 % wchłoniętego leku czynnego jest wydalane przez nerki. Jednak potencjalny wpływ zaburzenia funkcji wątroby na farmakokinetykę pramipexolu nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg

Zalecana dawka początkowa pramipexolu wynosi 0,125 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,088 mg pramipexolu) jeden raz na dobę, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów, którzy wymagają dodatkowego złagodzenia objawów, dawkę można zwiększać co 4–7 dni do dawki maksymalnej 0,75 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu) na dobę (patrz tabela 2). Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (patrz podpunkt «Augmentacja zespołu niespokojnych nóg» w punkcie «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Tabela 2

* W razie potrzeby.

Należy ocenić odpowiedź pacjenta na leczenie po 3 miesiącach i przeanalizować konieczność kontynuowania terapii. Jeśli leczenie zostanie przerwane na więcej niż kilka dni, należy ponownie rozpocząć od dawkowania z etapu titracji, jak opisano powyżej.

Przestanie leczenia

Ze względu na to, że dawka dzienna stosowana w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu), leczenie pramipexolem można przerywać bez stopniowego zmniejszania dawki. W trakcie 26-tygodniowego badania klinicznego z randomizacją do placebo zaobserwowano nawrót objawów zespołu niespokojnych nóg (nasilenie objawów w porównaniu do stanu wyjściowego) u 10 % pacjentów (14 na 135 pacjentów) po nagłym zaprzestaniu stosowania pramipexolu. Efekt ten był podobny przy wszystkich dawkach.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

Wydalanie pramipexolu z organizmu zależy od funkcji nerek. Pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie wymaga się zmniejszania dawki dobowej.

Zastosowanie pramipexolu nie było badane u pacjentów poddawanych hemodializie ani u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie uważa się za konieczne zmniejszania dawki, ponieważ prawie 90 % wchłoniętego leku wydala się z moczem drogą nerkową.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą, niezależnie od posiłku.

Dzieci

Choroba Parkinsona

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pramipexolu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Brak podstaw do stosowania pramipexolu u dzieci w chorobie Parkinsona.

Zespół niespokojnych nóg

Stosowanie pramipexolu nie jest zalecane u dzieci (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Zespół Tourette’a

Pramipexolu nie należy stosować u dzieci (do 18. roku życia) z zespołem Tourette’a ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności oraz niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka w tym wskazaniu.

Przedawkowanie

Nie ma doświadczenia klinicznego związanego z dużym przedawkowaniem. Oczekuje się wystąpienia reakcji związanych z profilu farmakodynamicznym agonisty dopaminy, w tym nudności, wymioty, hiperkinezę, halucynacje, niepokój oraz hipotensję tętniczą.

Nie istnieje ustalony antydot na przedawkowanie agonisty dopaminy. W przypadku objawów stymulacji ośrodkowego układu nerwowego może być wskazane podanie leku neuroleptycznego. Leczenie przedawkowania może wymagać podjęcia ogólnych środków wspomagających, w tym przemywania żołądka, podania dożylnego płynów, przyjęcia węgla aktywowanego oraz monitorowania elektrokardiogramu.

Efekty uboczne

Analiza połączonych badań kontrolowanych placebo, w których wzięło udział łącznie 1 923 pacjentów przyjmujących pramipexol oraz 1 354 pacjentów przyjmujących placebo, wykazała, że efekty uboczne występowały często w obu grupach. U 63 % pacjentów przyjmujących pramipexol i u 52 % pacjentów przyjmujących placebo odnotowano co najmniej jeden efekt uboczny leku.

Większość efektów ubocznych zwykle pojawia się na początku terapii, a znaczna część z nich ustępuje, nawet jeśli terapia jest kontynuowana.

Efekty uboczne są przedstawione według układów narządów z podaniem częstości występowania (liczba pacjentów, u których można oczekiwać wystąpienia reakcji) zgodnie z następującymi kategoriami: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), pojedyncze (≥1/10000 – < 1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Choroba Parkinsona

Efekty uboczne leku u pacjentów z chorobą Parkinsona, o których zgłaszano najczęściej (≥ 5 %) (częściej podczas leczenia pramipexolem niż placebo): nudności, dyskinezie, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i zmęczenie. Częstość występowania senności wzrasta przy dawkach przekraczających 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Najczęstszym efektem ubocznym przy stosowaniu w połączeniu z lewodopą były dyskinezie. Hipotensja tętnicza może występować na początku leczenia, szczególnie jeśli dozowanie pramipexolu jest zbyt szybkie.

Infekcje i inwazje

Rzadko: zapalenie płuc.

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego¹.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, halucynacje, zaburzenia snu, dezorientacja, objawy zaburzenia kontroli impulsów i zachowania kompulsywnego.

Rzadko: patologiczne skłonności do zakupów, patologiczne skłonności do hazardu, niepokój, hiperseksualność, majaczenie, zaburzenia libidum, paranoja, delirium, przejadanie się¹, hiperfagia¹.

Pojedyncze: mania.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: senność, zawroty głowy, dyskinezie.

Często: ból głowy.

Rzadko: nagły atak snu, amnezja, hiperkinezja, omdlenia.

Zaburzenia narządu wzroku

Często: zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie (diplopia), nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia serca

Rzadko: niewydolność serca¹.

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: duszność, kichanie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: nadwrażliwość, swędzenie, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadkie: spontaniczna erekcja penisa.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: zwiększone zmęczenie, obrzęki obwodowe.

Częstość nieznana: zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, potliwość i ból).

Badania

Często: zmniejszenie masy ciała, w tym obniżenie apetytu.

Rzadko: zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym. Z 95 % pewnością kategoria częstości została określona jako rzadka, ale może być niższa. Ustalenie dokładnej częstości jest niemożliwe, ponieważ efekt uboczny nie był obserwowany podczas badań klinicznych wśród 2 762 pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem.

Zespół niespokojnych nóg

U pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem najczęściej zgłaszane efekty uboczne (≥ 5 %) to: nudności, ból głowy, zawroty głowy i zwiększone zmęczenie. Nudności i zwiększone zmęczenie występowały częściej u kobiet (20,8 % i 10,5 % odpowiednio) niż u mężczyzn (6,7 % i 7,3 % odpowiednio) podczas leczenia pramipexolem.

Infekcje i inwazje

Rzadko: zapalenie płuc¹.

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego¹.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność, zaburzenia snu.

Rzadko: niepokój, dezorientacja, halucynacje, zaburzenia libidum, majaczenie¹, hiperfagia¹, paranoja¹, mania¹, delirium¹, objawy zaburzenia kontroli impulsów i zachowania kompulsywnego¹ (takie jak patologiczne skłonności do zakupów, patologiczne skłonności do hazardu, hiperseksualność, przejadanie się).

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: nasilenie zespołu niespokojnych nóg.

Często: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Rzadko: nagły atak snu, omdlenia, dyskinezie, amnezja¹, hiperkinezja¹.

Zaburzenia narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia wzroku, w tym pogorszenie ostrości wzroku, podwójne widzenie (diplopia) i nieostre widzenie.

Zaburzenia układu sercowego

Rzadko: niewydolność serca¹.

Zaburzenia układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: duszność, kichanie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, wymioty.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: nadwrażliwość, swędzenie, wysypka.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadkie: spontaniczna erekcja penisa.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęki obwodowe.

Częstość nieznana: zespół odstawienia agonistów dopaminy (w tym apatia, niepokój, depresja, zmęczenie, potliwość i ból).

Badania

Rzadko: zmniejszenie masy ciała, w tym obniżenie apetytu, zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym. Z 95 % pewnością kategoria częstości została określona jako rzadka, ale może być niższa. Ustalenie dokładnej częstości jest niemożliwe, ponieważ efekt uboczny nie był obserwowany podczas badań klinicznych wśród 1 395 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem.

Opis wybranych efektów ubocznych

Senność. Stosowanie pramipexolu jest często związane z sennością i rzadziej z nadmierną sennością w ciągu dnia oraz przypadkami nagłego ataku snu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia libidum. Stosowanie pramipexolu rzadko może być związane z zaburzeniami libidum (wzrost lub spadek).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym pramipexolem, mogą występować objawy zaburzenia kontroli impulsów, w tym patologiczne skłonności do hazardu, nasilenie libidum, hiperseksualność, kompulsywne wydatki lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przekrojowym retrospektywnym badaniu przesiewowym i badaniu typu „przypadek-kontrola”, w którym wzięło udział 3 090 pacjentów z chorobą Parkinsona, 13,6 % wszystkich pacjentów leczonych terapią dopaminergiczną lub niedopaminergiczną wykazywało objawy zaburzenia kontroli impulsów w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Obserwowane objawy obejmowały patologiczne skłonności do hazardu, nieodparte pragnienie dokonywania zakupów, nadmierną potrzebę jedzenia oraz kompulsywne zachowanie seksualne (hiperseksualność). Możliwe niezależne czynniki ryzyka wystąpienia zaburzeń kontroli impulsów to terapia dopaminergiczna i wyższe dawki terapii dopaminergicznej, młodszy wiek (≤ 65 lat), brak małżeństwa oraz przypadki patologicznych skłonności do hazardu w rodzinie zgłaszane przez pacjenta.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. W przypadku zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotoryczne efekty uboczne. Objawy obejmują apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość i ból (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność serca. Podczas badań klinicznych i okresu postmarketingowego niewydolność serca obserwowano u pacjentów stosujących pramipexol. W badaniu farmakoepidemiologicznym stosowanie pramipexolu było związane ze wzrostem ryzyka niewydolności serca w porównaniu z brakiem stosowania (stosunek ryzyka 1,86; 95 % CI [przedział ufności]: 1,21–2,85).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze, po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Heltthker Pvt Ltd /

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Plot No. M-3, Indore Special Economic Zone, Phase-II, Pithampur, Distt. Dhar, Madhya Pradesh, Pin 454774, India.