Pipzol 10

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pipzol 5, Pipzol 10, Pipzol 15, Pipzol 30 (Pipzol 5, Pipzol 10, Pipzol 15, Pipzol 30)

Skład:

substancja czynna: aripiprazol;

1 tabletka zawiera aripiprazolu 5 mg lub 10 mg, lub 15 mg, lub 30 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, skrobia kukurydziana, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, barwniki: indygokarmin (E 132) (dla 5 mg); tlenek żelaza żółty (E 172) (dla 15 mg); tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla 10 mg i 30 mg).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• tabletka 5 mg: tabletki prostokątne o zaokrąglonych krawędziach, niebieskie z domieszkami, z tłoczeniem „250” po jednej stronie i gładkie z drugiej;
• tabletka 10 mg: tabletki prostokątne o zaokrąglonych krawędziach, różowe z domieszkami, z tłoczeniem „252” po jednej stronie i gładkie z drugiej;
• tabletka 15 mg: tabletki okrągłe, żółte z domieszkami, ze skośnymi krawędziami, z tłoczeniem „253” po jednej stronie i gładkie z drugiej;
• tabletka 30 mg: tabletki okrągłe, różowe z domieszkami, ze skośnymi krawędziami, z tłoczeniem „L 255” po jednej stronie i gładkie z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki). Aripiprazol.

Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie terapeutyczne aripiprazolu w schizofrenii wynika z kombinacji częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów dopaminowych D2 i serotonergowych 5HT1a oraz aktywności antagonistycznej wobec receptorów serotonergowych 5HT2.

Aripiprazol charakteryzuje się wysoką powinnością in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergowych 5HT1a i 5HT2a oraz umiarkowaną powinnością do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergowych 5HT2c i 5HT7, receptorów α1-adrenergicznych oraz receptorów histaminowych H1. Aripiprazol charakteryzuje się również umiarkowaną powinnością do miejsc odwrotnego wychwytu serotoniny i brakiem powinności do receptorów muskarynowych. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach aripiprazol wykazywał działanie antagonistyczne wobec nadmiernie aktywnej transmisji dopaminergicznej oraz działanie agonistyczne wobec niedostatecznie aktywnej transmisji dopaminergicznej. Interakcje nie tylko z receptorami dopaminowymi i serotonergowymi mogą tłumaczyć niektóre efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawce od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie prowadził do zależnego od dawki zmniejszenia wiązania 11C-rakloprydu, ligandu receptorów D2/D3, w jądrze prążkowatym i skorupie, co wykazano metodą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia

Wiadomo, że aripiprazol jest skuteczny w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji leczenia u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu objawów manii przez 3 tygodnie.

W badaniach klinicznych u pacjentów z epizodami maniakalnymi lub mieszanymi zaburzenia dwubiegunowego typu I, z objawami psychotycznymi lub bez nich, aripiprazol wykazał znaczną skuteczność w porównaniu do placebo po 3 tygodnie oraz utrzymanie efektu porównywalnego z litą lub haloperidolem po 12 tygodni. Aripiprazol wykazał również porównywalny odsetek pacjentów z remisją objawową manii jak lity lub haloperidol po 12 tygodni.

Dodatkowo stwierdzono, że dodanie aripiprazolu jako terapii wspomagającej prowadziło do lepszej skuteczności w zmniejszaniu objawów manii niż monoterapia litem lub walproinianem.

Potwierdzono, że aripiprazol wykazuje przewagę nad placebo w zapobieganiu nawrotom zaburzenia dwubiegunowego, szczególnie w zapobieganiu nawrotom manii.

Dostępne są dane wskazujące, że aripiprazol wykazuje przewagę nad placebo w zapobieganiu nawrotom zaburzenia dwubiegunowego, z obniżeniem ryzyka nawrotu o 46% oraz obniżeniem ryzyka nawrotu manii o 65% w porównaniu z placebo wspomagające, jednak nie udało się wykazać przewagi nad placebo w zapobieganiu nawrotom depresji.

Aripiprazol jako terapia wspomagająca wykazał przewagę nad placebo w drugorzędnych parametrach oceny „Kliniczne Ogólne Wrażenie – Wersja dwubiegunowa (KOW-WB)” Ciężkości Choroby (Ciężkość; mania).

W badaniu monoterapii otwartym litem lub walproinianem w celu określenia częściowej braki odpowiedzi, normy Kaplana-Meiera dla nawrotu dowolnego zaburzenia nastroju w grupie terapii wspomagającej wynosiły 16% dla aripiprazolu + lity i 18% dla aripiprazolu + walproinianu w porównaniu do 45% dla placebo + lity i 19% dla placebo + walproinianu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest 3–5 godzin po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu presystemowemu metabolizmowi. Biologiczna dostępność postaci tabletkowej wynosi 87%. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na intensywny rozkład pozanaczyniowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biodegradacja

Aripiprazol jest aktywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Na podstawie badań in vitro enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu oraz

N-dealkilację, którą katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest dominującą substancją leku w krążeniu ogólnoustrojowym. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40% wartości AUC aripiprazolu w osoczu krwi.

Eliminacja

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 i około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg i odbywa się głównie w wątrobie. Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27% wydaje się z moczem, a około 60% – z kałem. Mniej niż 1% aripiprazolu wydaje się z moczem w niezmienionej postaci, około 18% podanej dawki wydaje się z kałem w niezmienionej postaci.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w podeszłym wieku a młodymi, nie zaobserwowano istotnego wpływu wieku pacjentów na analizę farmakokinetyczną u pacjentów chorych na schizofrenię.

Płeć

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie zaobserwowano istotnego wpływu płci na analizę farmakokinetyczną u pacjentów chorych na schizofrenię.

Palenie tytoniu

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia tytoniu na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z chorobą nerek były podobne do tych u młodych osób zdrowych.

Niewydolność wątroby

Jednorazowe badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Childa-Puga) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono tylko na trzech pacjentach z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków dotyczących ich zdolności metabolicznych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii u dorosłych.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz zapobieganie nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek z innych składników produktu leczniczego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Ponieważ aripiprazol wpływa na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania alkoholu lub leków wpływających na OUN, ze względu na możliwe wzajemne działania niepożądane, takie jak działanie sedytywne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy stosować aripiprazol z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT lub zaburzają równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonist H2-receptorów histaminowych – famotydyna – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak efekt ten nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany drogami wielokrotnymi z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie enzymów CYP1A. W związku z tym nie jest wymagana korekta dawki u palaczy.

Chinina i inne inhibitory CYP2D6.

W badaniach u zdrowych ochotników silne inhibitory izoenzymu CYP2D6 (chinina) zwiększały AUC aripiprazolu o 107%, przy czym Cmax pozostawała niezmieniona. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, zmniejszały się odpowiednio o 32% i 47%. W związku z tym należy zmniejszyć dawkę leku około dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu z chininą. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego konieczna jest odpowiednia redukcja dawki.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4.

W badaniach u zdrowych ochotników silny inhibitor CYP3A4 (ketonazol) zwiększał AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. U osób z obniżonym metabolizmem CYP2D6 jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do pojawienia się wyższych stężeń aripiprazolu w osoczu krwi w porównaniu z pacjentami z aktywnym metabolizmem CYP2D6. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 z aripiprazolem potencjalne korzyści powinny przewyższać możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego przepisywania aripiprazolu i ketonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywoływać takie same efekty, dlatego należy odpowiednio obniżyć dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Po zakończeniu stosowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia towarzyszącego.

Możliwe niewielkie zwiększenie stężeń aripiprazolu w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. diltyazemu) lub CYP2D6 (escytalopramu).

Karbamazepina i inne inhibitory CYP3A4.

W przypadku stosowania łącznie z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, oraz doustnego aripiprazolu u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i zaburzeniem schizoaftywnym, geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy monoterapii aripiprazolem w dawce 30 mg. Średnie geometryczne wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną zmniejszały się o 69% i 71% w porównaniu z wartościami przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego stosowania z karbamazepiną. Wspólne stosowanie aripiprazolu z innymi silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i ziele świętojańskie) teoretycznie może mieć podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki. Po zakończeniu stosowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej.

Walerianian i lit.

Przy jednoczesnym stosowaniu walerianianu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego korekta dawki nie jest wymagana.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

W badaniach klinicznych aripiprazol w dawce 10–30 mg/dobę nie powodował klinicznie istotnych interakcji lekowych pośredniczonych przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfanu do 3-metoksymorfiny), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto nie wykazano, że aripiprazol i dehydroaripiprazol wpływają na metabolizm pośredniczony przez CYP1A2 in vitro. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że aripiprazol wywiera klinicznie istotny wpływ na substancje metabolizowane przez ten enzym.

Przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z walerianianem, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężeń walerianianu, litu lub lamotrydżynu.

Zespół serotoniny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotoniny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergijnymi, takimi jak SSRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny), lub z lekami, które zwiększają stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Poprawa stanu klinicznego pacjenta podczas leczenia lekami neuroleptycznymi może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjenta.

Predispozycja do samobójstw.

Zachowania samobójcze są charakterystyczne dla pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju i w niektórych przypadkach pojawiały się krótko po rozpoczęciu stosowania neuroleptyków lub zmianie jednego neuroleptyku na inny, w tym podczas leczenia aripiprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie neuroleptykami powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń mózgowo-naczyniowych, stanów predysponujących pacjentów do hipotensji (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciwhypertensyjnych) lub nadciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia postępującego lub złośliwego.

Podczas leczenia neuroleptykami obserwowano przypadki zakrzepicy żył i zatorowości płucnej (ZTP).

Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka ZTP, przed i podczas leczenia aripiprazolem należy wykryć wszystkie możliwe czynniki ryzyka ZTP i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

Wydłużenie interwału QT.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów z wywiadem rodzinnym wydłużenia interwału QT (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zespół późnej dyskinezy.

Rzadko opisywano objawy późnej dyskinezy u pacjentów przyjmujących aripiprazol przez okres do jednego roku. W przypadku wystąpienia objawów późnej dyskinezy u pacjenta przyjmującego aripiprazol, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe.

Podczas stosowania aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i prowadzić ścisły kliniczny monitoring stanu pacjenta.

Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN).

ZZN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków neuroleptycznych, który może mieć potencjalnie śmiertelny skutek. W badaniach klinicznych aripiprazolu przypadki rozwoju ZZN były rzadkie. Objawami klinicznymi ZZN są hiperpiresja (skrajnie wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmiany stanu psychicznego i objawy zaburzeń układu nerwowego przywspółczulnego (nieregularny puls lub ciśnienie tętnicze, tachykardia, nasilone pocenie się i zaburzenia rytmu serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu kinazy kreatynowej i rabdomiozy, niekoniecznie związane z ZZN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZZN lub nieuzasadnionej bardzo wysokiej temperatury ciała bez dodatkowych objawów klinicznych ZZN, należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu.

Drżenie.

Obserwowano rzadkie przypadki drgawek podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach predysponujących do wystąpienia drgawek.

Pacjenci w podeszłym wieku z psychotycznymi zaburzeniami na tle demencji.

Zwiększona śmiertelność.

Podczas stosowania aripiprazolu u pacjentów w podeszłym wieku (średni wiek 82 lata) z psychotycznymi zaburzeniami na tle choroby Alzheimera, ryzyko śmiertelności było zwiększone. Choć przyczyny śmiertelności były różne, większość z nich miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Objawy niepożądane o charakterze mózgowo-naczyniowym.

U pacjentów w podeszłym wieku (średni wiek – 84 lata; zakres 78–88 lat) obserwowano niepożądane reakcje o charakterze mózgowo-naczyniowym (np. udar mózgu, przejściowy atak niedokrwienny mózgu), w tym zakończone śmiercią. Zauważono wyraźną zależność między dawką leku a występowaniem niepożądanych reakcji mózgowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Lek nie jest wskazany do leczenia psychotycznych zaburzeń na tle demencji.

Hiperglikemia i cukrzyca.

Hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasocytowym stanem ketoazotycznym lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, była obserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka poważnych powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. Brakuje dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych reakcji związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe neuroleptyki. Należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących wszystkie neuroleptyki, w tym aripiprazol, obserwując objawy hiperglikemii (takie jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować poziom glukozy.

Podatność na nadwrażliwość.

Podczas stosowania aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości, charakteryzujące się objawami alergicznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zwiększenie masy ciała.

U pacjentów z schizofrenią i manią dwubiegunową często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania neuroleptyków, które znane są z powodowania przyrostu masy ciała, oraz braku zdrowego stylu życia; to zjawisko może prowadzić do poważnych powikłań. Podczas leczenia aripiprazolem przypadki przyrostu masy ciała obserwowano zazwyczaj u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, zaburzenia tarczycy lub gruczolak przysadki w wywiadzie.

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych.

Dysfagia.

Neuroleptyki, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądka. Aripiprazol i inne neuroleptyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów.

Pacjenci mogą odczuwać nasilenie przypadków patologicznej skłonności, szczególnie do hazardu, i brak możliwości kontrolowania tych napadów podczas przyjmowania aripiprazolu. Opisywano również hipersekspualność, nieodpartą potrzebę zakupów, przejadanie się lub niekontrolowaną chęć jedzenia oraz inne zaburzenia impulsywnego i kompulsywnego zachowania. Ważne jest, aby lekarze informowali pacjentów o rozwoju nowych lub wymienionych wyżej zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Należy zaznaczyć, że objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak czasem opisywano ustępowanie napędów po zmniejszeniu dawki leku lub po przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną zidentyfikowane. W przypadku rozwoju takich skłonności podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Laktoza.

Lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Pacjenci z współistniejącym zaburzeniem ADHD (zespół niedostatecznej uwagi i nadaktywności). Pomimo wysokiej częstości współistnienia zaburzenia dwubiegunowego typu I i ADHD, dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków stymulujących są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków konieczna jest szczególna ostrożność.

Zaburzenia ogólne.

Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z wyższym ryzykiem i rozważyć niższą dawkę początkową (np. pacjenci w podeszłym wieku lub wyczerpani; patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania aripiprazolu u kobiet w ciąży. Opisywano wady wrodzone, jednak nie można ustalić związku przyczynowo-skutkowego z aripiprazolem. Badania na zwierzętach nie wykluczyły potencjalnego niekorzystnego wpływu na rozwój wewnątrzmaciczny. Pacjentom należy zalecić powiadomienie lekarza, jeśli zajdą w ciążę lub planują zajść w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Z uwagi na niedostateczną wiedzę o bezpieczeństwie u ludzi i problemy wykryte w badaniach rozrodczych na zwierzętach, ten lek nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały neuroleptyki (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które po porodzie mogą się różnić pod względem nasilenia i trwałości. Opisywano przypadki pobudzenia, nadciśnienia, hipotensji, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń odżywiania. Dlatego noworodki powinny być pod ścisłym nadzorem.

Karmienie piersią.

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odstąpieniu od terapii aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Niepłodność.

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowania działań niepożądanych, takich jak uspokojenie, senność, omdlenia, zamazanie wzroku, podwójne widzenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Schizofrenia: zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 lub 15 mg na dobę, z dawką utrzymaniową 15 mg na dobę. Tę dawkę należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od posiłku. Lek jest skuteczny w zakresie dawek od 10 do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawce dobowej przekraczającej 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: zalecana dawka początkowa leku wynosi 15 mg. Tę dawkę należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od posiłku, jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższych dawek. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów leczonych aripiprazolem jako monoterapią lub terapią skojarzoną, leczenie należy kontynuować w tej samej dawce. Korekta dawki dobowej, w tym jej obniżenie, powinna być rozważana na podstawie stanu klinicznego.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby są niewystarczające, aby sformułować zalecenia. U tych pacjentów dawkowanie należy prowadzić ostrożnie. Maksymalną dawkę dobową 30 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawkowania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku w leczeniu schizofrenii lub epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych. Ze względu na większą wrażliwość tej grupy pacjentów, w obecności czynników klinicznych należy rozważyć obniżenie dawki początkowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Płeć

Pacjentki nie wymagają korekty dawkowania w porównaniu z pacjentami płci męskiej (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Palenie

Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu, nie jest wymagana korekta dawki u palaczy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Korekta dawki z powodu interakcji

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, dawkę aripiprazolu należy zwiększyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli induktor CYP3A4 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy.

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały letargię, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardię, nudności, wymioty i biegunkę.

Dodatkowo zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolem (w dawce do 195 mg) u dzieci, bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały senność, krótkotrwałą utratę przytomności oraz objawy pozapiamidowe.

Leczenie.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie drożności dróg oddechowych, tlenoterapię, sztuczną wentylację płuc oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. W związku z tym należy natychmiast rozpocząć kontrolę stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągłe monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu.

Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu wymagana jest staranna opieka medyczna i monitorowanie stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywowany (50 g), podany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu, zmniejszał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa.

Chociaż brak informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolu, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa była skuteczna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane.

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów wystąpił u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wykaz działań niepożądanych.

Wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), nieczęsto (≥1/1000 – <1/100), rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie pogwarancyjnym nie może być oszacowana, ponieważ zostały one zgłoszone spontanicznie, dlatego częstość tych działań niepożądanych sklasyfikowano jako nieznaną.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Objawy pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia: w długotrwałym badaniu kontrolowanym w 52. tygodniu pacjenci leczeni aripiprazolem wykazywali ogólnie niższe zachorowanie (25,8 %) na EPS, w tym parkinsonizm, akatyzję, dystonię i dyskinezę, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi haloperidol (57,3 %). W długotrwałym, 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość występowania EPS wynosiła 19 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1 % u pacjentów otrzymujących placebo. W innym długotrwałym, 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów otrzymujących leczenie aripiprazolem i 15,1 % u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3 % u pacjentów otrzymujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu zachorowalność na EPS wynosiła 26,6 % u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 17,6 % u pacjentów leczonych litem. W długotrwałej, 26-tygodniowej fazie badania placebo-kontrolowanego częstość EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,7 % u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość występowania akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,2 % przy placebo. U pacjentów z chorobą schizofreniczną częstość akatyzji wynosiła 6,2 % przy aripiprazolu i 3,0 % przy placebo.

Dystonia

Objawy dystonii, trwającego patologicznego skurczu grup mięśni, mogą pojawić się u podatnych pacjentów w ciągu pierwszych kilku dni leczenia. Objawy dystonii obejmują: skurcz mięśni szyi, który czasem postępuje do ucisku gardła; trudności z połykaniem; trudności z oddychaniem oraz/lub wystawianie języka. Choć objawy te mogą wystąpić przy niskich dawkach, pojawiają się częściej i z większym nasileniem przy stosowaniu wyższych dawek leków przeciwpsychotycznych pierwszego pokolenia. Zwiększony ryzyko ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i pacjentów z młodszych grup wiekowych.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych dla zatwierdzonych wskazań oraz w obserwacjach po wprowadzeniu na rynek odnotowano przypadki zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Poziom prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach dotyczących wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28 242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny surowiczej u pacjentów otrzymujących aripiprazol (0,3 %) była zbliżona do grupy placebo (0,2 %). U pacjentów leczonych aripiprazolem mediana czasu wystąpienia wynosiła 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny surowiczej u pacjentów leczonych aripiprazolem wynosiła 0,4 % w porównaniu z 0,02 % u pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych aripiprazolem mediana czasu wystąpienia wynosiła 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Badania laboratoryjne

Podwyższenia stężenia kreatynofosfokinazy, zazwyczaj przemijające i bezobjawowe, obserwowano u 3,5 % pacjentów leczonych aripiprazolem.

Patologiczna namiętność do gier hazardowych oraz inne zaburzenia kontroli zachowania impulsywnego

Patologiczna namiętność do gier hazardowych, hiperseksualność, niepohamowane pragnienie zakupów, objadanie się lub niekontrolowany popęd do jedzenia mogą występować u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Inne.

Działania niepożądane związane z terapią przeciwpsychotyczną, o których zgłaszano podczas leczenia aripiprazolem, obejmowały: zespół neuroleptyczny złośliwy, późną dyskinezę, napady padaczkowe, działania niepożądane o charakterze mózgowym, zwiększone ryzyko śmiertelności u starszych pacjentów z demencją; hiperglikemię oraz cukrzycę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie obserwacji po wprowadzeniu na rynek. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

10 tabletek w jednej folii termokurczliwej. Jedna folia w kartonowej paczce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Alembic Pharmaceuticals Limited.

Adres miejsca produkcji i prowadzenia działalności.

Panelav, Po Tajpura, Taluka Halol, Panchmahal, Gujarat – 389 350, Indie / Formulation Division, Panelav, Po Tajpura, Taluka Halol, Panchmahal, Gujarat, IN - 389350, India.