Pinap

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pinap (Pinup)

Skład:

substancja czynna: tadalafil;

1 tabletka zawiera 2,5 mg lub 5 mg lub 10 mg lub 20 mg tadalafilu;

substancje pomocnicze:

jądro tabletu: laktoza monohydrat, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, sodowy laurylosiarczan, hydroksypropyloceluloza, polisorbat 80, stearynian magnezu;

powłoka tabletu:

dla tabletów 2,5 mg: gotowy do użycia proszek [hipromeloza, laktoza monohydrat, ditlenek tytanu (E 171), triacetyna, talk, żelazowy tlenek żółty (E 172), żelazowy tlenek czerwony (E 172)];

dla tabletów 5 mg: gotowy do użycia proszek [hipromeloza, laktoza monohydrat, ditlenek tytanu (E 171), triacetyna, talk, żelazowy tlenek żółty (E 172)];

dla tabletów 10 mg: gotowy do użycia proszek [hipromeloza, laktoza monohydrat, ditlenek tytanu (E 171), triacetyna, talk, żelazowy tlenek żółty (E 172), żelazowy tlenek czarny (E 172)];

dla tabletów 20 mg: gotowy do użycia proszek [hipromeloza, laktoza monohydrat, ditlenek tytanu (E 171), triacetyna, talk, żelazowy tlenek żółty (E 172)].

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe;

tabletki 2,5 mg: żółto-pomarańczowe, z oznaczeniem „T 2” po jednej stronie;

tabletki 5 mg: żółte, z oznaczeniem „T 5” po jednej stronie;

tabletki 10 mg: żółte, z oznaczeniem „T 10” po jednej stronie;

tabletki 20 mg: żółte, z oznaczeniem „T 20” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach erekcji. Kod ATC G04B E08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania.

Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) — specyficzną fosfodiesterazą typu 5 (PDE5). Gdy podczas pobudzenia seksualnego dochodzi do lokalnego uwalniania tlenku azotu, hamowanie PDE5 przez tadalafil prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych. Powoduje to rozluźnienie mięśni gładkich i napływ krwi do tkanek prącia, co prowadzi do wystąpienia erekcji. Tadalafil nie wykazuje działania w leczeniu dysfunkcji erekcyjnej w przypadku braku pobudzenia seksualnego.

Efekt hamowania stężenia cGMP w ciałach jamistych obserwuje się również w mięśniach gładkich prostaty, pęcherza moczowego oraz ich naczyniach krwionośnych, które zaopatrują powyższe narządy. Rozluźnienie naczyń krwionośnych prowadzi do zwiększenia przepływu krwi i może przyczynić się do zmniejszenia objawów łagodnego powiększenia gruczołu krokowego. Te efekty naczyniowe mogą być wspomagane przez hamowanie aktywności nerwów aferentnych pęcherza moczowego oraz rozluźnienie mięśni gładkich prostaty i pęcherza moczowego.

Właściwości farmakodynamiczne.

Badania in vitro wykazały, że tadalafil jest selektywnym inhibitorem PDE5. PDE5 to enzym występujący w mięśniach gładkich ciał jamistych, mięśniach naczyniowych i wisceralnych, mięśniach szkieletowych, płytkach krwi, nerkach, płucach i móżdżku. Działanie tadalafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne fosfodiesterazy. Działanie tadalafilu na PDE5 jest 10000 razy większe niż na enzymy PDE1, PDE2 i PDE4, które występują w sercu, mózgu, naczyniach, wątrobie i innych narządach. Tadalafil jest 10000 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE3, który jest enzymem występującym w sercu i naczyniach krwionośnych. Ta selektywność wobec PDE5 w porównaniu do PDE3 jest ważna, ponieważ PDE3 odgrywa pewną rolę w skurczu mięśnia sercowego. Ponadto tadalafil jest około 700 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE6, który jest enzymem występującym w siatkówce i odpowiedzialnym za fototransdukcję. Tadalafil jest również 10000 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE7, PDE8, PDE9 i PDE10.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Tadalafil podany zdrowym ochotnikom nie wykazywał istotnych różnic w porównaniu z placebo pod względem ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego w pozycji leżącej (średnie maksymalne obniżenie odpowiednio 1,6/0,8 mmHg), ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego w pozycji stojącej (średnie maksymalne obniżenie odpowiednio 0,2/4,6 mmHg) oraz istotnej zmiany częstości skurczów serca.

W badaniu wpływu tadalafilu na wzrok z wykorzystaniem testu oceny postrzegania barw Farnsworth-Munsell 100 Hue stwierdzono, że tadalafil nie pogarsza rozpoznawania barw (niebieski/zielony). Uzyskane dane z badań klinicznych potwierdzają niską powinność tadalafilu do PDE6 w porównaniu do PDE5. W trakcie wszystkich badań klinicznych rzadko (< 0,1 %) zgłaszano zmiany w rozpoznawaniu barw.

Przeprowadzono trzy badania kliniczne z udziałem mężczyzn w celu oceny potencjalnego wpływu tadalafilu w dawce 10 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy) i w dawce 20 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy i jedno trwające 9 miesięcy) przy częstotliwości przyjmowania 1 raz/dobę na spermatogenezę. W dwóch z trzech badań obserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie liczby i stężenia plemników związane z przyjmowaniem tadalafilu. Te efekty nie były powiązane ze zmianami innych cech, takich jak ruchliwość plemników, morfologia i poziom hormonu folikulotropowego we krwi.

Disfunkcja erekcyjna.

Trzy badania kliniczne przeprowadzono z udziałem 1054 pacjentów w celu wykrycia okresu rozpoczęcia działania tadalafilu, które wykazały istotne statystycznie poprawienie funkcji erekcyjnej oraz skuteczność przez 36 godzin i efekt już po 16 minutach od przyjęcia dawki w porównaniu z placebo (przyjmowanie tadalafilu w razie potrzeby).

W badaniu trwającym 12 tygodni z udziałem 186 pacjentów (142 pacjentów przyjmowało tadalafil, 44 pacjentów — placebo) z wtórną dysfunkcją erekcyjną związaną z uszkodzeniem rdzenia kręgowego tadalafil wykazał istotne poprawienie funkcji erekcyjnej, a średni współczynnik udanych prób przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 10 mg lub 20 mg (dobór dawki, stosowanie w razie potrzeby) wynosił 48 % w porównaniu do 17 % w grupie placebo.

Tadalafil w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg 1 raz na dobę oceniano w trzech badaniach klinicznych z udziałem 853 pacjentów różnego wieku (od 21 do 82 lat) i różnych grup etnicznych z dysfunkcją erekcyjną różnego stopnia nasilenia (łagodna, umiarkowana, ciężka) i różnej etiologii. W dwóch badaniach oceniających skuteczność w populacji ogólnej średni współczynnik udanych prób wynosił 57 % i 67 % przy przyjmowaniu tadalafilu 5 mg oraz 50 % przy przyjmowaniu tadalafilu 2,5 mg w porównaniu do 31 % i 37 % w grupie placebo. W badaniach z udziałem pacjentów z wtórną dysfunkcją erekcyjną związaną z cukrzycą średni współczynnik udanych prób wynosił 41 % i 46 % przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg i 2,5 mg odpowiednio w porównaniu do 28 % w grupie placebo. Większość pacjentów w powyższych badaniach wcześniej przyjmowała inhibitory PDE5 w razie potrzeby. W kolejnym badaniu 217 pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali inhibitorów PDE5, przyjmowało tadalafil w dawce 5 mg 1 raz dziennie i placebo. Średni współczynnik udanych prób wynosił 68 % w grupie przyjmującej tadalafil w porównaniu do 52 % w grupie placebo.

Łagodne powiększenie gruczołu krokowego.

Zastosowanie tadalafilu badano w czterech badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z udziałem 1500 pacjentów z objawami łagodnego powiększenia gruczołu krokowego. W tych badaniach klinicznych tadalafil w dawce 5 mg wykazał poprawę stanu pacjenta według Ogólnej Międzynarodowej Skali Objawów Prostatycznych (OMSOP) w porównaniu z placebo (oceny poprawy według OMSOP przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg wynosiły –4,8, –5,6, –6,1 i –6,3 w porównaniu do –2,2, –3,6, –3,8, –4,2 przy przyjmowaniu placebo). Poprawa stanu pacjenta według Ogólnej Międzynarodowej Skali Objawów Prostatycznych (OMSOP) była obserwowana już po 1 tygodniu leczenia. W jednym z badań klinicznych, w którym jako aktywny porównawczy lek włączono również tamsulozyn w dawce 0,4 mg, oceny poprawy według OMSOP przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg, tamsulozynu i placebo wynosiły odpowiednio –6,3, –5,7, –4,2.

W jednym z tych badań oceniano zarówno poprawę funkcji erekcyjnej, jak i osłabienie objawów łagodnego powiększenia gruczołu krokowego u pacjentów z obydwoma stanami. Poprawa funkcji erekcyjnej według Międzynarodowego Indeksu Oceny Funkcji Erekcyjnej oraz według Międzynarodowej Skali Objawów Prostatycznych wynosiła –6,5 i –6,1 przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg w porównaniu do –1,8 i –3,8 w grupie placebo odpowiednio. Średnio procent udanych prób stosunku seksualnego na osobę w badaniu wynosił 71,9 % w grupie przyjmującej tadalafil w dawce 5 mg, a w grupie placebo — 48,3 %.

Utrzymanie osiągniętego efektu tadalafilu oceniano w dodatkowym badaniu otwartym, którego wyniki wykazały, że poprawa według Ogólnej Międzynarodowej Skali Objawów Prostatycznych obserwowana przez 12 tygodni utrzymuje się dodatkowo do 1 roku po leczeniu tadalafilu w dawce 5 mg.

Dzieci.

Przeprowadzono jedno badanie z udziałem dzieci z dystrofią mięśniową Duchenne’a (DMD), w którym nie wykazano potwierdzonych dowodów skuteczności. To badanie skuteczności tadalafilu było randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo, trzypasmowym badaniem z udziałem 331 chłopców w wieku od 7 do 14 lat z DMD, którzy jednocześnie otrzymywali terapię kortykosteroidami. Badanie obejmowało 48-tygodniowy podwójnie ślepy okres, podczas którego pacjenci byli przydzielani do grup przyjmujących tadalafil 0,3 mg/kg, tadalafil 0,6 mg/kg lub placebo codziennie. Tadalafil nie wykazał skuteczności w pierwotnym punkcie końcowym dotyczącym spowolnienia zmniejszania się prędkości chodu, mierzonego zmianą dystansu w teście 6-minutowego chodu (T6C). Zmiana średniej wartości dystansu w T6C, obliczona metodą najmniejszych kwadratów, w 48. tygodniu wynosiła 51,0 m w grupie placebo w porównaniu do 64,7 m w grupie tadalafilu 0,3 mg/kg (p=0,307) i 59,1 m w grupie tadalafilu 0,6 mg/kg (p=0,538). Potwierdzonej skuteczności nie wykazano również podczas powtarzanych analiz wyników tego badania. Ogólne wyniki dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w tym badaniu odpowiadały ogólnie znanemu profilowi bezpieczeństwa tadalafilu i niepożądanych zjawiskom oczekiwanych u pediatrycznej populacji z DMD leczonych kortykosteroidami.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Tadalafil jest dobrze wchłaniany po przyjęciu doustnym. Średnie maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od przyjęcia. Absolutna biodostępność tadalafilu po przyjęciu doustnym nie została ustalona.

Szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu nie zależą od przyjęcia pokarmu, dlatego Pinap można przyjmować z jedzeniem lub bez niego. Czas podania dawki (rano lub wieczorem) nie miał klinicznie istotnego wpływu na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład. Średni objętość rozkładu wynosi około 63 l, co wskazuje na to, że tadalafil rozkłada się w tkankach. W stężeniach terapeutycznych 94 % tadalafilu we krwi wiąże się z białkami. Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na wiązanie z białkami.

Mniej niż 0,0005 % podanej dawki wykryto w nasieniu zdrowych ochotników.

Metabolizm. Tadalafil jest głównie metabolizowany przez izoformę 3A4 cytochromu P450 (CYP). Głównym krążącym metabolitem jest metylkatecholglukuronid. Ten metabolit ma aktywność wobec PDE5 13000 razy mniejszą niż tadalafil. Dlatego oczekuje się, że metabolit nie będzie wykazywał aktywności klinicznej w stężeniach obserwowanych.

Wydalanie. Średni klirens doustnego tadalafilu wynosi 2,5 l/h, a średni okres półtrwania — 17,5 godziny u zdrowych podmiotów. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, w większym stopniu z kałem (około 61 % dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (prawie 36 % dawki).

Linowość/nielinowość farmakokinetyki. Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych ochotników jest liniowo proporcjonalna do czasu i dawki. W zakresie dawek od 2,5 mg do 20 mg ekspozycja (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki. Stałe stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 5 dni przy codziennym przyjmowaniu 1 raz na dobę.

Farmakokinetyka leku jest taka sama u pacjentów z dysfunkcją erekcyjną i u pacjentów bez niej.

Osobne grupy populacyjne.

Osoby starsze. Zdrowi ochotnicy starsi (od 65 roku życia) mieli niższe wartości klirensu tadalafilu po przyjęciu doustnym, co prowadziło do wzrostu ekspozycji (AUC) o 25 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w wieku 19–45 lat. Ten efekt wiekowy nie jest klinicznie istotny i nie wymaga regulacji dawki.

Niewydolność nerek. W badaniach farmakologii klinicznej z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5–20 mg) ekspozycja tadalafilu AUC niemal podwoiła się u pacjentów ze słabą (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) lub umiarkowaną (klirens kreatyniny od 31 do 50 ml/min) niewydolnością nerek, a także u pacjentów z zaawansowaną chorobą nerek poddawanych dializie. U pacjentów poddawanych hemodializie maksymalne stężenie we krwi (Cmax) było o 41 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Wpływem hemodializy na wydalanie tadalafilu można zaniedbać.

Niewydolność wątroby. Ekspozycja tadalafilu (AUC) u pacjentów ze słabą i umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasy A i B według skali Childa-Puga) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych ochotników przy zastosowaniu dawki 10 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C według skali Childa-Puga) są ograniczone. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawce 1 raz na dobę u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lekarz powinien starannie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko stosowania Pinapu w dawkowaniu 1 raz na dobę.

Pacjenci z cukrzycą. Ekspozycja tadalafilu (AUC) u chorych na cukrzycę była o około 19 % niższa niż wartości AUC u zdrowych ochotników. Ta różnica w ekspozycji nie wymaga regulacji dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dawkowanie 2,5 mg, 10 mg, 20 mg. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w obecności stymulacji seksualnej.

Dawkowanie 5 mg. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji w obecności stymulacji seksualnej.

Leczenie objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn.

Pinap jest przeciwwskazany u kobiet.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tadalafil lub którykolwiek inny składnik leku.

W trakcie badań klinicznych stwierdzono, że tadalafil może nasilać działanie hipotensyjne nitratów. Uważa się, że jest to skutkiem łącznego wpływu nitratów i tadalafilu na szlak tlenku azotu/cGMP. W związku z tym tadalafil jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących nitraty w dowolnej postaci leku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nie należy stosować Pinap-u u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niepożądana. Lekarze powinni uwzględniać potencjalne ryzyko sercowe aktywności seksualnej u pacjentów z wywiadem chorób układu sercowo-naczyniowego.

Poniżej wymienione grupy pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego nie były objęte badaniami klinicznymi, dlatego stosowanie tadalafilu u nich jest przeciwwskazane:

− pacjenci po zawałach serca w ciągu ostatnich 90 dni;

− pacjenci z niestabilną dławicą piersiową lub dławicą piersiową pojawiającą się podczas stosunków seksualnych;

− pacjenci z niewydolnością serca odpowiadającą klasie 2 lub wyższej według klasyfikacji New York Heart Association w ciągu ostatnich 6 miesięcy;

− pacjenci z niestabilnymi arytmiami, hipotensją tętniczą (< 90/50 mm Hg) lub niestabilną nadciśnieniem tętniczym;

− pacjenci po udarze mózgu, który miał miejsce w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Pinap jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku spowodowaną nieprzerostową przednią niedokrwienną neuropatią nerwu wzrokowego (NAION), niezależnie od tego, czy była ona związana z wcześniejszym zastosowaniem inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym tadalafilu, z substancjami stymulującymi guanylazy cykliczną, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może potencjalnie prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono dla dawek 10 mg i 20 mg, dane przedstawiono poniżej. W odniesieniu do badań interakcji, w których stosowano wyłącznie tadalafil w dawce 10 mg, nie można wykluczyć klinicznie istotnej interakcji przy stosowaniu wyższych dawek.

Wpływ innych leków na tadalafil.

Inhibitory cytochromu CYP450.

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Selektyny inhibitor CYP3A4 – ketokonazol (200 mg dziennie) – zwiększa pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) tadalafilu (10 mg) dwukrotnie oraz Cmax o 15% w porównaniu z wartościami AUC i Cmax samego tadalafilu. Ketokonazol (400 mg na dobę) zwiększa pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, a Cmax – o 22%. Rytonawir, inhibitor proteazy (200 mg dwa razy dziennie), który hamuje CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6, zwiększa pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) tadalafilu (20 mg) dwukrotnie, bez zmiany Cmax. Chociaż specyficzne interakcje nie były badane, inne inhibitory proteazy, takie jak sakwinawir, oraz inne inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna, klaritromycyna, itrakonazol i sok grejpfrutowy, należy stosować ostrożnie, ponieważ oczekuje się, że w połączeniu zwiększają stężenie tadalafilu we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W konsekwencji może wzrosnąć częstość występowania działań niepożądanych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Transportery.

Wpływ transporterów, np. glikoproteiny P, na rozkład tadalafilu jest nieznany. W związku z tym istnieje możliwość interakcji lekowej pośredniczonej przez hamowanie transporterów.

Induktory cytochromu CYP450.

Induktor CYP3A4 – ryfampicyna – zmniejsza wartość AUC tadalafilu o 88% w porównaniu z wartością AUC przy przyjmowaniu samego tadalafilu (10 mg). Można założyć, że takie obniżenie stężenia prowadzi do zmniejszenia skuteczności tadalafilu; stopień zmniejszenia skuteczności jest nieznany. Jednoczesne stosowanie innych induktorów CYP3A4, takich jak fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, może również obniżać stężenie tadalafilu we krwi.

Wpływ tadalafilu na inne leki.

Nitraty. W trakcie badań klinicznych tadalafil (5 mg, 10 mg, 20 mg) wykazywał właściwość nasilania działania hipotensyjnego nitratów. W związku z tym stosowanie Pinap-u u pacjentów przyjmujących leczenie organicznymi nitratami w dowolnej formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Według wyników badania klinicznego z udziałem 150 pacjentów przyjmujących tadalafil w dawce 20 mg dziennie przez 7 dni i nitroglicerynę w dawce 0,4 mg podjęzykowo (w różnym czasie przyjęcia), interakcja ta trwała ponad 24 godziny i nie występowała po 48 godzinach od ostatniego przyjęcia tadalafilu. Dlatego jeśli dla pacjenta, któremu przepisano Pinap w dowolnej dawce (2,5–20 mg), stosowanie nitratów jest koniecznością medyczną w przypadku stanu zagrożenia życia, przed zastosowaniem leków nitratowych musi upłynąć co najmniej 48 godzin od ostatniego przyjęcia Pinap-u. W takim przypadku stosowanie nitratów powinno odbywać się pod ścisłą opieką medyczną z odpowiednim monitorowaniem wskaźników hemodynamicznych.

Leki przeciwhypotensyjne (w tym blokery kanałów wapniowych).

Podczas jednoczesnego przepisywania tadalafilu (w dawce 5 mg raz dziennie lub jako pojedyncza dawka 20 mg) z blokerem α-adrenoreceptorów – doksyazozyną (4–8 mg dziennie) – obserwowano istotne nasilenie działania hipotensyjnego tego ostatniego. Ten efekt trwa do 12 godzin i może objawiać się pojedynczymi objawami, w tym zawrotami głowy. Takiej kombinacji leków nie zaleca się stosować (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W trakcie badań interakcji z udziałem ograniczonej liczby zdrowych ochotników nie zgłaszano powyższych efektów przy jednoczesnym stosowaniu z alfuzozyną lub tamsulozyną. Należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom otrzymującym leczenie dowolnymi blokerami α-adrenoreceptorów, szczególnie osobom starszym. Leczenie należy rozpocząć od minimalnej dawki i stopniowo zwiększać dawkę.

W trakcie badań farmakodynamiki klinicznej badano potencjał tadalafilu do nasilania działania hipotensyjnego leków przeciwhypotensyjnych. Badano główne grupy leków: blokery kanałów wapniowych (amlodypina), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (enalapryl), blokery β-adrenoreceptorów (metoprolol), diuretyki tiazydowe (bendrofluoazyd) oraz blokery receptorów angiotensyny II (różne typy i dawki, oddzielnie i w kombinacji z diuretykami tiazydowymi, blokerami kanałów wapniowych, blokerami β-adrenoreceptorów i/lub blokerami α-adrenoreceptorów). Tadalafil (w dawce 10 mg, z wyjątkiem badań interakcji z blokerami receptorów angiotensyny II i amlodypiną, w których badano działanie dawki 20 mg) nie wykazywał istotnej interakcji z powyższymi grupami leków. W innym badaniu farmakologii klinicznej badano jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) z kilkoma lekami hipotensyjnymi (do czterech). U pacjentów przyjmujących kilka leków przeciwhypotensyjnych zmiany ciśnienia tętniczego zależały od poziomu kontroli ciśnienia tętniczego. W związku z tym u pacjentów z dobrze kontrolowaną nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia było niewielkie i odpowiadało temu u zdrowych ochotników. U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia było większe, choć u większości pacjentów nie towarzyszyły mu objawy hipotensji. U pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię lekami przeciwhypotensyjnymi stosowanie tadalafilu w dawce 20 mg może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego, które (z wyjątkiem przypadku jednoczesnego stosowania z blokerami α-adrenoreceptorów) jest ogólnie niewielkie i klinicznie nieistotne. Analiza danych z badań klinicznych III fazy nie wykazała różnic w działaniach niepożądanych występujących u pacjentów leczonych tadalafilu z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwhypotensyjnych i leczonych wyłącznie tadalafilu. Pomimo tego należy udzielać odpowiednich zaleceń dotyczących możliwego obniżenia ciśnienia tętniczego pacjentom leczonym lekami hipotensyjnymi i Pinap-em.

Ryocyguat.

W trakcie badań przedklinicznych stwierdzono addytywne działanie hipotensyjne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. W trakcie badań klinicznych stwierdzono, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. Nie stwierdzono dowodów korzystnego efektu klinicznego tej kombinacji w badanej populacji. Jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5, w tym tadalafilu, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory 5-α-reduktazy.

W trakcie badania klinicznego, w którym porównywano jednoczesne stosowanie tadalafilu w dawce 5 mg i finasterydu w dawce 5 mg z przyjmowaniem placebo i finasterydu w dawce 5 mg w celu wyeliminowania objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego, nie stwierdzono żadnych nowych działań niepożądanych. Jednakże, ponieważ nie przeprowadzono badań interakcji leków w celu oceny efektów tadalafilu i inhibitorów 5-α-reduktazy, należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom otrzymującym leczenie inhibitorami 5-α-reduktazy.

Substraty CYP1A2 (np. teofylinę).

W trakcie badania farmakologii klinicznej przyjmowanie tadalafilu (w dawce 10 mg) z teofyliną (nieselektywnym inhibitorem fosfodiesterazy) nie wykazywało żadnej interakcji farmakokinetycznej. Jedynym efektem farmakodynamicznym było niewielkie zwiększenie częstości akcji serca (3,5 uderzeń/min). Należy uwzględnić możliwość wystąpienia tego efektu przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu i teofyliny, mimo że jest on niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Etynoestradiol i terbutalina.

Tadalafil zwiększał biodostępność doustnych form leków z etynoestradiolem. Takie zwiększenie biodostępności można oczekiwać przy jednoczesnym stosowaniu z terbutaliną (doustnie), choć kliniczne konsekwencje tej kombinacji są nieznane.

Alkohol.

Alkohol (średnie maksymalne stężenie 0,08%) nie wpływał na jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 10 lub 20 mg). Nie zaobserwowano również zmian stężenia tadalafilu w ciągu następnych 3 godzin po jednoczesnym przyjęciu alkoholu z tadalafilu. Alkohol stosowano w taki sposób, aby osiągnąć maksymalny poziom absorpcji alkoholu (przyjmowanie na czczo po nocnym głodzie i bez przyjmowania posiłku przez 2 godziny po zastosowaniu alkoholu). Przyjmowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) nie prowadziło do statystycznie istotnego obniżenia średnich wartości ciśnienia tętniczego na tle przyjmowania alkoholu (0,7 g/kg lub około 180 ml 40% alkoholu (wódki) przez mężczyznę o masie ciała 80 kg), jednak u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy ortostatyczne i hipotensję ortostatyczną. Przyjmowanie tadalafilu na tle niższych dawek alkoholu (0,6 g/kg) nie powodowało hipotensji, a zawroty głowy występowały z taką samą częstością, jak przy przyjmowaniu samego alkoholu. Wpływ alkoholu na funkcje poznawcze nie był nasilany przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu (w dawce 10 mg).

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450.

Nie oczekuje się, że tadalafil będzie powodował klinicznie istotne hamowanie lub indukcję klirensu leków metabolizowanych przez izoformy CYP450. W trakcie badań klinicznych udowodniono, że tadalafil nie hamuje ani nie indukuje izoform CYP450, w tym CYP3A4, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP2C9 i CYP2C19.

Substraty CYP2C9 (np. R-warfaryna).

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie miał klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję (AUC) S-warfaryny ani R-warfaryny (substraty CYP2C9), a także nie wpływał na czas protrombinowy indukowany warfaryną.

Aspiryna.

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego kwasem acetylosalicylowym.

Leki przeciwcukrzycowe.

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji tadalafilu z lekami przeciwcukrzycowymi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Pinap.

Przed zastosowaniem leku lekarz powinien przeprowadzić wywiad medyczny i badanie fizykalne pacjenta, ustalić potencjalne przyczyny dysfunkcji erektylnej i łagodnego przerostu gruczołu krokowego oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia dysfunkcji erektylnej lekarze powinni wziąć pod uwagę stan układu sercowo-naczyniowego pacjentów, ponieważ istnieje pewien stopień ryzyka sercowego związanego z aktywnością seksualną. Tadalafil wykazuje działanie rozkurczające naczynia, co może prowadzić do nieznacznego i przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) oraz wzmacniać działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przed rozpoczęciem terapii tadalafilu w celu leczenia objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu wykluczenia możliwego raka gruczołu krokowego oraz dokładnej oceny stanu układu sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ocena dysfunkcji erektylnej powinna obejmować ustalenie potencjalnej przyczyny i odpowiednie leczenie po przeprowadzeniu odpowiedniego badania medycznego. Nie wiadomo, czy tadalafil jest skuteczny u pacjentów, którzy przeszli operację miednicy lub radykalną prostatektomię bez zachowania nerwów.

Układ sercowo-naczyniowy.

W okresie pogwarancyjnym i/lub w trakcie badań klinicznych zgłaszano poważne zdarzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, niestabilną dławicę piersiową, arytmie komorowe, zaburzenia krążenia mózgowego, przemijające ataki niedokrwienne, ból w klatce piersiowej, przyspieszone bicie serca oraz tachykardię. Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie działania niepożądane, miała w wywiadzie czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Jednocześnie obecnie niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie, czy powyższe zjawiska są związane z czynnikami ryzyka, stosowaniem tadalafilu, aktywnością seksualną pacjentów czy kombinacją tych lub innych czynników.

U pacjentów otrzymujących leczenie wspomoczne lekami przeciwhypotensyjnymi tadalafil może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego. Jeśli rozpoczęto codzienne leczenie lekiem Pinap, należy rozważyć kliniczną potrzebę doboru dawki leczenia przeciwhypotensyjnego.

Lek Pinap należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym blokery α1, ponieważ u niektórych pacjentów jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tadalafilu i doksazozyny.

Oczy.

Zgłaszano przypadki pogorszenia wzroku, w tym środkowego seroznego zapalenia siatkówki (CSCR) oraz przypadki niezatokowej przedniej niedokrwnej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) podczas stosowania tadalafilu i innych inhibitorów PDE5. Większość przypadków CSCR samoistnie ustępowała po zaprzestaniu przyjmowania tadalafilu. Analiza danych z badań obserwacyjnych wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej NAION u mężczyzn z dysfunkcją erektylną po zastosowaniu tadalafilu lub innych inhibitorów PDE5. Ponieważ zwiększone ryzyko może dotyczyć wszystkich pacjentów stosujących tadalafil, lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności natychmiastowego zaprzestania stosowania tadalafilu i skontaktowania się z lekarzem w przypadku nagłego defektu wzroku, pogorszenia ostrości wzroku i/lub zniekształcenia widzenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pogorszenie lub nagła utrata słuchu.

Zgłaszano przypadki nagłej utraty słuchu po zastosowaniu tadalafilu. Niezależnie od tego, czy występowały inne czynniki ryzyka (takie jak wiek, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze czy przypadki utraty słuchu w wywiadzie), pacjentów należy poinformować o konieczności zaprzestania stosowania tadalafilu i skontaktowania się z lekarzem w przypadku nagłego pogorszenia się słuchu lub utraty słuchu.

Niewydolność nerek i wątroby.

Codzienne stosowanie leku Pinap nie jest zalecane pacjentom z ciężkimi zaburzeniami nerek ze względu na zwiększone stężenie (AUC) tadalafilu, ograniczone doświadczenie kliniczne oraz słabe działanie na jego klirens w trakcie dializy.

Dane kliniczne dotyczące stosowania tadalafilu w dawkach codziennych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone.

Codziennego stosowania leku zarówno w leczeniu dysfunkcji erektylnej, jak i łagodnego przerostu gruczołu krokowego nie oceniano u pacjentów z niewydolnością wątroby. Przed przepisaniem leku Pinap lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko terapii.

Pripizm i anatomiczne zniekształcenie prącia.

Jeśli u pacjenta wystąpi erekcja trwająca 4 godziny lub dłużej, powinien on natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli nie zostanie natychmiast leczony pripizm, może to prowadzić do uszkodzenia tkanki prącia i trwałej utraty potencji.

Lek Pinap należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z anatomicznymi zniekształceniami prącia (takimi jak skrzywienie, fibroza jamiste lub choroba Peyroniego) lub pacjentom z chorobami sprzyjającymi pripizmowi (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Stosowanie współbieżne z inhibitorami CYP3A4.

Lek Pinap należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym inhibitory CYP3A4 (rytonawir, sakwinawir, ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna), ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu z tadalafilu obserwuje się zwiększenie ekspozycji na tadalafil (AUC) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie współbieżne z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tadalafilu w połączeniu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej nie zostały zbadane, dlatego należy informować pacjentów, że nie powinni przyjmować leku Pinap w takich kombinacjach.

Sód.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Laktoza.

Lek zawiera monohydrat laktozy, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi postaciami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Pinap nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Ciąża. Dane z badań dotyczących stosowania tadalafilu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny lub płodowy, poród oraz rozwój poporodowy. Z powodu środków ostrożności należy unikać stosowania leku Pinap w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne dotyczące zwierząt wskazują na wydzielanie tadalafilu do mleka. Ryzyko dla niemowlęcia karmionego piersią nie może być wykluczone. Lek Pinap nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność. Efekty sugerujące pogorszenie płodności obserwowano u psów. W dwóch badaniach klinicznych stwierdzono, że taki efekt nie jest oczekiwany u ludzi, choć u niektórych mężczyzn zaobserwowano zmniejszenie stężenia plemników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ tadalafilu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn jest niewielki. Chociaż częstość występowania zawrotów głowy w badaniach klinicznych z użyciem placebo i tadalafilu była podobna, pacjenci powinni wiedzieć, jak lek Pinap wpływa na ich organizm, zanim zaczną prowadzić pojazdy lub pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Erektilna dysfunkcja u dorosłych mężczyzn.

Zalecana dawka to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjmowania pokarmu. U pacjentów, u których Pinap w dawce 10 mg nie powoduje wystarczającego efektu, można stosować dawkę 20 mg.

Lek można przyjmować 30 minut przed aktywnością seksualną.

Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania to 1 raz na dobę.

Pinap w dawkach 10 mg i 20 mg przeznaczony jest do stosowania przed przewidywaną aktywnością seksualną i nie jest zalecany do codziennego stosowania.

Jeśli przewiduje się częste stosowanie Pinapu (co najmniej dwa razy w tygodniu), tryb codziennego stosowania niższych dawek Pinap może być bardziej odpowiedni, w zależności od wyboru pacjenta i decyzji lekarza. U takich pacjentów zalecana dawka to 5 mg/dobę przyjmowana o mniej więcej tej samej porze. Dawka może być zmniejszana do 2,5 mg/dobę w zależności od indywidualnej tolerancji. Celowość długotrwałego codziennego stosowania należy okresowo oceniać.

Dobroczynna hiperplazja gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn.

W przypadku codziennego stosowania zalecana dawka to 5 mg/dobę przyjmowana o mniej więcej tej samej porze, niezależnie od przyjmowania pokarmu. W leczeniu dorosłych mężczyzn z dysfunkcją erekcyjną i objawami dobroczynnej hiperplazji gruczołu krokowego zalecana dawka do codziennego stosowania to 5 mg/dobę przyjmowana o mniej więcej tej samej porze. U pacjentów z nietolerancją tadalafilu w dawce 5 mg/dobę w leczeniu dobroczynnej hiperplazji gruczołu krokowego należy rozważyć zastosowanie terapii alternatywnej, biorąc pod uwagę, że skuteczność tadalafilu w dawce 2,5 mg/dobę w leczeniu dobroczynnej hiperplazji gruczołu krokowego nie była oceniana.

Specjalne populacje pacjentów.

Mężczyźni starsi. Korekta dawki nie jest wymagana.

Mężczyźni z niewydolnością nerek. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek maksymalna zalecana dawka to 10 mg (stosowanie Pinapu w razie potrzeby). Codzienne stosowanie Pinap w dawce 2,5 mg lub 5 mg nie jest zalecane w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek z dobroczynną hiperplazją gruczołu krokowego lub dysfunkcją erekcyjną (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

Mężczyźni z niewydolnością wątroby.

W leczeniu dysfunkcji erekcyjnej zalecana dawka Pinap to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjmowania pokarmu (stosowanie Pinap w razie potrzeby). Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C według skali Childa-Pucha) są ograniczone; w przypadku przepisywania lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach wyższych niż 0 mg u pacjentów z niewydolnością wątroby. Codziennego stosowania tadalafilu, zarówno w leczeniu pacjentów z dobroczynną hiperplazją gruczołu krokowego, jak i z dysfunkcją erekcyjną, nie oceniano u pacjentów z uszkodzeniem wątroby, dlatego lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko takiej terapii (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

Mężczyźni z cukrzycą. Korekta dawki nie jest wymagana.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące utylizacji.

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci.

Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu u dzieci w leczeniu dysfunkcji erekcyjnej.

Przedawkowanie.

Objawy. Po jednorazowym stosowaniu przez zdrowych ochotników tadalafilu w dawce do 500 mg oraz po wielokrotnym stosowaniu tadalafilu przez pacjentów do 100 mg na dobę, niepożądane efekty były podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu mniejszych dawek leku.

Leczenie. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy stosować standardową terapię objawową. Hemodializa miała nieistotny wpływ na eliminację tadalafilu.

Niepożądane działania.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa leku.

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi efektami podczas leczenia zaburzeń erekcji lub łagodnego przerostu gruczołu krokowego były ból głowy, dyspepsja, ból pleców, miastenia, których częstość wzrastała wraz ze zwiększaniem dawki tadalafilu. Działania niepożądane były krótkotrwałe, ogólnie od łagodnych do umiarkowanych. Większość przypadków bólu głowy przy dawkowaniu dziennym tadalafilu obserwowano w pierwszych

10–30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Dane tabelaryczne dotyczące działań niepożądanych.

Poniższa tabela zawiera dane dotyczące działań niepożądanych zebranych z doniesień spontanicznych oraz z badania klinicznych kontrolowanych placebo (łącznie obejmujących 8022 pacjentów otrzymujących tadalafil oraz 4422 pacjentów otrzymujących placebo) dotyczących stosowania tadalafilu na żądanie i dawkowania dziennego w leczeniu zaburzeń erekcji oraz dawkowania dziennego w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

1 Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie działania niepożądane, miała w wywiadzie czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

2 Działania niepożądane zgłoszone podczas badań pozarejestracyjnych, których nie zaobserwowano w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

3 Częściej zgłaszane w przypadku stosowania tadalafilu w połączeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Odmienne działania niepożądane. Zgłaszano nieco wyższą częstość nieprawidłowości w zapisie EKG, przede wszystkim bradykardii zatokowej, u pacjentów przyjmujących tadalafil raz na dobę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Większość tych nieprawidłowości w zapisie EKG nie była związana z wystąpieniem działań niepożądanych.

Osobne grupy pacjentów. Dane dotyczące stosowania tadalafilu u pacjentów powyżej 65 roku życia w trakcie badań klinicznych, zarówno w leczeniu zaburzeń czynności wypryskowej, jak i w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego, są ograniczone. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu według potrzeby (w dawce 20 mg) w leczeniu zaburzeń czynności wypryskowej częściej występowała biegunka u pacjentów powyżej 65 roku życia. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu w dawce 5 mg raz na dobę w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego zawroty głowy i biegunka występowały częściej u pacjentów powyżej 75 roku życia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personelowi medycznemu i farmaceutycznemu, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dawka 2,5 mg: 14 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Dawka 5 mg: 14 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Dawka 10 mg: 4 tabletki w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Dawka 20 mg: 1 tabletka w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym;

lub 2 tabletki w blistrze, 1, 2 lub 4 blisterów w pudełku kartonowym;

lub 4 tabletki w blistrze, 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. GenePharm S.A.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

18-й Km Marathos Avenue, Pallini, 153 51, Grecja.