Peroksyd wodoru

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego środka leczniczego peroksyd wodoru

Skład:

substancja czynna: peroksyd wodoru;

100 ml roztworu zawiera 10 g peroksydu wodoru (30 %);

substancje pomocnicze: benzoesan sodu (E 211), woda oczyszczona.

Postać lekowa. Roztwór do stosowania zewnętrznego.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe i odkażające. Kod ATX D08A X01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Podczas kontaktu roztworu peroksydu wodoru z uszkodzoną skórą oraz błonami śluzowymi wydziela się tlen aktywny, który sprzyja oczyszczaniu powierzchni rany oraz inaktywacji substancji organicznych (białka, krew, ropę). W wyniku zastosowania leku dochodzi jedynie do tymczasowego zmniejszenia ilości mikroorganizmów. Lek wykazuje działanie hemostatyczne.

Farmakokinetyka.

Nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek stosuje się do zatrzymywania krwawienia naczyniowego przy powierzchownych uszkodzeniach tkanek, krwotokach z nosa, do obróbki błony śluzowej przy zapaleniu jamy ustnej, chorobach przyzębia, zapaleniu migdałków, chorobach ginekologicznych, a także przy ranach ropnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje nie są obecnie znane.

Szczególne środki ostrożności.

Stosowanie roztworu na opatrunek zapewnia bezbolesne usuwanie go z rany. Obfite wydzielanie piany sprzyja mechanicznemu oczyszczaniu rany z ropi i detrytuszu tkankowego. Lek należy stosować ostrożnie do przemywania głębokich ran i jam, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia embolii.

Preparat jest niestabilny w środowisku alkalicznym, w obecności metali, złożonych rodników niektórych utleniaczy, a także w miejscu naświetlonym i ciepłym. Należy unikać dostania się roztworu do oczu.

Nie należy naruszać zasad stosowania leku – może to zaszkodzić zdrowiu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Może być stosowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór peroksydu wodoru nanosi się na uszkodzony obszar skóry w celu dezynfekcji ran perse (tj. bez rozcieńczania). Do płukania rozpuszcza się 1 łyżkę stołową w 1 szklance wody; do okładów, obróbki powierzchni ran, zatrzymania krwotoku (naczyniowego) obszary porażone przetiera się tamponem nasączonym roztworem peroksydu wodoru. Czas trwania leczenia zależy od osiągniętego efektu.

Dzieci.

Stosuje się.

Przedawkowanie.

Nie zaobserwowano.

Działania niepożądane.

Możliwe uczucie pieczenia w momencie przetwarzania rany. W niektórych przypadkach przy indywidualnej wrażliwości na składniki leku możliwe wystąpienie miejscowych reakcji alergicznych. Przy długotrwałym stosowaniu do przetwarzania błony śluzowej jamy ustnej możliwe wystąpienie hiperplazji brodawek języka.

W razie wystąpienia jakichkolwiek niepożądanych zjawisk należy skontaktować się z lekarzem.

Okres ważności. 2 lata.

Nie wolno stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 40 ml w fiolce bez puszki lub w puszce, albo 100 ml w fiolce bez puszki.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent/zgłoszeniowiec.

Sp. z o.o. «Ternofarm».

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności/gospodarowania zgłoszeniowca.

Sp. z o.o. «Ternofarm»

Ukraina, 46010, miasto Ternopil, ul. Fabryczna 4