Pegasit

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pegasit

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, talk;

powłoka kapsułek: tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla dawek 75 mg i 300 mg), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna, woda oczyszczona, sodowa laurylosulfian, farba czarna do oznakowania (lak, alkohol odwodniony, alkohol izopropylowy, alkohol butylowy, glikol propylenowy, stężony roztwór amoniaku, tlenek żelaza czarny (E 172), wodorotlenek potasu, woda oczyszczona).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiaru „4” z pomarańczową pokrywką i białym korpuskiem, z oznaczeniem czarną farbą „Z” na pokrywce i „12” na korpusie, zawierające granulowany proszek biały lub prawie biały;

kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe rozmiaru „2” z białą pokrywką i białym korpuskiem, z oznaczeniem czarną farbą „Z” na pokrywce i „14” na korpusie, zawierające granulowany proszek biały lub prawie biały;

kapsułki 300 mg: kapsułki żelatynowe rozmiaru „0” z pomarańczową pokrywką i białym korpuskiem, z oznaczeniem czarną farbą „Z” na pokrywce i „17” na korpusie, zawierające granulowany proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki. Inne analgetyki i leki przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina. Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Substancją czynną leku jest pregabalina – analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metylokwas kapronowy].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) wapniowych kanałów zależnych od potencjału w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny

W badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dawkowania dwa razy i trzy razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 18 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % w skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawę tę zaobserwowano u 33 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym poprawę o 50 % w skali oceny bólu zaobserwowano u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 7 % pacjentów przyjmujących placebo.

• Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u młodzieży nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w które włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia (n = 65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do <4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do <4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstotliwości napadów na poziomie wyjściowym i w wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 w grupie placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstotliwość napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu pacjentów z pierwotnymi ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50 % zmniejszenie częstotliwości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginą, zgodnie z oceną po 6 miesiącach w punkcie końcowym – brakiem napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom z dwukrotnie ślepej fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego w skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % w całkowitej liczbie punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonej źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromyalgia

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem fibromyalgii na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie i ból obecny w co najmniej 11 z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu w wizualnej skali analogowej. Poprawę dodatkowo wykazano w ogólnej ocenie pacjenta i w ankiecie dotyczącej wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, którym podawano pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Wyniki oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) wykazały liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona dostępność biologiczna pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu posiłku, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i zwiększenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znacznikową około 98 % radioaktywności wydalało się z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % od podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina wydala się z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej formie, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz podsekcja „Niewydolność nerek” poniżej).

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz tabela 1 w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1 w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w ramach badania farmakokinetyki i tolerancji. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu. Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny rosły liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W ramach populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci starsi (od 65 roku życia)

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz tabela 1 w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Karmienie piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobowe 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Laktacja nie wpływała lub miała niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki przyjmowanej przez matkę, przeliczonej na masę ciała.

Właściwości kliniczne

Wskazania

• Ból neuropatyczny.* Kapсуły Pegasit są wskazane do leczenia bólu neuropatycznego pochodzenia obwodowego lub centralnego u dorosłych.

• Epilepsja.* Kapсуły Pegasit są wskazane u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych, z wtórną uogólnieniem lub bez niego.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.* Kapсуły Pegasit są wskazane do leczenia uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromyalgia.*

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (< 2 % dawki wydalanej z moczem w formie metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że lek może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo i analiza populacyjna farmakokinetyki

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotryginią, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne: noretysteron oraz (lub) etyniloestradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etyniloestradiol nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki oddziałujące na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalinę razem z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Podczas leczenia pregabalinem rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, które mogą zagrażać życiu lub być śmiertelne. Podczas przepisywania pregabaliny pacjentów należy poinformować o możliwych objawach tych reakcji i należy dokładnie monitorować stan skóry. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na ciężkie reakcje skórne należy natychmiast przerwać przyjmowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. W związku z tym pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku.

W badaniach kontrolowanych nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalin niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków objawy te ustępowały po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalin w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian na dnie oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości wycofania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami padaczkowymi w wyniku dodania pregabaliny do terapii, w celu przejścia do monoterapii pregabalinem.

Przewlekła niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalin. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabalinem neuropatycznego bólu u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom należy stosować pregabalin z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, pacjenci jednoczesnie przyjmujący leki depresyjne ośrodkowego układu nerwowego oraz osoby w podeszłym wieku mają większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być potrzebne dostosowanie dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalin (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu kontroli własnej (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i zgonów w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalin.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się pacjentami) należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych. W takich przypadkach należy zapewnić dokładne monitorowanie pacjenta i rozważyć stosowne leczenie. W przypadku myśli lub zachowań samobójczych należy również rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabalinem.

Utrudnienia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano objawy związane z pogorszeniem funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia), przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu typu „przypadek-kontrola” wśród osób przyjmujących opioidy stwierdzono, że ryzyko śmierci związanej z opioidami było wyższe u pacjentów otrzymujących terapię pregabalinem jednoczesnie z opioidem w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali tylko opioidy (skorygowane stosunki szans [sSS] 1,68; 95 % przedział ufności [PU] 1,19–2,36). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg; sSS 1,52; 95 % PU 1,04–2,22), z tendencją do wzrostu ryzyka przy stosowaniu wysokich dawek pregabaliny (> 300 mg; sSS 2,51; 95 % PU 1,24–5,06).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużywanie lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet podczas stosowania dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużywania i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mają wyższe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużywania i uzależnienia, dlatego takim pacjentom należy stosować pregabalin z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia.

Pacjentów otrzymujących pregabalin należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, przekraczanie dawki i zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabalinem obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, hiperhidroza, zawroty głowy i myśli samobójcze, wskazujące na uzależnienie lekowe. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie, przynajmniej przez okres 1 tygodnia niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabalinem lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące przerwania przyjmowania pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia

Podczas stosowania pregabaliny zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabalinu nie należy stosować w czasie ciąży, jeśli korzyść dla ciężarnej nie przewyższa wyraźnie potencjalnego ryzyka dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zawartość sodu

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na kapsułkę, co oznacza praktycznie brak sodu. Informację tę można przekazać pacjentom przestrzegającym diety o niskiej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety zdolne do zajścia w ciążę powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia pregabalinem.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Stwierdzono, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

W wyniku obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym monitorowano ponad 2700 ciąż, stwierdzono, że stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze wiąże się z wyższym występowaniem poważnych wad wrodzonych rozwoju (PWWR) u dzieci (żywych lub martwych noworodków), które były narażone na działanie pregabaliny, w porównaniu z dziećmi nie narażonymi (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko rozwoju PWWR u dzieci, których matki stosowały pregabalin w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi nie narażonymi na działanie wewnątrzmaciczne (skorygowany współczynnik częstości 1,14; 95 % PU: 0,96–1,35) oraz w porównaniu z dziećmi narażonymi na działanie lamotryginy (skorygowany współczynnik częstości 1,29; 95 % PU: 1,01–1,65) lub duloksyny (skorygowany współczynnik częstości 1,39; 95 % PU: 1,07–1,82).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwoju układu nerwowego, oczu, szczelin twarzowych, wad rozwoju dróg moczowych i narządów płciowych, ale liczba takich wad była niewielka, a oszacowania — niepewne.

Lek Pegasit nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane w okresie stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym oceniającym wpływ pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni otrzymywali pregabalin w dawce 600 mg/dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniach dotyczących płodności przeprowadzonych na szczurach zaobserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą samic, a także na funkcję rozrodczą i rozwój samców. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. W związku z tym pacjentom należy zalecić powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane efekty tego leku na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek Pegasit stosuje się wyłącznie doustnie; można przyjmować niezależnie od posiłku.

Dawkowanie

Zakres dawek wynosi od 150 do 600 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach stosowania.

Epilepsja

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę od 150 do 600 mg na dobę stosuje się w 2 lub 3 dawkach. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuacji terapii.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu 1 tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto ta dawka była gorzej tolerowana. Ze względu na zależność działań niepożądanych od dawki, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalina zaleca się przerywać stopniowo, przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz punkty «Szczególne wskazania dotyczące stosowania» i «Działania niepożądane»).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), dawkę należy dostosować indywidualnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, zgodnie z tabelą 1, na podstawie klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dobową dawkę pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dodatkową dawkę leku (patrz tabela 1).

Tabela 1. Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dobową (mg/na dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową należy rozumieć jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie czynności nerek (patrz punkt „Szczególne wskazania”).

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w punkcie „Działania niepożądane”, a także w punktach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie pozwalają one na sformułowanie zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi reakcjami niepożądanymi po przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Obserwowano również napady padaczkowe.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz tabela 1 w punkcie „Sposób stosowania i dawki”).

Działania niepożądane

W programie klinicznym badającym pregabaliny lek ten otrzymywało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej notowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabaliny i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do zaprzestania stosowania pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta. Działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według częstości występowania w kolejności malejącego nasilenia.

Wskazane działania niepożądane mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych oraz częstość działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Niezczęsto: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Niezczęsto: nadwrażliwość.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany substancji

Często: zwiększenie apetytu.

Niezczęsto: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Niezczęsto: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, obniżony nastrój, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, derealizacja, trudności w dobieraniu słów, intensywne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Rzadko: dezynhibicja, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze.

Częstość nieznana: uzależnienie lekowe.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Niezczęsto: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, psychomotoryczna nadpobudliwość, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, kśonienie, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowładowanie, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Niezczęsto: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zmiana percepcji głębi, midriaza, szkołowatość, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, ślepotę nocna, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic ocznych.

Ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Niezczęsto: hiperekuzja.

Ze strony serca

Niezczęsto: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe bradykardia, niewydolność serca.

Rzadko: wydłużenie interwału QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Ze strony układu naczyniowego

Niezczęsto: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie ciepła, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Często: ból gardła i krtani.

Niezczęsto: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, hicki, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Niezczęsto: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okostnowy.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

Niezczęsto: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych (alaninotransferazy i asparaginianotransferazy).

Rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: odleżyny.

Niezczęsto: wysypka grudkowa, pokrzywka, hiperhidroza, świerzb, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzowo-pęcherzykowa.

Rzadko: trujący martwiczy zespół naskórkowy, zespół Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowy zapalenie skóry, zespół likenoidalny, melanoza, zaburzenia paznokci, wysypka plamiste, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, skórne i podskórne guzki.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, artrealgia, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Niezczęsto: obrzęk stawów, mięsoból, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Niezczęsto: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerek, zapalenie nerek.

Rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Niezczęsto: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Rzadko: amenorea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąderka, zapalenie przydatka jądra.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczalność.

Niezczęsto: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowładowanie, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Rzadko: granuloma, samookaleczenia, włóknienie opłucnowe, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Niezczęsto: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabalinem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, ból, hiperhidroza, zawroty głowy i myśli samobójcze, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Dane dotyczące zaprzestania długotrwałego stosowania pregabaliny wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do <4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65; dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. 28 kapsułek: po 7 kapsułek w blisterze; 4 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Aurubindo Pharma Limited - Oddział VI.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności

Specjalny Obszar Ekonomiczny, TSIIC, Działka nr S1, Sy. nr 411/R, 425/R, 434/R, 435/R i 458/R, Green Industrial Park, Polapalli Village, Jedcherla Mandal, Dystrykt Mahabubnagar, Stan Telangana, 509302, Indie.