Orvix

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ORVIX (ORVIX)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir w postaci chlorowodorku walacyklowiru;

1 tabletka zawiera 500 mg lub 1000 mg walacyklowiru (w postaci chlorowodorku walacyklowiru);

substancje pomocnicze: kwas stearynowy, dwutlenek krzemu koloidalny, powłoka filmowa: hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), lak aluminium indygo karmin (niebieski nr 2) 12-14% (E 132) (tylko dla tabletek o dawce 500 mg).

Postać leku.

Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 500 mg: ciemnoniebieskie, podwójnie wypukłe tabletki w kształcie kapsułki, powlekane powłoką filmową;

tabletki 1000 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki, powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Orvix – lek przeciwwirusowy, ester L-waliny acyklowiru, który jest analogiem nukleozydu purynowego (guaniny). W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w acyklowir i walinę za pomocą enzymu walacyklowir hydrolazy. Acyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów herpesu o aktywności in vitro wobec wirusa herpesu prostego typu I i II, wirusa Varicella zoster, cytomegalowirusa, wirusa Epsteina-Barr oraz wirusa herpesu człowieka typu VI. Akyklowir hamuje synteza wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu do aktywnej formy trifosforanu acyklowiru. Na pierwszym etapie fosforylacji konieczna jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusa herpesu prostego, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barr jest to wirusowa tyminokinaza (TK), która występuje wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest przy zakażeniu cytomegalowirusem i jest pośrednictwem produktu genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja acyklowiru przez wirusowy enzym w znaczący sposób wyjaśnia jego selektywność.

Proces fosforylacji acyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się za pomocą kinaz komórkowych. Trifosforan acyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową DNA polimerazę i zostaje włączony do wirusowego DNA, co prowadzi do obligatoryjnego (pełnego) przerwania łańcucha, zatrzymania syntezy DNA i w efekcie do blokady replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej tyminokinazy, co prowadzi do nadmiernego rozprzestrzeniania się wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na acyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa z uszkodzoną strukturą wirusowej TK lub DNA polimerazy. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusa typu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa herpesu prostego i wirusa Varicella zoster u chorych leczonych acyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na acyklowir występuje wyjątkowo rzadko u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym i rzadko pojawia się jedynie u chorych z ciężkim upośledzeniem odporności, np. po przeszczepieniu narządów lub szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u chorych zakażonych HIV.

Orvix przyspiesza ustępowanie bólu w leczeniu opryszczycy półpaszczyca, skraca czas trwania zespołu bólowego oraz zmniejsza liczbę pacjentów z bólem związanym z ospy, w tym z ostrą i poherpetyczną neuralgią.

Profilaktyka infekcji cytomegalowirusa za pomocą Orvix zmniejsza ryzyko ostrej odrzutki przeszczepu (u chorych po przeszczepieniu nerki), częstość występowania infekcji oportunisticznych oraz innych infekcji wywołanych przez wirusy herpesu (wirusa herpesu prostego i wirusa Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu walacyklowir dobrze wchłania się, szybko i niemal całkowicie przekształca się w acyklowir i walinę. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowir hydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Biologiczna dostępność acyklowiru po podaniu 1 g walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się podczas przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest proporcjonalna do dawki. Szybkość i stopień wchłaniania zmniejszają się wraz ze wzrostem dawki, co prowadzi do mniej niż proporcjonalnego wzrostu maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz do zmniejszenia bioavailability przy zastosowaniu dawek większych niż 500 mg. Średnie stężenie szczytowe acyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu pojedynczej dawki 250–2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową funkcją nerek, a mediana czasu do osiągnięcia tego stężenia wynosi 1–2 godziny. Szczytowe stężenie walacyklowiru w osoczu wynosi jedynie 4% w porównaniu do stężenia acyklowiru, osiągane średnio po 30–100 minutach i po 3 godzinach spada poniżej poziomu wykrywalności. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i acyklowiru po podaniu pojedynczym i powtarzanym są podobne.

Rozkład

Łączenie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo niskie – 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas”) osocza krwi, wynosi około 25% dla acyklowiru i metabolitu 8-hydroksyacyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm

Po doustnym stosowaniu walacyklowir przekształca się do acyklowiru i L-waliny poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W niewielkim stopniu acyklowir przekształca się do metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz do 8-hydroksyacyklowiru za pomocą aldehydooksydazy. Oколо 88% całkowitego narażenia na lek w osoczu krwi przypada na acyklowir, 11% – na 9-karboksymetoksymetyloguaninę i 1% – na 8-hydroksyacyklowir. Ani walacyklowir, ani acyklowir nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie

Okres półtrwania acyklowiru po jednorazowym i wielokrotnym podaniu walacyklowiru chorym z prawidłową funkcją nerek wynosi około 3 godziny. Walacyklowir wydzielany jest z moczem głównie w postaci acyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Osobliwe grupy pacjentów

U chorych w terminalnym stadium niewydolności nerek okres półtrwania acyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus ospy półpaszczyca i wirus herpesu prostego nie wpływają istotnie na farmakokinetykę acyklowiru i walacyklowiru po doustnym stosowaniu Orvix.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i acyklowiru w późnych okresach ciąży AUC acyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg była około 2 razy wyższa niż po doustnym podaniu acyklowiru w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV charakterystyki farmakokinetyczne acyklowiru po podaniu dawki pojedynczej lub wielokrotnej 1000 mg lub 2000 mg walacyklowiru nie różniły się od tych u zdrowych ochotników.

U przeszczepionych narządów, którzy otrzymywali walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy/dzień, Cmax acyklowiru była równa lub wyższa niż u zdrowych ochotników otrzymujących tę samą dawkę leku, a dobowe wartości AUC były istotnie większe.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie opryszczki półpasicy (Herpes zoster).

Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego opryszczki narządów płciowych.

Leczenie opryszczki wargowej (gorączki wargowej).

Leczenie zapobiegawcze (supresyjne) nawrotów zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym opryszczki narządów płciowych.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych na zdrowego partnera przy stosowaniu Orvix jako terapii supresyjnej w połączeniu z przestrzeganiem zasad bezpiecznego seksu.

Profilaktyka zakażenia i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepieniu narządów.

Przeciwwskazania.

Orvix jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na walacyklowir, acyklowir lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Łączenie walacyklowiru z lekami nefrotoksycznymi należy przeprowadzać ostrożnie, szczególnie u osób z zaburzeniami funkcji nerek, i wymaga regularnego monitorowania czynności nerek. Dotyczy to jednoczesnego przyjmowania aminoglikozydów, związków platyny, kontrastowych środków jodowych, metotreksatu, pentamidyny, foskarnetu, cyklosporyny i tarkolimusu.

Nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Acyklowir jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej nerek. Wszystkie leki stosowane jednocześnie, które wpływają na ten mechanizm wydalania, mogą zwiększać stężenie acyklowiru odpowiednio o około 25% i 45% we krwi po podaniu leku poprzez hamowanie aktywnej sekrecji kanalikowej acyklowiru. Inne leki (w tym np. tenofovir), stosowane jednocześnie, które konkuruje z aktywną sekrecją kanalikową lub hamują ją, mogą zwiększać stężenie acyklowiru za tym mechanizmem. Po przyjęciu walacyklowiru w dawce 1 g cymetydyny i probenecydu, które blokują sekrecję kanalikową, zwiększa się AUC acyklowiru i zmniejsza się jego klirens nerkowy, jednak nie ma potrzeby zmiany dawki ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru.

U chorych otrzymujących wyższe dawki walacyklowiru (4 g i więcej na dobę) należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu leków konkurencyjnych w stosunku do acyklowiru pod względem dróg wydalania, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi jednego lub obu leków i ich metabolitów. Jednoczesne stosowanie z mykofenolanem pofetylu (lek immunosupresyjny stosowany po przeszczepieniu narządów) zwiększa stężenie acyklowiru i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu pofetylu we krwi.

Nie obserwowano żadnych zmian w stężeniach szczytowych ani AUC przy jednoczesnym podawaniu walacyklowiru i mykofenolanu pofetylu u zdrowych ochotników. Doświadczenie kliniczne z zastosowaniem tej kombinacji jest ograniczone.

Należy zachować ostrożność (z monitorowaniem zmian czynności nerek) przy jednoczesnym przepisywaniu wysokich dawek walacyklowiru (4 g i więcej) i innych leków wpływających na czynność nerek (np. cyklosporyny, tarkolimusu).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcja na lek z eozynofilami i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)

Podczas stosowania walacyklowiru donoszono o wystąpieniu zespołu DRESS, który może zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentom przepisywanym walacyklowir należy poinformować o objawach i objawach zespołu DRESS oraz dokładnie monitorować możliwe reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół DRESS należy natychmiast przerwać leczenie walacyklowirem i w razie potrzeby rozważyć leczenie zamiennikowe. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół DRESS, ponowne leczenie walacyklowirem jest przeciwwskazane.

Hidratacja

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia u pacjentów z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u osób starszych.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u osób starszych

Akycyklowir jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę walacyklowiru należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Osoby starsze mają obniżoną funkcję nerek i wymagają dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u osób starszych zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych, dlatego wymagają oni dokładnego monitorowania w celu wykrycia tych skutków. Według doniesień, reakcje te są w większości przypadków odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Stosowanie wyższych dawek walacyklowiru u pacjentów z niewydolnością wątroby i po przeszczepieniu wątroby

Brak danych dotyczących stosowania wyższych dawek walacyklowiru (4 g i więcej na dobę) w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby, dlatego należy ostrożnie przepisywać wyższe dawki walacyklowiru tym pacjentom. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania walacyklowiru po przeszczepieniu wątroby, jednak stwierdzono, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób spowodowanych wirusem cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu opryszczki pospolitej

W leczeniu pacjentów, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować kliniczną odpowiedź na leczenie. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na terapię zaleca się stosowanie przeciwwirusowego leczenia dożylnego. Pacjentów z ciężką opryszczką pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem lub zaburzeniami mózgowymi, należy leczyć przeciwwirusowymi lekami dożylnymi.

Dodatkowo pacjenci z osłabionym układem odpornościowym, którzy mają opryszczkowe zmiany oczne lub wysokie ryzyko rozsiania choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych, powinni być leczeni przeciwwirusowymi lekami dożylonymi.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów rodnych

Pacjentom należy zalecić unikanie stosunków seksualnych w obecności objawów, nawet jeśli rozpoczęto leczenie lekami przeciwwirusowymi.

Terapia supresyjna walacyklowirem zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów rodnych. Nie leczy całkowicie infekcji opryszczkowej i nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii walacyklowirem zaleca się, aby pacjenci przestrzegali zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w leczeniu infekcji oczu wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

U tych pacjentów należy dokładnie monitorować kliniczne objawy. Jeśli odpowiedź na doustne leczenie będzie niewystarczająca, należy rozważyć zastosowanie przeciwwirusowego leczenia dożylnego.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii

Dane dotyczące skuteczności leku uzyskane podczas leczenia pacjentów z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii (np. dawca CMV-poz. / biorca CMV-ujemny lub stosowanie terapii indukcyjnej globuliną antytymocytarną) w celu zapobiegania infekcji po przeszczepieniu narządów (~200 przypadków) wskazują, że walacyklowir powinien być stosowany u tych pacjentów, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walacyklowiru lub gancyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru, koniecznych w zapobieganiu infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie skutków ubocznych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu z niższymi dawkami stosowanymi w innych wskazaniach (patrz sekcja „Skutki uboczne”). Należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania walacyklowiru w czasie ciąży są ograniczone. Orvix może być stosowany u ciężarnych tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Istnieją udokumentowane dane z rejestru obserwacji ciężarnych, które stosowały walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru (aktywny metabolit walacyklowiru): odpowiednio 111 i 1246 kobiet (29 i 756 ciężarnych stosowało odpowiednio walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru w I trymestrze ciąży). Wyniki tych obserwacji nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych u noworodków u ciężarnych przyjmujących akycyklowir w porównaniu z ogólną populacją tych pacjentek. Żadna z wad wrodzonych nie miała charakteru unikalnego lub spójnego, aby można było jednoznacznie wskazać ich przyczynę. Ze względu na małą liczbę obserwowanych ciężarnych nie można sformułować wiarygodnego i ostatecznego wniosku dotyczący bezpieczeństwa stosowania walacyklowiru u ciężarnych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Okres karmienia piersią

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka matki. Stwierdzono, że po codziennym stosowaniu 500 mg walacyklowiru średnia maksymalna stężenie akycyklowiru w mleku matki było 0,5–2,3 razy (średnio 1,4 razy) wyższe niż stężenie akycyklowiru w osoczu matki. Stosunek stężenia akycyklowiru w mleku matki do stężenia w osoczu matki wynosił od 1,4 do 2,6 (średnio 2,2). Średnie stężenie akycyklowiru w mleku matki wynosiło 2,24 μg/ml (9,95 μmol). W przypadku przyjmowania przez matkę walacyklowiru w dawce 500 mg dwa razy dziennie, niemowlę otrzymuje z mlekiem matki dawkę akycyklowiru około 0,61 μg/kg na dobę. Okres półtrwania akycyklowiru w mleku matki jest podobny do okresu półtrwania w osoczu krwi. Niezmienionego walacyklowiru nie wykryto w osoczu matki, mleku matki ani moczu noworodka.

Orvix należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią z ostrożnością, tylko w przypadkach klinicznej konieczności. Jednakże akycyklowir jest stosowany w leczeniu noworodków z infekcjami spowodowanymi wirusem opryszczki pospolitej, w postaci dożylnej w dawkach 30 mg/kg na dobę.

Płodność

Badania na zwierzętach wykazały, że walacyklowir nie wpływa na płodność. Jednak stosowanie wysokich dawek akycyklowiru dożylnie powodowało efekt testykularny u szczurów i psów.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ walacyklowiru na płodność człowieka, jednak po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawkach od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Brak danych z badań klinicznych dotyczących tego zagadnienia. Farmakologia walacyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania negatywnego wpływu na szybkość reakcji psychoruchowych. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługiwania innych urządzeń należy uwzględnić jego stan kliniczny oraz profil możliwych skutków ubocznych Orvix.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie opryszczki półpasclika:

Dorośli: 1000 mg 3 razy dziennie przez 7 dni.

Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej:

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli): 500 mg Orvix 2 razy dziennie.

Leczenie nawrotów powinno trwać 3 lub 5 dni. W przypadku pierwotnego zakażenia, które może przebiegać ciężej, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej. W przypadku nawrotów infekcji zaleca się stosowanie leku w okresie prodromalnym lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów. Walacyklowir może zapobiegać rozwojowi zmian przy nawrotach infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, jeśli leczenie zostanie rozpoczęte natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Jako alternatywa, w przypadku leczenia opryszczki wargowej (gorączki trądzikowej), skuteczną dawką walacyklowiru jest 2000 mg 2 razy dziennie przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. Przy takim schemacie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności klinicznej leczenia. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy warg).

Profilaktyka (supresja) nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej:

• pacjentom z prawidłową odpornością (dorośli) – 500 mg (1 tabletka) 1 raz dziennie;
• pacjentom z niedoborem odporności (dorośli) – dawka 500 mg (1 tabletka) 2 razy dziennie.

Ograniczanie rozprzestrzeniania się wirusa opryszczki narządów płciowych

Dorosłym heteroseksualnym z prawidłową odpornością, którzy mają 9 lub mniej zaostrzeń rocznie, walacyklowir należy podawać zakażonemu partnerowi w dawce 500 mg 1 raz dziennie.

Brak danych na temat ograniczania rozprzestrzeniania się wirusa opryszczki narządów płciowych w innych grupach pacjentów.

Profilaktyka infekcji wirusem cytomegalii i chorób po przeszczepieniu narządu

Dorośli i dzieci od 12 roku życia: walacyklowir należy podawać w dawce 2000 mg 4 razy dziennie, jak najszybciej po przeszczepieniu. W przypadku niewydolności nerek dawki należy zmniejszyć (patrz „Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek”). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim poziomem ryzyka.

Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek.

Walacyklowir należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Należy koniecznie zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny i wskazania (patrz tabela poniżej).

* stosować w przypadku dostępności tabletek leku w dawce 250 mg.

Pacjentom poddawanym przerywanemu hemodializowi zaleca się stosowanie tych samych dawek walacyklowiru, co pacjentom z klirem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirem kreatyniny należy stale monitorować, szczególnie w okresach, gdy funkcja nerek może szybko ulec zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W związku z tym należy dostosowywać dawkę walacyklowiru.

Dawkowanie przy zaburzeniach funkcji nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaawansowania marskości wątroby (przy zachowanej funkcji syntetycznej wątroby). Dane farmakokinetyczne uzyskane u pacjentów z zaawansowaną marskością wątroby (z zaburzoną funkcją syntetyczną wątroby i objawami bloku wrotnej) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednak doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

W przypadku stosowania wyższych dawek (4000 mg i więcej) na dobę, patrz sekcja «Szczególne wskazania».

Pacjenci w wieku podeszłym

Dawkę walacyklowiru należy dostosować w celu uniknięcia możliwych zaburzeń funkcji nerek (patrz „Dawkowanie przy zaburzeniach funkcji nerek”).

Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

• Dzieci * .

Stosować u dzieci od 12. roku życia w celu zapobiegania infekcji wirusem cytomegalii i chorobom po przeszczepieniu narządu.

*** Przedawkowanie. ***

Objawy

Przy przedawkowaniu walacyklowiru opisywano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawów neurologicznych, w tym dezorientację, halucynacje, pobudzenie psychoruchowe, spadek zdolności umysłowych i śpiączkę. Możliwe są nudności i wymioty. Aby zapobiec przypadkowemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność podczas stosowania. Wiele przypadków przedawkowania wiązało się ze stosowaniem leku u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, u których dawkę nie zmniejszono odpowiednio. W przypadku przedawkowania pacjent powinien niezwłocznie udać się do lekarza w celu uzyskania natychmiastowej pomocy medycznej specjalistycznej.

Leczenie

Pacjenci powinni przebywać pod dokładnym nadzorem medycznym w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacznie przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi, dlatego może być uważana za optymalną metodę leczenia w przypadku przedawkowania z objawami.

Efekty uboczne.

Najczęstszymi efektami ubocznymi, na podstawie danych z badań klinicznych, były ból głowy i nudności. O poważniejszych efektach ubocznych, takich jak zakrzepowa zakrzepica małopłytkowa/purpura hemolityczna z zespołem nerczynowym, ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia neurologiczne i zespół DRESS (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), istnieją doniesienia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Efekty uboczne wymienione poniżej sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania. Według częstości występowania podzielono je na następujące kategorie:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

Dane z badań klinicznych wykorzystano do przypisania kategorii częstości efektów ubocznych, jeśli w badaniach stwierdzono związek z walacyklowirem.

W przypadku efektów ubocznych wykrytych na podstawie nadzoru po rejestracji, ale nie obserwowanych w badaniach klinicznych, do przypisania kategorii częstości efektów ubocznych zastosowano najbardziej konserwatywną wartość punktową szacunku („zasada trzech”). W przypadku efektów ubocznych zidentyfikowanych jako powiązane z walacyklowirem na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu na rynek i obserwowanych w badaniach klinicznych, do przypisania kategorii częstości efektów ubocznych wykorzystano częstość z badań. Baza danych dotyczących bezpieczeństwa badań klinicznych oparta jest na 5855 podmiotach, które były narażone na działanie walacyklowiru w badaniach klinicznych obejmujących wiele wskazań (leczenie opryszczki pospolitej, leczenie/hamowanie opryszczki narządów płciowych oraz leczenie opryszczki).

Na podstawie danych z badań klinicznych

Z układy nerwowego: często: ból głowy.

Z układu pokarmowego: często: nudności.

Na podstawie danych z nadzoru po rejestracji

Z układu nerwowego i psychicznego: często: zawroty głowy; rzadko: dezorientacja, halucynacje, obniżenie zdolności umysłowych, drżenie, pobudzenie; rzadko: ataksja, dysartria, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka, majaczenie.

Wymienione powyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predysponującymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). U pacjentów po przeszczepie narządów, którzy otrzymują walacyklowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusa w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występują częściej niż u pacjentów otrzymujących mniejsze dawki.

Z układu pokarmowego: rzadko: dyskomfort w jamie brzusznej; często: wymioty, biegunka.

Z wątroby i dróg żółciowych: rzadko: odwracalne zwiększenie poziomu testów funkcji wątroby (np. bilirubiny, enzymów wątrobowych).

Z układu krwi i chłonnego: bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia. Leukopenia występuje głównie u pacjentów z niedoborem odporności.

Z układu immunologicznego: bardzo rzadko: anafilaksja.

Z układu oddechowego i klatki piersiowej: rzadko: duszność.

Z skóry i tkanki podskórnej: często: wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji, świąd; rzadko: pokrzywka; rzadko: obrzęk naczynioruchowy; częstość nieznana: reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z nerek i układu moczowego: rzadko: zaburzenia funkcji nerek, ostra niewydolność nerek (szczególnie u osób starszych i pacjentów z zaburzoną funkcją nerek otrzymujących dawki przekraczające zalecane); rzadko: ból nerek, hematuria (często związana z innymi zaburzeniami funkcji nerek). Nefryt kanalikowy – częstość nieznana.

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Zgłaszano o powstawaniu osadów acyklowiru w kanalikach nerek. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjenta (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne: istnieją doniesienia o niewydolności nerek, mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej i trombocytopenii (czasem w połączeniu) u ciężko chorych pacjentów z niedoborem odporności, szczególnie u pacjentów z późnymi stadium choroby HIV, którzy otrzymywali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska zaobserwowano u pacjentów z tymi samymi chorobami, ale którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

W przypadku wystąpienia efektów ubocznych pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Tabletki 500 mg: po 8 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w tekturowym pudełku.

Tabletki 1000 mg: po 3 tabletki w blisterze; po 7 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Apotex Inc.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

150 Signet Drive, Toronto, Ontario, Kanada, M9L 1T9.