Olmetek Plus

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ŚRODKU OLMEK PLUS (OLMETEK PLUS)

Skład:

substancje czynne: olmestanum medoksomil; hydrochlorothiazidum;

1 tabletka powlekana zawiera olmestanum medoksomil 20 mg, hydrochlorothiazidum 12,5 mg;

lub olmestanum medoksomil 20 mg, hydrochlorothiazidum 12,5 mg;

lub olmestanum medoksomil 20 mg, hydrochlorothiazidum 25 mg;

lub olmestanum medoksomil 40 mg, hydrochlorothiazidum 12,5 mg;

lub olmestanum medoksomil 40 mg, hydrochlorothiazidum 25 mg;

substancje pomocnicze: cellulosa mikrokryształowa; hydroksypropyloceluloza małozastąpiona; laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; stearynian magnezu;

warstwa powłokowa: Oparlay O2A22352 lub Oparlay O2A24576, zawierająca:

hydroksypropyloceluloza 2910, talk, dwutlenek tytanu (E171), tlenek żelaza żółty (E172), tlenek żelaza czerwony (E172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dla dawki 20 mg/12,5 mg: czerwono-żółte, okrągłe tabletki powlekane, o średnicy 8,5 mm, z oznaczeniem „C22” po jednej stronie;

dla dawki 20 mg/25 mg: różowe, okrągłe tabletki powlekane, o średnicy 8,5 mm, z oznaczeniem „C24” po jednej stronie;

dla dawki 40 mg/12,5 mg: czerwono-żółte, owalne tabletki powlekane, o wymiarach 15×7 mm, z oznaczeniem „C23” po jednej stronie;

dla dawki 40 mg/25 mg: różowe, owalne tabletki powlekane, o wymiarach 15×7 mm, z oznaczeniem „C25” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki wpływające na układ renina-angiotensyna. Blokery receptorów angiotensyny II, kombinacje. Blokery receptorów angiotensyny II i diuretyki. Kod ATC C09D A08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Olmetek Plus jest lekiem kombinowanym zawierającym bloker receptora angiotensyny II olmesartan medoksomil oraz diuretyk tiazynowy hydrochlorotiazyd. Kombinacja tych składników wykazuje addytywne działanie przeciwciśnieniowe, w wyniku czego ciśnienie tętnicze obniża się silniej niż przy stosowaniu każdego z tych składników oddzielnie.

Zażywanie leku Olmetek Plus jeden raz na dobę zapewnia skuteczne i łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny do następnego dawkowania.

Olmesartan medoksomil

Olmesartan medoksomil to selektywny bloker receptora angiotensyny II (typu AT1), stosowany doustnie. Angiotensyna II jest głównym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron, odgrywającym istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Wywołuje zwężenie naczyń, indukuje syntezę i wydzielanie aldosteronu, stymuluje czynność serca oraz resorpcję sodu w nerkach. Olmesartan hamuje działanie angiotensyny II skierowane na zwężenie naczyń i sekrecję aldosteronu, blokując receptory AT1 w tkankach, w tym w mięśniu gładkim naczyń i nadnerczach. Działanie olmesartanu nie zależy od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II. Selektywne wiązanie olmesartanu z receptorami AT1 angiotensyny II prowadzi do wzrostu stężenia reniny oraz stężenia angiotensyny I i angiotensyny II we krwi, a także do pewnego obniżenia stężenia aldosteronu we krwi.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym olmesartan medoksomil zapewnia trwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, którego stopień zależy od dawki. Nie zaobserwowano objawów hipotensji tętniczej po pierwszym zażyciu (efektu „pierwszej dawki”), tachyfilaksji podczas długotrwałego stosowania ani odrzutowego nadciśnienia tętniczego po nagłym odstawieniu leku. Zażywanie olmesartanu medoksomilu jeden raz na dobę zapewnia skuteczne i łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny do następnego dawkowania. Przy stosowaniu leku jeden raz na dobę jego działanie przeciwciśnieniowe było zbliżone do efektu uzyskiwanego po podawaniu dwa razy na dobę w tej samej dawce dobowej.

Przy leczeniu ciągłym maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia; istotny efekt przeciwciśnieniowy obserwuje się już po 2 tygodniach leczenia.

Wpływ olmesartanu medoksomilu na śmiertelność i częstość powikłań nie został ustalony. Przeprowadzono randomizowane badanie zastosowania olmesartanu w celu zapobiegania mikroalbuminurii cukrzycowej (ROADMAP), w którym wzięło udział 4447 pacjentów z cukrzycą typu 2 i normalnym poziomem albuminurii oraz co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Celem badania było ustalenie, czy terapia olmesartanem może opóźnić pojawienie się mikroalbuminurii. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,2 roku pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, z wyłączeniem inhibitorów ACE lub blokerów receptora angiotensyny II (BRA).

W pierwotnym punkcie końcowym badania wykazano istotne zmniejszenie ryzyka wystąpienia mikroalbuminurii przy stosowaniu olmesartanu. Po skorygowaniu różnic w wartościach ciśnienia tętniczego zmniejszenie ryzyka przestało być istotne statystycznie. Mikroalbuminuria rozwinęła się u 8,2 % (178 z 2160) pacjentów w grupie olmesartanu i u 9,8 % (210 z 2139) – w grupie placebo.

W drugorzędnym punkcie końcowym zdarzenia sercowo-naczyniowe wystąpiły u 96 pacjentów (4,3 %) przyjmujących olmesartan i u 94 pacjentów (4,2 %) przyjmujących placebo. Częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych była wyższa w grupie olmesartanu niż w grupie placebo (15 pacjentów (0,7 %) i 3 pacjentów (0,1 %)), mimo podobnej częstości występowania udaru niezakończonego śmiercią (14 pacjentów (0,6 %) i 8 pacjentów (0,4 %)), zawału mięśnia serca niezakończonego śmiercią (17 pacjentów (0,8 %) i 26 pacjentów (1,2 %)) oraz śmierci niezwiązanej z przyczynami sercowo-naczyniowymi (11 pacjentów (0,5 %) i 12 pacjentów (0,5 %)). Ogólny wskaźnik śmiertelności w grupie olmesartanu był liczbowo wyższy (26 pacjentów (1,2 %) i 15 pacjentów (0,7 %)), głównie z powodu wyższej śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych.

W badaniu ORIENT (The Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial) oceniano wpływ olmesartanu na wynik chorób nerkowych i sercowo-naczyniowych u 577 pacjentów z cukrzycą typu 2 i wyraźnie zaznaczoną niefropatią, randomizowanych w Japonii i Chinach. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,1 roku pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, w tym inhibitorami ACE.

Pierwotny punkt końcowy (czas pierwszego wystąpienia podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, niewydolność nerek w stadium końcowym, zgon z dowolnej przyczyny) osiągnięto u 116 pacjentów w grupie olmesartanu (41,1 %) i u 129 pacjentów przyjmujących placebo (45,4 %) (HR 0,97 (95 % CI: 0,75–1,24); p = 0,791). Drugorzędny punkt końcowy sercowo-naczyniowy osiągnięto u 40 pacjentów przyjmujących olmesartan (14,2 %) i u 53 pacjentów przyjmujących placebo (18,7 %). Ten połączony punkt końcowy sercowo-naczyniowy obejmował zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych u 10 (3,5 %) pacjentów przyjmujących olmesartan i u 3 (1,1 %) pacjentów przyjmujących placebo; ogólny wskaźnik śmiertelności wynosił odpowiednio 19 (6,7 %) i 20 (7,0 %), udar niezakończony śmiercią – 8 (2,8 %) i 11 (3,9 %), niezakończony śmiercią zawał mięśnia serca – 3 (1,1 %) i 7 (2,5 %).

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd to diuretyk tiazynowy. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego diuretyków tiazynowych nie jest w pełni poznany. Tiazyny wpływają na resorpcję elektrolitów w kanalikach nerkowych, co prowadzi do zwiększenia wydalenia sodu i chlorków (w przybliżeniu w tym samym stopniu). Działając jako diuretyk, hydrochlorotiazyd zmniejsza objętość osocza krwi, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny we krwi i wydzielania aldosteronu, zwiększa utratę potasu i bikarbonianu z moczem oraz obniża ich stężenie w surowicy. Ponieważ związek między poziomem reniny a wydzielaniem aldosteronu jest pośredniczony przez angiotensynę II, podczas stosowania hydrochlorotiazydu w połączeniu z blokerem receptora angiotensyny II, utrata potasu z moczem wywołana przez diuretyki tiazynowe może być zmniejszona. Diureza po podaniu hydrochlorotiazydu pojawia się około 2 godziny po przyjęciu, maksymalny efekt osiągany jest po około 4 godzinach, a działanie utrzymuje się przez 6–12 godzin.

Z danych badań epidemiologicznych wynika, że długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu jako monoterapii przyczynia się do zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych i śmierci z ich powodu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Kombinowana terapia olmesartanem medoksomilem i hydrochlorotiazydem.

Przy kombinowanej terapii olmesartanem medoksomilem i hydrochlorotiazydem działanie przeciwciśnieniowe wzmacnia się addytywnie i zazwyczaj przewyższa efekty każdego z tych składników stosowanych oddzielnie. Na podstawie połączonych danych badań kontrolowanych placebo, po zastosowaniu olmesartanu medoksomilu/hydrochlorotiazydu w dawkach 20/12,5 mg i 20/25 mg, średnie obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego na końcu przedziału dawkowania (skorygowane o efekt placebo) wynosiło odpowiednio -12/-7 mmHg i -16/-9 mmHg. Wiek i płeć pacjenta nie miały klinicznie istotnego wpływu na skuteczność kombinowanej terapii olmesartanem medoksomilem i hydrochlorotiazydem.

Przy stosowaniu hydrochlorotiazydu w dawkach 12,5 mg i 25 mg u pacjentów, u których skuteczność monoterapii olmesartanem medoksomilem w dawce 20 mg była niewystarczająca, zaobserwowano dodatkowe obniżenie średniego dobowego ciśnienia skurczowego/rozkurczowego mierzonego metodą ambulatoryjnego monitorowania ciśnienia tętniczego (o -7/-5 mmHg i -12/-7 mmHg w porównaniu z wartościami wyjściowymi osiągniętymi po monoterapii olmesartanem medoksomilem). Przy pomiarze ciśnienia tętniczego tradycyjną metodą dodatkowe obniżenie średniego ciśnienia skurczowego/rozkurczowego na końcu przedziału dawkowania wynosiło odpowiednio -11/-10 mmHg i -16/-11 mmHg (w porównaniu z wartościami wyjściowymi).

Kombinowana terapia olmesartanem medoksomilem i hydrochlorotiazydem pozostawała skuteczna przez długi okres leczenia (1 rok). Po odstawieniu olmesartanu medoksomilu (stosowanego zarówno w połączeniu z hydrochlorotiazydem, jak i samodzielnie) nie obserwowano odrzutowego nadciśnienia tętniczego.

Wpływ kombinowanego leku olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu na powikłania sercowo-naczyniowe i śmiertelność z ich powodu jest obecnie nieznany.

Hydrochlorotiazyd

Nieczerniakowy rak skóry.

Na podstawie dostępnych danych badań epidemiologicznych istnieje skumulacyjna zależność dawkowo-odpowiedzi między stosowaniem hydrochlorotiazydu a rozwojem nieczerniakowego raka skóry. Zarejestrowano 71 533 przypadki raka podstawnokomórkowego skóry i 8 629 przypadków raka płytkokomórkowego skóry w badaniach z udziałem odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osób. Stosowanie wysokich dawek hydrochlorotiazydu (≥ 50 000 mg skumulowane) wiązało się ze skorygowanym współczynnikiem ryzyka 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawnokomórkowego skóry i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego skóry. Obserwowano wyraźny wpływ skumulowanej dawki zarówno w przypadku raka podstawnokomórkowego, jak i raka płytkokomórkowego skóry. Inne badanie wykazało możliwy związek między wystąpieniem raka warg (rak płytkokomórkowy skóry) a ekspozycją na hydrochlorotiazyd: 633 przypadki raka warg w badaniu z udziałem 63 067 osób, z wykorzystaniem strategii doboru ryzyka. Wykazano wpływ skumulowanej dawki ze skorygowanym współczynnikiem ryzyka 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), który wzrastał do 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25 000 mg) i do 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej skumulowanej dawki (~100 000 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Inna informacja.

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach (ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes)) oceniano jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II.

ONTARGET było badaniem przeprowadzonym wśród pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub mózgowo-naczyniowymi w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z objawami uszkodzenia narządu docelowego. VA NEPHRON-D było badaniem przeprowadzonym wśród pacjentów z cukrzycą typu 2 i cukrzycową niefropatią. Badania nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na wynik chorób nerkowych i/lub sercowo-naczyniowych oraz na śmiertelność z ich powodu, natomiast w porównaniu z monoterapią zwiększyło się ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Biorąc pod uwagę podobieństwo właściwości farmakodynamicznych, te wyniki mają również zastosowanie do innych inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycową niefropatią.

ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) było badaniem przeprowadzonym w celu ustalenia pozytywnego efektu dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami ACE lub blokerami receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi lub obiema chorobami. Badanie zostało wcześniej przerwane z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków. Śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych i wystąpienie udaru były częstsze w grupie przyjmującej aliskiren niż w grupie przyjmującej placebo, a doniesienia o niepożądanych zdarzeniach i poważnych niepożądanych zdarzeniach (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) były częstsze w grupie przyjmującej aliskiren niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład.

Olmesartan medoksomil

Olmesartan medoksomil to lek prolekowy. Szybko przekształca się w farmakologicznie aktywny metabolit – olmesartan – pod wpływem esteraz w błonie śluzowej jelita i krwi wrotnej podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego. Olmesartan medoksomilu ani bocznej grupy medoksomilowej nie wykryto w niezmienionej postaci ani we krwi, ani w produktach wydalania. Średnia absolutna biodostępność olmesartanu w postaci tabletek wynosiła 25,6 %. Średnie stężenie maksymalne (Cmax) olmesartanu we krwi osiągane jest około 2 godziny po przyjęciu doustnie. Po jednorazowym doustnym przyjęciu do 80 mg olmesartanu jego stężenie we krwi wzrastało w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki. Pokarm wywiera minimalny wpływ na biodostępność olmesartanu, dlatego olmesartan medoksomil można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Nie wykazano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce olmesartanu w zależności od płci pacjenta. Olmesartan silnie wiąże się z białkami osocza (99,7 %), jednak ryzyko klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami z powodu konkurencji o wiązanie z białkami osocza jest niewielkie (potwierdzeniem jest brak klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem medoksomilem a warfaryną). Z komórkami krwi olmesartan wiąże się w niewielkim stopniu. Średni objętość rozkładu po podaniu dożylnym jest niewielki (16–29 l).

Hydrochlorotiazyd

Po doustnym przyjęciu olmesartanu medoksomilu w połączeniu z hydrochlorotiazydem mediana czasu do osiągnięcia Cmax hydrochlorotiazydu we krwi wynosiła 1,5–2 godziny. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w 68 %, a jego pozorny objętość rozkładu wynosi 0,83–1,14 l/kg.

Biotransformacja i eliminacja

Olmesartan medoksomil.

Całkowity klirens osoczowy olmesartanu wynosi około 1,3 l/godz. (współczynnik zmienności 19 %) i jest stosunkowo niski w porównaniu z przepływem krwi wątrobowej (około 90 l/godz.). Po jednorazowym doustnym podaniu olmesartanu medoksomilu znakowanego izotopem 14C, 10–16 % radioaktywnej znaczki wykrywano w moczu (większa część w ciągu 24 godzin po przyjęciu), resztę stwierdzano w kale. Biorąc pod uwagę, że ogólna biodostępność leku wynosi 25,6 %, można obliczyć, że wchłonięty olmesartan wydalany jest zarówno przez nerki (około 40 %), jak i układ wątrobowo-żółciowy (około 60 %). Cała radioaktywna znaczka wykryta w produktach wydalania znajdowała się w postaci olmesartanu. Nie wykryto innych istotnych metabolitów. Olmesartan praktycznie nie bierze udziału w obiegu jelitowo-wątrobowym. Ponieważ znaczna część olmesartanu wydalanego jest z żółcią, stosowanie go pacjentom z obturacją przewodów żółciowych jest przeciwwskazane. Okres półtrwania eliminacji olmesartanu po wielokrotnym doustnym podawaniu mieści się w zakresie od 10 do 15 godzin. Stan stacjonarny osiągany był po pierwszych kilku dawkach; po 14 dniach wielokrotnego stosowania nie obserwowano dalszego nagromadzania się leku. Klirens nerkowy wynosił około 0,5–0,7 l/godz. i nie zależał od dawki leku.

Hydrochlorotiazyd.

Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi w organizmie człowieka i prawie całkowicie wydala się w niezmienionej postaci z moczem. Po doustnym przyjęciu około 60 % dawki wydala się w niezmienionej postaci w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250–300 ml/min. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 10–15 godzin.

Kombinacja olmesartanu medoksomilu z hydrochlorotiazydem

Przy stosowaniu hydrochlorotiazydu w połączeniu z olmesartanem medoksomilem ogólna biodostępność pierwszego obniża się o około 20 %, jednak takie zmniejszenie nie ma znaczenia klinicznego. Farmakokinetyka olmesartanu przy jego stosowaniu w połączeniu z hydrochlorotiazydem nie ulega zmianie.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym (65–75 lat) z nadciśnieniem tętniczym pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) olmesartanu w stanie stacjonarnym było o około 35 % wyższe niż u młodszych pacjentów, a u pacjentów w wieku ≥ 75 lat – o około 44 % wyższe.

Na podstawie dostępnych danych można sądzić, że u osób w wieku podeszłym (zdrowych i z nadciśnieniem tętniczym) ogólny klirens hydrochlorotiazydu jest niższy niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego, średniego i ciężkiego stopnia AUC olmesartanu w stanie stacjonarnym była odpowiednio o 62 %, 82 % i 179 % wyższa niż u zdrowych ochotników.

Maksymalna dawka olmesartanu medoksomilu dla pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) wynosi 20 mg olmesartanu medoksomilu jeden raz na dobę. Stosowanie leku w dawkowaniu 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, a leku w dawkowaniu 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg – u pacjentów wyłącznie z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).

Okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek jest wydłużony.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek w dawkowaniu 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg należy stosować z ostrożnością u pacjentów z lekkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby.

Po jednorazowym doustnym podaniu wartość AUC olmesartanu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i średniego stopnia nasilenia była odpowiednio o 6 % i 65 % wyższa niż u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej o podobnych parametrach demograficznych. U zdrowych ochotników oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i średniego stopnia nasilenia frakcja niezwiązana olmesartanu 2 godziny po przyjęciu wynosiła odpowiednio 0,26 %, 0,34 % i 0,41 %. Po wielokrotnym podawaniu średnia wartość AUC olmesartanu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby średniego stopnia nasilenia była o 65 % wyższa niż u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej o podobnych parametrach demograficznych. Wartości Cmax olmesartanu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i zdrowych ochotników były podobne. Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby średniego stopnia nasilenia zaleca się dawkę początkową olmesartanu medoksomilu 10 mg jeden raz na dobę, maksymalna dawka nie powinna przekraczać 20 mg jeden raz na dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby skuteczność olmesartanu medoksomilu nie została określona. Zaburzenia funkcji wątroby nie miały istotnego wpływu na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu.

Interakcje z innymi lekami.

Lek wiążący kwasy żółciowe – kolesewelam.

Jednoczesne przyjmowanie 40 mg olmesartanu medoksomilu i 3750 mg kolesewelu chlorowodoru u zdrowych ochotników prowadziło do zmniejszenia Cmax i AUC olmesartanu odpowiednio o 28 % i 39 %. Mniejszy wpływ, zmniejszenie Cmax i AUC o 4 % i 15 % odpowiednio, obserwowano, gdy olmesartan medoksomil przyjmowano 4 godziny przed przyjęciem kolesewelu chlorowodoru. Okres półtrwania olmesartanu skrócił się o 50–52 % niezależnie od tego, czy leki stosowano razem, czy przyjmowanie olmesartanu odbywało się 4 godziny przed przyjęciem kolesewelu chlorowodoru.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Toksyczny wpływ kombinacji olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu oceniano w badaniach z wielokrotnym doustnym podawaniem leku szczurom i psom (do 6 miesięcy).

Tak jak przy stosowaniu leku oddzielnie, jak i przy stosowaniu z innymi lekami tej samej klasy, toksyczny wpływ tej kombinacji skierowany jest głównie na nerki. W trakcie stosowania kombinacji olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu obserwowano zmiany funkcji nerek (wzrost azotu mocznika i kreatyniny surowicy). U szczurów i psów, którym podawano kombinację w wysokich dawkach składników, obserwowano degenerację i regenerację nerek, prawdopodobnie z powodu zaburzeń hemodynamiki nerkowej (zmniejszenie przepływu krwi przez nerki z powodu hipotensji tętniczej w połączeniu z hipoksją i degeneracją komórek kanalikowych). Ponadto stosowanie kombinacji olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu prowadziło do obniżenia parametrów czerwonych krwinek (liczba krwinek czerwonych, hemoglobina i hematokryt) oraz zmniejszenia masy serca u szczurów. Takie wyniki obserwowano również przy stosowaniu innych blokerów receptora AT1 i inhibitorów ACE. Prawdopodobnie są one spowodowane działaniem farmakologicznym olmesartanu medoksomilu w wysokich dawkach i nie występują przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych.

W badaniach genotoksyczności kombinacji olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu, a także tych składników oddzielnie, nie wykryto żadnych oznak klinicznie istotnej genotoksyczności.

Kancerogenny wpływ kombinacji olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu nie został zbadany, ponieważ w praktyce klinicznej nie wykryto oznak kancerogennego wpływu poszczególnych składników leku.

U myszy i szczurów, którym podawano olmesartan medoksomil w połączeniu z hydrochlorotiazydem, nie zaobserwowano oznak wpływu teratogennego. Jak należało oczekiwać dla leków tej klasy, u szczurów, którym podawano kombinację olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, obserwowano działanie toksyczne na płód, objawiające się istotnym zmniejszeniem masy ciała płodu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Lek kombinowany Olmetek Plus przeznaczony jest dla dorosłych pacjentów, u których zastosowanie wyłącznie olmészartanu medoxomilu nie zapewnia obniżenia ciśnienia tętniczego do wymaganego poziomu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancje czynne, na którąkolwiek z substancji pomocniczych lub na inne pochodne sulfanilamidów (hydrochlorotiazyd jest również pochodną sulfanilamidów).
• Tylko ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) – dla leku w dawce 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg / Zaburzenia funkcji nerek – dla leku w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg.
• Utrzymująca się hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia oraz klinicznie wyrażona hiperurikemia.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza oraz choroby obturacyjne dróg żółciowych – dla leku w dawce 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg / Umiarkowane i ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza i obturacyjne zaburzenia dróg żółciowych – dla leku w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg.
• Ciąża lub planowanie ciąży.

Jednoczesne stosowanie leku Olmetek Plus i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Potencjalnie możliwe interakcje związane z jednoczesnym stosowaniem zarówno olmészartanu medoxomilu, jak i hydrochlorotiazydu.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane.

Leki zawierające lit.

Podczas jednoczesnego stosowania leków zawierających lit z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz czasem z blokerami receptorów angiotensyny II obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w surowicy krwi i jego działanie toksyczne. Ponadto w obecności tiazydów klirens nerkowy litu jest obniżony, dlatego ryzyko jego działania toksycznego na tle stosowania hydrochlorotiazydu może wzrosnąć. Z tego powodu stosowanie leku Olmetek Plus w połączeniu z litem nie jest zalecane. U pacjentów, u których konieczne jest jednoczesne stosowanie tych leków, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy.

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności.

Baklofen.

Może nasilić się działanie hipotensyjne.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID)

NSAID (np. kwas acetylosalicylowy (> 3 g/dobę), inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NSAID) mogą osłabiać działanie antyhipertensyjne diuretyków tiazydowych i blokerów receptorów angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u odwodnionych pacjentów lub u osób starszych z chorobami nerek) na tle stosowania blokerów receptorów angiotensyny II jednoczesne zastosowanie leków hamujących cyklooksygenazę może nasilać te zaburzenia, w szczególności może wystąpić ostra niewydolność nerek, która w większości przypadków ma charakter odwracalny. Dlatego te leki w połączeniu należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów. Ponadto po rozpoczęciu terapii kombinowanej oraz następnie w regularnych odstępach czasu należy monitorować funkcję nerek u pacjentów.

Stosowanie jednoczesne wymagające szczególnej uwagi.

Amifostyna.

Może nasilić się działanie antyhipertensyjne.

Inne leki hipotensyjne.

Działanie antyhipertensyjne leku Olmetek Plus może nasilić się w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze.

Alkohol etylowy, barbiturany, leki przeciwbólowe narkotyczne i leki przeciwdepresyjne.

Może nasilić się objawy hipotensji ortostatycznej.

Potencjalnie możliwe interakcje z olmészartanem medoxomilem.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane.

Inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II lub aliskiren.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), związana z jednoczesnym stosowaniem inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu, prowadzi do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem jednego środka działającego na RAAS.

Leki wpływające na stężenie potasu we krwi.

Ze względu na doświadczenie zastosowania innych leków hamujących układ reninę-angiotensynowy, stężenie potasu w surowicy krwi może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków zabezpieczających potas, leków zawierających potas, zastępców soli kuchennej zawierających potas oraz innych leków zdolnych do podwyższania stężenia potasu we krwi (np. heparyna, inhibitory ACE). W przypadku przepisywania leku Olmetek Plus jednoczesnie z lekami wpływającymi na poziom potasu, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Lek kolesewelam wiążący kwasy żółciowe.

Wspólne stosowanie kolesewelamu chlorowodoranu, wiążącego kwasy żółciowe, zmniejsza wpływ systemowy i stężenie szczytowe olmészartanu w osoczu, a także skraca okres półtrwania. Przyjmowanie olmészartanu medoxomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu zmniejsza efekt interakcji lekowej. Należy rozważyć możliwość przyjmowania olmészartanu medoxomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu.

Dalsza informacja.

Zauważono umiarkowane zmniejszenie biodostępności olmészartanu medoxomilu po leczeniu lekami przeciwwskazowymi (hydroksydem magnezu i glinu). Olmészartan medoxomil nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny ani farmakokinetykę digoksyny. U zdrowych ochotników przyjmujących olmészartan medoxomil jednoczesnie z prawastatyną nie zaobserwowano istotnych interakcji. W badaniach in vitro nie wykazano klinicznie istotnego hamowania przez olmészartan aktywności izoenzymów IA1/2, IIA6, IIC8/9, IIC19, IID6, IIE1 i IIIA4 cytochromu P450 u ludzi; w odniesieniu do izoenzymów cytochromu P450 u zwierząt olmészartan wykazywał niewielki efekt indukcyjny lub nie wykazywał żadnego. Dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji między olmészartanem a lekami metabolizowanymi przy udziale wymienionych izoenzymów układu cytochromu P450.

Potencjalnie możliwe interakcje z hydrochlorotiazydem.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane.

Leki wpływające na stężenie potasu we krwi.

Działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu może nasilić się przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami powodującymi utratę potasu i hipokaliemię (np. z diuretykami wydalającymi potas, środkami przeczyszczającymi, kortykosteroidami, ACTH, amfoterycyyną, karboksoolonem, penicyliną G sodową i pochodnymi kwasu salicylowego). Dlatego nie zaleca się stosowania hydrochlorotiazydu jednoczesnie z tymi lekami.

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności.

Sole wapnia.

Z powodu spowolnienia wydalania wapnia diuretyki tiazydowe mogą zwiększać jego stężenie w surowicy krwi. Jeśli konieczne jest stosowanie leków zawierających wapń, należy kontrolować poziom jego stężenia w surowicy i odpowiednio korygować dawkę wapnia.

Cholestyramina i kolestyropol.

Na tle stosowania żywic wymieniających aniony wchłanianie hydrochlorotiazydu jest opóźnione.

Glikozydy nasercowe.

Stosowanie glikozydów nasercowych powoduje, że hipokaliemia i hipomagnezemia spowodowane przez tiazydy zwiększają ryzyko wystąpienia arytmii.

Leki, których skuteczność zależy od zmian stężenia potasu w surowicy krwi. W przypadku stosowania leku Olmetek Plus jednoczesnie z lekami, których skuteczność zależy od zmian stężenia potasu w surowicy krwi (np. z glikozydami nasercowymi i lekami przeciwaregularnymi) oraz z lekami powodującymi arytmie typu torsade de pointes (komorową tachykardię), w tym z niektórymi lekami przeciwaregularnymi, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi i EKG. Dotyczy to następujących leków:

• leki przeciwaregularne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwaregularne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperydazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulpryda, amisulpryd, tiapryd, pimocydyna, haloperydol, droperydol);
• inne (np. beprydyl, cyzapyryda, difemanyla, erytromycyna dożylne, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne).

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna).

Hydrochlorotiazyd może nasilić skuteczność niedepolaryzujących relaksantów mięśni szkieletowych.

Leki przeciwbłoniaste (np. atropina i biperidyna).

Obniżając motorykę przewodu pokarmowego i szybkość opróżniania żołądka, leki przeciwbłoniaste mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina).

Terapia tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leków obniżających poziom cukru we krwi.

Metformyna.

Metformynę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej spowodowanej czynnościową niewydolnością nerek, która czasem występuje w wyniku stosowania hydrochlorotiazydu.

Blokery beta i diazoksyd.

Działanie hiperglikemiczne blokerów beta-adrenergicznych i diazoksydu może nasilić się pod wpływem tiazydów.

Aminy presorowe (np. noradrenalina).

Skuteczność amin presorowych może być zmniejszona.

Leki stosowane w leczeniu dny (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol).

Ponieważ hydrochlorotiazyd czasem powoduje wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy, może być konieczna korekta dawki leków urykosurycznych stosowanych w leczeniu dny. Ponadto czasem konieczne jest zwiększenie dawki probencydu lub sulfinpirazonu. W przypadku jednoczesnego stosowania allopurinolu z tiazydem może wzrosnąć częstość reakcji alergicznych na allopurinol.

Amantadyna.

Tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę.

Cytostatyki (np. cyklofosfamid, metotreksat).

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków przeciwnowotworowych przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.

Salicylany.

W przypadku przyjmowania salicylanów w wysokich dawkach hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa.

W publikacjach opisano pojedyncze przypadki anemii hemolitycznej w wyniku stosowania hydrochlorotiazydu w połączeniu z metildopą.

Cyklosporyna.

Jednoczesne stosowanie tiazydów z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurikemii i powikłań podobnych do dny.

Tetracyklina.

Stosowanie tiazydów jednoczesnie z tetracykliną zwiększa ryzyko wystąpienia uremii spowodowanej przez tetracyklinę. Doksycykliny ten efekt prawdopodobnie nie dotyczy.

Karbamazepina.

Ze względu na ryzyko wystąpienia objawowej hiponatremii należy prowadzić monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Środki kontrastowe zawierające jod.

Środki moczopędne mogą prowadzić do odwodnienia chorego, dlatego należy przeprowadzić rehydratację pacjenta przed zastosowaniem dużych dawek środków kontrastowych zawierających jod w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Zmniejszenie objętości krwi krążącej

U pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej i/lub niskim stężeniem sodu spowodowanym intensywną terapią diuretyczną, dietą ubogą w sól, biegunką lub wymiotami może wystąpić klinicznie wyrażona hipotensja tętnicza, szczególnie po pierwszym przyjęciu leku. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy usunąć powyższe stany.

Inne stany związane ze stymulacją układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Pacjenci, u których napięcie naczyń i funkcja nerek zależy w znacznym stopniu od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. w przypadku ciężkiej niewydolności serca lub chorób nerek, w tym zwężenia tętnicy nerkowej), mogą reagować na inne leki wpływające na ten układ, doświadczając ostrej hipotensji tętniczej, azotemii, oligurii, a w pojedynczych przypadkach – ostrej niewydolności nerek.

Hipertensja renowaskularna

Stosowanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki wiąże się z podwyższonym ryzykiem rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek.

Zaburzenia funkcji nerek i przeszczepienie nerki

Lek Olmetek Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku w dawkowaniu 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg. Maksymalna dawka olmestanu medoksyomilu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) wynosi 20 mg olmestanu medoksyomilu raz dziennie. Jednakże u tych pacjentów kombinacje olmestanu medoksyomilu/hydrochlorothiazidu 20 mg/12,5 mg i 20 mg/25 mg należy stosować ostrożnie, zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy krwi. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek mogą wystąpić zaburzenia azotemii wywołane przez diuretyki tiazydowe. Jeśli staje się widoczna postępująca niewydolność nerek, konieczna jest staranne przeanalizowanie schematu leczenia i ewentualnie odstawienie diuretyków. Dlatego lek w dawkowaniu 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z dowolnym stopniem zaburzeń funkcji nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku Olmetek Plus u pacjentów, którzy niedawno przeszczepiono nerki.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS w tle jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana.

Jeśli terapia z podwójną blokadą jest absolutnie konieczna, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty oraz przy starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Pacjentom z cukrzycową niefropatią nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Zaburzenia funkcji wątroby

Brak doświadczenia w stosowaniu olmestanu medoksyomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby maksymalna dawka olmestanu medoksyomilu wynosi 20 mg. Ponadto u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby niewielkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej w tle terapii tiazydami mogą wywołać śpiączkę wątrobą. Z tego powodu lek w dawkowaniu 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Lek w dawkowaniu 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, cholestazą i obturacją dróg żółciowych.

Również stosowanie leku w dawkowaniu 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, cholestazą i obturacją dróg żółciowych. Przy stosowaniu leku w dawkowaniu 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby należy zachować ostrożność.

Zwężenie ujścia aorty i zwężenie zastawki mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna

Tak jak w przypadku stosowania innych leków rozszerzających naczynia, olmestan medoksyomil należy stosować ostrożnie przy zwężeniu ujścia aorty lub zwężeniu zastawki mitralnej, a także przy obstrukcyjnej kardiomiopatii przerostowej.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwciśnieniowe hamujące układ renina-angiotensynowy. Dlatego lek Olmetek Plus nie jest zalecany tym pacjentom.

Efekty metaboliczne i endokrynologiczne

Leki z grupy tiazydów mogą powodować zaburzenia tolerancji glukozy. Pacjentom z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków obniżających poziom cukru we krwi. Stosowanie tiazydów może sprzyjać rozwojowi ukrytej cukrzycy.

W trakcie przyjmowania diuretyków tiazydowych mogą wystąpić takie działania niepożądane jak wzrost poziomu cholesterolu i trójglicerydów. W niektórych przypadkach stosowanie tiazydów może sprzyjać rozwojowi hiperurkemii lub podagry. Hydrochlorothiazid może podnosić poziom wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Zaburzenia elektrolitowe

Tak jak w przypadku stosowania innych diuretyków, przy stosowaniu hydrochlorothiazidu należy okresowo kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy. Leki z grupy tiazydów, w tym hydrochlorothiazid, mogą powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (w tym hipokaliemię, hiponatremię i alkaloza hipochlorymemiczną). Objawami zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej są: suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, długotrwała senność, senność, niepokój, ból mięśni lub skurcze, zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w szczególności nudności i wymioty. Ryzyko rozwoju hipokaliemii jest najwyższe przy cyrozie wątroby, przy gwałtownym zwiększeniu diurezy, przy niedostatecznym przyjmowaniu elektrolitów doustnie, a także przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów i ACTH. Z drugiej strony, w wyniku blokady receptorów angiotensyny II (AT1) przez olmestan medoksyomil, który wchodzi w skład leku, możliwa jest hiperkaliemia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub z niewydolnością serca, a także u pacjentów z cukrzycą.

U pacjentów z tej grupy należy odpowiednio kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi. Lek Olmetek Plus należy stosować ostrożnie jednoczesnie z preparatami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu we krwi (np. heparyna). Brak danych, że olmestan medoksyomil może osłabiać lub zapobiegać hiponatremii wywołanej przez diuretyki. Deficyt chlorków charakteryzuje się zazwyczaj niskim stopniem ciężkości i nie wymaga specjalnego leczenia. Tiazydy mogą obniżać wydalanie wapnia z moczem i powodować lekkie i szybko mijające podwyższenie jego stężenia w surowicy krwi przy braku jakichkolwiek zaburzeń metabolizmu wapnia. Hiperkalcemia może wskazywać na ukrytą tarczycę. Przed badaniem funkcji tarczycy należy odstawić tiazydy. Tiazydy nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemi. U pacjentów z obrzękami w upalną pogodę może wystąpić hiponatremia rozcieńczeniowa.

Preparaty litu

Tak jak inne leki zawierające blokery receptorów angiotensyny II w połączeniu z tiazydem, lek Olmetek Plus nie jest zalecany do jednoczesnego stosowania z preparatami litu.

Enteropatia przypominająca chorobę trzewną

W bardzo rzadkich przypadkach donoszono o ciężkiej przewlekłej biegunki z dużą utratą masy ciała, która rozwinęła się kilka miesięcy lub lat po rozpoczęciu leczenia u pacjentów przyjmujących olmestan; przyczyną jej wystąpienia jest prawdopodobnie miejscowa opóźniona reakcja nadwrażliwości. Wyniki biopsji błony śluzowej jelita u tych pacjentów często wykazywały zanik kosmków jelitowych. Jeśli takie objawy wystąpią u pacjenta podczas leczenia olmestanem i jeśli można wykluczyć inną prawdopodobną etiologię, leczenie olmestanem należy natychmiast odstawić i nie wznawiać dalej. Jeśli biegunka nie ustąpi w ciągu jednego tygodnia po zakończeniu przyjmowania leku, należy skonsultować się ze specjalistą (np. z gastroenterologiem).

Wypot choroidalny, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem

Hydrochlorothiazid jest sulfonamidem i może wywoływać reakcje idiosynkrazji prowadzące do wypotu choroidalnego z defektem pola widzenia, przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy obejmują ostry rozwój krótkowzroczności lub bólu oczu i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin do kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczony napad ostrej jaskry z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Przede wszystkim należy jak najszybciej odstawić hydrochlorothiazid. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe nie poddaje się kontroli, może być konieczna decyzja o natychmiastowym leczeniu terapeutycznym lub chirurgicznym. Czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry z zamkniętym kątem może być wcześniejsza alergia na sulfonamidy lub penicylinę (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Obrzęk naczynioruchowy jelita

Donoszono o przypadkach obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów stosujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym olmestan (patrz rozdział „Działania niepożądane”). U tych pacjentów występował ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zdiagnozowano obrzęk naczynioruchowy jelita, stosowanie olmestanu należy przerwać i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Różnice etniczne

Tak jak w przypadku stosowania innych blokerów receptorów angiotensyny II, działanie przeciwciśnieniowe olmestanu medoksyomilu u przedstawicieli rasy czarnej jest nieco słabsze niż u przedstawicieli innych ras (prawdopodobnie ze względu na to, że u przedstawicieli rasy czarnej częściej występuje niski poziom reniny).

Test antydopingowy

Hydrochlorothiazid, który wchodzi w skład leku, może dawać fałszywie pozytywny wynik w teście antydopingowym.

Ciąża

Olmetek Plus jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia lekiem Olmetek Plus, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży.

Inne środki ostrożności

Zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z uogólnionym miażdżycą, chorobą wieńcową lub niedokrwieniem mózgu może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Ryzyko reakcji alergicznych na hydrochlorothiazid jest wyższe u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie, jednakże reakcje te mogą występować również u pacjentów bez takich chorób w wywiadzie.

Z danych literatury naukowej wynika, że diuretyki tiazydowe mogą wywoływać zaostrzenie lub aktywację toczeńcowego zapalenia skóry.

Podczas stosowania diuretyków tiazydowych możliwy jest rozwój reakcji fotosensybilizacji. W takich przypadkach zaleca się odstawienie leku. Jeśli lekarz uzna za konieczne ponowne przepisanie leku, pacjentowi zaleca się ochronę obszarów ciała narażonych na działanie promieni słonecznych lub sztuczne promieniowanie ultrafioletowe. Rak skóry nieczerniakowy

Zwiększone ryzyko wystąpienia raka skóry nieczerniakowego (gruźlicy komórkowej i gruźlicy płaskokomórkowej) po stosowaniu wyższych dawek hydrochlorothiazidu zostało wykryte w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na danych Duńskiego Narodowego Rejestru Nowotworów. Działanie fotosensybilizujące hydrochlorothiazidu może być mechanizmem rozwoju raka skóry nieczerniakowego.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid należy poinformować o możliwym ryzyku wystąpienia raka skóry nieczerniakowego. Zaleca się okresowe sprawdzanie skóry pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skóry. Pacjentów należy poinformować o możliwych środkach zapobiegawczych, takich jak ograniczenie działania światła słonecznego i promieni UV oraz konieczność odpowiedniej ochrony skóry w przypadku takiego działania w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia raka skóry.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek podejrzanych reakcji skórnych należy natychmiast przeprowadzić badanie, w tym badania histologiczne materiału z biopsji.

U pacjentów z wywiadem raka skóry nieczerniakowego może być wskazane ponowne rozważenie stosowania hydrochlorothiazidu (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Ostra toksyczność oddechowa

Znane są bardzo rzadkie przypadki ciężkiej ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Na początku objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, Olmetek Plus należy odstawić i przeprowadzić odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie powinien być przepisywany pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być przepisywany pacjentom z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Olmestan medoksyomil

Stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II jest przeciwwskazane w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego spowodowanego przez stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II w I trymestrze ciąży nie pozwalają na jednoznaczne wnioski, jednakże niewielkie zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. W kontrolowanych badaniach epidemiologicznych nie uzyskano danych dotyczących ryzyka działania teratogennego blokerów receptorów angiotensyny II, jednakże nie można wykluczyć, że w wyniku stosowania leków tej klasy ryzyko podobnego działania może wzrastać. Z wyjątkiem przypadków, gdy blokery receptorów angiotensyny II są stosowane z powodów życia, kobietom planującym zajście w ciążę zaleca się przejście na inne leki przeciwciśnieniowe, których bezpieczeństwo w ciąży zostało udowodnione. W przypadku stwierdzenia ciąży blokery receptorów angiotensyny II należy natychmiast odstawić i w razie potrzeby rozpocząć leczenie innymi lekami.

Ustalono, że w przypadku stosowania blokerów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży nie można wykluczyć wystąpienia efektów fetotoksycznych (pogorszenie funkcji nerek, oligohydramnios, spowolnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli blokery receptorów angiotensyny II były stosowane w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie USG w celu oceny funkcji nerek i rozwoju czaszki u płodu.

Noworodki matek, które stosowały blokery receptorów angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej.

Hydrochlorothiazid

Doświadczenie stosowania hydrochlorothiazidu w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, jest ograniczone. Wyniki badań doświadczalnych na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorothiazid przenika przez łożysko. Ze względu na mechanizm działania hydrochlorothiazidu jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może powodować zaburzenia przepływu krwi przez łożysko i szkodliwie wpływać na płód i noworodka, powodując żółtaczkę, zaburzenia elektrolitów i trombocytopenię.

Hydrochlorothiazid nie jest wskazany w leczeniu obrzęków u ciężarnych, nadciśnienia tętniczego ciężarnych lub preeklampsji, ponieważ może powodować zmniejszenie objętości osocza i hipoperfuzję łożyska i jednocześnie nie przynosić odpowiedniej korzyści w leczeniu choroby.

Hydrochlorothiazid nie jest również zalecany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u ciężarnych, z wyjątkiem tych pojedynczych przypadków, gdy nie można przepisać innych leków. Kombinowany lek olmestan medoksyomil/hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Okres karmienia piersią

Olmestan medoksyomil

Brak informacji dotyczącej stosowania leku Olmetek Plus w czasie karmienia piersią, dlatego nie należy go przepisywać kobietom karmiącym piersią. Zamiast niego można stosować inne leki, których bezpieczeństwo w okresie karmienia piersią zostało udowodnione, szczególnie przy karmieniu piersią noworodków lub niemowląt przedwczesnych.

Hydrochlorothiazid

Hydrochlorothiazid w niewielkich ilościach przechodzi do mleka matki. Wysokie dawki tiazydów, które powodują intensywną diurezę, mogą hamować produkcję mleka matki. Jeśli jego stosowanie jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Nie zaleca się stosowania leku Olmetek Plus w okresie karmienia piersią. Przy stosowaniu leku Olmetek Plus w czasie karmienia piersią dawka powinna być jak najniższa.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek Olmetek Plus może powodować nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Czasem u pacjentów stosujących leki przeciwciśnieniowe mogą występować zawroty głowy i zwiększona zmęczalność, co może prowadzić do obniżenia reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Olmetek Plus nie jest lekiem pierwszego wyboru. Jest przeznaczony dla pacjentów, u których stosowanie samego olmesartanu medoxomilu w dawce 20 mg nie zapewnia odpowiedniego poziomu ciśnienia tętniczego.

Tabletki leku Olmetek Plus przyjmuje się 1 raz dziennie niezależnie od posiłku. W obecności wskazań klinicznych dopuszcza się bezpośrednie przejście pacjenta z monoterapii olmesartanem medoxomilem w dawce 20 mg na lek kombinowany, należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że maksymalne działanie hipotensyjne olmesartanu medoxomilu osiąga się po 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Zaleca się dopasowanie dawki każdego z komponentów.

Olmesartan medoxomil/hydrochlorothiazid w dawce 20/12,5 mg lub 40/12,5 mg można przepisać pacjentom, u których stosowanie samego olmesartanu medoxomilu w dawce 20 mg lub 40 mg nie zapewnia osiągnięcia odpowiedniego poziomu ciśnienia tętniczego.

Olmesartan medoxomil/hydrochlorothiazid w dawce 20/25 mg lub 40/25 mg można przepisać pacjentom, u których stosowanie olmesartanu medoxomilu/hydrochlorothiazidu w dawce 20/12,5 mg lub 40 mg/12,5 mg nie zapewnia osiągnięcia odpowiedniego poziomu ciśnienia tętniczego.

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i więcej)

Pacjentom w podeszłym wieku lek kombinowany zaleca się stosować w tej samej dawce, co pacjentom dorosłym.

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lek Olmetek Plus we wszystkich dawkach jest przeciwwskazany (patrz rozdział „Przeciwskazania”). W przypadku stosowania leku w dawce 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg pacjentom z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) maksymalna dawka wynosi 20 mg olmesartanu medoxomilu 1 raz dziennie ze względu na ograniczone doświadczenia w stosowaniu wyższych dawek w tej grupie pacjentów, dlatego zaleca się okresową kontrolę funkcji nerek (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Lek w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z dowolnym stopniem zaburzeń funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby lek Olmetek Plus w dawce 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg należy stosować z ostrożnością. Pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby olmesartan medoxomil zaleca się stosować w dawce początkowej 10 mg 1 raz dziennie, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać 20 mg 1 raz dziennie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, a także z obturacją przewodów żółciowych i żółtaczką cholestatyczną lek Olmetek Plus w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazany (patrz rozdziały „Przeciwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”). Jednocześnie pacjentom z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby lek Olmetek Plus w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg należy stosować z ostrożnością. Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, którzy już przyjmują leki moczopędne i/lub inne leki przeciwhypertensyjne, zaleca się dokładną kontrolę ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Brak doświadczeń w stosowaniu olmesartanu medoxomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Z tego powodu lek w dawce 20 mg/12,5 mg lub 20 mg/25 mg jest przeciwwskazany pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, żółtaczką cholestatyczną i obturacją przewodów żółciowych, a lek w dawce 40 mg/12,5 mg lub 40 mg/25 mg jest przeciwwskazany pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, żółtaczką cholestatyczną i obturacją przewodów żółciowych.

Sposób stosowania

Tabletki należy połykać całkowicie, popijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody). Nie należy żuć tabletek. Lek zaleca się przyjmować codziennie o tej samej porze.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Olmetek Plus u dzieci (do 18 roku życia) nie są ustalone. Brak danych.

Nadmierna dawka

Objawy

Brak specjalnej informacji dotyczącej objawów lub leczenia przedawkowania leku Olmetek Plus.

Leczenie

Należy dokładnie obserwować stan pacjenta i przeprowadzać leczenie objawowe wspierające. Leczenie jest objawowe i zależy od czasu, który upłynął od przyjęcia leku, oraz od stopnia nasilenia objawów. Może być zalecane wywołanie wymiotów i/lub przemywanie żołądka. W leczeniu przedawkowania czasem zaleca się węgiel aktywny. Należy regularnie kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej i szybko podać dożylne wlewy izotonicznego roztworu sodu chlorku. Najprawdopodobniejszymi objawami przedawkowania olmesartanu medoxomilu są hipotensja tętnicza i tachykardia, a ponadto może wystąpić bradykardia. Przedawkowanie hydrochlorothiazidem towarzyszą zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipochloremia) i odwodnienie spowodowane nadmiernym działaniem moczopędnym. Najczęstsze objawy przedawkowania to nudności i senność. Hipokaliemia może powodować skurcze mięśni i/lub nasilać zaburzenia rytmu serca, które pojawiają się w wyniku stosowania współistniejących leków (glikozydów nasercowych lub niektórych leków przeciwarytmicznych).

Nie wiadomo, czy olmesartan lub hydrochlorothiazid są usuwane podczas hemodializy.

Efekty uboczne

Najczęściej występujące efekty uboczne podczas stosowania leku to ból głowy (2,9%), zawroty głowy (1,9%), zwiększona zmęczalność (1,0%).

Hydrochlorothiazid może powodować lub nasilać hipowolmię, co może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej.

W badaniach klinicznych, w których wzięło udział 1155 pacjentów przyjmujących olmesartan medoksomil/hydrochlorothiazid w dawkach 20/12,5 mg lub 20/25 mg oraz 466 pacjentów otrzymujących placebo (czas trwania stosowania leków wynosił do 21 miesięcy), ogólna częstość występowania efektów ubocznych podczas terapii kombinowanej olmesartanem medoksomilem/hydrochlorothiazidem była zbliżona do tej obserwowanej przy stosowaniu placebo. Częstość odstawiania leku z powodu efektów ubocznych w grupie olmesartanu medoksomilu/hydrochlorothiazidu 20/12,5 mg i 20/25 mg (2%) oraz w grupie placebo (3%) była również zbliżona. Ogólnie częstość efektów ubocznych podczas terapii kombinowanej olmesartanem medoksomilem/hydrochlorothiazidem (w porównaniu z placebo) nie zależała od wieku (pacjenci poniżej 65 roku życia w porównaniu z pacjentami w wieku 65 lat i więcej), płci ani rasy pacjentów, choć zawroty głowy występowały nieco częściej u pacjentów w wieku 75 lat i więcej.

Dodatkowo bezpieczeństwo stosowania wyższych dawek leku badano w badaniach klinicznych, w których wzięło udział 3709 pacjentów przyjmujących olmesartan medoksomil w połączeniu z hydrochlorothiazidem w dawkach 40 mg/12,5 mg oraz 40 mg/25 mg. Efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych, w badaniach pozarejestrowych lub zgłaszane spontanicznie, a także efekty uboczne obserwowane przy stosowaniu pojedynczych składników leku – olmesartanu medoksomilu i hydrochlorothiazidu – przedstawiono w poniższej tabeli.

Do klasyfikacji częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następującą terminologię: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

* W okresie pozarejestrowym zgłaszano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia wątroby z okresem wyczekiwania od kilku miesięcy do lat, które ustępowało po odstawieniu olmesartanu.

Zgłaszano kilka przypadków rabdomiolizy, które występowały w czasowym związku z zastosowaniem inhibitorów receptora angiotensyny II.

Zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogą występować podczas stosowania hydrochlorothiazidu: suchość w ustach, uczucie pragnienia, szok anafilaktyczny, śpiączka, zespół Stevensa-Johnsona, dezorientacja, zaburzenia nastroju, zapalenie płuc. Stosowanie diuretyków tiazydowych może prowadzić do obniżenia tolerancji glukozy, co z kolei może spowodować ujawnienie się ukrytego cukrzycy. Stosowanie hydrochlorothiazidu może prowadzić do wystąpienia alkalozy hipochlorymicznej, która może wywołać napady podagrzy u chorych z jej bezobjawowym przebiegiem.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek powlekanych, w blisterze; 2 blistery w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Daiichi Sankyo Europe GmbH.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Luitpoldstraße 1, 85276 Pfaffenhofen a.d.Ilm, Niemcy.