Olmesartan Macleods 40

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Olmesartan Macleods 10 / Olmesartan Macleods 20 / Olmesartan Macleods 40

Skład:

substancja czynna: olmesartanu medoksomil;

1 tabletka powlekana zawiera olmesartanu medoksomilu 10 mg / 20 mg / 40 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; hydroksypropyloceluloza; stearynian magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; skrobioglikolan sodu (typ B); powłoka „Instacoat Universal White A05G10022”: hipromeloza, hydroksypropyloceluloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletka powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „C 52” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 20 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletka powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „C 53” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 40 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletka powlekane, z wygrawerowanym oznaczeniem „C 54” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagoniści angiotensyny II.

Kod ATC C09CA08.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika.

Olmesartanum medoxomil – to selektywny bloker receptorów angiotensyny II (typu AT1), przeznaczony do stosowania doustnego. Angiotensyna II jest głównym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron, odgrywającym istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Wywołuje zwężenie naczyń, indukuje syntezę i sekrecję aldosteronu, stymuluje czynność serca oraz resorpcję sodu przez nerki. Olmesartan hamuje działanie angiotensyny II skierowane na zwężenie naczyń i sekrecję aldosteronu, blokując receptory AT1 w tkankach, w tym w mięśniu gładkim naczyń i w nadnerczach. Działanie olmesartanu nie zależy od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II. Selektywne wiązanie olmesartanu z receptorami AT1 angiotensyny II prowadzi do wzrostu stężenia reniny oraz stężenia angiotensyny I i angiotensyny II we krwi, a także do pewnego obniżenia stężenia aldosteronu we krwi.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym olmesartanum medoxomil zapewnia trwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, którego stopień zależy od dawki. Nie zaobserwowano objawów hipotensji tętniczej po pierwszym zażyciu (efekt „pierwszej dawki”), tachyfilaksji podczas długotrwałego stosowania ani odbicia nadciśnienia tętniczego po nagłym odstawieniu leku.

Podawanie olmesartanum medoxomil raz na dobę zapewnia skuteczne i łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny do następnego dawkowania. Przy stosowaniu raz na dobę efekt antyhipertensyjny był zbliżony do efektu uzyskanego przy podawaniu dwa razy dziennie w tej samej dawce dobowej.

Przy ciągłym leczeniu maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 8 tygodniach od rozpoczęcia terapii; istotny efekt antyhipertensyjny można zaobserwować już po 2 tygodniach leczenia.

Wpływ olmesartanum medoxomil na śmiertelność i częstość powikłań nie został ustalony.

Przeprowadzono randomizowane badanie dotyczące stosowania olmesartanu i zapobiegania mikroalbuminurii cukrzycowej (ROADMAP) z udziałem 4447 pacjentów z cukrzycą typu 2, z normalnym poziomem albuminurii i co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, aby określić, czy terapia olmesartanem może opóźnić pojawienie się mikroalbuminurii. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,2 roku pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo, oprócz innych leków przeciwnadciśnieniowych, z wyjątkiem inhibitorów ACE lub blokerów receptorów angiotensyny (BRA).

W pierwotnym punkcie końcowym badania wykazano istotne zmniejszenie ryzyka wystąpienia mikroalbuminurii przy stosowaniu olmesartanu. Po skorygowaniu różnic w wartościach ciśnienia tętniczego zmniejszenie ryzyka przestało być istotne statystycznie. Mikroalbuminuria rozwinęła się u 8,2% (178 z 2160) pacjentów w grupie olmesartanu i u 9,8% (210 z 2139) w grupie placebo.

W drugorzędnym punkcie końcowym zjawiska sercowo-naczyniowe wystąpiły u 96 pacjentów (4,3%) otrzymujących olmesartan i u 94 pacjentów (4,2%) otrzymujących placebo. Częstość śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych była wyższa w grupie olmesartanu niż w grupie placebo (15 pacjentów (0,7%) i 3 pacjenci (0,1%)), pomimo podobnej częstości występowania udaru niedokrwiennego bez śmiertelnego skutku (14 pacjentów (0,6%) i 8 pacjentów (0,4%)), zawału mięśnia sercowego bez śmiertelnego skutku (17 pacjentów (0,8%) i 26 pacjentów (1,2%)) oraz śmiertelności niezwiązanej z przyczynami sercowo-naczyniowymi (11 pacjentów (0,5%) i 12 pacjentów (0,5%)). Ogólna śmiertelność w grupie olmesartanu była liczbowo wyższa (26 pacjentów (1,2%) i 15 pacjentów (0,7%)), głównie z powodu wyższej śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych.

W badaniu ORIENT (The Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial) oceniano wpływ olmesartanu na wyniki chorób nerek i serca u 577 randomizowanych pacjentów w Japonii i w Chinach z cukrzycą typu 2 i wyraźnie zaznaczoną niefropatią. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,1 roku pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo, oprócz innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE.

Pierwotny punkt końcowy połączony (czas pierwszego wystąpienia podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, choroba nerek w stadium końcowym, śmierć z dowolnej przyczyny) osiągnięto u 116 pacjentów w grupie olmesartanu (41,1%) i u 129 pacjentów otrzymujących placebo (45,4%) (HR 0,97 (95% CI od 0,75 do 1,24); p = 0,791). Drugorzędny połączony punkt końcowy sercowo-naczyniowy osiągnięto u 40 pacjentów otrzymujących olmesartan (14,2%) i u 53 pacjentów otrzymujących placebo (18,7%). Ten połączony punkt końcowy sercowo-naczyniowy obejmował śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych u 10 (3,5%) pacjentów otrzymujących olmesartan i u 3 (1,1%) pacjentów otrzymujących placebo; ogólny wskaźnik śmiertelności wynosił odpowiednio 19 (6,7%) i 20 (7,0%), udar niedokrwienny bez śmiertelnego skutku – 8 (2,8%) i 11 (3,9%), zawał mięśnia sercowego bez śmiertelnego skutku – 3 (1,1%) i 7 (2,5%).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Olmesartan medoxomil jest lekiem prolekowym. Szybko przekształca się w farmakologicznie aktywny metabolit – olmesartan – pod wpływem esteraz w błonie śluzowej jelita i w krwi wrotnej podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego.

W osoczu ani w produktach wydalania nie wykryto nieprzekształconego olmesartanu medoxomil ani niezmienionego bocznego łańcucha grupy medoxomilowej. Średnia wartość absolutnej biodostępności olmesartanu w postaci tabletek wynosi 25,6%.

Średnie maksymalne stężenie olmesartanu medoxomil w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po doustnym podaniu leku, stężenie w osoczu krwi wzrasta prawie liniowo wraz ze wzrostem pojedynczej dawki doustnej do 80 mg.

Pokarm praktycznie nie wpływa na biodostępność olmesartanu, dlatego olmesartan medoxomil można stosować niezależnie od posiłku.

Nie zaobserwowano żadnej klinicznie istotnej różnicy w farmakokinetyce olmesartanu w zależności od płci.

Wiązanie olmesartanu medoxomil z białkami osocza wynosi 99,7%, jednak potencjał klinicznie istotnego przesunięcia stopnia wiązania z białkami przy interakcji olmesartanu medoxomil z innymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami jest niski (co potwierdza brak klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem medoxomil a warfaryną). Wiązanie olmesartanu z komórkami krwi jest nieznaczne. Średni objętość rozkładu po podaniu dożylnym jest mały (16–29 l).

Metabolizm i eliminacja. Całkowity klirens osoczowy wynosił zazwyczaj 1,3 l/h (współczynnik zmienności (CV) 19%) i był stosunkowo wolny w porównaniu z przepływem krwi przez wątrobę (około 90 l/h). Po podaniu pojedynczej doustnej dawki 14C-oznaczonego olmesartanu medoxomil 10–16% podanej radioaktywności wydzielono z moczem (większość w ciągu 24 godzin po podaniu dawki), a resztę odzyskanej radioaktywności wydzielono z kałem. Na podstawie dostępności systemowej 25,6% można obliczyć, że wchłonięty olmesartan wydzielany jest zarówno przez nerki (około 40%), jak i przez wątrobę i drogi żółciowe (około 60%). Cała odzyskana radioaktywność została zidentyfikowana jako olmesartan. Nie wykryto żadnych istotnych metabolitów. Obieg jelitowo-wątrobowy olmesartanu jest minimalny.

Okres półtrwania eliminacji olmesartanu wynosił 10–15 godzin po wielokrotnym doustnym podaniu. Stan stacjonarny osiągany był po pierwszych kilku dawkach. Po 14 dniach powtarzania dawkowania nie zaobserwowano kumulacji. Klirens nerkowy wynosił około 0,5–0,7 l/h i nie zależał od dawki.

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Dzieci. Farmakokinetykę olmesartanu badano u dzieci z nadciśnieniem w wieku od 1 do 16 lat. Klirens olmesartanu u pacjentów pediatrycznych był podobny do klirensu u dorosłych pacjentów z uwzględnieniem masy ciała.

Brak informacji farmakokinetycznych dotyczących dzieci z niewydolnością nerek.

Osoby starsze (w wieku powyżej 65 lat). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w stanie stacjonarnym zwiększało się o około 35% u pacjentów w wieku 65–75 lat i o około 44% u pacjentów powyżej 75. roku życia w porównaniu z grupą młodszych. Może to być przynajmniej częściowo związane ze zmniejszoną funkcją nerek u tej grupy pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek AUC w stanie stacjonarnym zwiększało się odpowiednio o 62%, 82% i 179% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Zaburzenia funkcji wątroby. Po jednorazowym doustnym podaniu wartości AUC olmesartanu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby były odpowiednio o 6% i 65% wyższe niż u zdrowych ochotników. Po wielokrotnym podaniu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby AUC olmesartanu była o 65% wyższa niż u zdrowych ochotników. Średnie wartości Cmax olmesartanu były podobne u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby i u zdrowych ochotników. Działanie olmesartanu medoxomil nie było oceniane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosować w leczeniu:

• nadciśnienia tętniczego u dorosłych;
• nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• II i III trymestr ciąży.
• Zator dróg żółciowych.
• Jednoczesne stosowanie olmesartanu medoxomilu z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <60 ml/min/1,73 m²).

Szczególne środki ostrożności.

Zmniejszenie objętości wewnątnaczynnej krwi

U pacjentów z zaburzeniem objętości krążącej i/lub sodu spowodowanym leczeniem dużymi dawkami diuretyków, ograniczeniem spożycia soli w diecie lub w przypadku biegunki i/lub wymiotów może rozwinąć się hipotensja objawowa, głównie po przyjęciu pierwszej dawki leku. Należy wyeliminować możliwą hipowolemię przed rozpoczęciem leczenia olmesartanem medoxomilem.

Inne stany związane z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

U pacjentów, u których tonus naczyń i funkcja nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca z zastojem lub z chorobą nerek, w tym z zwężeniem tętnic nerkowych), leczenie innymi lekami oddziałującymi na ten układ powodowało wystąpienie ostrej hipotensji tętniczej, azotemii, oligurii, rzadko — ostrej niewydolności nerek. Nie można wykluczyć podobnych skutków przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II.

Hipertensja nerek-renowa

Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek przy stosowaniu leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki.

Zaburzenia funkcji nerek i przeszczepienie nerki

Przy stosowaniu olmesartanu medoxomilu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Nie zaleca się stosowania olmesartanu medoxomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min). Brak doświadczeń z zastosowania olmesartanu medoxomilu u pacjentów po niedawno przeszczepionej nerce lub u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 12 ml/min).

Zaburzenia funkcji wątroby

Brak doświadczeń z zastosowania olmesartanu medoxomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego u tej grupy pacjentów stosowanie leku nie jest zalecane.

Hipokaliemia

Stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może powodować hipokaliemię.

Ryzyko hipokaliemii, która może być śmiertelna, wzrasta u osób starszych, u pacjentów z niewydolnością nerek i u pacjentów z cukrzycą, u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki mogące podnieść stężenie potasu oraz u pacjentów z chorobami współistniejącymi.

Przed podjęciem decyzji o jednoczesnym stosowaniu leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka oraz rozważyć inne alternatywy.

Główne czynniki ryzyka wystąpienia hipokaliemii to:

• cukrzyca, zaburzenia funkcji nerek, wiek > 70 lat;
• kombinacja z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron lub z suplementami potasu. Niektóre leki lub klasy terapeutyczne leków mogą sprowokować hipokaliemię: substytuty soli zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX)-2), heparyna, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim;
• choroby współistniejące, w szczególności odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie funkcji nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. infekcyjne choroby), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, rabdomioliza, rozległe urazy).

Zaleca się staranne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi u pacjentów z zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipokaliemii.

Lit

Nie zaleca się stosowania litu z olmesartanem medoxomilem, tak jak z innymi antagonistami receptora angiotensyny II.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej / przerostowa kardiomiopatia

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu olmesartanu medoxomilu, tak jak innych leków rozszerzających naczynia, pacjentom z chorobą zwężenia zastawki aortalnej lub mitralnej lub z obturacyjną przerostową kardiomiopatią.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie olmesartanu medoxomilu nie jest zalecane dla takich pacjentów.

Enteropatia przypominająca chorobę celiakalną

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących olmesartan medoxomil, po okresie od kilku miesięcy do roku od rozpoczęcia leczenia, występowała ciężka przewlekła biegunka z istotną utratą masy ciała, co mogło być spowodowane lokalną reakcją nadwrażliwości typu opóźnionego. Biopsja jelitowa tych pacjentów często wskazywała na atrofię kosmków. Jeśli u pacjenta wystąpią odpowiednie objawy podczas leczenia olmesartanem medoxomilem, należy wykluczyć inną etiologię. Należy przerwać przyjmowanie olmesartanu medoxomilu w przypadkach, gdy nie stwierdzono innej etiologii. Jeśli objawy biegunki nie ustępują po tygodniu od przerwania leczenia, należy skontaktować się z lekarzem.

Cechy etniczne

Tak jak inne antagoniści receptora angiotensyny II, olmesartan medoxomil może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u innych pacjentów, prawdopodobnie z powodu większego nasilenia stanów z niskim stężeniem reniny u pacjentów rasy czarnej.

Inne

Zbyt silne obniżenie ciśnienia tętniczego przez każdy lek przeciwciśnieniowy u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niedokrwienną chorobą mózgu może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Wykazano, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hipokaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada układu RAA, związana z jednoczesnym stosowaniem inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, nie jest zalecana.

Jeśli leczenie z podwójną blokadą uznaje się za absolutnie konieczne, należy je prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty, przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Olmesartan Macleods zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Suplementy potasu i diuretyki zatrzymujące potas

Zgodnie z doświadczeniem z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna, jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnieść stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego takie jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Inne leki przeciwciśnieniowe

Efekt hipotensyjny olmesartanu medoxomilu może być wzmocniony przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce > 3 g/dzień, a także inhibitory COX-2) oraz antagoniści receptora angiotensyny II mogą działać synergistycznie poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i antagonistów angiotensyny II istnieje ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Również jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może zmniejszyć efekt hipotensyjny antagonistów receptora angiotensyny II, prowadząc do częściowej utraty skuteczności.

Inne substancje

Po leczeniu lekami przeciwwymiotnymi (wodorotlenkiem magnezu i glinu) obserwowano umiarkowane zmniejszenie biodostępności olmesartanu. Jednoczesne stosowanie warfaryny i cyfogenu nie miało żadnego wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.

Sekwestrant kwasów żółciowych – kolesewelam

Jednoczesne stosowanie sekwestrantu kwasów żółciowych – kolesewelamu chlorowodoranu – zmniejsza wpływ systemowy na szczytowe stężenia olmesartanu w osoczu krwi i skraca okres jego półwydalenia. Stosowanie olmesartanu medoxomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu zmniejsza ich wzajemne oddziaływanie. Dlatego należy stosować olmesartan medoxomil co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Klinicznie wykazano, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hipokaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z pojedynczym stosowaniem leków oddziałujących na układ RAA.

Wpływ olmesartanu medoxomilu na inne leki

Lit

Obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi i toksyczność podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Dlatego nie zaleca się stosowania olmesartanu medoxomilu i litu w kombinacji. Jeśli stosowanie tej kombinacji uznaje się za konieczne, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Inne substancje

Nie zaobserwowano żadnej klinicznie istotnej interakcji z warfaryną, cyfoginem, lekami przeciwwymiotnymi (wodorotlenkiem magnezu i glinu), hydrochlorotiazydem i prawastatyną, w szczególności olmesartan medoxomil nie miał żadnego istotnego wpływu na farmakokinetykę lub farmakodynamikę warfaryny ani farmakokinetykę cyfoginu.

W badaniach in vitro olmesartan nie hamował klinicznie istotnie enzymów cytochromu P450 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 u ludzi i nie wywierał istotnego stymulującego wpływu na aktywność cytochromu P450 u zwierząt. Dlatego nie przeprowadzono badań in vivo dotyczących interakcji z znanymi inhibitorami i stymulatorami enzymów cytochromu P450. Nie oczekuje się żadnej klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem a lekami metabolizowanymi przy udziale wyżej wymienionych enzymów cytochromu P450.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Nie wiadomo, czy interakcje u dzieci różnią się od tych u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Obrzęk naczynioruchowy jelit

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelit u pacjentów stosujących inhibitory receptora angiotensyny II, [w tym olmesartan medoksomil] (patrz sekcja „Niepożądane działanie”). Pacjenci ci doświadczyli bólu brzucha, nudności, wymiotów i biegunki. Objawy ustępowały po odstawieniu inhibitorów receptora angiotensyny II. Jeśli rozpozna się obrzęk naczynioruchowy jelit, należy niezwłocznie odstawić Olmesartan Macleods i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie antagonistów angiotensyny II nie jest zalecane w pierwszym trymestrze ciąży. Stosowanie antagonistów angiotensyny II jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego działania inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące; jednakże nie można wykluczyć pewnego wzrostu ryzyka. Nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących teratogennego działania antagonistów angiotensyny II, dlatego podobne ryzyko nie może być wykluczone.

Kobietom planującym zajście w ciążę należy zmienić terapię antagonistami receptora angiotensyny II na alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego o udokumentowanym profilu bezpieczeństwa w ciąży, chyba że kontynuacja takiej terapii jest uznawana za niezbędną. W przypadku rozpoznania ciąży należy natychmiast odstawić leczenie antagonistami angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że leczenie antagonistami angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie w osifikacji czaszki) oraz toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli ekspozycja na antyagonisty angiotensyny II miała miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się wykonanie USG w celu oceny funkcji nerek i czaszki. Noworodki matek, które w czasie ciąży przyjmowały antyagonisty angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem hipotensji.

Karmienie piersią. Olmesartan wydzielany jest z mlekiem u szczurów, ale nie wiadomo, czy olmesartan wydzielany jest z mlekiem matki. Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania olmesartanu medoksomilu w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany w tym okresie. Lepiej stosować alternatywne metody leczenia o udokumentowanym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodka lub niemowlęcia przedwczesnego.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Olmesartan ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn. U pacjentów przyjmujących leczenie przeciwnadciśnieniowe mogą okresowo występować zawroty głowy lub zmęczenie, które mogą pogorszyć szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Zaleca się przyjmowanie tabletek olmesartanu medoxomilu o mniej więcej tej samej porze każdego dnia, z posiłkiem lub bez niego, np. podczas śniadania. Tabletkę należy połknąć z odpowiednią ilością płynu (np. jednym szklankiem wody). Nie należy żuć tabletki.

• Dorośli *

Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoxomilu wynosi 10 mg raz dziennie. U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy tej dawce, dawkę olmesartanu medoxomilu można zwiększyć do optymalnej dawki 20 mg raz dziennie. Jeśli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, dawkę olmesartanu medoxomilu można zwiększyć do maksymalnie 40 mg dziennie lub można dodać leczenie hydrochlorotiazydem.

Efekt przeciw nadciśnieniowy olmesartanu medoxomilu zazwyczaj pojawia się w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia i osiąga maksimum po około 8 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Należy to uwzględnić przy rozważaniu zmiany schematu dawkowania u każdego pacjenta.

• Osoby starsze (powyżej 65 roku życia) *

Zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawkowania u osób starszych. Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki do maksymalnej dawki 40 mg dziennie, należy dokładnie monitorować ciśnienie tętnicze.

• Upośledzenie funkcji nerek *

Maksymalna dawka dla pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 20–60 ml/min) wynosi 20 mg olmesartanu medoxomilu raz dziennie ze względu na ograniczone doświadczenia w stosowaniu wyższych dawek w tej grupie pacjentów.

Stosowanie olmesartanu medoxomilu pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) nie jest zalecane, ponieważ doświadczenie w tej grupie pacjentów jest ograniczone.

• Upośledzenie funkcji wątroby *

Nie jest konieczna korekta dawkowania u pacjentów z łagodnym upośledzeniem funkcji wątroby. Pacjentom z umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby zaleca się dawkę początkową 10 mg olmesartanu medoxomilu raz dziennie, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 20 mg raz dziennie. U pacjentów z zapaleniem wątroby, którzy już przyjmują diuretyki i/lub inne leki przeciw nadciśnieniowe, zaleca się staranne monitorowanie ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Brak doświadczenia w leczeniu olmesartanem medoxomilem pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby, dlatego stosowanie leku u tej grupy pacjentów nie jest zalecane. Olmesartan medoxomil nie powinien być stosowany pacjentom z obturacją dróg żółciowych.

• Dzieci *

Pacjenci w wieku od 6 do 18 lat . Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoxomilu dla dzieci w wieku od 6 lat wynosi 10 mg olmesartanu medoxomilu raz dziennie. U dzieci, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy tej dawce, dawkę olmesartanu medoxomilu można zwiększyć do 20 mg raz dziennie. Jeśli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, u dzieci o masie ciała ≥ 35 kg dawkę olmesartanu medoxomilu można zwiększyć do maksimum 40 mg. U dzieci o masie ciała <35 kg dobowa dawka nie powinna przekraczać 20 mg.

Inni pacjenci pediatryczni. Olmesartan medoxomil nie powinien być stosowany dzieciom poniżej 6. roku życia ze względu na problemy bezpieczeństwa i brak danych dotyczących tej grupy wiekowej.

*** Przedawkowanie. ***

Dostępne są tylko ograniczone informacje o przedawkowaniu u ludzi. Najprawdopodobniejszym skutkiem przedawkowania jest hipotensja tętnicza. W przypadku przedawkowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta, a leczenie powinno być objawowe i wspierające.

Brak danych dotyczących usuwania olmesartanu medoxomilu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

Najczęściej występujące niepożądane działania podczas leczenia olmesartanem medoksomilem to ból głowy (7,7 %), objawy grypopodobne (4,0 %) i zawroty głowy (3,7 %).

W badaniach z użyciem placebo jedynym niepożądaniem działaniem związanym z leczeniem były zawroty głowy (częstość 2,5 % przy stosowaniu olmesartanu medoksomilu i 0,9 % w grupie placebo).

Częstość odchyleń parametrów laboratoryjnych była nieco wyższa przy stosowaniu olmesartanu medoksomilu w porównaniu do placebo: hipertriglicerydemia — 2,0 % przy stosowaniu olmesartanu medoksomilu w porównaniu do 1,1 % przy stosowaniu placebo, podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy — 1,3 % przy stosowaniu olmesartanu medoksomilu w porównaniu do 0,7 % przy stosowaniu placebo.

Efekty niepożądane wynikające z badań klinicznych olmesartanu medoksomilu, badań pokreacyjnych bezpieczeństwa leku oraz zgłoszeń spontanicznych przedstawiono w tabeli. Niepożądane działania są sklasyfikowane według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych źródeł).

*W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia wątroby z okresem wyczekiwania od kilku miesięcy do lat, które ustępowało po odstawieniu olmesartanu.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rabdomiolizy, związane czasowo z zastosowaniem inhibitorów receptora angiotensyny II.

Grupy pacjentów szczególne

Populacja pediatryczna

W trakcie dwóch badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży (361 osób) w wieku od 1 do 17 lat monitorowano bezpieczeństwo olmesartanu medoxomilu. Chociaż charakter i ciężkość działań niepożądanych był podobny do obserwowanego u dorosłych, częstość poniższych działań niepożądanych była wyższa u dzieci niż u dorosłych:

− krwawienie z nosa u dzieci jest częstym działaniem niepożądanych (od ≥ 1/100 do < 1/10), które nie było obserwowane u dorosłych pacjentów;

− w trakcie 3 tygodni podwójnie ślepego badania częstość występowania zawrotów głowy i bólu głowy wymagających leczenia była prawie dwukrotnie wyższa u dzieci w wieku od 6 do 17 lat w grupie stosującej wysokie dawki olmesartanu medoxomilu.

Ogólnie profil bezpieczeństwa olmesartanu medoxomilu u pacjentów pediatrycznych nie różnił się istotnie od profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

U pacjentów w podeszłym wieku hipotensja może występować nieco częściej („rzadko” lub „nieczęsto”).

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych jest bardzo ważne w okresie pozarejestracyjnym stosowania leku. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 9 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Village Thedda, P.O. Lodhymaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.